அன்புள்ள இந்தியர்களே!

வல்லமை இதழில்   இன்று வெளியான கடிதம்

 

அப்துல் கலாம் நலமாக இருக்கிறார் - வதந்திகளை நம்ப வேண்டாம்: உதவியாளர் தகவல்!

திரு அப்துல் கலாம் அவர்களின் கடிதம்:

அன்புள்ள இந்தியர்களே,

இந்த உரையை நான் ஹைதராபாத் நகரத்தில் ஆற்றிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு 14 வயது பெண் என் கையெழுத்து வேண்டுமென்றாள். நான் அவளிடம் அவளது எதிர்காலக் கனவு என்ன என்று கேட்டேன். அவள் சொன்னாள்: முன்னேறிய இந்தியாவில் நான் வாழ வேண்டும் என்று. அவளுக்காக நீங்களும் நானும் இந்த முன்னேறிய இந்தியாவை உருவாக்க வேண்டாமா?

 

இந்தியா பின்தங்கிய நாடு அல்ல; மிகவும் முன்னேறிய நாடு தான் என்று நாம் பிரகடனப்படுத்த வேண்டும். எப்போது இதைச் செய்யப் போகிறோம்?

நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம்?

 

நமது அரசாங்கம் திறமையானது அல்ல என்கிறோம்;

நமது சட்டங்கள் மிகப் பழமையானவை என்கிறோம்;

மாநகராட்சி கழிவுகளை சரிவர அப்புறப்படுத்துவதில்லை என்கிறோம்;

தொலைபேசிகள் இயங்குவதில்லை; இரயில் நிர்வாகம் ஒரு ஜோக். விமானப் போக்குவரத்து உலகிலேயே படுமட்டமான ஒன்று. தபால்கள் ஆமை வேகத்தில் போய்ச்சேர வேண்டிய இடத்திற்குப் போய் சேருவதே இல்லை. இன்னும் இன்னும் எத்தனையோ குறைகள் இந்த நாட்டைப்பற்றி சொல்லுகிறோம். நாம் என்ன செய்தோம் இவற்றை சரிசெய்ய?

 

இந்தியாவிலிருந்து சிங்கபூர் செல்லும் ஒருவரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்கு உங்கள் பெயரைக் கொடுங்கள்; உங்கள் முகத்தைக் கொடுங்கள்; இப்போது அந்த ‘நீங்கள்’ சிங்கபூர் விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வருகிறீர்கள். நன்னடத்தையின் உருவமாக அங்கு இருக்கிறீர்கள். அங்கு சிகரெட்டை பிடித்துவிட்டு மீதியை தெருவில் போடுவதில்லை நீங்கள். அவர்களது பாதாள இரயில் பற்றி அவர்களைப் போலவே பெருமிதம் அடைகிறீர்கள்; நமது மாஹிம் கடல்வழிப் பாதை போலவே அமைந்திருக்கும் ஆர்செர்ட் சாலையில் மாலை 5 மணியிலிருந்து 8 மணிவரை போக 5 டாலர்கள் (இந்தியப்பணம் சுமார் 60 ரூபாய்) கூசாமல் கொடுக்கிறீர்கள்; மால் அல்லது உணவகத்தின் வெளியில் நிறுத்தியிருக்கும் காரை எடுக்கத் தாமதமானால் அதிகப்படியான பார்க்கிங் பணத்தை செலுத்துகிறீர்கள்; சிங்கப்பூரில் இதற்கெல்லாம் நீங்கள் எதுவும் சொல்லுவதில்லை.

ரமதான் சமயத்தில் துபாயில் இருந்தால் வெளியில் சாப்பிட பயப்படுவீர்கள்;

ஜெட்டாவில் தலையை துணியால் மூடிக்கொள்ளாமல் எங்கும் செல்ல மாட்டீர்கள்;

‘என்னுடைய வெளியூர் தொலைபேசிக் கட்டணத்தை இன்னொருவருக்கு அனுப்பிவிடு’ என்று சொல்லி இந்தியாவில் தொலைபேசி ஊழியரை விலைக்கு வாங்கலாம்; லண்டனில் இது நடக்குமா? காரில் அநாயாசமாக வேக அளவை தாண்டி சென்றுவிட்டு காவல்துறை அதிகாரியிடம், ‘நான் யார் தெரியுமா?’ என்று இந்தியாவில் பெருமை பேசலாம்; வாஷிங்கடனில் முடியுமா?

ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து கடற்கரைகளில் காலி சாக்லேட் பேப்பரை  குப்பைத் தொட்டிகளில் போடுவீர்கள், இங்கு?

டோக்கியோவின் வீதிகளில் வெற்றிலை சாற்றைத் துப்பத் துணிவீர்களா?

பாஸ்டனில் உங்களுக்கு பதிலாக வேறு ஒருவரை பரீட்சை எழுத வைக்கவோ, பொய் சர்டிபிகேட் வாங்கவோ உங்களால் முடியுமா?

இப்போதும் ‘உங்களைப்’ பற்றித்தான் பெசிகொண்டிருக்கிறோம்.

நீங்கள் மற்ற தேசங்களில் உள்ள சட்டதிட்டங்களுக்கு தலை வணங்குவீர்கள் ஆனால் உங்கள் தேசத்தில் இதைச் செய்ய மாட்டீர்கள்.

இந்திய மண்ணைத் தொட்டவுடன், சிகரெட் துண்டை, கையிலிருக்கும் துண்டுக் காகிதங்களை வீதியில் வீசி எறிவீர்கள். அந்நிய தேசங்களுக்குப் போய் அங்கு நடக்கும் நிகழ்வுகளில் பங்கு கொண்டு அங்குள்ளவர்களை போற்றத் தெரிந்த உங்களால் உங்கள் தேசத்தில் ஏன் அப்படி இருக்க முடியவில்லை? அமெரிக்காவில் ஒவ்வொரு நாய் சொந்தக்காரரும் தெருவில் நாயுடன் நடக்கும்போது, தங்கள் நாய் சுச்சூ, கக்கா போனவுடன் சுத்தம் செய்வார்கள். எந்த இந்தியனாவது செய்வானா?

 

தேர்தலில் ஓட்டு போட்டவுடன் நம் கடமைகள் முடிந்துவிட்டதாக நினைத்து, வீட்டில் ஹாயாக உட்கார்ந்து கொள்வோம். அரசு நமக்கு வேண்டியவற்றை எல்லாம் செய்து தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்போம். ஆனால் நமது பங்களிப்பு வெறும் பூஜ்யம். மாநகராட்சி தெருக்களை சுத்தம் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்போம், ஆனால் குப்பைகளை தெரு முழுவதும் போடுவது நம் தப்பு என்று உணர மாட்டோம். அல்லது தெருவில் கிடக்கும் ஒரு துண்டு காகிதத்தையாவது எடுத்து குப்பைத் தொட்டியில் போடமாட்டோம்.

ரயில்வே நிர்வாகம் கழிப்பறைகளை சுத்தமாக வைக்கவேண்டும் என்று நினைப்போம். ஆனால் நாம் அவைகளை சரிவர பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது நம் பொறுப்பு என்பதை உணர மாட்டோம். விமானப் பயணங்களில் மிகச்சிறந்த உணவு கொடுக்கப்பட வேண்டும். விலையுயர்ந்த சோப்பு, ஷாம்பூ இவைகளைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது நம் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் ஒரு சின்ன வாய்ப்பு கிடைத்தால் போதும் இவைகளை திருடக்கூடத் தயங்கமாட்டோம்.

 

பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள், வரதட்சிணை, பெண்சிசு கொலை போன்ற சமூக விரோத செயல்களுக்கு எதிராக நாம் என்ன செய்கிறோம்? வீட்டில் வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு வாய்கிழியப் பேசுவோம். வீட்டில் பெண்களை நாம் எப்படி நடத்துகிறோம் என்று சிந்திப்போமா?

 

இப்படி நடந்துகொள்ள நாம் சொல்லும் சால்ஜாப்புகள் என்ன?

‘அமைப்பு மாறவேண்டும், நான் ஒருவன் மாறி என்ன ஆகப்போகிறது?’

யார் இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு வரப்போகிறார்கள்? இந்த அமைப்பில் அங்கத்தினர்கள் யார்? நம்மைப் பொறுத்தவரை இந்த அமைப்பில் இருப்பவர்கள் நமது அக்கம்பக்கத்தவர்கள், மற்ற வீடுகள், மற்ற நகரங்கள், மற்ற சமூகங்கள் இவை தவிர அரசு. நிச்சயமாக நீங்களும் நானும் இதில் இல்லை.

 

உண்மையில் நமக்கு இந்த சமூகத்தை மாற்ற ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஏதாவது நேர்மறையாக நமது பங்களிப்பை கொடுப்போமா? குடும்பத்துடன் பத்திரமான இடத்திற்கு போய், ஒரு கூண்டுக்குள் ஒளிந்துகொண்டு விடுவோம். யாரோ ஒரு திருவாளர் ‘சுத்தம்’ வந்து தனது கையை ‘விஷுக்’ கென்று வீசி ஏதாவது அற்புதங்கள் செய்ய வேண்டும். அல்லது நாம் வேறு ஏதாவது வெளிதேசத்திற்கு கோழைகள் போல ஓடிவிடுவோம். அமெரிக்காவிற்கு சென்று அவர்களது நாட்டின் அமைப்பைப் புகழுவோம் அவர்களது பெருமையில் குளிர் காய்வோம். நியூயார்க் நகரம் பாதுகாப்பானதாக இல்லையா, ஓடு இங்கிலாந்திற்கு; இங்கிலாந்தில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டமா, அடுத்த விமானத்தைப் பிடித்து ஓடு வளைகுடா நாட்டிற்கு; வளைகுடா நாடுகளில் போர் அபாயமா? உடனே இந்திய அரசு ஓடிவந்து உங்களை காப்பாற்றவேண்டும்!

