இயற்கையெல்லாம் சுழலுவதேன்?

 

https://www.youtube.com/watch?v=8emUszS4fXI

எம்.ஜி.ஆர்., சரோஜாதேவி பாடும் அருமையான எனக்கு மிகவும் பிடித்த  பாடல் இது.

‘என்னருகே நீயிருந்தால் இயற்கையெல்லாம் சுழலுவதேன்? உன்னருகே நானிருந்தால் உலகமெல்லாம் ஆடுவதேன்?’

 

என்னருகே யாருமில்லாமலேயே ஒரு வாரமாக சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது, என்னைச் சுற்றி இருப்பதெல்லாம். காலையில் தலையணையிலிருந்து தலையை உயர்த்தியவுடன் ‘கிர்ர்ர்ரர்ர்ர்ரர்….’. மறுபடி தலையணையில் முகம் புதைத்தேன். மறுபடி எழுந்தால்….மறுபடி கிர்ர்ர்ரர்ர்ர்ரர்….. இந்த முறை அப்படியே அனந்தசயன ஆசனத்தில் கொஞ்ச நேரம் இருந்துவிட்டு மெதுவாக சமாளித்துக்கொண்டு எழுந்து உட்கார்ந்தால் மறுபடியும் ‘கிர்ர்ர்ரர்ர்ர்ரர்..’ நிதானமாக சுவற்றைப்பிடித்துக் கொண்டு, எழுந்து நின்றால் உடம்பு ஒரு ஆட்டம் ஆடி நிற்கிறது. நி………..தா……..ன……..மா…….க…… வலதுகால், இடதுகால் என்று ஒவ்வொரு காலாக எடுத்து வைத்து ஒரு கையால் சுவற்றைப்பிடித்துக் கொண்டே…… (பிற்காலத்துல பேசறதுக்கு வசனம் ரெடி: இந்த ரூம்ல இருக்குற ஒவ்வொரு செங்கலும் எனக்குத் தெரியும்!!!)

 

கடவுளே! என்னாவாயிற்று எனக்கு? தலைக்குள் ஏதோ புகுந்துகொண்டாற் போல….

 

‘தலையைத் தூக்கினா ரூம் எல்லாம் சுத்தறது……!’

‘பேசாம படுத்துக்கோ…!’

 

‘இன்னிக்கு உங்களுக்குப் பிறந்தநாள். கோவிலுக்குப் போகலாம்னு நினைச்சேன்……’

‘சும்மா இரும்மா….வீட்டுலேயே தலை சுத்தறது. இன்னும் கோவிலுக்கு வேற போகணுமா? அங்கே போய் 108 தடவை அனுமாரை சுத்தணும்னு வேண்டுதலா?’ பிள்ளையின் கோபம் புரிந்தது.

 

‘இன்னிக்கு அம்மாவை கோவிலுக்கு அழைச்சுண்டு போகலாம். எப்பவும் அம்மா கோவிலை பிரதட்சணம் பண்ணுவா. இன்னிக்கு கோவில்ல போய் அம்மா நின்னா போதும். கோவில்  அம்மாவை சுத்தும்……!’ கணவர் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு ஜோக் அடிப்பதும் புரிந்தது.

 

(கணவரின் கையை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு) மருத்துவரிடம் போனேன். என்னுடைய சோகக்கதையைக் கேட்டுவிட்டு, இரத்த அழுத்தம் பார்த்தார். ‘பி.பி. நார்மலா இருக்கே!’ என்று சொல்லிக்கொண்டே, இல்லாத தனது குறுந்தாடியை தடவிக்கொண்டு யோசித்தார். பிறகு சட்டென்று முகம் மலர்ந்து, ‘இது வெர்டிகோ…!’ (வியாதியின் பெயர் கண்டுபிடித்த சந்தோஷத்தில்) என்னைப்பார்த்து சிரித்தார். எனக்கு சிரிப்பு நின்று போயிருந்தது. இது என்ன புது கஷ்டகாலம்?

 

‘சட்டென்று எழுந்து நிக்காதீங்க., தலையை ‘வெடுக்’கென்று திருப்பாதீங்க., தலையை ரொம்ப அசைக்காதீங்க….’ என்று சொல்லிவிட்டு, ‘இதுக்கு மருந்து எதுவும் கிடையாதும்மா….தானா வரும், தானா போகும்..(ரஜினிகாந்த் வசனம் இவர் பேசறாரே!) எப்போ வரும்ன்னு சொல்லமுடியாது…. உயிருக்கு அபாயமான வியாதி இல்ல… ஆனா ஒரு மாதிரி இன்செக்யூர்டு ஃபீலிங்ஸ்… இருக்கும்….!’  நீளமா வசனம் பேசிட்டு தன்னுடைய லெட்டர்ஹெட் எடுத்து ஏதோ ஒரு மருந்து எழுதிக்கொடுத்தார். ‘நிறைய தண்ணீர் குடிங்க. ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோங்க….!’

 

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் ஆரம்பித்தது எனக்கு உண்மையான கஷ்டகாலம். வழக்கமாக நான் உட்காரும் இடத்தில் உட்கார்ந்ததும், ‘அந்த லாப்டாப் – ஐத் தொடாதே!’ முதலில் இடி. தொடர்ந்து மின்னல், மழை. ‘எப்போ பார்த்தாலும் ஏதோ அதுல பண்ணிண்டே இருக்க….! மாதவா! அதுல அம்மாவுக்கு இணையம் வராதபடி பண்ணிடு….!’ என்ன நல்ல எண்ணம்!

 

நல்ல கணவர்தான். எனக்கு ஒரு சின்ன தலைவலி என்றாலும் உடனே அவருக்கு என்னையும் என் லேப்டாப் –ஐயும் பிரித்தே ஆக வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய உடல் கோளாறுகளுக்கு காரணம் என்று படு ஸ்ட்ராங்காக நம்புபவர். மகள், மகன் எல்லோரும் எனக்கு எதிர்கட்சியில் இப்போது. வாயைத் திறக்காமல் இருந்தேன்.

 

‘பாட்டு கேட்கிறாயா?’ தலையைத் திருப்பாமல் ‘ஊம்’ என்றேன். ‘என்னைப் பார்த்து சொல்லேன்….!’

‘உங்கள பார்த்தால் தலையை சுத்தறது….!’ (அவரது முகத்தில் ஒரு ‘பளிச்!’ – இந்த வயதிலும் உன்னை கிறுகிறுக்க வைக்கிறேன் பார், என்பது போல!!!) அவசர அவசரமாக ‘தலையைத் திரும்பி உங்களை பார்த்தால் தல சுத்தறது…!’ என்றேன்.

