மாடு மேய்க்கும் கண்ணா……!

crying baby

 

 

 

அடிச்சுப் பாடடி பெண்ணே 2

 

கதையை தொடரும் முன் நேயரின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்துவிடலாம். சரியா?

இதோ கீதா கேட்டிருந்த ஓடப்பாட்டு:

 

எழிலுடையாள் பார்புகழும்

தசரதர் மகனாக வந்தவரே ஸ்வாமி

தாடகை தன்னுயிரை கொன்றுமே வந்து

 

அகலிகையை சாப விமோசனமும் தந்து

அன்புடனே ஜனகரது அரண்மனைக்கு வந்து

குவலயத்தோர்களும் கொண்டாடி நிற்க

கூறியே கோதண்டராமனே என்று

பரிவாரமுடன் வில்லை வளைத்துமே வந்து

பாவை ஜானகியுடன் பக்கத்தில் நின்று

ஜெயஜெயவென்றுமே மேளங்கள் கொட்ட

ஸ்ரீராமர் ஜானகியை கல்யாணம் செய்தார்

ஏலேலோ ராமஜயம்

ஏலேலோ சீதாஜயம்

 

இதைப் போன்ற பாடல்கள் எல்லாம் திருமதி சரஸ்வதி பட்டாபிராமன் என்பவரால் ஒன்றாகத் தொகுக்கப்பட்டு ‘கெளரி கல்யாண வைபோகமே’ என்ற தலைப்பில் லிப்கோ வெளியீடாகக் கிடைக்கிறது என்ற உபரித் தகவலையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.

 *************************************************************************************

 

யதியின் கதையை தொடரலாமா?

யதியின் அம்மாவின் ஆசைக்காக இரண்டு நபர்கள் சங்கீத சாகரத்தில் தினமும் மூழ்கி தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். முதலாமவர் பாட்டு வாத்தியார் அனந்தசயனம். எந்த வேளையில் இந்தப் பெயர் வைத்தார்களோ பாவம்! தனது சிஷ்யகோடிகளின் பாட்டைக் கேட்டால் சயனிக்கும் ஆசையே போய்விடும் அவருக்கு.

 

இரண்டாவது நமது கதாநாயகி யதிராஜவல்லி. அம்மாவின் தாங்க முடியாத தொணத்தொணப்பிற்காக சங்கீத சாகரத்தில் விழுந்தவள் இவள். இவர்கள் இருவரையும் பார்த்துப் பூரித்து போனது யதியின் அம்மாதான்.  எப்போதோ தனது சின்ன வயதில் வாங்கிய ஹார்மோனியம் இப்போதாவது பயன்படுகிறதே என்று படு உற்சாகமாக இருந்தால். படு பழசான அந்த ஹார்மோனியத்தில் இருந்த  வெள்ளையும் கருப்புமான சின்னசின்ன கட்டைகள் எழுப்பும் ஒலி அவள் காதில் தேனாகப் பெய்தது.  ‘ஸா’ ‘பா’ ‘ஸா’ விற்கே இத்தனை உணர்ச்சி வசப்படுபவள் இன்னும் பெண் எதிர்காலத்தில் ஒரு எம்எஸ் ஆக வருவாள் என்ற கற்பனையில் வானத்தின் உச்சிக்கே  போய்வந்தாள்.

 

தினமும் யதியை ‘ஸா’ பிடிக்கச் சொல்லி கெஞ்சி கெஞ்சி முடியாமல் நொந்து போனார் அனந்தசயனம். ‘இந்த கஷ்டமான சரளி வரிசை, ஜண்ட வரிசை மாதிரி தண்டம் எல்லாம் வேண்டாம். என் பெண்ணுக்கு ஏதாவது பாட்டு சொல்லிக் கொடுங்கோ’ என்றாள் யதியின் அம்மா ஒருநாள். ‘மாடு மேய்க்கும் கண்ணா சொல்லிக் கொடுங்கோ ஸார்!’ என்றாள் யதி பரவசமாக. வாத்தியாருக்கு சந்தோஷமான சந்தோஷம். பின்னே யதி முதல் தடவையா சங்கீதம் கத்துக்கறதுல கொஞ்சம் சுவாரஸ்யம் காட்டறாளே! ஹார்மோனியத்துல ‘ஸா’ பிடித்தார். ‘ஸார்! கண்ணன் மாடு மேய்க்கறதுக்கு எதுக்கு ஸார் ‘ஸா’ பிடிக்கணும்?’ (நியாயமான கேள்வி!!!) ஹார்மோனியத்தை தூக்கி அந்தப்பக்கம் வைத்தார். ‘மாடு மேய்க்கும் கண்ணா….’ என்று ஆரம்பித்தார்.

 

ஆஹா! இங்கு ஒண்ணை சொல்ல மறந்துட்டேனே! யதி பாடும்போது யதியின் அம்மா வாத்தியாரின் பின்னால் நின்று கொண்டு யதிக்கு ஆணை கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பாள். அனந்தசயனத்திற்கு யதியுடன் கூட அவள் அம்மாவையும் சமாளிக்க வேண்டிய கட்டாயம். ‘ஸ்ருதி தானே வேண்டாம், தாளம் போடலாமே’ என்று கேட்டபடியே அனந்தசயனம் ‘மாடு மேய்க்கும் கண்ணா’ என்று தனது தொடையில் தாளம் போட்டுப் பாட ஆரம்பித்தார். நுணலும் தன் வாயால் கெடும் என்பார்களே அந்தப் பழமொழி அவருக்கு ஏனோ அப்போது நினைவிற்கு வரவில்லை, பாவம்!

 

யதிக்கு வேறு ஒரு நினைப்பு. அடுத்தவாரம் வரவிருக்கும் தனது அத்தைப் பெண்ணிற்கு இந்தப் பாட்டைப் பாடி ஆடியும் காட்டிவிட வேண்டும் என்று கனவு கண்டுகொண்டிருந்தாள். யதிக்கு ஆடத் தெரியுமா என்று அபிஷ்டு மாதிரி கேட்கப்படாது, ஆமா சொல்லிட்டேன்! என் கதாநாயகி சகலகலாவல்லியாக்கும்! வாத்தியார் பாடிய வரியை யதியும் பாடினாள். இல்லை இல்லை அப்படியே உரைநடை போல ஒப்பித்தாள். ராகத்திற்கும் அவளுக்கும் எட்டாம் பொருத்தமாயிற்றே! அனந்தசயனம் மறுபடி மறுபடி கண்ணனை ‘மாடு மேய்க்கப் போகாதே’ என்று பாடிக் கொண்டிருந்தார். ஊஹூம்! யதிக்கு ராகம் வரவேயில்லை. அனந்தசயனம் யதியின் மேல் வந்த கோபத்தை தன் தொடை மேல் காட்டினார். யதியின் அம்மாவுக்கு பெண்ணின் மேல் ரொம்ப கோபம். வாத்தியார் பாவம் எத்தனை முறை அடிச்சு அடிச்சு சொல்லித் தருவார். இந்தப் பெண்ணிற்கு வரவேயில்லையே! மனம் நொந்து போனாள். ‘யதி அடிச்சு பாடுடி, அசடு! அடிச்சுப் பாடு’ என்று கையை ஆட்டி ஆட்டி ஜாடை காட்டினாள். யதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. யாரை அடிக்கச் சொல்றா அம்மா? திரும்பத்திரும்ப அம்மா சொல்லவே தாய் சொல்லைத் தட்டாத தனயள் இல்லையோ அவள்? அடுத்த நொடி ‘பளார்!’ என்று ஒரு சத்தம். அனந்தசயனம் கன்னத்தில் ஒரு கையை வைத்துக் கொண்டு கண்களில் நீர் மல்க உட்கார்ந்திருந்தார்! இன்னொரு கையில்…? அதை நான் சொல்லித் தெரிய வேண்டுமா?