 

இங்கிருப்பவர்கள் எல்லோரும் இந்த நாட்டை தூற்றவும், மோசமாகப் பேசவும் தான். யாருக்குமே இந்த நாட்டின் அமைப்பின் மீது அக்கறை இல்லை. நமது மனசாட்சியை பணத்திற்கு அடமானம் வைத்துவிட்டோம்.

 

அன்புள்ள இந்தியர்களே, இந்த கட்டுரை உங்களை சிந்திக்க வைக்கவும் உங்களை நீங்கள் ஆராய்ந்து கொள்ளவும்தான் எழுதப்படுகிறது. இந்தக் கேள்விகள் உங்கள் மனசாட்சியை கொஞ்சமாவது தட்டி எழுப்பும் என்றுதான்.

 

ஜான் எப் கென்னடி சொன்னதை நானும் திரும்பச் சொல்லுகிறேன்: ‘இந்த நாட்டிற்கு நாம் என்ன செய்ய முடியும், என்ன செய்தால் அமெரிக்காவும் பிற நாடுகளும் இன்றிருக்கும் நிலைமைக்கு இந்தியா வரமுடியுமோ அதைச் செய்வோம்.’

 

இந்தியாவிற்கு என்ன தேவையோ அதைச் செய்வோம். இந்தக் கடிதத்தை ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் அனுப்புங்கள் – ஜோக்குகள் அனுப்புவதற்குப் பதிலாக!

 

நன்றியுடன்,

அப்துல் கலாம்.

அருமைப் பேரனின் அரிய சாதனை

 

teji teji

இந்தப் படத்தில் இருப்பது தேஜஸ் கிருஷ்ணா. என் பிள்ளையின் புகைப்பட ஆற்றலையும் கண்டு களியுங்களேன்!

 

எனது பேரன் சிரஞ்சீவி தேஜஸ் கிருஷ்ணா CBSE பத்தாம் வகுப்பில் எல்லா பாடங்களிலும் பத்துக்குப் பத்து புள்ளிகள் பெற்று அவனது பள்ளியில் முதல் மாணவனாக வந்திருக்கிறான் என்பதை மிக மிக மிக மிகப் பெருமையுடன் இங்கு பதிய விரும்புகிறேன். இந்த கல்வி முறையில் மதிப்பெண்கள் கொடுப்பதில்லை. (வாழ்க, முன்னாள் கல்வி அமைச்சர் கபில் சிபல்!!) Cumulative Grade Point Average (CGPA) என்று ஒவ்வொரு பாடத்திலும் 10 புள்ளிகளுக்கு மாணவர்களின் திறமை கணக்கிடப்படுகிறது.

 

அவனது திறமையை வெளிக் கொணருவதில் என் மகளின் பங்கு மிகப்பெரியது. தேஜஸ் வெகு புத்திசாலி. அவனது புத்திசாலித்தனத்தை நல்லமுறையில் வழிநடத்திச் சென்ற பெருமை என் மகளையே சேரும்.

 

தேஜஸ் கிருஷ்ணாவின் அப்பா (என் மாப்பிள்ளை), அத்தைகள், பெரியப்பா என்று எல்லோருமே படிப்பில் புலிகள். என் மாப்பிளையின் பெரியப்பா (80+) அஸ்ட்ராலஜி எனப்படும் ஜோசியத்தில் இப்போது முனைவர் பட்டம் பெற படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். என் மாப்பிளையின் அப்பா பல சம்ஸ்க்ருத நூல்களை கன்னட மொழியில் மொழி பெயர்ப்பு செய்து கொண்டிருக்கிறார். இவர்கள் இருவரும் கணணி தொழில் நுட்பத்திலும் வல்லவர்கள். தங்கள் ஆராய்ச்சிகளுக்கும், நூல் மொழி பெயர்ப்புகளுக்கும் கணணியை அசாதாரணமாக பயன்படுத்துகிறார்கள்!

 

மொத்தத்தில் பெரிய படிப்பாளிக் குடும்பம். அப்படியிருக்கையில் தேஜஸ் செய்தது என்ன பெரிய சாதனையா என்று தோன்றலாம். இந்தப் பக்கத்தில் நான் இருக்கிறேனே!!!!

 

எங்களுடன் இந்த விடுமுறையில் தேஜஸ் வந்து இருந்தான். ரொம்பவும் ஒட்டுதலாக பேசிக்கொண்டும், எனக்கும், அவனது தத்தாவிற்கும் உதவிகள் செய்துகொண்டும் இருந்தான். அவன் வந்தது சோர்ந்திருந்த எங்களுக்கு (கணவர் தொலைக்காட்சி முன், நான் என் கணணி முன் – வீட்டில் சத்தமே இருக்காது) பாலைவனத்தில் பெய்த மழையைப் போல குளிர்ச்சி ஊட்டியது.

 

அவன் ஒரு நல்ல படிப்பாளியாக, நல்ல மகனாக, நல்ல அண்ணாவாக, நல்ல பேரனாக மட்டுமின்றி, ஒரு நல்ல மனிதனாகவும் முழுமை பெற்று வாழ எங்கள் எல்லோரின் ஆசிகளும்.

 

பாதகமலங்கள் காணீரே!  - தேஜஸ் கிருஷ்ணாவைப் பற்றிப் படிக்க

 

அம்மா மின்னலு…..! மகளின் பெருமையைப் படிக்க

 

 

யாரைப் போல மோதி?

யாரைப்போல மோதி?

 

 

 

 

இன்றைய நான்காம்தமிழ் ஊடகத்தில் வெளியாகியுள்ள எனது கட்டுரை:

 

தேர்தல் அமர்க்களங்கள் ஒருவழியாக முடிந்தன. இந்தியக் குடிமக்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்துவிட்டனர். தேர்தல் முடிவுகள் எப்படியிருக்கும்? செய்தித்தாள்களும், தொலைகாட்சிசானல்களும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு யார் அடுத்த பிரதம மந்திரி, எந்தக் கட்சிக்கு பெரும்பான்மை கிடைக்கும் என்று ஊகங்களை அள்ளி வீசிக்கொண்டிருக்கின்றன. பார்க்கவும் படிக்கவும் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது இந்தச் செய்திகள் எல்லாம். இன்னும் ஒரு நாள், எல்லாம் தெரிந்துவிடும்.

 

பாஜக தனது பிரதமர் வேட்பாளராக திரு மோதியை அறிவித்தபோது, எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் துள்ளி குதித்தன. மற்ற கட்சிகளை விடுங்கள், பாஜகவிலேயே அதிருப்தி வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. திரு அத்வானியைத் தான் பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவித்திருக்க வேண்டும்; அவர்தான் அந்த கட்சியின் மூத்தவர்; திரு வாஜ்பாயிக்குப் பின் அவர்தான் கட்சியில் செல்வாக்கு வாய்ந்தவர் என்றெல்லாம் பேசப்பட்டது. அத்வானி கூட ஆரம்பத்தில் தனது அதிருப்தியை தெரிவித்தார். பின்னர் சமாதானமாகிவிட்ட போதிலும், தேர்தலில் போட்டியிடப்போகும் இடத்தைப் பற்றிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தினார்.

 

எது எப்படியோ பாஜகவினர் எல்லோரும் மோதியின் தலைமையை ஏற்று, ‘இந்தியாவெங்கும் மோதி அலை’, ‘இந்த முறை மோதி அரசு’ என்று பல்வேறு கோஷங்களையும் எழுப்பினார்கள். மே 12 ஆம் தேதியுடன் வாக்குப்பதிவுகள் நாடு முழுவதும் நடந்து முடிந்தன. இந்தத் தேர்தலில் நகைச்சுவைக்கும் குறைவில்லாமல் பார்த்துக்கொண்டனர் நம் அரசியல்வாதிகள். மோடி, லேடி, இல்லையில்லை எங்க டாடி என்ற தமிழ்நாட்டு நகைச்சுவையும், ராகுல் காந்தியின் நேர்முகம் என்ற காமெடி ஷோவும் நல்லமுறையில் நடந்தேறியது.

 

போன ஞாயிறு அன்று டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா செய்தித்தாளில் மோதியைப் பற்றி வந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் ஒன்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். Modi Xeroxed என்ற தலைப்பில் பல்வேறு அரசியல் பார்வையாளர்கள், வல்லுனர்கள் உலகத் தலைவர்களுடன் மோதியை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து யாரைப் போல மோதி இருக்கிறார் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அரசியல் ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட முறையிலும் மோதி யாரை காப்பியடிக்கிறார், அல்லது யார் வழியைப் பின்பற்றுகிறார் என்று வெளியாகியிருந்த சில கருத்துக்கள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன.

 

ரீகனின் மறுபிறவி

மோதியின் பொருளாதார கொள்கைகள் ரொனால்ட் ரீகனின் பொருளாதார கொள்கையை ஒத்திருக்கிறது என்கிறார் அமெரிக்க அரசியல் வர்ணனையாளர் டேவிட் பி. கொஹேன்.