‘ஜெயா மேக்ஸ் போடட்டுமா? இப்போ ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சி வருமே…. ரெண்டு கையையும் விரிச்சு பத்து அப்படின்னு காமிச்சுண்டு…..? ஒரே நடிகர், நடிகையோட பாட்டு பத்து போடுவாங்களே? அது பேர் என்ன?’

‘பத்துக்குப் பத்து….!’ தலை சுத்தினாலும், நினைவு நன்றாக இருக்கிறது என்று ஒரு அல்ப சந்தோஷம்!

‘சுத்தி சுத்தி வந்தீஹ…..!’

ரஜினிகாந்த்தை சுத்தி சுத்தி சௌந்தர்யா பாடிக் கொண்டிருந்தார். கடவுளே! இங்கேயும் சுத்தலா? கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

‘வேற போடட்டுமா?’

‘அந்த ஒரு சானல்ல போட்டி எல்லாம் நடந்ததே, எப்பவும் வெள்ளை புடவையிலேயே வரும் ஃபேமஸ் பாடகி நேரா மேடைக்குப் போயி அந்த பெண்ணை கட்டிண்டு……ரொம்ப பிரமாதமா பாடற என்றாங்களே….அதப் போடட்டுமா?’

 

‘சரி…….!’ (நல்லகாலம்…. சானல் பெயர், நிகழ்ச்சியின் பெயர், பாடகியின் பெயர், போட்டியாளரின் பெயர் என்று கேட்காமல் விட்டாரே!)

 

‘தரிகிடதோம்…..தரிகிடதோம்…..!’ (நிஜமாகவே தலை சுற்ற ஆரம்பித்துவிட்டது!) எதற்கு இந்தப் பெண் இத்தனை வேகமாகப் பாடுகிறாள், தலை சுற்றாதோ  என்று தோன்றியது.

 

‘இந்த பெண் பெயர் என்னம்மா…..?’

 

‘சோனியா…’ என்றேன் தீனமாக.

 

‘நீ பேசாம ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ….!’ பேசாமல் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கலாம். வேலை செய்யாமல் ரெஸ்ட் என்பது கொஞ்சம் சிரமமாயிற்றே!

 

படுத்திருந்தவள் மெல்ல எழுந்திருக்க…….’படுத்துக்கோ படுத்துக்கோ…..நான் இன்னிக்கு சமையல் பண்றேன்…..! நான் சூப்பரா பண்ணுவேன்…..’ என்று மகன், மகள் இருவரையும் பெருமையுடன் பார்த்தபடியே, ‘என்ன பண்ணலாம் சொல்லு….?’

 

‘நேத்திக்கு கீரை வாங்கிண்டு வந்தீங்களே….அப்புறம் வாழத்தண்டு…..!’

 

‘கீரை சுலபமா கட் பண்ணிடலாம்….இந்த வாழைத்தண்டு தான்….கஷ்டம்… வட்டமா கட் பண்ணிட்டு நடுவுல இருக்கற நாரை கையிலே சுத்திண்டு சுத்திண்டு…..!’

 

கண்ணை மூடிக்கொண்டேன் , காதில் விழாத மாதிரி. மறுபடி வந்து படுக்கையில் படுத்து, ஒரு நொடி சுற்றிய தலையை சமாளித்து, ‘ஏதாவது புக் கொடுங்களேன்……!’

நல்லகாலம் ஒண்ணும் சொல்லாம….’அந்த பொன்னியின் செல்வன் கொடுக்கட்டுமா?’

‘ஆஹா! கொடுங்கோ….!’

‘ஐந்து இருக்கே….!’

‘ஏதாவது ஒண்ணு கொடுங்கோ….!’

கொண்டுவந்து கொடுத்தார். பிரித்தால்…..சுழல் காற்று!

 

ஆயாசமாக கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து எழுந்து வந்தேன். ‘முரசு போடட்டுமா?’

 

‘என்னருகே நீயிருந்தால்……இயற்கையெல்லாம் சுழலுவதேன்?’

எம்ஜிஆர் சரோஜாதேவியைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பதிலுக்கு சரோஜாதேவி ‘உன்னருகே நானிருந்தால் உலகமெல்லாம் ஆடுவதேன்?’ என்று பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

 

அப்படியே கண் அசந்துவிட்டேன், போலிருக்கிறது. ‘சாதம் ரெடி. எழுந்துக்கோ. சூடா பிசைந்து கொண்டுவரேன்..!’ கணவரின் குரல் கேட்டு எழுந்தேன்.

 

‘இளைமையிலே காதல் வரும்? எதுவரையில் கூட வரும்?’

முழுமை பெற்ற காதல் எல்லாம் முதுமை வரை ஓடி வரும்’

 

பாடல் மனதில் ஒலித்தது.

 

என்னவருக்கு ஏப்ரல் 13 பிறந்தநாள். பங்குனி உத்திரம். இப்படியே நாங்களிருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக (கேலியானாலும், கோவமானாலும்) இருக்க வேண்டும் என்று ஸ்ரீரங்கத்து திவ்ய தம்பதிகளிடம் விண்ணப்பம் செய்துகொண்டேன்.

 

 

 

 

 

சரியாத்தான் சொன்னாரு ‘குஷ்’

 

 

2014 ஏப்ரல் சினேகிதி (திருமதி மஞ்சுளா ரமேஷ்) இதழில் வெளியான கட்டுரை

 

 

நிறைய எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களைப் படித்தாலும், ஒரு சிலரது எழுத்துக்கள் நம்மை மிகவும் கவர்ந்து விடுகின்றன. அந்த சிலரில் இன்று மறைந்த குஷ்வந்த் சிங் என்னைக் கவர்ந்தவர்களில் ஒருவர். நிறைய எழுதியிருக்கிறார். இவரது எழுத்துக்களில் கிண்டலும் கேலியும் அதிகமாக இருக்கும். எல்லோரையுமே நகைச்சுவை கலந்து சாடியிருப்பார். அதுவே இவரது எழுத்துக்களுக்கு சுவாரஸ்யம் கூட்டியது என்று சொல்லலாம். சம்பந்தப்பட்டவர் படித்தால் கூட நிச்சயம் சின்ன புன்னகையாவது செய்வார். பிறகுதான் கோபித்துக் கொள்வார். அவருக்கும் கூட சிலசமயம் இவர் எழுதுவது ‘நிஜம்தானே?’ என்று தோன்றலாம்!