 

யதியின் பாட்டு வகுப்பு அப்படியே நின்று போனது. வாத்தியார் சம்பளம் கூட வாங்கிக் கொள்ளாமல் மறைந்து போனார். இந்தக் கதை நிஜமா என்று கேட்கிறவர்கள், இதை என் கடைசி மாமா சொல்லி  கேட்கணும். நேரில் பார்த்தவர் போல சொல்லுவார். எத்தனை முறை சொல்லியிருப்பாரோ, நாங்கள் எத்தனை முறை விழுந்து விழுந்து சிரித்திருப்போமோ, நினைவில்லை. மேற்சொன்ன கல்யாணத்தில் கூட என் மாமா இந்த கதையை சொல்ல ‘கெக்கே…கெக்கே’ என்று சிரித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அதோட கூட இன்னொன்றும் சொன்னார்: ‘கல்யாணப் பெண்ணோட அம்மாவுக்கு பீரங்கி மாதிரி குரல்’ என்று. பீரங்கிக்கு குரல் உண்டா?

 

அடுத்து அடித்துப் பாடும் பாடகி….! (தொடரும்)

அடிச்சுப் பாடடி பெண்ணே..!

 

 

படம்: நன்றி கூகிள்

சமீபத்தில் ஒரு திருமணத்திற்குப் போயிருந்தேன். மணப்பெண்ணின் அம்மா ரொம்பவும் பரபரப்பாக இருந்தார். பெண்ணின் கல்யாணம் என்றால் சும்மாவா? அடிக்கடி கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டு உணர்ச்சி வசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். இத்தனை நாள் குழந்தை குழந்தை என்று பொத்திப் பொத்தி வளர்த்த பெண் இன்று இன்னொரு வீட்டிற்குப் போகப்போகிறாள் என்பது சாமானியமான விஷயமா? எல்லோரையும் வரவேற்று உபசரித்து சிரித்து சிரித்து பேசிப் பேசி அவருக்கு தொண்டை கமறிப் போயிருந்தது. தொண்டை சரியில்லை என்று காற்று மட்டுமே வந்துகொண்டிருந்த வாயாலும், கைகளாலும் சைகை காட்டி விடாமல் தன் உபசாரத்தை மற்றவர்களின் மேல் பொழிந்து கொண்டிருந்தார். அப்புறம் நடந்தது பாருங்கள் ஒரு விஷயம், அதுதான் இந்தப் பதிவின் சாரம்.

 

மாப்பிள்ளைத் தோழன் ஒரு பக்கம் குடையை தலைக்கு மேல் பிடித்துக் கொண்டு வர, ஒரு கையில் தாத்தா தடியை வைத்தக் கொண்டு  ‘டக், டக்’ என்று நடந்தபடியே, இன்னொரு கையில் சுந்தர காண்டம் புத்தகத்துடன், விசிறியையும்எடுத்துக் கொண்டு, தோளில் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்ட அரிசி, வெல்ல மூட்டை சகிதமாக மாப்பிள்ளை நேராகக் காசிக்குக் கிளம்பிவிட்டார் படிக்க.  சுந்தர காண்டத்தை படிக்க காசிக்குப் போவானேன் என்று அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக கேட்கப்படாது.

 

இதைப்பார்த்த மாமனார் சும்மா இருக்கலாமோ? பல லட்சங்களை தண்ணீர் மாதிரி வாரியிறைத்து கல்யாணச் சத்திரம்,  சமையல், சாப்பாடு ஏற்பாடு செய்து (கேடரிங் மட்டும் பல லகரங்கள்!) இதெல்லாம் போதாதுன்னு தொண்டை கட்டின பெண்டாட்டியுடன் சைகையில் வேறு பேசிண்டு…பாவம் மனுஷனுக்கு நுரை தள்ளிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் மாப்பிள்ளை காசிக்குப் போறேன்னால்? அடிச்சு பிடிச்சு ஓடி வந்தார். மாப்பிள்ளை கையில் இரண்டு தேங்காயைக் கொடுத்து, ‘காசிக்கு போகாதீர்! என் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கும்…(ரெண்டும் ஒண்ணுதான்…;-)) அப்படின்னு சொல்லி உள்ளே கூட்டிண்டு வந்து பொண்ணோட கையைப் பிடிச்சு அவர்கிட்ட ஒப்படைச்சு…! அப்பாடா!  எத்தனை பெரிய பொறுப்பு!

 

பெண்ணை அவளோட மாமாவும் அவளோட தமையனுமாக தோள்ல  எடுத்துக் கொண்டு ரிவர்ஸ்ல போக மாப்பிள்ளை தடால்புடலான்னு ஓடி வந்து மாலை அவள் கழுத்தில் போட்டார். இப்போ மாப்பிள்ளை வீட்டுல  ‘அட! அவாதான் பொண்ணை தோள்ல தூக்கிப்பாளா? நாங்க என்ன இளிச்சவாயனா அப்படின்னு தூக்க முடியாம அவரை தூக்க… பொண்ணு ஓடிவந்து மாலையை அவர் கழுத்துல போட்டா. ஒருவழியா மாலை மாத்தல் ஆச்சு. ஊஞ்சல் ஆட ஆரம்பித்தார்கள் பொண்ணும் பிள்ளையும். ‘நேரமாயிடுத்து….பொம்மனாட்டிகள் எல்லாம் சீக்கிரம் சீக்கிரம் பால் தொட்டு, பிடி சுத்தி பெண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் உள்ளே கூட்டிண்டு வாங்கோ…’ அப்படின்னு குரல் கொடுத்துட்டு நம்ம வாத்தியார் ஸ்வாமி டிபனை ஒரு பிடி பிடிக்க டைனிங் ஹாலுக்குள் பாய்ஞ்சார்.