 

பிரதமர் பதவியைக் குறி வைக்கும் முன் இரண்டு தலைவர்களும் முதலில் மாநில அளவில் – ரீகன் கலிபோர்னியாவின் ஆளுநர் ஆகவும், மோதி குஜராத்தின் முதல் மந்திரியாகவும் – தங்கள் அடையாளங்களைப் பதித்தார்கள். இருவரும் கட்டுபாடற்ற சந்தை என்பதை முன் வைத்தார்கள். இருவரும் தங்களது நிர்வாகத் திட்டத்தில்  நலத் திட்டங்களுக்கு குறைவான இடத்தைதான் கொடுக்கிறார்கள். இந்தியாவில் படித்தவர்கள் முதலில் மோதியை ஓரம் கட்டியது  போலவே அமெரிக்காவில் ரீகனை புத்திசாலிகள் யாரும் அத்தனை சீரியஸ்ஸாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லையாம்.  ரீகனுக்கு இனவாதி அடையாளம் போல மோதிக்கு வகுப்புவாத அடையாளம். சிவப்பு நாடாவை இருவரும் வெறுக்கிறார்கள்.

 

இந்திராகாந்தியை ஒத்திருக்கிறார்:

 

இப்படிச் சொல்பவர் வரலாற்று ஆசிரியர் ராமச்சந்திர குஹா. அதாவது, 1971-77 களில் நாம் பார்த்த இந்திராவின் சாயலை மோதியிடம் பார்க்கலாம். தனது கட்சி, தனது அரசு, தனது நிர்வாகம் தனது நாடு இவைகளை தனது ஆளுமையின் தொடர்ச்சியாகவே உருவாக்க எண்ணிய இந்திராவின் செயலை மோதியின் செயலும் ஒத்திருக்கிறது என்று ஒரு செய்திதாளில் எழுதிய தனது கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார், குஹா. மோதி குறிப்பிடும் ரோம் ராஜ், மியான் முஷ்ராஃப் ( பிறகு இந்த வார்த்தைகள் மியான் அஹ்மத் படேல் என்று மாற்றப்பட்டது) இவையெல்லாம் இந்திராவின் ‘வெளிநாட்டு சதி’ ‘எனது எதிரிகள்’ என்ற சொற்களை போலவே இருக்கின்றன என்கிறார் குஹா.

 

நிக்சனின் நிழல்:

 

முக்கிய நிகழ்வுகளை மறுப்பது, ரகசியம் காப்பது, உயர்குடி மக்களை அலட்சியப்படுத்துவது போன்ற விஷயங்களில் மோதி நிக்சனை போலிருக்கிறார் என்கிறார் ராப் ஜென்கின்ஸ்.

 

இருவருமே தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களை ரகசியமாக வைத்திருக்க விரும்பினார்கள். தான் சாய் விற்பவராக இருந்ததை வெளியில் சொன்ன மோதி தனது சிறுவயது திருமணத்தை இந்த வருடம் ஏப்ரல் வரை ரகசியமாக வைத்திருந்தார். நிக்சன் தனது நண்பர் கழக (quaker) தொடர்பையும் ரகசியமாகவே வைத்திருக்க விரும்பினார். தேவைப்பட்ட போது மட்டும் இந்தத் தொடர்பை பயன்படுத்தினார். இருவரின் ‘நம்பிக்கைக்கு உகந்தவர்கள்’ பட்டியல் மிகச் சிறியது. கென்னடி குடும்பத்தவர்களின் அறிவுசார்ந்த அரசியலையும், அவர்களுக்குக் கிடைத்த ராஜ மரியாதையையும் ஏளனமாகவே பேசியவர் நிக்சன். சோனியா, ராகுல் இவர்களைப் பற்றி மோதி சொல்லும் விரும்பத்தகாத விஷயங்களை இதனுடன் ஒப்பிடலாம். குறிப்பிடத்தக்க ஒரு விஷயம் இருவருக்கும் பொதுவானது என்னவென்றால் நடந்ததை மறுப்பது: நிக்சனுக்கு வாட்டர்கேட் என்றால் மோதிக்கு 2002 கலவரங்கள்.

 

தாட்சரின் தம்பி  

 

மோதியிடம் நாம் காணும் சர்வாதிகாரப் போக்கு, நலத்திட்டங்களுக்கு எதிரான போக்கு, சந்தைக்கு ஆதரவான போக்கு ஆகியவை தாட்சரை நினைவு படுத்துகின்றன என்கிறார்கள் அரசியல் நோக்குனர்கள்.

 

பல அரசியல் கண்காணிப்பாளர்கள் மோதியை இங்கிலாந்தின் முன்னாள் பிரதமர் மார்கரெட் தாட்சரின் பிரதி பிம்பமாகக் காண்கிறார்கள். இருவரும் எளிய குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்கள். சிறிய அரசாங்கம், தனியார் மயமாக்கலின் நன்மைகள் ஆகியவற்றில் பெரும் நம்பிக்கை உள்ளவர் மோதி. மோதியின் ஆலோசகர் வட்டம், நலத்திட்டங்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, சந்தையை குறிவைக்கும் கொள்கையை முன்னுக்குத் தள்ளும் பொருளாதார நிபுணர்களைக் கொண்டது. இவையெல்லாம் அப்படியே தாட்சரின் முத்திரை பதித்த செயல்கள். தாட்சர் தனது சர்வாதிகாரத்திற்கும், எதிர்கட்சிகளை இகழ்வாகப் பார்க்கும் குணத்திற்கும் பெயர் பெற்றவர். இவையெல்லாம் மோதிக்கும் பொருந்தும். தனக்கு எதிர்ப்பு என்பதை மோதி விரும்புவதில்லை. அவர் ஒரு குழுவாக ஆடவும் விரும்புவதில்லை.

 

யாரை வேண்டுமானாலும் மோதி காப்பியடிக்கட்டும். இந்தியாவிற்கு ஒரு நிலையான அரசை கொடுக்கட்டும் என்பதுதான் இந்தியர் ஒவ்வொருவரின் எதிர்பார்ப்பும். இந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்வாரா மோதி?

 

 

ரவீந்திரநாத் தாகூர்

 

குருதேவ் என்று எல்லோராலும் அருமையாக அழைக்கப்படும் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் 154வது பிறந்த நாள் இன்று. பல்கலை விற்பன்னரான இவர் மே மாதம் 7 ஆம் தேதி 1861 ஆண்டு பிறந்தவர். தனி ஒருவராக இவர் இலக்கியத்திற்கும் இசைக்கும் ஆற்றிய பணிகள் ஏராளம். 1913 இல் நோபல் பரிசு பெற்று அந்தப் பெருமை பெறும் முதல் இந்தியர் ஆனார். தனது படைப்புகள் மூலம் வங்காள உரைநடை, செய்யுள் வடிவம் ஆகியவற்றில் புதுபாணியை உருவாக்கினார். வங்காள மொழியில் இருந்த சமஸ்கிருத மொழியின் பாதிப்பையும், பழைய பாணியையும் மாற்றினார்.

  • இரண்டு நாடுகளின் தேசிய கீதம் எழுதிய ஒரு கவிஞர் இவர். இந்தியாவிற்கும், பங்களாதேஷ் தேசத்திற்கும் இவர் எழுதிய பாடல்கள் தான் தேசிய கீதமாக இருக்கின்றன.
  • தனது 8வது வயதிலேயே கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கிய இவர், 16வது வயதில் முதல் தொகுப்பை சூரிய சிம்மம் என்ற புனைப்பெயரில் வெளியிட்டார்.
  • இவரது பெற்றோர்களுக்கு  இவரையும் சேர்த்து 13 குழந்தைகள். பள்ளிக்குச் செல்லாமல் தனது மூத்த சகோதரர் ஹேமேந்திர நாத்திடம் கல்வியையும், உடற்பயிற்சியையும் கற்றுக் கொண்டார். கல்லூரிக்கும் ஒரே ஒருநாள் தான் போனார்.
  • பயணம் செய்வதில் மிகவும் விருப்பமுடையவர்.
  • தனது அறுபதாம் வயதில் ஓவியம் வரைதலையும், வண்ணங்கள் தீட்டுவதையும் ஆரம்பித்து பல ஓவியக் கண்காட்சிகளை நடத்தினார்.
  • மார்ச் 2004 இல் இவர் பெற்ற நோபல் பதக்கம்மும் மற்ற விலையுயர்ந்த பொருட்களும் சாந்திநிகேதனில் இருந்து காணாமல் போயின. இவரது நூறாவது பிறந்த நாள் அன்று நோபல் அமைப்பு புதிய பதக்கத்தை கொடுத்தது.

 

தேசிய கீதத்தின் வரலாறு:

மதனப் பள்ளியில் உள்ள பெசன்ட் தியோசொபிகல் கல்லூரி வளாகத்தில் தான் சம்ஸ்க்ருதம் கலந்த பெங்காலி மொழியில் இந்தப் பாடலை திரு.தாகூர் எழுதினார். தியோசொபிகல் கல்லுரியின் அப்போதைய முதல்வரும் திரு. தாகூரின் நண்பருமான ஜேம்ஸ் ஹெச். கசின்ஸ் (James H. Cousins) என்பவரின் மனைவி திருமதி மார்கரெட் கசின்ஸ் (இவர் ஒரு மேற்கத்திய இசை வல்லுநர்) பல வித மெட்டுக்களை போட்டுக் காண்பித்தார். கடைசியில் தாகூர் மனத்தைக் கவர்ந்த மெட்டில் இருப்பது தான் நாம் எல்லோரும் இப்போது பாடும் ‘ஜன கண மன’ பாட்டு. 1911 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் இந்த மெட்டு போடப்பட்டது.