 

இவர் எழுதும் பெரிய நூல்களை விட தினசரியில் இவர் எழுதி வந்த சின்ன சின்ன பத்திகள் மிகவும் சுவாரஸ்யம் வாய்ந்தவை. மற்றவர்களைப் பற்றி மட்டுமல்ல; தனது தவறுகளையும் வெளிப்படையாக பேச இவர் எப்போதும் தயங்கியது இல்லை. இவர் எழுதிய பத்திகளில் நான் படித்தவற்றில் எனக்கு நினைவு இருப்பது இதோ:

 

வெளிநாடு போயிருந்தபோது ஒருமுறை வயிற்று உபாதைக்காக ஒரு மருத்துவரிடம் சென்றாராம். மருத்துவர் இவரைப்பார்த்து, ‘கடந்த ஒரு வாரத்தில் என்னவெல்லாம் சாப்பிட்டீர்கள்?’ என்று கேட்டுவிட்டு இவர் சொல்வதைக் குறித்துக் கொண்டாராம். மருந்து எழுதிக்கொடுத்துவிட்டு, ‘ஒரு வாரம் கழித்து வந்து பாருங்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

 

ஒருவாரம் கழித்து இவர் மருத்துவமனைக்குப் போனபோது அங்கு ஒரு பெரிய கண்ணாடி ஜாடி ஒரு மேஜையின் மேல் இருந்ததாம். அதனுள் நிறைய திரவம், நிறைய திடப்பொருள் என்று ஒரு கலவை. அதைப்பார்க்கவே இவருக்கு ஒரு மாதிரி இருந்ததாம். மருத்துவர் சொல்லும்வரை காத்திருக்காமல், இவரே கேட்டாராம்: ‘அந்த ஜாடிக்குள் என்ன?’ என்று. ‘நீ ஒரு வாரமாக என்னென்ன சாப்பிட்டாயோ அதெல்லாம் அந்த ஜாடிக்குள் இருக்கிறது’ என்று பதிலளித்தாராம் மருத்துவர். ‘வயிறு என்பதை வயிறாக நினை. இதைபோல ஒரு கண்ணாடி ஜாடி என்று நினைத்து கிடைத்ததை எல்லாம் அதற்குள் போடாதே!’ என்றாராம் மருத்துவர்.

 

அவரது பெயரைப்போலவே மிகவும் ஜாலியானவர். இந்தியாவில் மட்டுமின்றி உலகம் முழுவதும் அவரது எழுத்துக்களுக்கு ரசிகர்கள் உண்டு. 99 ஆண்டுகள் நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அவர் ஒரு மனிதனின்  என்ன தேவை என்று பட்டியலிடுகிறார்:

 

  1. முதல் தேவை: பரிபூரண ஆரோக்கியம். சின்ன நோய் என்றால் கூட உங்கள் சந்தோஷத்தை அது பாதிக்கும்
  2. இரண்டாவது தேவை: போதுமான அளவு வங்கித் தொகை: இது லட்சக்கணக்கில் இல்லாமல் போனாலும், வாழ்க்கையின் வசதிகளை அளிக்க வல்லதாக இருக்கவேண்டும். வெளியில் போய் சாப்பிடுவதற்கும், அவ்வப்போது திரைப்படங்கள் பார்ப்பதற்கும், பிடித்த இடங்களைப் போய் பார்த்து வருவதற்கும், விடுமுறையை மலை வாசஸ்தலத்திலோ அல்லது கடற்கரை அருகிலோ கழிக்கவும் உதவுவதாக இருக்க வேண்டும். பணப்பற்றாக்குறை உங்களை நிலைகுலையச் செய்யும். கடன் வாங்குவது, கிரெடிட் கார்டுகளில் வாழ்வது தவறான பழக்கம். நம்மைப் பற்றிய பிறரது கணிப்பில் நம் மதிப்பு குறையும்.
  3. மூன்றாவது தேவை: சொந்தவீடு. நம் வீட்டில் கிடைக்கும் சுகம் வாடகை வீடுகளில் கிடைக்காது. சின்னதாக ஒரு தோட்டம். நம் கையால் விதை போட்டு சின்னஞ்சிறு செடிகள் முளைத்து பூக்கள் மலருவதைப் பார்ப்பதும், அவற்றுடன் ஒரு நட்புணர்வை வளர்த்துக் கொள்வதும் அதிக சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும்.
  4. நான்காவது தேவை: நம்மைப் புரிந்துக்கொண்ட ஒரு மனைவி/கணவன்/ ஒரு நண்பன். புரிதல் இல்லாத வாழ்வில் சேர்ந்து இருந்து, ஒருவரையொருவர் கடித்துக் குதறிக் கொள்வதை விட மணவிலக்கு எவ்வளவோ மேல்.
  5. ஐந்தாவது தேவை: நம்மைவிட நல்ல நிலையில் இருக்கும் ஒருவரைப் பார்த்து பொறாமை கொள்ளாமல் இருத்தல்: பொறாமை உங்களை அரித்துவிடும். மற்றவருடன் உங்களை ஒப்பிட்டுக் கொள்ளாதீர்கள்.
  6. ஆறாவது தேவை: விலகி இருத்தல். வதந்திகளைப் பரப்புபவர்களை கிட்டே நெருங்க விடாதீர்கள். அவர்களது வார்த்தைகள் உங்களை செயலிழக்கச் செய்வதுடன், உங்கள் மனதையும் விஷமாக்கும்.
  7. ஏழாவது தேவை: உங்களுக்கென்று ஒரு பொழுதுபோக்கை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். தோட்டவேலை, புத்தகம் படித்தல், எழுதுதல், படங்கள் வரைதல், விளையாடுதல் அல்லது இசையைக் கேட்டல் என ஏதாவது உங்களுக்கென்று வேண்டும்.
  8. எட்டாவது தேவை: தினமும் காலையும் மாலையும் 15 நிமிடங்கள் சுயபரிசோதனைக்கு ஒதுக்குங்கள். காலை பத்து நிமிடங்கள் மனதை அமைதிப்படுத்தவும், 5 நிமிடங்கள் இன்று என்ன செய்யவேண்டும் என்று திட்டமிடவும் ஒதுக்கவும். அதேபோல மாலை 5 நிமிடங்கள் மனதை நிலைநிறுத்தவும், பத்து நிமிடங்கள் என்னென்ன செய்து முடித்தீர்கள் என்று பார்க்கவும் நேரத்தை செலவிடுங்கள்.
  9. கடைசியாக கோபம் கொள்ளாதீர்கள். முன்கோபம், பழி வாங்கும் எண்ணம் வேண்டவே வேண்டாம். உங்களின் நண்பர் கடுமையாகப் பேசினால் கூட சட்டென்று அந்த இடத்திலிருந்து நகர்ந்து விடுங்கள்.