 

‘மாலை சாத்தினாள் கோதை மாலை மாத்தினாள்….! திடீர்னு கிளம்பின இந்தப் பாட்டு எல்லோரையும் ஸ்தம்பிக்க வெச்சுடுத்து. இருக்காதா பின்னே! ‘கரகர’னு வந்தக் குரல் எல்லோரையும் நடுநடுங்க  வைத்தது. குரலா அது? காதில யாரோ ரம்பம் வெச்சிண்டு ‘கர்…கர் ….னு அறுக்கறாப் போல சத்தம்! யாரோட குரல் அப்படின்னு பார்த்தா….பொண்ணுக்கு அம்மாதான் தன்னோட கமறிப் போன குரல்ல பாடிண்டு இருக்கா. நாலு வரில நானூறு அபஸ்வரம். நானூறு தப்பு! ‘பாலாலே காலலம்பி…’ என்கிற பல்லவி காலாலே பாலலம்பி என்று மாறியது!  எதுக்காக இப்படி ஒரு குரல்ல பாடணும்? சரி, நம்ம பொண்ணு கல்யாணம் நாம பாடினாதான் நெறைவா இருக்கும் அப்படின்னு நினைச்சு ஒரு பாட்டோட நிறுத்தினாளா ஊஹூம்….

 

கரகர குரல்லயே காஞ்சனமாலையை  பொன்னூஞ்சல்ல ஆட்டினாள். (பாவம் ரொம்ப பயந்திருப்போ) ஒடப்பாட்டுல  ‘தசரதர் மகனாக வந்த ஸ்வாமி’ இனி வருவேனான்னு தல தெறிக்க ஓடினார். ‘க்ஷீர சாகர விஹாரா’ விழுந்தடிச்சுண்டு எனக்கு என்ன க்ஷீர சாகரம் வேண்டிருக்குன்னு அதைக் காலி பண்ணிட்டு காணாமப் போனார்!

 

எங்கள் வீட்டில் ஒரு பரம்பரை கதை உண்டு. கதையின் நாயகி பெயர் யதி என்கிற யதிராஜவல்லி. (அந்தக் காலத்துக் கதை அதுனால பெயர் இப்படித்தான் இருக்கும்) யதி பாட வேண்டும் என்று அவளோட அம்மாவிற்கு ஆசை. யதிக்கு இல்லை. அம்மா எங்கிருந்தோ ஒரு பாட்டு வாத்தியார தேடித் பிடிச்சு பொண்ணுக்கு பாட்டு சொல்லிக்கொடுக்க ஏற்பாடு செய்தாள். பாவம் வாத்தியார்! ‘எங்க, கொழந்தே! ‘ஸா’ பிடி பார்க்கலாம்’ ன்னு ஹார்மோனியத்துல ஆறாவது கட்டையில கையை வச்சு சொல்லிக் கொடுத்தா நம்ம யதி சமத்தா ‘நீங்க கையை எடுங்கோ ஸார்! நான் ‘ஸா’ வை பத்திரமா பிடிச்சுக்கறேன்’ அப்படின்னா!

 

தொடரும்

 

பின்குறிப்பு: இந்த தொடர் எழுதக் காரணங்கள்:

தொடர் எழுதணும்னு எனக்கு அநியாயத்துக்கு ஆசையாக இருக்கிறது.

அரியலூர் படிச்சு மனசு நொந்து போனவர்களுக்கு இந்த நகைச்சுவை தொடர் ஆறுதல் கொடுக்கும்.

சங்கீத சீசன்ல நானும் இதுபோல பதிவு எழுத வேண்டாமா? என்கிற நல்ல எண்ணம் தான்!

 

 

 

அரியலூரின் சோகங்கள்

IMG_20130221_142953

உளுந்து உடைக்கும் இயந்திரம், சிவராமபுரம்

IMG_20130221_142016

புழக்கடையில் கிணறு

போனவாரம் என் நாத்தனார் வந்திருந்தார். என் அகத்துக்காரர் பேச்சுவாக்கில், ’இவ சீவா பத்திதான் எழுதிண்டிருக்கா’ என்றார். ‘பாவம் சீவா, ‘என்னை அப்பா நல்ல இடத்துல கல்யாணம் செஞ்சு குடுக்கல’ என்று ரொம்பவும் குறைபட்டுப்பா’ என்று என் நாத்தனார் சித்தியைப் பத்தி நினைவு படுத்திண்டு சொன்னார்.

IMG_20130221_142352IMG_20130221_142422

வாழைப்பூ                                                                                மாம்பூ

IMG_20130221_142056        IMG_20130221_142835

பலா மூசு                                                                                  எலுமிச்சை

‘அஞ்சு பொண்ணு பொறந்தா அரசனும் ஆண்டி’ அப்படிங்கற போது பள்ளிக்கூட வாத்தியார் திருக்கண்ணபுரம் சௌரிராஜ ஐய்யங்கார் (என் அகத்துக்காரரின் அம்மாவப் பெத்த தாத்தா)  6 பெண்களைப் பெற்றவர் – 6 வது பெண் சீவரமங்கை. 6 பெண்களுக்கு அப்புறம் ஒரு பிள்ளை. 7 வது தடவை வெற்றி! அது வளந்து தன் பொண்களைக் கரையேற்றும் என்று என் அகத்துக்காரரின் தாத்தா நினைத்திருப்பாரோ, என்னவோ. கொடுப்பினை இல்லை. அந்தப் பிள்ளையும் சின்ன வயசுல திருக்கண்ணபுரம் கொளத்துல கால்தவறி விழுந்து போயிடுத்து. அதனாலேயோ என்னவோ என் மாமியாருக்கு திருக்கண்ணபுரம்னாலே கசப்புதான்.

எல்லாக் கல்யாணங்களுக்கும் சித்தி, சித்தியா வருவார்கள். குழந்தைகளும் வருவார்கள். அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்ளுவோம். ‘அரியலூர்ல வந்து அமர்க்களம் பண்ணின பொண்ணு’ என் பெண்ணைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் சித்தி சொல்லிச் சொல்லி சிரிப்பார். சுந்தரம், மாலா இவர்களுக்குத் திருமணம் ஆயிற்று. மாலாவிற்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகள். சுந்தரத்திற்கு ஒரு ஆண் ஒரு பெண் என்று தெரியவந்தது. சித்தியா அவ்வப்போது மெட்ராஸ் வருவார். போகப்போக அவர் வருவதும் குறைந்துவிட்டது. சர்க்கரை நோய் அவரைப் பாடாய் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

திடீர்னு ஒருநாள் மாலா போய்விட்டாள் என்று செய்தி எங்களை நிலைகுலையச் செய்தது. ரெண்டு குழந்தைகளை விட்டுட்டு என்னவாச்சு என்று எங்களுக்கு மனசு ரொம்பவும் நொந்து போயிடுத்து. சர்க்கரை நோய் இருப்பதே தெரியாமல் போய் சரியான சிகிச்சை எடுத்துக்காம ஒருநா இதயம் நின்னுடுத்து. கடசியில இந்த கதிக்கு அந்தக் கொழந்த ஆளாகணுமான்னு மனசு துடிச்சு போச்சு. சில வருடங்களில் சித்தியாவும் பரமபதித்தார். அவருக்கும் சர்க்கரை நோய் முற்றிப்போய் கடைசியில் கண் தெரியாமல் போய் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டார். சித்தி கடைசி பிள்ளையுடன் இருந்தார். சித்தியா இருக்கும்போதே வத்சலாவிற்கு திருமணம் ஆயிற்று. அவளுக்கு இரண்டு பெண்கள். கண்ணம்மா தன் மனசுக்குப் பிடித்தவனை மணந்து கொண்டாள். குமாருக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகியிருக்கவில்லை.