 

1911 ஆம் ஆண்டு பிரம்ம சமாஜத்தின்  தத்வபோத பிரகாசிகை என்ற நூலில்  தாகூர் எழுதிய கவிதைதான் பிற்காலத்தில் நமது தேசிய கீதமாக மாறியது. முதல் முறையாக இந்தப் பாடல் கொல்கத்தாவில் நடைபெற்ற இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மாநாட்டில் 1911 ஆம் ஆண்டு டிசெம்பர் மாதம்   27 ஆம் தேதி  பாடப்பட்டது.

 

1911 ஆம் வருடம் எழுதப் பட்டிருந்தாலும், இந்தப் பாடலின் ஹிந்தி மொழியாக்கம் பல ஆண்டுகள் கழித்து 1950 ஆம் வருடம் ஜனவரி 24 ஆம் தேதி இந்திய அரசியல் அமைப்பால் தேசிய கீதமாக தத்தெடுக்கப் பட்டது.

 

இந்தப் பாடலை தாகூர் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்த இடமும் இதே மதனப் பள்ளி தான். மதனப் பள்ளியில் இருக்கும் பெசன்ட் தியோசொபிகல் கல்லூரிக்கு  ‘தெற்கு சாந்தி நிகேதன்’ என்றே தாகூர் பெயரிட்டார். இவர் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்து தன் கைப்பட எழுதிய  ‘ஜன கண மன’ பாடல் மதனப் பள்ளி தியோசொபிகல் கல்லூரி நூலகத்தில் கண்ணாடி சட்டத்திற்குள் பத்திரமாக பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது. தாகூர் இந்த ஆங்கில மொழியாக்கப் பாடலுக்கு ‘The Morning Song of India’ என்று பெயரிட்டார்.

 

தாகூரால் எழுதப்பட்ட 5 பத்திகள் கொண்ட இந்தப் பாட்டின் முதல் பத்தி மட்டும் தேசிய கீதமாக இசைக்கப் படுகிறது. இதைப் பாடுவதற்கு 52 வினாடிகள் ஆகும். முழுவதும் பாடாமல் சுருக்கமாக முதல் அடியும், கடைசி அடியும் மட்டுமே சில சந்தர்பங்களில் பாடப் படுகிறது. சுதந்திர தினத்தன்றும், குடியரசு தினத்தன்றும் நம் நாட்டின் தலை நகரமான புது தில்லி செங்கோட்டையில் நமது தேசியக் கோடி ஏற்றப்பட்டு தேசிய கீதம் இசைக்கப் படுகிறது.

 

பிரபலமானவற்றைச் சுற்றி சச்சரவு எப்போதும் இருக்கும், இல்லையா? அதுபோல தாகூர் எழுதிய இந்த தேசிய கீதமும் பல சமயங்களில் சச்சரவுக்கு ஆளாகி இருக்கிறது.

 

இந்தப் பாடல் இயற்றப்பட்ட 1911 ஆம் ஆண்டு தான் இங்கிலாந்து அரசர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் முடிசூடிய ஆண்டு. ‘பாக்கிய விதாதா’, ‘அதிநாயக’ என்ற சொற்கள் அரசரைப் புகழ்ந்து எழுதப் பட்டவை; கடவுளின் புகழ் இல்லை என்று சிலர் அப்போதே எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பினர். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மாநாட்டின் இரண்டாம் நாளின் முக்கிய நிகழ்ச்சி அப்போது இந்தியா வந்திருந்த ஐந்தாம் ஜார்ஜ் அரசரை வரவேற்பதுதான். இந்த மாநாட்டைப் பற்றிய செய்தியை பத்திரிகைகள் வெளியிடும் போது “வங்கக் கவி ரவீந்திர நாத் தாகூர் இங்கிலாந்து அரசரை வரவேற்பதற்காக தான் இயற்றிய பாடலைப் பாடினார்” என்று குறிப்பிட்டிருந்தன.

 

ஆனால் தாகூர் ஒரு சிறந்த தேச பக்தராகவே கருதப் பட்டார். 1919 இல் நடந்த ஜாலியன்வாலா பாக் படுகொலைக்குப் பின், தனக்குக் ஆங்கிலேய அரசால் (யாரைப் புகழ்ந்து பாடினார் என்று குற்றம் சாட்டப் பட்டாரோ அந்த ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரால்) கொடுக்கப் பட்ட ‘சர்’ பட்டத்தையும் துறந்தார். இந்த சச்சரவுகளின் பின்னிலையில் தாகூர் 1937,1939 ஆம் ஆண்டுகளில் தான் எழுதிய கடிதங்களில் தாம் கடவுளையே ராஜா என்று குறிப்பிட்டதாகவும், தன்னை குறை சொல்பவர்களின் அறிவின்மை பற்றி வருத்தப் படுவதாகவும் கூறுகிறார்.

 

‘ஜன கண மன’ பாடலில் குறிப்பிடும் ‘ராஜா’, ‘அரியணை’, ‘ரதம்’ போன்ற சொற்கள் பரம் பொருளான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைக் குறிப்பதாகவே திரு தாகூரின் ஆதரவாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.

 

இன்னொரு குற்றச்சாட்டு:

‘ஜன கண மன’ வில் குறிப்பிடும் இந்திய பிரதேசங்கள் எல்லாம் அப்போதைய ஆங்கில அரசின் கீழ் இருந்தவை; மன்னர்களால் ஆளப்பட்டு வந்த மாநிலங்களைப் (காஷ்மீர், ராஜஸ்தான், ஆந்திரா, மைசூர்) பற்றி எதுவும் எழுதவில்லை. இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள இந்து மகா சமுத்திரம், அரபிக் கடல் பற்றிய எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. எல்லைப் பிரதேசங்களைப் பாடியதால், ஒட்டு மொத்த இந்தியாவையுமே தன் பாட்டில் சேர்த்திருக்கிறார் திரு. தாகூர்; ‘திராவிட’ என்பது தெற்குப் பகுதியையும், ‘ஜொலதித’ என்ற வார்த்தை கடல், மற்றும் சமுத்திரத்தைக் குறிக்கும் வடச் சொல் என்றும் பதில் அளிக்கிறார்கள் தாகூரின் ஆதரவாளர்கள்.

 

இத்தனை விவகாரங்கள் இருந்தாலும் தேசிய கீதம் பாடும்போது நமக்குள் எழும் தேசபக்தியை யாரும் குறை சொல்ல முடியாது இல்லையா? இதுவே தாகூரின் பாடலின் மகிமை என்று சொல்லலாம்.

 

 

எங்க ஊரு… திருக்கண்ணபுரம்

தென்றல் சசிகலா அவர்கள் ஒரு தொடர் பதிவுக்கு அழைத்தார் மார்ச் மாதத்தில். இப்போதுதான் எழுத முடிந்தது எங்க ஊரு பற்றி. சசியிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன் இத்தனை தாமதமாக இதை எழுதியதற்கு.

DSCN0010

முதன்முதலில்1974 ஆம் ஆண்டுதான் இந்த ஊர் பற்றி எங்கள் வீட்டில் அதிகம் பேசப்பட்டது. அந்த வருடம் என் பெரியம்மா பெண்ணின் திருமணம். மாப்பிள்ளையின் அம்மாவின் ஊர் திருக்கண்ணபுரம். ‘திருக்கண்ணபுரத்திலிருந்து சம்மந்தி என்றால் கொடுத்து வைத்திருக்கணுமே’ என்று எங்கள் வீட்டில் எல்லோரும் பேசிக்கொண்டார்கள். அப்போது தெரியாது அடுத்தவருடம் நானும் அங்கேதான் வாழ்க்கைப்படப் போகிறேன் என்று.

 

திருமணத்திற்கு முன் திருக்கண்ணபுரம் போனதில்லை. திருமணம் ஆனவுடன் போகவேண்டும் என்று சொன்னபோது என் மாமியார் சொன்னார்: ’சௌரிபெருமாளை அத்தனை சீக்கிரம் நீ சேவிக்க முடியாது. பெருமாளே பார்த்து இவள் என்னை வந்து சேவிக்க வேண்டும் என்று மனசு வைத்தால் தான் நடக்கும்’ என்றார். திருமணம் நடந்தவுடன் கும்பகோணம் போய் உப்பிலியப்பனை சேவிக்கப் போனோம். என் கணவரிடம் அப்படியே திருக்கண்ணபுரம் போகலாம் என்று சொன்னேன். ‘அவ்வளவு சுலபமில்லை அது. சரியா பஸ் வசதி ஒண்ணும் கிடையாது. மெயின் ரோடுல இறங்கி ரொம்ப தூரம் நடக்கணும்’ என்றார். ரொம்பவும் ஏமாற்றமாக இருந்தது. இனி பெருமாள்தான் மனசு வைக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

 

அதற்குப் பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாள் போனோம். அந்த முதல் விஜயம் பற்றி கணபுரத்தென் கருமணியே என்ற பதிவில் எழுதியிருக்கிறேன். ரொம்பவும் சின்ன ஊர். இப்போது இங்கிருந்தவர்கள் எல்லோரும் இந்த ஊரை விட்டு வெளியே போய்விட்டார்கள். மிகப்பெரிய குளம். குளத்தை சுற்றி நாலு மடிவளாகம் என்ற வீதிகள். அவ்வளவுதான் ஊர். ஊரில் நுழையும் முன் ஓர் பெரிய வளைவு. அருள்மிகு ஸௌரிராஜப்பெருமாள் திருக்கோவில் என்று எழுதியிருக்கும். 1991 இல் சம்ப்ரோக்ஷணம் நடந்தது. அப்போது நாங்களிருவரும் போயிருந்தோம். ஊர் நிரம்பி வழிந்தது சந்தோஷமாக இருந்தது.