 

இவையெல்லாவற்றையும் விட மிகவும் தேவையான ஒன்று:

இறக்கும்போது நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய வருத்தங்களோ, உறவினர்கள், நண்பர்கள் பற்றிய எந்தவிதமான மனக்குறைகளோ இல்லாமல் மரணிக்க வேண்டும். பாரசீக மொழியில் கவிஞர் இக்பால் சொல்லுவதை நினைவில் கொள்வோம்: ‘உண்மையான மனிதனின் லட்சணங்கள் என்ன தெரியுமா? மரணத்தைப் புன்னகையுடன் வரவேற்பதுதான்’.

 

2014 மார்ச் மாதம் 20 நாள் மரணத்தைத் தழுவிய இந்த மனம்கவர் எழுத்தாளருக்கு நம் அஞ்சலிகள்!

 

இதையும் படிக்கலாமே!

மரணம் என்பது என்ன? 

 

 

 

 

 

குழந்தையை புகழலாமா?

well_done

 

செல்வ களஞ்சியமே 64

 

சமீபத்தில் ஒரு கட்டுரை வாசித்தேன். கட்டுரை ஆசிரியர் ஜெர்மனி போயிருந்தபோது அவரது தோழியின் வீட்டில் குளிர்சாதனப் பெட்டியின்மேல் ஒட்டியிருந்த காந்த வில்லையில் ‘இன்று உங்கள் குழந்தையை புகழ்ந்தீர்களா?’ என்ற வாசகம் பார்த்தாராம். என்ன வேடிக்கை இது என்று தோன்றியதாம். நம் குழந்தையை நாமே புகழுவதா? அல்பம் என்று கூடத் தோன்றியதாம் அவருக்கு. தோழியின் வீட்டில் இதைபோல தினசரி செய்ய வேண்டிய வேலைகள் கூட அங்கங்கே சின்னச்சின்ன துண்டுக் காகிதத்தில் எழுதி ஒட்டப்பட்டிருந்ததாம். அந்தந்த வேலைகள் முடிந்தவுடன் அவைகளை குப்பைத்தொட்டியில் போட்டுவிடுவாராம் அந்த தோழி. ஆனால் இந்த காந்தவில்லை? யோசித்தபோது இதை அப்படி எறிவார் என்று தோன்றவில்லையாம். அப்படியானால் இது நிச்சயம் முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டாராம்.

 

இப்போது அந்தக் கட்டுரை ஆசிரியருக்கு நான்கு வயதில் ஒரு குழந்தை. அன்றைக்குப் பார்த்த வாசகங்கள் எத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்று இன்று புரிகிறது என்று எழுதியிருக்கிறார். தனது குழந்தையைப் புகழும்போது அவளது முகத்தில் வரும் புன்னகைக்கு தன் சொத்தையே எழுதி வைத்துவிடலாம் போலிருக்கிறது என்கிறார் இந்த கட்டுரை ஆசிரியர். (புன்னகை இல்லாது போனாலும் அவளுக்குத் தானே இவரது சொத்துக்கள்?!)

 

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள் 

 

செல்வ களஞ்சியமே 63

ஆட்டிஸம் (Autism Spectrum Disorder)

 

autism

இன்றைக்கு ஆட்டிஸம் விழிப்புணர்வு நாள். ( ஏப்ரல் 2) ஆட்டிஸம் என்றால் என்ன? இது ஒரு குறைப்பாடு. குறிப்பாக ஆண் குழந்தைகளை பாதிக்கும் குறைப்பாடு.

 

இந்தக் குழந்தைகள் யாருடனும் பழகுவதையோ, பேசுவதையோ விரும்புவதில்லை. பொதுவாழ்க்கை என்பதை இவர்கள் அவ்வளவாக ஏற்றுக் கொள்ளுவதில்லை. மற்றவர்களுடன் பேசுவது, அவர்களை நேருக்கு நேர்  பார்ப்பது இதெல்லாம் அவர்களுக்கு மிகவும் கடினமான ஒரு விஷயம். நாம் வழமையான விஷயங்கள் என்று நினைப்பது அவர்களுக்கு கடினமாக இருக்கும். வெளியே அதிகம் பழகாமல் தங்களுக்குள்ளேயே வாழ நினைப்பவர்கள். இன்னொருவரால் தொடப்படுவதைக் கூட இவர்கள் விரும்புவதில்லை. தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டு, முன்னும் பின்னும் ஆடிக்கொண்டு, தங்கள் நினைப்பிலேயே சிரித்துக் கொள்வார்கள். மாற்றம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது மிகமிகக் கடினம் இவர்களுக்கு.

 

ஆட்டிஸம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதற்கு இதுவரை பதில் இல்லை. இது பரம்பரையாக வரும் குறைபாடு.  பெற்றோர்களுக்கு இந்த பாதிப்பு இருந்தால் குழந்தைகளுக்கும் இருக்கும். பிறப்பதற்கு முன்னும், பிறந்த பின்னும்  குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சி அடைவதைப் பொறுத்து இந்த ஆட்டிஸம் ஏற்படுகிறது.  இந்தக் குறைபாட்டினை ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாடு என்கின்றனர். அதாவது சிலரை இந்த நோய் அதிகமாகவும், சிலரை மிதமாகவும் பாதிக்கும். மிதமான வகையை Asperger Syndrome அல்லது High functioning Autism என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இவர்களால் தங்கள் தேவைகளை தாங்களாகவே – அதாவது உடை மாற்றிக் கொள்வது, உணவு எடுத்துக் கொள்வது – பார்த்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால் அலுவலகம் செல்வது, தனியாகப் பயணம் செய்வது என்பதெல்லாம் முடியாத செயல்கள். அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் யாருடைய பராமரிப்பிலாவது வாழவேண்டும்.

 

இந்த குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளில் சிலர் மிகத் திறமைசாலியாக இருக்கிரார்கள். ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் – அது கணக்குப் பாடமாகவோ அல்லது பியானோ வாசிப்பாகவோ, அல்லது கால்பந்து விளையாட்டின் ஸ்கோர்களை நினைவு வைத்துக் கொள்வதாகவோ இருக்கும். ஆயிரம் நபர்களில் ஒருவரோ, இருவரோ இந்த பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள்.