சுந்தரம் ஒருமுறை ரயிலில் பிரயாணம் செய்யும்போது மேலிருந்த சூட்கேஸ் ஒன்று தலையில் விழுந்து மண்டையில் அடி. சில மாதங்கள் புத்தி சரியில்லாமல் இருந்தான். பிறகு அவனும் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான் என்று செய்தி வந்தது. சித்தியும் பரமபதித்தார் சில வருடங்களில். ஆனாலும் அடுக்கடுக்கா இத்தன துன்பம் வந்திருக்க வேணாம் சித்திக்கு! மனசு எத்தன நொந்து போனாரோ? தெய்வம் சிலபேர கஷ்டப்படன்னே பிறவி எடுக்க வைக்கிறதோனு தோண்றது.

என் பிள்ளையின் திருமணத்திற்கு என் மாமியார் பக்கம் எல்லோரையும் கூப்பிடணம்னு எனக்கு. தேடித் தேடித் பிடித்து எல்லோருக்கும் டெலிபோன் செஞ்சு கூப்பிட்டேன். அதிர்ஷ்ட வசமா வத்சலா கிடைத்தாள். நிச்சயம் கல்யாணத்துக்கு வரேன் மன்னி. எனக்கும் ஒங்கள பாக்கணும்’ என்றாள். நடுவில் ஹார்ட் ப்ராப்ளம் இருந்து அறுவை சிகிச்சை ஆச்சு என்றாள். ‘கட்டாயமா வாம்மா’ என்றேன். ஆனால் வரவில்லை. சில மாதங்களில் அவளும் போய்விட்டாள் என்ற செய்திதான் வந்தது.

இந்தக் குடும்பத்தை நினைக்கறச்சசேல்லாம்  எனக்கு இவா  அத்தன பேரோட நினைவும் வரும். எத்தனை நல்ல குழந்தைகள். ஆயுள் இல்லாமல் போய்விட்டதேன்னு இருக்கும். சித்தியின் உபசாரம் இன்றைக்கும் என் நினைவில். இவர்கள் யாரையுமே நான் அவர்களது கடைசிக் காலத்துல பார்க்கல. அதனால என் நெனவுல இருக்கறது அரியலூர் நினைவுகள்தான். ‘மன்னி, மன்னி’ ன்னு என் காலச் சுத்தி சுத்தி  வந்த, சிரிப்பும் கும்மாளமுமா இருந்த குழந்தைகள் தான் இன்னிக்கும் என் நினைவுல இருக்கிறார்கள். இந்த நினைவே சாஸ்வதமா இருக்கக்கூடாதா என்று இன்னிக்கும் மனசு ஏங்கறது. எல்லாத்தை அழிச்சுட்டு திரும்ப அரியலூர் நினைவுகள் நிஜமா ஆனா எத்தன நன்னாயிருக்கும்!

புகைப்படங்கள் சிவராமபுரத்தில் எடுத்தவை.

அரியலூர் 1       அரியலூர் 2    அரியலூர் 3  அரியலூர் 4 அரியலூர் 5  அரியலூர் 6 

அரியலூருக்கு டாட்டா…!

போன பதிவில் நான் போட்டிருந்த படங்கள் எல்லாம் என் பெரிய மாமியார் ஜெயம்மா பெரியம்மாவின் அகத்தில் எடுத்த படங்கள். இப்போது பெரியம்மா இல்லை. அவரது பிள்ளையும் மாட்டுப்பெண்ணும் இந்த வீட்டில் இருக்கிறார்கள். அந்த ஊர் பெயர் சிவராமபுரம். தஞ்சாவூரில் உள்ள குற்றாலம் அருகே இருக்கும் ஊர். ஒரே ஒரு வீதிதான் சிவராமபுரம். வீதியின் ஒரு கோடியில் IMG_20130221_141238

ஊஞ்சல்!

IMG_20130221_072635

சிவராமபுரம் – ஒரேவீதிதான்!

ஸ்ரீராமனுக்கு ஒரு கோவில். கோவிலுக்கு பின்னால் காவேரி வடக்கு முகமாக ஓடுகிறாள். நிறைய படிகள் இறங்கி ஆற்றுக்குள் போகவேண்டும். அத்தனை தண்ணீர் ஒருகாலத்தில் ஓடியிருக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். இப்போது ஆற்றில் நீரே இல்லை. குழந்தைகள் ஆற்றைத் தாண்டி சிவராமபுரம் அரசுப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு வருகிறார்கள்.

சென்ற வருடம் நாங்கள் அங்கு போயிருந்த அன்று காலை ஆறிலிருந்து மாலை ஆறுவரை மின்சாரம் கட். எனது அலைபேசியில் சார்ஜ் இருந்தவரை எடுத்த படங்கள் இவை. காவிரியை எடுப்பதற்குள் சார்ஜ் போயிந்தி. சரி அரியலூருக்கு விடை கொடுப்போமா?

**********************

நான் போட்ட சத்தத்தில் சித்தியாவும் என் கணவரும் மித்தத்திற்கு வந்துவிட்டனர். சித்தியா ரொம்பவும் கோபித்துக்கொண்டார் சித்தியை. ‘என்ன நீ!  அவளைப் போயி மித்தத்துல குளிக்கச் சொல்ற. சரியே இல்ல நீ பண்றது’ என்றார். பாவம் சித்தி. ‘நான் மெட்ராசுக்குப் போய் குளிச்சுக்கறேன் சித்தி’ என்றேன் தீனமான குரலில். ‘ச்சே ச்சே…! அதெல்லாம் வேண்டாம். நான் வேறேதாவது பண்றேன். இப்ப உள்ள வா’ என்று சொல்ல எல்லோரும் உள்ளே வந்தோம்.

தளிகை உள்ளில் நுழைந்தவுடன் சித்தியின் முகம் சட்டென்று மலர்ந்தது. ‘ஒண்ணு பண்ணு. இங்க (தளி(கை) பண்ற உள்ளுல) இருக்குற மித்தத்தை ஒழிச்சுத் தரேன். இங்க குளி நீ. குழாய்ல தண்ணியும் வரும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மித்தத்தில் இருந்த பாத்திரங்களை கிடுகிடுவென்று வெளியே எடுத்து வைத்தார். தளி பண்ற உள்ளின் ஒரு கோடியில் சின்னதாக ஒரு தடுப்பு சுவர். அங்கு ஒரு குழாய். ‘மாலா! மன்னிக்கு பித்தளை வாளியும் மொண்டாளியும் (நீரை முகர்ந்து கொள்ள பயன்படும் பாத்திரம்) கொண்டுவந்து குடு’ என்றார். ‘நான் தளிபண்ற உள் கதவ சாத்திண்டு போறேன். கவலைப்படாம குளி’ என்றவாறே வெளியே போனார். அன்று நான் அங்கு பார்த்த பித்தளை வாளி இன்னும் என் கண்ணுக்குள்ளேயே நிற்கிறது. அந்த மொண்டாளிக்கு ஈடு இணை இந்த காலத்து ‘மக்’ (mug) கிற்கு வருமா?