 

இங்கு எப்படிப் போவது என்று கேட்பவர்களுக்கு:

 

மாயவரம் என்னும் மயிலாடுதுறைக்குப் போய் அங்கிருந்து நாகபட்டினம் போகும் பேருந்தில் போகலாம்.இன்னொரு வழி. திருவாரூரிலிருந்தும் வரலாம். உங்கள் பக்கம் அதிருஷ்டம் இருந்தால் திருக்கண்ணபுரம் உள்ளேயே வரும் பேருந்தும் கிடைக்கலாம் திருவாரூரிலிருந்து!

 

இல்லையென்றால், மாயவரம்-காரைக்கால் பேருந்தில் ஏறி திருப்புகலூர் என்ற இடத்தில் இறங்க வேண்டும். இடது பக்கம் போனால் திருப்புகலூர். வலது பக்கம் திருக்கண்ணபுரம். பேருந்து செல்லும் முக்கிய பாதையிலிருந்து 3 அல்லது 4 கிலோமீட்டர் உள்ளே நடக்க வேண்டும். பேருந்திலிருந்து இறங்கியவுடன் உங்களை வரவேற்பது காவிரி ஆறு. நீரில்லாத ஆறு வருத்தத்தைக் கொடுக்கிறது. ஒரு காலத்தில் நிறைய நீர் ஓடியிருக்க வேண்டும். ஆற்றின் மேல் இருக்கும் பாலம் இதற்கு அத்தாட்சி! இரண்டு பக்கமும் பச்சை பசேல் என்று வயல்வெளிகள். சுவாசிக்குபோதே புத்துணர்ச்சி பரவும். இதையெல்லாம் அனுபவித்தால்தான் புரியும்.

 

பெருமாள் திருநாமம் சௌரிராஜன்; தனிக்கோவில் நாச்சியார்  கண்ணபுர நாயகி. வருடத்திற்கு ஒருமுறை பத்மினித் தாயாருடன் திருக்கல்யாண உற்சவம் நடைபெறும்.

 

முதல்முறை போயிருந்தபோது அங்கிருந்த ஒரு குடும்பத்துடன் அறிமுகம் ஏற்பட்டது. இன்றுவரை எப்போது திருக்கண்ணபுரம் போனாலும் அவர்கள் வீட்டில் தான் தங்குவோம். முதல்முறை போனபோது மாமா, மாமி இருவரும் இருந்தனர். இப்போது இருவருமே பரமபதித்துவிட்டனர். ஆனாலும் எங்களுக்கு அந்தக் குடும்பத்தின் இளைய தலைமுறையுடன் ஆன உறவு தொடர்கிறது.

 

முதல்முறை போனபோது இரவு பெருமாளுக்கு தினம்தோறும் அமுது செய்யும் முநியதரையன் பொங்கல் கிடைத்தது. ஐந்து அரிசி, மூன்று பச்சைபயறு, இரண்டு நெய் என்ற அளவில் செய்யப்படுகிறது இந்தப் பொங்கல். அரிசியும் பருப்பும் நன்றாகக் குழையக் குழைய வேக வைக்கப்படுகிறது. பயறு அதில் இருப்பது தெரியவே தெரியாது.  அதில் நெய்யை ஊற்றி ஐந்து உருண்டை செய்கிறார்கள். ஒரு உருண்டையை மூன்று நான்கு பேர்கள் சாப்பிடலாம். கொஞ்சம் சாப்பிடும் போதே வயிறு நிரம்பிவிடும்.

 

மிகப்பெரிய கோவில். சேவிக்கத்தான் ஆளில்லை. ஒவ்வொருமுறை போகும்போதும் அங்கேயே தங்கிவிடலாம் என்று தோன்றும். அப்படி ஒரு அமைதி; ஒரு மன நிறைவு. எப்போதும் நீர் நிறைந்திருக்கும் திருக்குளம். ஒவ்வொருமுறை போகும்போதும் அங்கு நிச்சயம் தீர்த்தமாடுவோம்.

 

பெருமாளுக்கென்று நிறைய நிலபுலங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் விளைச்சலைக் கொடுக்க மனிதர்களுக்கு மனம் வருவதில்லை.

 

நித்ய புஷ்கரிணியில் எப்படி இவ்வளவு நீர் என்ற என் கேள்விக்கு மாமியிடமிருந்து பதில் கிடைத்தது. காவிரியில் நீர் வரத்து மிகும் போது அந்த உபரி நீர் இங்கு வரும்படியாக செய்திருந்தனர். அதைத்தவிர மழை பெய்யும்போது கோவிலில் விழும் நீர் நேரடியாக திருக்குளத்தில் வந்து சேருமாறு அமைத்திருக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்திலேயே மழை நீர் அறுவடை! திருக்குளத்தில் பெருமாளுக்கு தெப்போற்சவம் உண்டு.

 

திருவிழா சமயங்களில் வரும் பாகவதர்களின் கூட்டம் அப்படியொரு பக்தியில் திளைக்கும். ஆட்டம், பாட்டம் என மெய்மறந்து பெருமாளை சேவிப்பார்கள். குலசேகர ஆழ்வாரின் ‘மன்னுபுகழ் கோசலைதன்’ பாடலைப் பாடி ஆடியபடியே வீதிவலம் வருவார்கள்.

 

பெருமாள் வீதி உலா முடித்துவிட்டு திரும்பவும் கோவிலுக்குள் வரும்போது பெருமாளுக்கு வெந்நீரில் திருவடித் திருமஞ்சனம் நடைபெறும். வெளியே போய்வந்த அலுப்பு தீர இந்த உபசாரம். உடனே தோசை அமுது செய்யப்படும். அந்த தோசையின் ருசி ஆஹா!

 

குலசேகர ஆழ்வார் இந்தப் பெருமாளை ஸ்ரீராமனாக நினைத்து தாலாட்டுப் பாடினார். திருமங்கையாழ்வார் நாயகி பாவத்தில் இந்தப்பெருமாளை நினைத்து உருகுகிறார். பெருமாள் சந்நிதிக்கு பின்னால் திருமங்கையாழ்வார் சந்நிதி இருக்கிறது. விளகேற்றக்கூட ஆள் இல்லை.

 

மாசிமகத்தன்று பெருமாள் தீர்த்தவாரிக்கு திருமலைராயன் பட்டினத்திற்கு (கடற்கரை ஊர்) எழுந்தருளுவார் பெருமாள். அங்கு மீனவர்களின் மாப்பிள்ளையாக பெருமாளுக்கு ஏகப்பட்ட உபசாரம் நடக்கும். பெருமாள் தங்கள் ஊருக்கு எழுந்தருளும் ஆனந்தத்தை கொண்டாட பெருமாளை அப்படியே தூக்கித் தூக்கிப் போட்டு தங்கள் தோள்களில் பிடிப்பார்களாம். இதுவரை சேவித்தது இல்லை.

 

வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது இந்தப் பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வாருங்கள். அந்த அழகு உங்களை மறுபடி மறுபடி அழைக்கும்.

 

இதைத் தொடர நான் அழைக்க விரும்புபவர்கள்:

திருமதி சித்ரா

திருமதி ராஜலக்ஷ்மி பரமசிவம் 

திரு பாண்டியன் 

திருமதி ராதா பாலு 

 

என் அழைப்பை ஏற்று எழுத வருமாறு அழைக்கிறேன்.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்: என்னுடைய இன்னமுதே

ராகவனே தாலேலோ 

 

நானூறு வருட சாபம்!

courtesy: Google

 

ராஜா ராணி கதைகளுக்கு இன்னும் நம்மிடையே வரவேற்பு இருப்பது போலவே, நம்மிடையே ஒரு ராஜா இருக்கிறார், நாம் அவரால் ஆளப்படுகிறோம் என்பதும் ஒரு பெருமையான விஷயமாகவே இன்றளவும் கருதப்படுகிறது. அதனால் தானோ என்னவோ 2013 டிசம்பர் மாதம் 10 தேதி மைசூரு மகராஜா ஸ்ரீகண்டதத்த நரசிம்மராஜ ஒடையார் (60) அவரது குலதெய்வமான சாமுண்டீஸ்வரி தேவியின் திருவடியை அடைந்தபோது கர்நாடக மாநிலமே சோகத்தில் ஆழ்ந்தது.