 

இந்த பாதிப்பின் அறிகுறிகள்

தனியாக இருத்தல்:

 

இயல்பாக குழந்தைகளுக்கு மற்றவர்களைப் பார்ப்பது, பிறர் பேசுவதைக் கேட்பது, அவர்களது முகத்தை, சிரிப்பை கவனிப்பது போன்ற எதையும் ஆட்டிஸம் பாதித்தக் குழந்தைகள் செய்ய மாட்டார்கள். ஒரு நொடி யாரையாவது பார்த்தால் அடுத்த நொடி தலையை திருப்பிக் கொண்டு விடுவார்கள். யாரைப் பார்த்தும் சிரிக்க மாட்டார்கள், தங்களுக்குப் பிடித்ததை பார்த்து மட்டும் சிரிப்பார்கள்.

தனிமை இந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பிடித்த ஒன்று. நண்பர்கள் ஆகவோ, பிறரை நண்பர்கள் ஆக்கிக் கொள்ளவோ விரும்ப மாட்டார்கள். பெற்றோர்கள் ஆசையுடன் அணைத்துக் கொண்டால் கூட ஒன்றும் நடக்காதது போல இருப்பார்கள். பெற்றோர்களைப் பிடிக்காது என்பதல்ல, இதன் பொருள். தங்களது உணர்ச்சிகளைக் காட்டத் தெரிவதில்லை இவர்களுக்கு. அதேபோல பெற்றோர்களது உணர்ச்சிகளையும் புரிந்து கொள்ளா இயலாது இவர்களால். நாம் சிரிக்கும்போது இவர்கள் அழுவதும், நாம் அழும்போது இவர்கள் சிரிப்பதும் வழக்கமாக நடக்கும் ஒன்று.

 

பேசுதல்:

ஒரு வயது ஆனாலும் சில ஆட்டிஸ குழந்தைகள் பேசுவதற்கு முயற்சி செய்ய மாட்டார்கள். விரல்களினால் சுட்டிக் காட்டவோ, அல்லது ஏதோ ஒரு விஷயம் சொல்லவோ முயற்சிக்க மாட்டார்கள். சிலருக்கு அவர்களது மொழியே புரியாது. சிலர் பேசுவதும் இல்லை. இப்படி இருக்கும் குழந்தைகளை சிறு வயதிலேயே பயிற்சி கொடுத்து பேச வைக்கமுடியும்.

 

திரும்பத் திரும்ப ஒன்றையே செய்தல்:

 

ஒரே செயலையே திரும்பத்திரும்ப மணிக்கணக்கில் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். வழக்கத்திற்கு மாறாக செயல்படுவார்கள். வட்ட வட்டமாக சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள்; தங்களது கட்டைவிரலை வாயில் வைத்துக் கொள்வது, அல்லது எல்லாவற்றையும் ஒழுங்கு செய்வது என்று நேரம் போவது தெரியாமல் செய்வார்கள். தங்களது விளையாட்டு சாமான்களை ஒரு வரிசையில், அல்லது ஏதாவது ஒரு வடிவில் வைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நடுவில் யாராவது வந்துவிட்டால் கோபம் தலைக்கேறும்.

 

எந்தவிதமான மாற்றத்தையும் ஏற்க தயாராக இருக்கமாட்டார்கள். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் சாப்பிடுவது, குறிப்பிட்ட வகைகளையே சாப்பிடுவது, ஆடை அணிவது, வெளியில் போவது எல்லாமே ஒரே மாதிரி இருக்க வேண்டும். தங்களுக்குப் பிடித்ததை கற்றுக்கொள்ள பலமணிநேரம் செலவழிப்பார்கள்.

 

முதன்முதலாக ஆட்டிஸம் என்ற சொல் 1943 ஆம் ஆண்டு பயன்படுத்தப்பட்டது. லியோ கனேர் என்பவர் 11 குழந்தைகளை ஆராய்ந்து அவர்கள் செய்யும் சில வழக்கமில்லாத செயல்களை கண்டுபிடித்தார். அவர் அந்த நிலையை Infantile Autism என்று பெயரிட்டார். அதே சமயம் இன்னொரு மருத்துவர் ஹான்ஸ் அச்பெர்கர் இன்னொரு ஆராய்ச்சி செய்தார். அவரது கண்டுபிடிப்பு இப்போது Asperger Sydrome என்று அழைக்கப்படுகிறது.

 

  • இந்தியாவில் சுமார் 10 மில்லியன் பேர்கள் இந்த குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இதில் 80% சிறுவர்கள்.
  • இது எதனால் ஏற்படுகிறது என்பது தெரியாததால், இதற்கு சிகிச்சையும் இல்லை என்பது வருத்தத்திற்கு உரிய விஷயம்.
  • ஜாதி, இனம். மதம் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் யாரை வேண்டுமானாலும் இது பாதிக்கும்.

 

பெற்றோர்கள் கவனத்திற்கு:

 

  • உங்கள் குழந்தைக்கு இந்தக் குறைபாடு இருக்குமோ என்ற சந்தேகம் இருந்தால் உடனடியாக உதவியை நாடுங்கள். குழந்தை வளரட்டும் என்று பாதிப்பை கண்டறிவதில் காலதாமதம் செய்யாதீர்கள்.
  • ஆட்டிஸம் என்றால் என்ன, அது உங்கள் குழந்தையை எப்படி பாதித்திருக்கிறது என்று கண்டறிந்து குழந்தைக்கு உதவுங்கள்.
  • ஒவ்வொரு மாநில அரசும் இந்த குறைபாட்டிற்கான மையங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேசீய அளவிலும் பல மையங்கள் இருக்கின்றன. ஆரம்ப நிலையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் இந்த மையங்களின் உதவியுடன் உங்கள் குழந்தைகள் கல்வி கற்பது, தங்கள் வேலையை தாங்களே செய்துகொள்வது போன்றவற்றில் பயிற்சி கொடுக்கலாம்.
  • அவர்களுக்கென்று கொடுக்கப்படும் கல்வியால் அவர்களுக்கான வாழ்க்கை வாய்ப்புகளும் தெரியவரும்.