எனக்கு அப்பாடி என்றிருந்தது. ஒரு பிரச்னை தீர்ந்தது! என் பெண்ணரசியையும் அங்கேயே குளிச்சுவிட்டேன். ‘இவாத்துல பாத்ரூமும் கிடையாதா?’ என்று நீட்டி முழக்கிக் கேட்டுக் கொண்டே குளித்து முடித்தாள். நான் எப்பவும் அதிகம் மேக்கப் போடமாட்டேன். அந்த காலத்தில் வீக்கோ டர்மரிக் க்ரீம் வரும். மெல்லிய சந்தன வாசனையுடன் ரொம்ப நன்றாக இருக்கும். குளித்து முடித்துவிட்டு வந்து தலையை வாரிக்கொண்டு முகத்திற்கு க்ரீம் போட்டுக்கொண்டேன். நான் மேக்கப் பண்ணிக் கொள்வதைப் பார்க்க நிறைய ஆடியன்ஸ்! ‘மன்னி நீங்க லிப்ஸ்டிக் போட்டுக்க மாட்டேளா?’, ‘பௌடர் போட்டுக்க மாட்டேளா?’ என்று நிறைய கேள்விகள் வேறு.

மதிய சாப்பாட்டையும் முடித்துக்கொண்டு அரியலூரை விட்டுக் கிளம்பினோம். சித்தி வெற்றிலைப் பாக்குத் தட்டை நீட்டினார். என் அகத்துக்காரர் அதில் இத்தனை பணத்தை வைத்து சித்தியிடம் கொடுத்தார். ‘எதுக்கு நாராயணா, இதெல்லாம்?’ என்றார். ‘வாங்கிக்கோ சீவா, குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது வாங்கிக்கொடு’ என்றார்.

சித்தி கண்களில் நீர்மல்க விடை கொடுத்தார். ‘சித்தி! எனக்கு இங்க வந்து உங்களோட இருந்தது ஸ்ரீரங்கத்துல பாட்டியாத்துல இருந்த மாதிரி இருந்தது’ என்றேன். ‘எனக்கும் நீ எங்களோட வந்து இருந்தது ரொம்ப சந்தோஷம்டி, பொண்ணே! பட்டணத்துப் பொண்ணு, எப்படி இருப்பியோன்னு நினைச்சேன். துளிக்கூட பிகு பண்ணிக்காம நான் பண்ணிப் போட்டத சாப்பிட்டுட்டு எங்காத்து வால்களோட சுலபமாக பழகிண்டு….. குழந்தைய பாத்துக்கோ!’ என்று கையைப் பிடித்துக்கொண்டு குரல் கம்ம விடை கொடுத்தார். ‘நீங்க வாங்கோ சித்தி ஆத்துக்கு’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினோம். வறுமையில் செம்மை என்பதை அந்த இரண்டு நாட்களும் பூரணமாக அனுபவித்தோம் நாங்கள்.

அதற்குப் பிறகு எங்களுக்கு அரியலூர் போக வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை.  அவ்வப்போது ஏதாவது செய்தி வரும். ஒருநாள் அதிர்ச்சியான விஷயம் தெரிய வந்தது. சுந்தரம் வீட்டை விட்டு போய்விட்டான் என்று. சின்னப் பையன் எங்கு போயிருக்க முடியும் என்று நாங்கள் எல்லாம் மனம் முழுக்கக் கவலையுடன் பேசிக்கொண்டோம். சில வருடங்கள் கழித்து சுந்தரம் திரும்பி வந்தான். நேவியில் ஆபீசராக. வீட்டை விட்டு வெளியேறி எப்படியோ நேவியில் சேர்ந்திருக்கிறான். அங்கு மேல்படிப்புப் படித்து வேலையும் தேடிக்கொண்டு கப்பல் போகும் ஊர்களுக்கெல்லாம் இவனும் போய்வந்து கொண்டிருந்தான். உலகம் முழுவதும் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தான். எங்களுக்கெல்லாம் வியப்பான வியப்பு.

அரியலூரில் பார்த்த பிறகு நான் அவனை மறுமுறை பார்த்தது பெங்களூரில். ஒருமுறை நான் வெளியில் போய்கொண்டிருந்தேன். மாலை நேரம். வெகு அருகில் ‘மன்னி, மன்னி’ என்று ஒரு குரல். இந்த ஊரில் யார் என்னை இப்படிக் கூப்பிடுவது என்று திரும்பிப்பார்த்தேன். ‘நான்தான் மன்னி, அரியலூர் சுந்தரம்’ என்றான். ‘அட! நீ எப்படி இங்க?’ ‘ஒரு வேலையா வந்தேன். உங்க அட்ரஸ் தேடிண்டிருந்தப்போ நீங்க இங்கு போயிண்டிருந்ததை பார்த்தேன்…..அதான் கூப்பிட்டேன்!’

ரொம்பவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவனை குழந்தைகளுக்கு சித்தப்பா என்று அறிமுகப்படுத்தினேன். தன்னுடைய கடல் அனுபவங்களை குழந்தைகளிடமும் என்னிடமும் சுவாரஸ்யமான பகிர்ந்து கொண்டான்.  என் அகத்துக்காரர் அப்போது ஊரில் இல்லை. அடுத்த நாள் பிருந்தாவன் எக்ஸ்ப்ரெஸ்ஸில் மெட்ராஸுக்கு போவதாக சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்.

மாலாவிற்கு தபாலாபீஸில் வேலை கிடைத்திருக்கிறது என்று சித்தியா ஒருமுறை மெட்ராஸ் வந்திருந்தபோது சொன்னார். பாவம் சித்தி, கொஞ்சம் மூச்சு விட்டிருப்பார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

ரொம்பவும் நீண்டுவிடும் போலிருப்பதால் தொடரின் முடிவு அடுத்த பகுதியில்.

கனவில் வந்த காந்தி

பேஷ்! பேஷ்! நல்ல பதில்கள்!

 

என்னை இந்தத் தொடர் பதிவுக்கு அழைத்த திரு அ. பாண்டியனுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.

 

http://pandianpandi.blogspot.com/2014/11/gandhi-in-dream.html

 

  1. நீ மறு பிறவியில் எங்கு பிறக்க வேண்டுமென்று நினைக்கின்றாய்?