 

இவருக்கு குழந்தைகள் இல்லாததால் இவரே கடைசி அரசர். இதன் காரணமாகவே  ‘நானூறு வருட சாபம் அரச பரம்பரையை இன்றும் விடாமல் தொடர்கிறதோ?’ என்று கர்நாடக மாநிலம் முழுவதும் கேள்வி எழுந்தது. என்ன சாபம் இது என்பதைப் பார்க்கும் முன், மறைந்த மஹாராஜாவைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

 

முன்னாள் மைசூரு மகாராஜா ஜெயசாமராஜேந்திர ஒடையாருக்கும், அவரது இரண்டாம் மனைவி மகாராணி திரிபுரசுந்தரி அம்மணிக்கும் 1953 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 10 ஆம் நாள் பிறந்தவர். ஜெயசாமராஜேந்திர ஒடையாரும் அவரது தந்தையின் தத்துப்புத்திரர் தான்.

 

‘பழமையை விடாமலும், அதேசமயம் காலத்திற்குத் தகுந்தாற்போல புதுமைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, புதுமை விரும்பியாகவும் இரு’ என்ற தனது தாயின் வார்த்தைகளை அப்படியே கடைபிடித்தவர். ஆன்மீகத்திலும், பழைய சம்பிரதாயத்திலும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், அதே சமயம் புது யுகத்திற்கு தகுந்தாற்போல தன்னை மாற்றிக் கொண்டதால், பழமைவாதிகளும், நவநாகரீக யுவர்களும் அவரை விரும்பினார்கள். தசரா சமயத்தில் தனது ராஜ பீடத்தில் அமருபவர், ஃபாஷன் ஷோக்களையும் நடத்தினார். கர்நாடக சங்கீதத்தில் இருந்த ஆர்வத்தை மேல்நாட்டு இசையிலும், ராக் இசையிலும் கொண்டிருந்தார். நாகரீகஉடை வடிவமைப்பாளர், தொழில்துறை வல்லுநர், ஹோட்டல் அதிபர், கர்நாடக மாநில கிரிக்கெட் சங்கத்தின் தலைவர் என்று பலமுகங்கள் கொண்ட மகாராஜா  மாறிவரும் காலத்திற்கேற்ப தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருந்தவர்.

 

அரச பரம்பரையில் இருந்தாலும், இன்றைய அரசியலையும் விட்டுவைக்கவில்லை இந்த மகராஜா. இந்திராகாந்தியின் மறைவுக்குப் பிறகு 1984 ஆம் ஆண்டு ராஜீவ் காந்தியினால் நேரடியாக மைசூரில் நிற்க வைக்கப்பட்டு வெற்றி பெற்றார். மகாராஜா தங்கள் வீடுகளுக்கு வந்து வாக்குக் கேட்டதை மைசூரு மக்கள் இன்றைக்கும் மறக்கவில்லை. நடுவில் ஒருமுறை பா.ஜ.க விற்கு மாறியவர் மறுபடி காங்கிரசில் சேர்ந்தார்.

 

கல்லூரியில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். வெளிநாட்டுக் கார்களில் அமோக மோகம் கொண்ட இவரிடம்,  ஒரு காலகட்டத்தில் 20 சொகுசுக் கார்கள் இருந்தன. கார் ஓட்டுவதிலும் வல்லவரான இவர், மைசூரு-பெங்களூரு இடையே உள்ள தூரத்தை ஒருமுறை 90 நிமிடங்களில் கடந்தவர். பந்தயக் குதிரைகளையும் வளர்த்து மகிழ்ந்தார்.

 

இவரிடத்தில் பல அலைபேசிகள் – குடும்பத்தினருடன் பேச, நண்பர்களுடன் அளவளாவ, தனது தொழில் உறவுகளுடன் உரையாட என்று – தனித்தனியாக வைத்திருந்தார். விதம்விதமான கைகடியாரங்கள் சேமித்து வைப்பதிலும் பேரார்வம் கொண்டிருந்தார். கலை மற்றும் கலாச்சார போஷகராக இருந்தார். பிறந்த வருடமான 1953 ஐ தனது அதிர்ஷ்ட எண்ணாக நினைத்திருந்ததால், அந்த எண் தனது கார்களிலும், அலைபேசிகளிலும் வருமாறு அமைத்துக் கொண்டார்.

 

கல்லூரி நாட்களிலேயே கிரிக்கெட் விளையாடுவதில் தீவிர ஆர்வம் கொண்டிருந்த மகாராஜா  மாநில அளவில் ஆடியவர். பின்னாட்களில் இரண்டு முறை கர்நாடக மாநில கிரிக்கெட் போர்டிங் தலைவராக இருந்தவர். மிக சமீபத்தில் தான் (டிசம்பர் 1, 2013) இரண்டாம் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 

‘என்னுடைய எழுபது வயதுவரை எனது வாரிசு பற்றி யோசிப்பதாக இல்லை’ என்றவர் வாரிசு இல்லாமல் 60 வயதில் மரணமடைந்து தலக்காடு சாபத்திற்கு ஆளாகிவிட்டார் என்று  எண்ண வைத்துவிட்டார்.

 

அது என்ன தலக்காடு சாபம்? நானூறு வருட சாபமும் இதுவே.

 

விஜயநகரத்தின் தளபதி ஸ்ரீரங்கராயனிடமிருந்து ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை 1610 ஆம் ஆண்டு அன்றைய மைசூரு மகராஜா ராஜ ஒடையார் கைப்பற்றினார். ஸ்ரீரங்கராயனின் மனைவி அலமேலம்மா ஆதிரங்கனின் ஆலய நகைகளை எடுத்துக் கொண்டு தலைமறைவானபோது, ராஜ ஒடையார் அவரைப் பிடிக்க தனது படை வீரர்களை அனுப்புகிறார். அவர்களிடமிருந்து  தப்ப அலமேலம்மா தலக்காடு நோக்கி ஓடிவருகிறார். அங்கு மாலங்கி நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, தப்ப முடியாத அலமேலம்மா, ‘தலகாடு மணல் மூடி போகட்டும்; மாலங்கி நதி மடுவாகட்டும்; ஒடையார் பரம்பரை வாரிசற்றுப் போகட்டும்’ என்று சாபமிட்டு விட்டு நதியில் குதித்து விடுகிறார்.

 

இப்போதும் தலகாடு மணல் மூடித்தான் இருக்கிறது. மாலங்கி நதியில் நீர் வரத்து இல்லை. இந்த இரண்டு சாபங்களும் பலித்தது போலவே ஒடையார் பரம்பரையிலும் நேர் வாரிசு என்பது இல்லை. ஸ்ரீகண்ட தத்தாவின் அந்திமக் கிரியைகளை அவரது சகோதரி மகன் காந்தராஜ் அர்ஸ் செய்தார். அவரே அடுத்த ஒடையார் பரம்பரையின் வாரிசாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

 

மறைந்த மகாராஜாவிற்கு நம் அஞ்சலிகள்.

 

 

 

 

 

அழகுக் குறிப்பு

இன்று ஆட்ரி ஹெப்பர்ன் – இன் 85 வது பிறந்தநாள் என்று கூகிள் சொல்லுகிறது. அவரது நினைவாக இந்தப் பதிவு மறுபடியும் இங்கே:

 

 

ஒரு நாள் ஒரு பத்திரிக்கை அலுவலகத்திற்கு போன் செய்திருந்தேன். இன்டர்நெட் மூலம் என் படைப்புகளை அனுப்ப இமெயில் ஐடி கேட்டேன். உடனே பத்திரிகை அலுவலர் “என்ன மேடம், சமையல் குறிப்பா?” என்றார். எனக்கு கொஞ்சம் கோவம், வியப்பு; பெண்களின் படைப்பு என்றால் சமையல் குறிப்பு, கோலம் இவை தானா? சரி அவரையே கேட்போம் என்று “ஏன் சார், பெண்கள் என்றால் சமையல் குறிப்பு தானா?” என்றேன். “பொதுவா அப்படித்தான்……” என்றார்.

இந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு எனக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பு. “பெண்கள் இன்டர்நெட்டில் எதை அதிகம் படிக்கிறார்கள்?” என்று ஆராய்ந்தால் முதல் இடம் சமையலுக்குத்தான்! அடுத்தாற்போல் அழகு குறிப்பு; மூன்றாவது இடம் எடை குறைப்பது. சரி நான் இப்போது எதைப் பற்றி எழுதுவது? சமையல்? அழகுக் குறிப்பு? எடை குறைப்பு?

சமையல் குறிப்பு நிறைய நிறைய இருக்கிறது; சரி எடைக்குறைப்புப் பற்றி எழுதலாம் என்றால் ‘முதலில் நீ உன் எடையைக் குறைத்து விட்டு பிறகு எழுது’ என்று என் மனசாட்சி கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லாமல் சொன்னது. கடைசியில் அழகுக் குறிப்பு எழுதலாம் என்று தீர்மானம் செய்தேன். ‘முதலில் நீ அழகாக………….’ என்று ஆரம்பித்த மனசாட்சியை ‘ஏய்! சும்மா இரு. அழகாக இருப்பவர்கள் அழகுக் குறிப்பு எழுதுவதில்லை, முட்டாள் மனசாட்சியே!’ என்று அடக்கினேன்

ரொம்ப நேரம் யோசித்து சரி புதுவிதமான அழகுக் குறிப்பு ஏதாவது கிடைக்கிறதா என்று கூகுளில் தேட ஆரம்பித்தேன்.  தலை முடியில் தொடங்கி பாதம் வரை விதம் விதமாக எத்தனை குறிப்புகள்? ஆனால் புதுமையாக ஒன்றுமே இல்லை. மறுபடி தேடித், தேடித், தேடித்…….
கடைசியில் நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே ஒரு குறிப்பு! யுரேகா! ஆட்ரி ஹெப்பர்ன் அழகுக் குறிப்பு  என்று போட்டிருந்தது. ஆஹா! ஆங்கில நடிகை அல்லவா? கட்டாயம் பிரமாதமாக இருக்கும் என்று சந்தோஷமாக இருந்தது. படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் கிடைத்தது எனக்கு. யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்!