மேலும் விவரங்களுக்கு : ஆட்டிஸம்

மேற்கண்ட இணைப்பில் உள்ள திரு பாலபாரதி அவர்களின் வலைத்தளத்தில் இந்தக் குறைபாடு பற்றிய பல விஷயங்களை அறியலாம். பெற்றோர்களுக்கு உதவ: ஆட்டிஸ நிலையாளர்களின் பெற்றோர் ஒன்று கூடல் அழைப்பிதழ் ஏப்ரல் 5, 2014

 

 

 

யோகக் கலை என்றால் என்ன?

 

திரு ஜோதிஜி அவர்களின் ஆசான் பற்றிய பதிவுக்கு எனது வேண்டுகோள்:

 

அன்புள்ள ஜோதிஜி,

வணக்கம்.

 

நீங்கள் யோகக்கலை மற்றும் ஆசான் திரு கிருஷ்ணன் அவர்களைப் பற்றிய படம் (ஆவணப்படம்?) எடுப்பதைப்பற்றி எழுதியிருந்தீர்கள்.யோகக்கலை (நீங்கள் எழுதியிருப்பது போல யோகா கலை அல்ல) பற்றிய சில புரிதல்கள் தேவை. இந்தக்கலையை பற்றிய சில அடிப்படை விஷயங்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

 

யோகம் ஆசனம் ஸ்திரம் சுகம் என்பார்கள்.

 

எந்த ஒரு யோகாசனம் செய்யும்போதும் – அதாவது ஆசனத்தில் நம் உடல் இருக்கும்போது – நமது நிலை ஸ்திரமாக இருக்கவேண்டும். உறுதியாக நிலை தடுமாறாமல் இருக்க வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்? நமது உடல் எடையை நமது உறுப்புகளுக்கு சமமாக பிரித்து கொடுக்கத் தெரியவேண்டும். அப்போதுதான் இந்த ஸ்திரத் தன்மை வரும். இந்த ஸ்திரத்தன்மை வந்துவிட்டால் எத்தனை நேரம் வேண்டுமானாலும் ஒரு ஆசனத்தில் இருக்கலாம். உடல் லேசாக இருக்கும்.

 

நான் ஒரு ஆசனம் செய்யும்போது கால் சறுக்குகிறது; கை நடுங்குகிறது என்றால் என் ஆசிரியை உங்கள் உடல் எடையை நீங்கள் கை கால்களில் சமமாக விநியோகிக்கவில்லை என்பார். இதைப் புரிந்துக்கொண்டு செய்தால் கால் சறுக்காது; கை நடுங்காது. எங்கள் ஆசிரியை வகுப்பு முழுவதும் சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருப்பார். ஒவ்வொருவரையும் கவனித்து சரி செய்துகொண்டே இருப்பார்.

 

இரண்டாவதாக எந்த ஒரு ஆசனத்தில் இருந்தாலும் – காலைத் தூக்கி தலைமேல் வைத்தாலும், தலையைக் கீழே வைத்து சிரசாசனம் செய்தாலும் -அது எனக்கும் சுகமாக (comfortable) இருக்கவேண்டும் பார்க்கிறவர்களுக்கும் நான் ஏதோ கஷ்டப்பட்டு செய்வது போலவோ சர்க்கஸ் செய்வது போல இருக்கக்கூடாது. இந்த ஸ்திரம், சுகம் இரண்டும் யோகக்கலைக்கு மிகவும் முக்கியம்.

 

இதனாலேயே இந்தக் கலையை கற்றுத் தேர்ந்த ஒருவரின் மேற்பார்வையிலேயே செய்ய வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆசான் இரண்டு இடங்களில் தானே புத்தகத்தைப்பார்த்து செய்ய ஆரம்பித்ததாகச் சொல்லுகிறார், வீடியோவில். இது தவறான ஒரு செய்தியை பார்ப்பவர்களுக்கு கொடுக்கும். முடிந்தால் இதை எடிட் செய்துவிடுங்கள்.

 

இன்னொரு விஷயம்: ஆசான் செய்யும் ஆசனங்கள் எல்லாம் பலபல வருடங்களின் இடைவிடா பயிற்சி மூலம் வருவது. இப்படிச் செய்வதற்கான அடிப்படை இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கின்றன யோகாவில். முதலாவது நீட்சி (streching) அடுத்து முறுக்குதல் (twisting). எந்த ஒரு ஆசனம் செய்வதற்கும் முன்னால் நமது உடலை தயார் செய்வது மிகவும் முக்கியம். அதற்குத் தான் இந்த நீட்சியும், முறுக்குதலும் தேவை.

 

சின்னக்குழந்தைகள் வெகு அனாயாசமாக கால் கட்டை விரலை எடுத்து வாய்க்குள் வைத்துக் கொண்டு விடுவார்கள், அவர்களிடம் இருக்கும் நெகிழ்வுத்தன்மை காரணமாக. நாமும் ஒருகாலத்தில் அப்படித்தான் இருந்தோம். வயதாக ஆக, இந்த நெகிழ்வுத் தன்மை குறைகிறது. யோகாசனம் செய்வதால் இந்த இழந்த நெகிழ்வுத்தன்மையை மெல்ல மெல்ல மீண்டும் பெறலாம்.

 

நமது உடலுக்கு ஒரு தத்துவம் தான் அதாவது use it or lose it. எந்தவொரு அவயவத்தை நாம் பயன்படுத்தவில்லையோ அதை நாம் இழக்கிறோம். கால் வலிக்கிறது என்று சிலர் நடக்கவே மாட்டார்கள். முழங்கால் வலி என்று கீழே உட்காருவதையே தவிர்த்து விடுவார்கள். சில வருடங்களில் இரண்டுமே முடியாமல் போய்விடுகிறது.

 

அதேபோல எல்லோருக்கும் எல்லா ஆசனங்களும் செய்ய வராது. இதற்குக் காரணம் அவரவர்களுக்கு இருக்கும் நெகிழ்வுத்தன்மை (flexibility). நமக்கு ஏற்கனவே இருந்த நெகிழ்வுத்தன்மையை யோகாசனங்கள் மீட்டுத் தரும் – விடாமல் பயிற்சி செய்தால் மட்டும்.

 

ஹோமியோபதி மருந்து போலத்தான் யோகாசனங்களும் – நிதானமாகத்தான் பலன் கிடைக்கும். நிதானமாகத்தான் செய்ய வேண்டும். ஆசனங்களின் கடைசி நிலைக்கு நிதானமாகத்தான் செல்லவேண்டும். அதேபோல வெளியே வருவதும் நிதானமாகத் தான் வர வேண்டும். அதனாலோ என்னவோ நிதானமான எனக்கு இந்தக்கலையும் ஹோமியோபதி மருந்துகளும்  ரொம்பவும் பிடித்திருக்கிறது! இரண்டாலும் பலனும் காண்கிறேன். அவசர யுகத்தில் இந்த நிதானமான யோகக்கலையை நிறைய நபர்கள் கற்க வருகிறார்கள் – சில காலத்திற்குத்தான் பிறகு விட்டுவிடுகிறார்கள். தொடர்ந்து செய்வதன் மூலமே இதன் நன்மையை உணர முடியும்.