இராமானுச சம்பந்தம் இருப்பதால் மறுபிறவி கிடையாது. இராமானுசர் காலத்திலேயே எங்களுக்கு வைகுந்தத்தில் இடம் ரிசர்வ் ஆகிவிட்டது.

  1. ஒருவேளை நீ இந்தியாவின் ஆட்சியாளனாக வந்துவிட்டால் சிறப்பாக ஆட்சி செய்யும் திட்டம் உன்னிடம் இருக்கின்றதா?

முதலில் இலவசங்களை ஒழிப்பேன். நமது வரிப்பணத்தில் இருந்து நமக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு பெயர் வாங்கும் அரசியல்வாதிகளின் முகத்திரையைக் கிழிப்பேன். உழைப்பவர்களுக்குத்தான் முதலிடம். வேலைவெட்டி இல்லாமல் திரிபவர்களை இராணுவத்தில் சேர்த்துவிட சட்டம் கொண்டுவருவேன். மாணவர்கள் எல்லோரும் – ஆண், பெண் உட்பட –பள்ளிக்கல்வி முடித்தபின் இரண்டு வருட இராணுவ சேவை கட்டாயம்.

கல்வி ஆரோக்கியம் இவற்றிற்கு முதலிடம்.

  1. இதற்கு வெளி நாட்டில் வாழும் இந்தியர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தால் என்ன செய்வாய்?

எனது திட்டங்கள் நிச்சயம் எல்லோரும் வரவேற்கும்படிதான் இருக்கும். ஹி….ஹி…. அரசியல்வாதி போலவே பேசுகிறேன் பாருங்கள்!

  1. முதியோர்களுக்கென்று ஏதாவது திட்டம் வைத்திருக்கின்றாயா?

முதியோர்களுக்கு ‘நா காக்க’ என்று ஒரு திட்டம் வைத்திருக்கிறேன். யாரும் வாயைத்திறந்து மகனையோ மகளையோ குற்றம் சொல்லக்கூடாது. 70 வயதாகிவிட்டால் நிச்சயம் பிள்ளைகளுடன் தான் இருக்க வேண்டும். ‘நா காத்தல்’ அப்போது ரொம்பவும் அவசியம்! போனால் போகிறது என்று ப்ளாக் ஆரம்பித்து எழுதலாம். அங்கு யாரை வேண்டுமானாலும் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். பிள்ளைகளுடன் போடவேண்டிய சண்டையை அங்கு யாருடனாவது – மற்ற கிழவர்களுடன் / கிழவிகளுடன் போடலாம்.

  1. அரசியல்வாதிகளுக்கென்று புதிய திட்டம் ஏதாவது?

அவர்களது வேலைத்திறன் பார்த்து சம்பளம் மக்கள் வழங்குவார்கள்! சரியாக வேலை செய்யவில்லை என்றால் உடனே பதவியிறக்கம்!

  1. மதிப்பெண்கள் தவறென மேல் நீதிமன்றங்களுக்குப் போனால்?

இந்தக் கேள்வி இங்கு அவுட் ஆப் சிலபஸ் என்று நினைக்கிறேன். மாணவர்களைப் பற்றிப் பேசாமல் மதிப்பெண்களைப் பற்றி பேசுவது ஏன்?

  1. விஞ்ஞானிகளுக்கென்று….ஏதும் இருக்கின்றதா?

குறைந்த செலவில் மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு அவர்களின் உதவியை நாடுவேன்.

  1. இதை உனக்குப் பிறகு வரும் ஆட்சியாளர்கள் செய்வார்களா?

அடிப்படை தேவை எல்லோருக்கும் அவசியம் அல்லவா? அதனால் தொடருவார்கள்.

  1. மற்ற நாடுகளில் இல்லாத ஏதாவது புதுமையாக?

பெண்களின் அரசாங்கம் கொண்டுவருவேன். ஆட்சி முழுவதும் பெண்கள் கையில்!

  1. எல்லாமே நீ சரியாக சொல்வது போல் இருக்கு, ஆனால் நீ மானிடனாகப் பிறந்து நிறைய பாவங்களைச் செய்துவிட்டாய் உனக்கு மீண்டும் மானிடப்பிறவி கொடுக்க முடியாது ஆகவே வேறு என்ன பிறவி வேண்டுமென்று இறைவன் கேட்டால்?

பரமபதத்தில் ஏற்கனவே என் பெயரில் இடம் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது இறைவனுக்கும் தெரியுமே! அதனால் இந்தக் கேள்வியை என்னிடம் கேட்கமாட்டார்.

நன்றி அ. பாண்டியன்!

வெந்நீர் உள் …?

IMG_20130221_141212

மித்தம் என்று சொல்லும் முற்றம்

IMG_20130221_142929

வெந்நீர் உள் அங்கிருக்கும் விறகு அடுப்பில் சருவம் (ஒரு பாத்திரம்) வைத்து வெந்நீர் போடுவது வழக்கம்.

IMG_20130221_142914

முதல் முற்றம் தாண்டி உள்ளே போனால் இன்னொரு முற்றம் – இதனை இரண்டுகட்டு வீடு என்பார்கள்.

IMG_20130221_145709

திண்ணை வீடு

அ.அ. தோசை   அ.அ. தோசை 2    அ.அ. தோசை 3  அ.அ. தோசை 4

அ.அ. தோசை 5

‘லெட்ரீன் காணோம்பா! ஸ்க்வேரா (ஸ்கொயர்) ஒரு இடம். கதவே இல்லப்பா. அங்க ஒக்காரு ஒக்காருன்னு அம்மா மெரட்டினாப்பா! இருட்டு வேற. நான் என்னப்பா பண்றது?’  என்று கண்ணீரும் கம்பலையுமா என் பெண் என் அகத்துக்காரர் கிட்ட சத்தமா சொல்றத கேட்டு நண்டுசிண்டுகள், சித்தி சித்தியா எல்லோரும் ‘கடகட’ன்னு சிரிச்சா. என் கணவர் தனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கிண்டு ‘சரி விடு. அம்மாக்குத் தெரியலை. நாம தூங்கலாம், வா!’ என்று அவளை பக்கத்தில் படுக்க விட்டுக் கொண்டார். ரொம்ப நேரம் இந்த ராக்ஷசி தூங்கலைன்னு தெரிஞ்சுது. எப்படின்னு கேக்கறேளா? ‘இவாத்துல லெட்ரீன் கிடையாதாப்பா?’ என்று தூங்கிப்போன என் அகத்துக்காரரிடம் இவள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது!

அசதியில் நான் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டேன், அடுத்தநாள் எனக்கு இன்னும் ஒரு அதிர்ச்சி இருக்கிறது என்று உணராமலேயே. எழுந்திருக்கும்போதே ரொம்பவும் லேட்டாகிவிட்டது. சித்தி குளித்துவிட்டு தளிகை உள்ளில் வேலையாக இருந்தார். நான் கொஞ்சம் வெட்கத்துடன், ’ஸாரி! சித்தி! மணி ஆனதே தெரியலை’, என்றேன். ‘பரவாயில்லடி, பிரயாண அலுப்பு. பல்லு தேச்சுட்டு வா! காப்பி தரேன்’ என்றார். வெளியிலிருந்த மித்தத்தில் போய் பல்லைத் தேச்சுட்டு வந்தேன். சித்தியின் கைகாப்பி மணத்தது.