ஆட்ரி ஹெப்பர்ன் அழகுக் குறிப்பு 

யார் இந்த ஆட்ரி ஹெப்பர்ன்? 1929 ஆம் ஆண்டு பிறந்த பிரிட்டிஷ் நடிகை. மிகச் சிறந்த நடிகை மட்டுமல்ல; சிறந்த மனிதாபிமானி என்று இவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது இவரது வலைத்தளம். ஐம்பது, அறுபதுகளில் பல வெற்றிப் படங்களில் நடித்த இவரது ‘My fair Lady’ என்கிற திரைப் படம் நம் ஊரிலேயே ஓடு ஓடென்று ஓடிற்று. 1964 ஆம் ஆண்டு வெளியான திரைப்படம் இது.

பெர்னார்ட் ஷா எழுதிய ‘பிக்மேலியன்’ என்ற மேடை நாடகத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட இந்த படத்தை திரு. சோ அவர்கள் ‘மனம் ஒரு குரங்கு’ என்ற பெயரில் நாடகமாக தயாரித்தார். திருமதி சுகுமாரி கதாநாயகி. பிறகு முத்துராமன், கே.ஆர். விஜயா நடிக்க சினிமாவாகவும் வந்தது.

1950 களிலேயே UNICEF நிறுவனத்தின் சார்பில் பல சமுதாய நற்பணிகளில் பங்கு கொண்ட இவர் தனது கடைசிக் காலத்தில் பெரும் பகுதியை ஆப்ரிகா, தெற்கு அமெரிக்கா மற்றும் ஆசிய நாடுகளில் இருக்கும் பின் தங்கிய மக்களின் நலப் பணிகளுக்காக செலவழித்தார். இந்த நிறுவனத்தின்  ‘குட்வில் அம்பாசடர்’ பணியாற்றிய இவர் 1993 இல் தனது 63 வது வயதில் குடல் வால் புற்று நோயால் இயற்கை எய்தினார்.

இனி இவர் எழுதிய அழகுக் குறிப்பு பார்க்கலாமா?

  • கண்கள் அழகாக வேண்டுமா? உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் ‘நல்ல தன்மை’ யைப் பார்க்கவும்.
  • மெல்லிய உடல் வேண்டுமா? உங்களின் உணவை பசித்தவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
  • அழகான கூந்தலுக்கு: தினமும் ஒரு முறையாவது ஒரு குழந்தை உங்கள் கூந்தலை தன பிஞ்சுக் கைகளால் கோதி விடட்டும்.
  • உங்களது அறிவுத் திறனால் நிமிர்ந்த நன்னடையும், நேர் கொண்ட தோளும் பெறுங்கள்.
  • யாரையும் துச்சமாக எண்ணாதீர்கள்; பொருட்களை விட மனிதர்கள் தான் பாதுகாக்கப் பட வேண்டியவர்கள்; துயரத்தில் இருப்பவர்களை மீட்டுவாருங்கள்; அவர்கள் நம்பிக்கையை புதுப்பியுங்கள்; கவலைகளில் இருந்து விடுவியுங்கள்; அவர்களுக்கு புத்துயிர் கொடுங்கள்; அவர்களது பாதையை சீர்படுத்துங்கள்.
  • இதனால், உங்களுக்கு ஒரு தேவை ஏற்படும்போது, உதவ ஆயிரம் கரங்கள் இருக்கும்.
  • வயது ஆக ஆக உங்களுக்கு இரண்டு கைகள் இருப்பது – ஒன்று உங்களுக்காகவும், இன்னொன்று மற்றவருக்காகவும் என்பதை உணருங்கள்.
  • பெண்ணின் அழகு அவளது உடைகளிலோ, அவளது உருவத்திலோ, கூந்தலை முடியும் அழகிலோ இல்லை.
  • ஒரு பெண்ணின் அழகை, அவளது அன்பு நிறைந்த இதயம் என்கிற வாசல் மூலம் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.
  • ஒரு பெண்ணின் அழகு அவள் முகத்தில் இருக்கும் மறுவில் இல்லை. அவளது உண்மையான அழகு அவளது ஆத்மாவை பிரதி பலிப்பது. அவள் நம்மிடம் காட்டும் பரிவில், பேரார்வத்தில் அழகு இருக்கிறது;  வருடங்கள் செல்லச் செல்ல அவளது அழகும் வளர்ந்து கொண்டே போகிறது.

படித்து முடித்தவுடன் நீண்ட மௌனத்தில் ஆழ்ந்து விட்டேன். எத்தனை அருமையான, சத்தியமான வார்த்தைகள். கடைப் பிடிப்போமா பெண்மணிகளே?

published in a2ztaminadunews.com

இங்கிலீஷ் விங்க்லீஷ்!

 

பத்துவருடங்கள் ஆங்கிலம் பேசச் சொல்லிக் கொடுத்தது ரொம்பவும் நிறைவான அனுபவம். ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ஒவ்வொரு வகையான அனுபவம். எதைச் சொல்ல எதை விட?

 

நம்மூர் மாணவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் அவர்களது மொழியில் சொல்ல வேண்டும். கன்னட மாணவர்களுக்கு கன்னடதல்லி ஹேள பேக்கு. தமிழ்ல சொல்லுங்க – தமிழ் மாணவர்கள் கேட்பார்கள். ஹிந்தி மே போலியே மேடம் என்பார்கள் ஹிந்தி மாணவர்கள். தெலுகல் செப்பண்டி, மலையாளம் அறியுமோ? போன்றவைகளையும் அவ்வப்போது சமாளிக்க வேண்டும்.

 

ஒருமுறை அபுதாபியிலிருந்து ஒரு மாணவர். பிரைவேட் டியுஷன். (ஒரு மாணவர் – ஒரு ஆசிரியை) என்ன கேட்டாலும் ‘இன்-ஷா அல்லா’ என்பார். அல்லது ‘மாஷா அல்லா’ என்பார். அவர் நிறைய பேசுவார் – ஆங்கிலத்தில் இல்லை; உருதுவில்! அவர் என்னிடத்திலிருந்து ஆங்கிலத்தில் என்ன கற்றுக் கொண்டாரோ தெரியாது. நான் அவரிடத்திலிருந்து இன்-ஷா அல்லா, மாஷா அல்லா கற்றுக் கொண்டேன்!

 

ஆந்திராவிலிருந்து ஒரு பெண். படித்தது M.Tech. ஆங்கிலத்தில் பேசுவது சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தது இந்த மாணவிக்கு. ஒருநாள் என்னிடம் ‘Tomorrow going to father-in-law house’ என்றாள். எனக்கு வியப்பு. ‘Are you married?’ என்றேன். நோ, நோ மேடம், I am going to my mother brother house!’ அம்மாவின் சகோதரர் ஃபாதர் இன் லா! அதேபோல அப்பாவின் சகோதரி மதர் இன்லா! இது எப்படி இருக்கு? இந்த மாணவி எப்படி எம்.டெக் படித்து தேறியிருப்பாள் என்று எனக்கு இன்றுவரை புரியவில்லை.

 

father’s name, mother’s name என்பதெல்லாம் அடிப்படை வகுப்பு மாணவர்களுக்குப் புரியவே புரியாது. எம்.டெக் படித்த பெண்ணிற்கே புரியவில்லை என்றால் இவர்களைப்பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். ஒரு முறை ஒரு மாணவரை father’s name என்று சொல்லுங்கள் என்று சொன்னதற்கு எனக்கு ஒரு அப்பாதான் மேடம் என்றார்!!!!! S சேர்த்தால் அது பன்மைதான் அம்மாவாக இருந்தாலும், அப்பாவாக இருந்தாலும்!

 

இன்னொரு மாணவர். திருமணமானவர். மனைவியுடன் அமெரிக்கா செல்ல வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் பேச வராது. மனைவி சொன்னார்: ‘அடிப்படை வகுப்பிலிருந்து இருக்கும் எல்லா வகுப்புகளிலும் படிக்கட்டும்’ என்று. அதனால் நான் எடுக்கும் எல்லா வகுப்புகளுக்கும் வருவார். எந்த வகுப்பிலும் வாயை மட்டும் திறக்கமாட்டார். கடைசி நாளன்று கூட ஆங்கிலத்தில் பேசாமல் என் பொறுமையை ரொம்பவும் சோதித்தார். ‘நீங்கள் இன்று பேசினால்தான் நான் மேற்கொண்டு வகுப்பை நடத்துவேன்’ என்று சொல்லி நாற்காலியில் உட்கார்ந்துவிட்டேன். கொஞ்சநேரம் யோசித்தார். மற்ற மாணவர்களும் அவரை பேசும்படி வற்புறுத்தவே ‘ஒன் ஸ்டோரி’ என்றவாறே எழுந்து வந்தார்.

 

‘டூ பிரெண்ட்ஸ். ம்…..ம்……ம்…. வென்ட் துபாய்…….ம்…..ம்…..ம்….  ஏஜென்ட் சீட் (cheat) ……ம்…..ம்….. பாதர் மதர் சூசையிடு…..’