 

இப்போது பவர் யோகா (Power Yoga) என்றெல்லாம் சொல்லுகிறார்கள். உடல் இளைப்பதற்கென்று யோகா என்றெல்லாம் விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். நிறைய காசும் பார்க்கிறார்கள்.

Guruji_nov2012

 

நான் கற்றுக் கொள்ளும் யோகாசனங்கள் திரு BKS ஐயங்கார் அவர்களால் முறைப்படுத்தப்பட்டவை. மைசூரைச் சேர்ந்த திரு ஐயங்காருக்கு இப்போது 96 வயது. பூனாவில் இருக்கிறார். இன்னும் திடமாக வகுப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். பல புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார். திரு ஐயங்காருக்கு வெளிநாட்டிலும் மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

 

நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்த நெகிழ்வுத்தன்மை வயதாக ஆக குறையும். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு பயன்படுவதற்காக  திரு ஐயங்கார் சில பொருட்களை உபயோகப்படுத்தி செய்யும் ஆசனமுறைகளை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்தார். அவற்றை props (properties) என்று குறிப்பிடலானார். டேப் அல்லது பெல்ட், மரத்தால் ஆன செங்கல், யோகா நாற்காலி. (இன்னும் நிறைய இருக்கிறது) இவற்றைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் என்னைப் போன்றவர்கள் ஸ்திரமாகவும், சுகமாகவும் ஆசனங்களைச் செய்ய முடியும். இதற்கான சில புகைப்படங்களை இணைக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு props வைத்துக் கொண்டு யோகாசனம் செய்வோம். எங்கள் ஆசிரியை மிகத் திறமைசாலி. வேறு வேறு விதங்களில் எங்களை யோகாசனம் செய்ய வைத்து வகுப்பை ரொம்பவும் சுவாரஸ்யமாக்கி விடுவார். சில நாட்கள் பிராணாயாமம் மட்டுமே ஒரு மணி நேரம் செய்வோம்.

Yoga belts

 

சின்ன வயதுக்காரர்கள் மட்டுமே செய்யக் கூடிய ஆசனங்களை நாங்களும் (என்னைப்போன்றவர்களும் செய்யக் காரணம் திரு ஐயங்கார் தான். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகளும், நமஸ்காரங்களும் உரித்தாகுக.

yogachairmontage4

 

உங்களது ஆவணப்படத்தில் இந்த விஷயங்களை எல்லாம் புரியும்படி எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.

 

அன்புடன்,

ரஞ்சனி

திரு ஜோதிஜி அவர்களின் தளத்தில் படிக்க: அன்புள்ள ஆசான் 

 

கூடப்பிறந்தவர்களுக்குள் போட்டி, பொறாமை

 

 

செல்வ களஞ்சியமே 63

 

‘அவளை மட்டும் நிறைய கொஞ்சற..?’

‘ஏன்தான் இந்த பாப்பா பொறந்ததோ? நான் மட்டும் இருந்திருந்தா நன்னா இருந்திருக்கும்….!’

‘இந்த பாப்பாவ கண்டாலே எனக்குப் பிடிக்கல….!’

 

இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தவுடன் முதல் குழந்தையின் முணுமுணுப்புகள்தான் இவை. இருவரும் நட்பாக இருப்பார்கள். என் தம்பி, என் தங்கை என்று உறவாடுவார்கள். நீங்கள் எத்தனை தூரம் இருவருக்கும் இடையில் பாலமாக இருந்தாலும் இந்த பிரச்னை வரத்தான் வரும். அடிக்கடி உரசல்கள், சண்டைகள் – வாய், கை சண்டைகள் எல்லாம் நடக்கும். அப்படி நடக்கையில் நீங்கள் முதலில் டென்ஷன் ஆகாமல் இருக்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். இது மிகவும் முக்கியம். சின்னக் குழந்தைக்கு உங்கள் டென்ஷன் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், முதல் குழந்தைக்கு புரியும். ‘ஓ! பாப்பாவை ஏதாவது செய்தால், அம்மாவிற்கு பிடிக்காது. அம்மாவின் கவனத்தை கவர வேண்டுமானால் இது ஒரு வழி’ என்று தன் வழியில் தப்பாகப் புரிந்து கொள்ளும். உங்களை இன்னும் படுத்தும்.

 

ஒரு சின்ன விஷயம் பூதாகாரமாக வடிவெடுக்கும் போது பெற்றோர்கள் அயர்ந்து போவது சகஜம் தான். இந்த பொறாமைக்குக் காரணம் இத்தனை நாட்கள் பெற்றோரின் ஒரே செல்லமாக இருந்த குழந்தைக்கு தனது இடத்தில் இன்னொரு குழந்தை வந்தது பிடிக்கவில்லை என்பது ஒன்றுதான். பெற்றோர்கள் இருவருக்கும் சொந்தம் என்பது புரிய நாட்கள் ஆகும். அதேபோலத் தான் விளையாட்டு சாமான்களும். இருப்பதில் தங்கைக்கும் பங்கு என்றாலும் முதல் குழந்தைக்குக் கோவம் வரும். சரி, புதிதாக வாங்கிக் கொடுத்தாலும் கோவம் வரும். பெற்றோர்கள் தலையைப் பிய்த்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். விளையாட்டு விளையாட்டாகவே இருக்கும்வரை இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் நடுவில் பெற்றோரின் தலையீடு தேவையில்லை. விளையாட்டு என்பது அடிதடியாக மாறும் போது உடனடியாகத் தலையிட்டு இருவரின் கவனத்தையும் திசை திருப்ப வேண்டியது பெற்றோரின் கடமை.