‘கார்த்தால டிபன் சாப்பிட்டுப் பழக்கமா உனக்கு? இங்க டிபன் தான் கார்த்தால’ என்று கேட்டார் சித்தி. ‘இல்ல சித்தி. ஒரேயடியா பத்து மணிக்கு சாப்பாடுதான். மச்சினர்கள் எல்லாம் 9 மணிக்கு சாப்பிட்டு விட்டு ஆபீசுக்குப் போய்விடுவா. அம்மாவும் நானும் பத்து மணிக்கு சாப்பிட்டுடுவோம். அப்புறம் ஒன்றரை மணிக்கு காப்பி. 3 மணிக்கு அப்பாவிற்கு டிபன். அதையே நாங்களும் சாப்பிடுவோம்… ராத்திரி சாப்பாடு இவாள்ளாம் ஆபீசுலேர்ந்து வந்தவுடன் தான்’.

‘அங்க எல்லாரும் பெரியவா. இங்க குழந்தைகள் இருக்கா பாரு. அதனால கார்த்தால டிபன் தான். திருப்பித்திருப்பி இட்லி, தோசைதான். குழந்தைகளுக்கு வயறு ரொம்பணும் இல்லையா?’ என்றார் சித்தி.

‘நீங்க பூரி சப்பாத்தி பண்ணமாட்டீங்களா?’ என்று என் பெண் கேட்டது. ‘இன்னிக்கு ராத்திரி குழந்தைக்கு பூரி பண்ணலாமா?’ என்றார் சித்தி. ‘தொட்டுக்க என்ன?’ என்றது பெரிய மனுஷி மாதிரி. ‘உருளைக்கிழங்கு கரமது?’ ‘ஐயையே! பூரிக்கு கரமது எல்லாம் பண்ணக்கூடாது. சன்னா, ராஜ்மா, பட்டாணி மசாலா பண்ணனும்!’ என்று நீட்டி முழக்கியது நான் பெற்ற செல்வம்.

‘உங்கம்மா இதெல்லாம் பண்ணுவாளா?’

‘ஊஹூம்! அம்மா ஆத்துல பாம்பே சட்னி பண்ணுவா. எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. ஹோட்டல சாப்பிடுவோம். அப்புறம் கோப்தா………!’

பயந்துகொண்டே சித்தியைப் பார்த்தேன். ‘என்னடிது…. வெளில ஹோட்டல்ல சாப்பிடுவீங்களா’ என்று கேட்பாரோன்னு. ஆனால் ரொம்ப டீசென்ட் ஆக விட்டுவிட்டார். அவரை அப்படியே விழுந்து சேவிக்க வேண்டும் போல இருந்தது.

என் மாமியாருக்கு வெங்காயமே உள்ளே வரக்கூடாது. பிள்ளைகள் மாமானார் எல்லோரும் சேர்ந்து எப்பவாவது வெங்காய சாம்பார் கேட்பா. அதுக்குன்னு தனியா பாத்திரங்கள், கரண்டி, ஸ்டவ் கூடத் தனிதான். தளிகை உள்ளில் பண்ணக்கூடாது. ஸ்டவ்வை வெளியே வைத்துக்கொண்டு பண்ணவேண்டும். சாம்பார் பண்ணிய பாத்திரம் ஒரு மூலையிலே இருக்கும். மற்ற உள் பாத்திரங்களுடன் சேர்க்கக்கூடாது அதை. பண்ணிமுடித்தவுடன் ஸ்டவ்வை (அந்தகாலத்திய பம்ப்பு ஸ்டவ்!) நன்றாக புளி சாணி போட்டு சித்து (சுத்தம்) பண்ணி வைக்கணும். வெங்காய சாம்பாருக்கே இத்தனை கெடுபிடின்னா எங்கேருந்து இது கேக்கற மசாலா, கோப்தா செய்யறது?

‘நான் குளிச்சுட்டு வரேன், சித்தி.  மாலா! வெந்நீர் உள் எங்கேருக்கு? கொஞ்சம் காமி’, என்று சித்தியின் பெரிய பெண்ணைக் கேட்டேன்.

இங்க வா. நா காமிக்கறேன்னு சித்தி மித்தத்திற்கு அழைச்சுண்டு போனார்.

‘இதான் எங்காத்து வெந்நீர் உள்’

மேல் ஆகாசம். சுற்றிவர வீடுகள். மறைவு என்பதே இல்லாத இடம் அந்த மித்தம். நான்கு வீடுகளுக்கும் பொது. எல்லார் வீட்டின் பின்பக்கக் கதவுகளும் அந்த மித்தத்தில் திறந்தன.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனேன். ‘இங்கேயா குளிக்கணும்?’ என் குரலில் இருந்த பதைபதைப்பு சித்திக்குப் புரிஞ்சது போலிருக்கு.

‘இது பட்டணம் இல்லடி பொண்ணே! பொட்டல்காடு. இங்க வந்து நீ லெட்ரீன், வெந்நீர் உள் எல்லாம் கேட்டால் நா எங்கப் போவேன்?’

‘இங்க எப்படி சித்தி குளிக்கறது? எல்லாரும் வந்து போற இடமாச்சே!’

‘நீ கவலைப்படாம குளி. நான் எல்லோராத்துலேயும் போயி எங்க மாட்டுப்பொண்ணு குளிக்கறா. சித்த நாழிக்கு யாரும் மித்தத்திற்கு வாராதேங்கோ ன்னு சொல்லிட்டு வரேன். மாலா! ஓடிப்போயி பக்கத்தாத்து, எதித்தாத்து மாமி கிட்ட மன்னி குளிக்கப் போறா. கொஞ்சம் கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டுக்கோங்கோ ன்னு சொல்லிட்டு வா!’

‘ஐயையோ! வேணாம் வேணாம்…’ நான் கிட்டத்தட்ட அலறிட்டேன். நான் மித்தத்துல குளிக்கப் போற விஷயம் பிபிசி ல வந்துடும் போலருக்கே!

(தொடரும்…..அடுத்த பகுதியுடன் நிறைவடையும் இந்தத் தொடர் என்ற சந்தோஷ செய்தியை தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன்.)

அ. அ. தோசை 4

 

படம் முடிந்து திரும்ப அகம் வருகையில் ‘மன்னி, நீங்க இதுபோல கொட்டாய்-ல சினிமா பார்த்ததில்லையா?’ இந்தக் கேள்வி வரும் என்று நினைத்தேன். அதேபோல வந்தது.

 

‘ஊம், பார்த்திருக்கிறேனே! சீரங்கத்தில தேவி டாக்கீஸ், ரங்கராஜா டாக்கீஸ்  அப்படின்னு இரண்டு இருக்கு. பேருதான் டாக்கீஸ்.  உள்ள போனா இப்படித்தான் இருக்கும்.’