 

நான் அவரை இடைமறித்தேன். இது ஆங்கிலமா? என்ன பேசுகிறீர்கள்?’ என்று கோபமாக ஆரம்பித்தேன். அவ்வளவுதான். ‘மேடம், ப்ளீஸ். ஸ்டோரி இன்டரஸ்டிங்! டோன்ட் டிரபிள்!(trouble) என்று ஆளுக்குஆள் சொல்ல (கத்த!) வகுப்பே எனக்கு எதிரியானது.

 

உண்மைதானே கதை புரிகிறது. சுவாரஸ்யமாக வேறு இருக்கிறது. யாருக்கு வேண்டும் is, are எல்லாம்?

இதோ நாடக நடிகர் மௌலி அவரது ப்ளைட் 172 நாடகத்தில் பேசுகிற ஆங்கிலத்தை ரசியுங்கள்!

 

 

என் மொழிப்புலமை 

வம்பு வேணுமா உமா?

ஹிந்தி மாலும்?

கன்னட கொத்து!

கொழு கொழு கன்னே!

 

patti

 

எங்கள் கதைசொல்லி பாட்டி ஸ்ரீரங்கம்மாள்

நேற்று ஒரு சந்தோஷமான பதிவு எழுதினேன். எப்போதும் எழுதும் செல்வ களஞ்சியமே – குழந்தைகள் வளர்ப்புத் தொடருக்கு எழுதும் பதிவுதான். ஆனால் நேற்று ஒரு சிறப்பு என்னவென்றால் நான் எங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லும் ஒரு மிகப்பழைய கதையை எழுதினேன். இந்தக் கதையை எனக்குச் சொன்னது எங்கள் பாட்டி. எங்கள் அம்மாவும் சிலசமயம் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனாலும் பாட்டி சொல்லும்போது ஒருவித ராகத்துடன் சொல்லுவார். கேட்க மிகவும் இனிமையாக இருக்கும்.

 

பெயர் மறந்து போன ஈ!

 

 

 

‘ஒரே ஒரு ஊரில ஒரு ஈ இருந்துதாம். ஒருநாள் அதுக்கு திடீர்னு அதோட பேரு மறந்து போயிடுத்தாம். என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. வீட்டுக்கு வெளியே வந்து பார்த்துதாம். அங்கே ஒரு கன்னுக்குட்டி நின்னுண்டு இருந்துதாம். உடனே இந்த ஈ அதுகிட்ட போயி

‘கொழு கொழு கன்னே! எம்பெரென்ன?’ அப்படின்னு கேட்டுதாம்’

அது சொல்லித்தாம்: ‘எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் அம்மாவ கேளு’ ன்னு.

அந்த ஈ உடனே அதோட அம்மாகிட்ட போயி,

‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே எம்பெரென்ன?’ அப்படின்னு கேட்டுதாம்.

அது சொல்லித்தாம்: ‘எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் மேய்க்கற இடையன கேளு’ அப்படீன்னு.

அந்த ஈ உடனே அந்த இடையன் கிட்ட போயி,

‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா, எம்பெரென்ன?’ அப்படீன்னு கேட்டுதாம்.

அவன் சொன்னானாம்: எனக்கு தெரியாதுப்பா, என் கைல இருக்கற கோலக் கேளு’

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, எம்பெரென்ன?’ அப்படீன்னு கேட்டுதாம.

கோல் சொல்லித்தாம்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் மேல இருக்குற கொடிமரத்த கேளு’

 

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே! எம்பெரென்ன?’

கொடிமரம்: எனக்குத் தெரியாதப்பா, என் மேல இருக்குற கொக்க கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே, கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே! எம்பெரென்ன?

கொக்கு: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, நான் நீராடும் குளத்த கேளு!

 

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே! எம்பெரென்ன?’

 

குளம்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, குளத்துல இருக்குற மீனைக் கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே! எம்பெரென்ன?’

 

மீன்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என்னை பிடிக்கிற வலையன கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே, மீனப் பிடிக்கிற வலையா! எம்பெரென்ன?

 

வலையன்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் கைல இருக்குற சட்டிய கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, , கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே, மீனப் பிடிக்கிற வலையா! வலையன் கை சட்டியே! எம்பெரென்ன?

 

சட்டி: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என்ன பண்ற குயவன கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே, மீனப் பிடிக்கிற வலையா! வலையன் கை சட்டியே! சட்டி பண்ற குயவா! எம்பெரென்ன?

 

குயவன்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் கைல இருக்குற மண்ணை கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே, மீனப் பிடிக்கிற வலையா! வலையன் கை சட்டியே! சட்டி பண்ற குயவா! குயவன் கை மண்ணே! எம்பெரென்ன?

 

மண்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என் மேல வளர புல்லைக் கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே! மீனப் பிடிக்கிற வலையா! வலையன் கை சட்டியே! சட்டி பண்ற குயவா! குயவன் கை மண்ணே! மண்ணுல வளர்ற புல்லே! எம்பெரென்ன?

 

புல்: எனக்குத் தெரியாதுப்பா, என்னை திங்கற குதிரைய கேளு!

ஈ: ‘கொழு கொழு கன்னே,

கன்னுந்தாயே,

தாய மேய்க்கற இடையா,

இடையன் கை கோலே, கோல்ல இருக்குற கொடிமரமே!

கொடிமரத்துல இருக்குற கொக்கே, கொக்கு நீராடும் குளமே, குளத்துல இருக்குற மீனே! மீனப் பிடிக்கிற வலையா! வலையன் கை சட்டியே! சட்டி பண்ற குயவா! குயவன் கை மண்ணே! மண்ணுல வளர்ற புல்லே! புல்லத் திங்குற குதிரையே! எம்பெரென்ன?

 

குதிரை ஈ யைப் பார்த்து ‘ஹிஈ…ஈ..ஈ… ஹி..ஈ…ஈ.. ன்னு சிரிச்சுதாம்! உடனே ஈக்கு தன் பேரு நினைவுக்கு வந்துடுத்தாம்.

 

எத்தனை எளிமையான ஒரு கதை!

 

குழந்தைகளுக்குச் சொல்லவென்று  அதிகம் சிந்திக்க வேண்டாம். சாதாரண ஒரு நிகழ்வைக் கூடக் கதையாக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது, இல்லையா?

 

குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது என்ற நீண்ட நாளைய பாரம்பரிய வழக்கத்தைக் கைவிடாதீர்கள் என்று இன்றைய தலைமுறையினரைக் கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன்.

 

பி.கு. இந்தப் பதிவு நான்குபெண்கள் தளத்தில் இன்று வெளியானது. இந்தக்கதையில் ஒரு வரியை நான் மறந்துவிட்டேன். அதை நினைவு படுத்திய எனது தோழி ராதாபாலுவுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி!

 

 

குழந்தைகளுக்கு உறவுகள் தேவையில்லையா?

 

 

சென்ற வாரம் ‘சம்மர் கேம்ப்’ பற்றி எழுதியதற்கு ஒரு சகோதரி எனது வலைப்பதிவில் ஒரு கருத்துரை போட்டிருந்தார். ‘தேவையில்லைன்னு சொல்றீங்க….பாட்டி வீடு, உறவினர் வீடு என்று செல்ல முடியாமல் அம்மா, அப்பா இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் இடத்துப் பிள்ளைகளை என்ன செய்வது?’

 

ரொம்பவும் வருந்த வேண்டிய நிலை இல்லையா இது? உறவுகளே இல்லாமல் ஒரு குழந்தை வளர முடியுமா? அந்தக் காலத்தைப் போல நாலு அத்தை, இரண்டு சித்தப்பா, மூணு மாமா என்றெல்லாம் வேண்டாம். ஒரு தாத்தா பாட்டியாவது குழந்தைக்கு வேண்டும், இல்லையா? எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் நாம்?

 

இன்றைக்கும் எங்களுக்கு எங்கள் மாமாக்கள் என்றால் அத்தனை ஒட்டுதல். எங்கள் குழந்தைகள், அவர்கள் குழந்தைகள் என்று எல்லோருக்குமே இனிய நண்பர்கள். போன வருடம் என் பேரனின் பூணூல் வைபவத்திற்கு என் மாமா வந்திருந்தார். இந்த உறவுகள் எல்லாம் நம் தலைமுறையை சொல்பவவை அல்லவா? நமது பரம்பரை, பழக்க வழக்கங்கள் எல்லாம் இவர்களிடமிருந்து தானே நமக்கு வருகிறது.

 

பெற்றோர்கள் எப்போதும் குழந்தைகளிடம் கண்டிப்பும் கறாருமாக இருப்பார்கள். பாட்டி தாத்தாக்கள் தங்கள் முழு அன்பையும் குழந்தைகளிடம் கொட்டுவார்கள். இரண்டும் குழந்தைகளுக்கு வேண்டும். அதுவுமின்றி, தங்கள் குழந்தைகளை கொஞ்ச நேரமின்றி இருந்திருக்கும். இப்போது பேரக்குழந்தைகள் வந்து தாத்தா பாட்டி என்று கூப்பிடும்போது ஏற்படும் ஆனந்தம் இருக்கிறதே, அது அளவு கடந்தது. இன்றைய இளைய தலைமுறை இதை உணர வேண்டும்.

 

மேலும் படிக்க: நான்குபெண்கள்