 

வாண்டுகளுக்கு ஒரே சந்தோஷம். ‘அப்ப நீங்க மெட்ராஸ் இல்லையா? சீரங்கமா?

 

‘மக்கு, மக்கு, மன்னி மெட்ராஸ் தான். சீரங்கத்துக்கு வரும்போது கொட்டாய்-ல சினிமா பார்த்திருக்கா! இல்ல மன்னி?’

 

கேள்வி-பதில் எல்லாம் அவர்களுக்குள்ளேயே!

‘என்ன சினிமா மன்னி?’

‘பார்த்தால் பசி தீரும், அப்புறம்…….ஆங்….! வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன். எங்க பாட்டியோட வருவோம். பாட்டி சேர் டிக்கட் எல்லாம் வாங்கமாட்டா. தரை தான். எங்களுக்கு சாப்பிட முறுக்கு, பர்பி எல்லாம் கொண்டுவருவா….!’

‘வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனா? எந்த வருஷம்?’

‘வருஷம் நினைவில்ல. ஆனா நா ரொம்ப சின்னவ….. ஜக்கம்மா, ஜக்கம்மா என்று சிவாஜி சத்தம்போடும் போதெல்லாம் பாட்டி மடில  படுத்துண்டுடுவேன்……பெரிசா ஜக்கம்மா முகம் வரும். நாக்க தொங்க போட்டுண்டு…..! ஜக்கம்மா போயிட்டா அப்படின்னு பாட்டி சொன்னவுடனேதான் படத்தை பார்ப்பேன்…..!’

நண்டுசிண்டுகள் ‘கிளுகிளு’ வென்று சிரித்தன.

‘அப்போ ஒரு வேடிக்கை நடந்தது சொல்லட்டுமா?’ என்றேன்.

‘சொல்லுங்கோ, சொல்லுங்கோ…!’

‘வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் படத்தைப் பார்த்துட்டு வந்து கொஞ்சநாள்ல இன்னொரு சினிமா போனோம். அதுலயும் சிவாஜிதான் ஹீரோ. எங்களோட கூட ரெண்டுபடத்துக்கும், எங்க உறவுக்காரப் பையன் வந்திருந்தான். இந்த இன்னொரு படத்துல சிவாஜி வந்தவுடனே ‘வீரபாண்டியன் படத்துல இந்த மாமாவ தூக்குல போட்டாளே…இப்போ எப்படி இந்த படத்துல வந்தா?’ அப்படின்னு கேட்டான் பாரு. தியேட்டர்லேயே! எங்களுக்கெல்லாம் சிரிப்பு தாங்கல…..’பக்’குனு சிரிச்சுட்டோம்.’

‘அப்புறம்?’

‘அவனுக்கு ஒரே கோவம். ‘நான் நன்னா பாத்தேன். இந்த மாமா கழுத்துல கயத்த மாட்டி மரத்து மேல இழுத்துட்டா. இந்த மாமா அப்படியே தொங்கினா’ என்று சொல்லிண்டே ‘ஓ’ன்னு அழ ஆரம்பிச்சுட்டான். எங்க பாட்டி அவன ரொம்ப பாடுபட்டு சமாதானப்படுத்தினா. பாவம் பாட்டி, அவன சமாதனப்படுத்தறதுல சினிமா பாக்கவே முயடியல’.

குழந்தைகளோட குழந்தையா நானும் பேசிண்டே வர அகம் வந்துடுத்து. ஆஹா! அடுத்த என்கௌண்டர் அடுக்கு தோசையுடன் தான் என்று நினைத்துக் கொண்டே மித்தத்துல (முற்றம்) போயி கால அலம்பிண்டு வந்தேன். நான்கு வீடுகளுக்கும் பொதுவாக அந்த மித்தம். (சீவா சித்தியின் பாஷையில் முற்றம் மித்தம் ஆகியிருந்தது.

எல்லோருக்கும் வாழலை சருகு போட்டு அடுக்கு தோசை போட ஆரம்பித்தார் சீவா சித்தி. ‘சித்தி ஒண்ணு போரும்’ என்றேன்.

 

‘ஒண்ணு எப்படிடி போரும். ரெண்டு போட்டுக்கோ’ என்றார் சித்தி. ‘கிட்டத்தட்ட 2 மைல் நடந்து வந்துருக்க…. நன்னா சாப்பிடு. அப்புறம் ராத்திரி பசிக்கும்’ என்று அருமை அருமையாக உபசாரம் செய்தார் சித்தி. கார்த்தால பண்ணின கொழம்பு, அப்புறம் மிளகாய்பொடி எண்ணெய். தம்ளர்ல மோரு. நல்ல பசி. மத்தியானம் சாப்பிட்டது.

சும்மா சொல்லக்கூடாது. தோசை பார்க்க தடிதடியாக இருந்தாலும் மெத்மெத்தென்று வாயில் கரைந்தது. என் பெண்ணிற்கும் அரைதோசை ஊட்டினேன்.

எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் சித்தி பாத்திரம் தேய்க்க ஆரம்பித்தார். ‘நான் தேய்ச்சு தரேன் சித்தி’ என்றேன். ‘நீ என்னிக்கோ வர. அதுவும் மெட்ராஸ் மாட்டுபொண்ணு. உன்ன வேல வாங்குவாளா?’ என்றார் சிரித்துக்கொண்டே. ‘பரவாயில்ல சித்தி. நான் நன்னா தேய்ப்பேன்’ என்றேன்.

‘உன்னோட சமத்தெல்லாம் தெரியும்டி எனக்கு. அப்படி உக்காந்துண்டு பேசிண்டிரு. நான் ‘கிடுகிடு’ன்னு முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்’ என்றார் சித்தி. எங்கள் அரட்டைக் கச்சேரி நடந்துண்டு இருக்கும்போது என் பெண் வந்தாள். ‘அம்மா தொப்ப வலிக்கறது’

‘சித்தி லெட்ரீன் எங்கருக்கு. இவளுக்கு தொப்ப வலின்னா டூ பாத்ரூம் போகணும்னு அர்த்தம்’ என்றேன்.

சித்தி தன் பெண்ணைக் கூப்பிட்டார். ‘அந்த காடா விளக்கை எடுத்துண்டு மன்னி கூட போ. குழந்தை ‘வெளிக்கி’ போகணுமாம்’ என்றார்.

காடா விளக்கா? ‘லெட்ரீன்ல விளக்கு இல்லையா?’ என்றேன்.

‘இங்க எதுடி லெட்ரீன்?’ என்ன சொல்ல வருகிறார். சட்டென்று புரியவும், எனக்கு உள்ளுக்குள் பதைபதைத்தது. எப்படி இந்த ராக்ஷசிய சமாளிப்பேன்? ஆயிரத்தெட்டு கேள்வி கேக்குமே!

 

(தொடரும்)