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள் twins 1

முதல் குழந்தை -இரண்டாவது குழந்தை வித்தியாசம்

IMG_7066

 

செல்வ களஞ்சியமே 62

 

அந்தக்காலத்தில் நாங்கள் 5 வயதில்தான் பள்ளிக்கூடம் சேருவோம். அதுவரை வீட்டில் கொட்டம் அடித்துக்கொண்டு ஆடிபாடிக் கொண்டிருப்போம்.  திருமணங்கள், பண்டிகைகள் கொண்டாட உறவினர் வீடு, கோவில் குளம் என்று  அம்மா எங்கு போனாலும் கூடவே போவோம். அ, ஆ கூட வீட்டில் சொல்லித் தரமாட்டார்கள். ஆங்கிலம் என்பது நாங்கள் அறியாத ஒன்று! ஐந்தாம் வகுப்பில்தான் ஆங்கில எழுத்துக்கள் சொல்லித் தருவார்கள். நாள் முழுவதும் கொண்டாட்டம்தான். கவலையில்லாத காலம்.

 

இப்போது எவ்வளவு மாறிவிட்டது! வீட்டில் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்ள யாரும் இல்லையென்றால் எட்டு ஒன்பது மாதத்திலேயே டே கேர் மையத்தில் விட்டுவிடுகிறார்கள். அங்கும் அவை சந்தோஷமாக இருக்க முடியாது. அவர்களின் ஆளுகையில் அந்தக் குழந்தை தனது சுதந்திரத்தை மெல்ல மெல்ல இழக்க ஆரம்பிக்கிறது. அம்மா கொடுத்தனுப்பும் உணவு என்றாலும் அம்மாவின் பாசம் அரவணைப்பு கிடைக்காது.

 

இதெல்லாம் காலத்தின் கட்டாயம் என்று சொல்லலாம். காலம் மாறி வருகிறது. அதனால் இப்படி என்று காரணம் காட்டலாம். ஆனால் வீட்டிற்கு வந்த பின்பாவது அவர்கள் குழந்தைகளாக இருக்கட்டும். அந்த வசதியை, சின்ன சுகத்தை குழந்தைகளுக்கு நாம் கொடுக்கலாம், இல்லையா?

 

முதல் குழந்தை எப்போதும் சில வருடங்களுக்கு குழந்தையாக இருக்கும் – அதாவது அதற்கு தம்பி அல்லது தங்கை பிறக்கும்வரை. தம்பி தங்கை பிறந்துவிட்டால் அடுத்த நொடி அது அக்கா (அ) அண்ணா ஆகிவிடும். வீட்டில் உள்ளவர்கள் எல்லோரும் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் மேல் அக்கறை காட்டத் துவங்குவார்கள். முதல் குழந்தை தான் ஓரம் கட்டப்படுவதாக நினைக்க ஆரம்பிக்கும். இதனால் சில குழந்தைகள் உடல் இளைத்து காணப்படுவார்கள். இவர்களை செவலை குழந்தைகள் என்பார்கள்.

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

தோல்வி நல்லது!

 

failure

செல்வ களஞ்சியமே 61

 

‘தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமாதித்தன்….’ இந்த வரிகளை எங்கோ படித்ததுபோல இருக்கிறதா? விக்கிரமாதித்தன் கதையின் ஆரம்ப வரிகள் இவை. எத்தனை முறை எத்தனை கதைகள் படித்திருப்போம். வேதாளம் கதை சொல்லுவதும், இறுதியில் அது கேட்கும் கேள்விகளுக்கு விக்கிரமாதித்தன் சரியான பதில் சொல்ல மறுபடி வேதாளம் முருங்கை மரம் (வேப்பமரம்?) ஏறுவதும், பதுமைகள் சொல்லும் கதைகளுமாக நம்மை வேறு உலகத்திற்கே கொண்டு சென்று விடும் இந்தக் கதைகள். நான் இதில் முக்கியமாக சொல்ல விரும்புவது ‘தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத’ என்கிற வார்த்தைகளைத்தான்.

 

குழந்தைகளுக்கு இந்த சற்றும் தளராத முயற்சியை சொல்லிக் கொடுங்கள். இன்று உலகப்புகழ் பெற்ற எல்லோருக்கும் பின்னால் இந்த தளராத முயற்சி இருந்திருக்கிறது. இனி வெற்றி பெறப்போகிறவர்களுக்கும் இந்த தளராத முயற்சி மிகவும் தேவை.

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

குழந்தைகளுக்குத் தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக் கொடுங்கள்

செல்வ களஞ்சியமே 60

 

இப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சிகளில் போட்டிகள் அதிகமாகிவிட்டன. குழந்தைகளுக்கும், பெரியவர்களுக்கும் என்று இசை, நடனம் என்று விதம் விதமான போட்டிகள். எல்லாப்போட்டிகளிலும் குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தங்கள் சக்திக்கு மீறிய செயல்களை செய்து காட்டுகிறார்கள். இவற்றைக் கண்டு வியக்கும் வேளையில் சில விஷயங்கள் இந்தப் போட்டியாளர்களுக்கு தெரியுமா என்ற கவலையும் ஏற்படுகிறது.

 

போட்டி என்பது நல்ல விஷயம். நம்முடைய செய்திறனை அது அதிகரிக்கிறது என்பதெல்லாம் சரி. ஆனால், இவர்களுக்கு போட்டி என்றால் வெற்றி தோல்வி இரண்டும் உண்டு என்பது ஏன் புரியாமல் போகிறது? அடுத்த சுற்றுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப் படவில்லை என்றால் போட்டியாளர்களும், அவர்களது உறவினர்களும், பார்வையாளர்களும் அழும் அழுகை இருக்கிறதே, ஐயோ! தாங்கமுடியவில்லை, சாமி!

 

வெற்றியை கொண்டாடும் நம்மால் தோல்வியை தாங்குவது ஏன் முடியவில்லை? தோல்வியே இல்லாமல் வாழ முடியுமா? தோல்வி என்பது தப்பு இல்லையே. ஒருமுறை தோல்வி என்றால், வாழ்க்கையே முடிந்துவிடுமா? பரீட்சைகள் ஆரம்பித்துவிட்டன. இன்னும் சில நாட்களில் முடிவுகள் வெளிவரும். கூடவே பல குழந்தைகளின் வாழ்க்கையும்  முடிந்துவிடும் செய்திகளையும்  செய்தித்தாள்கள் வெளியிடும். படிக்கவே -இல்லையில்லை, இப்போது நினைத்துப் பார்க்கவே மனம் வேதனைப் படுகிறது. எத்தனை குழந்தைகள் தோல்வியை தாங்கமுடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்ளுகிறார்கள். இந்த மாதிரி செய்திகளைப் படிக்கும்போது என்னுடைய கோபம் பெற்றோர்களின் மேல்தான் திரும்பும்.

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

 

Failure-Quotes-52

குழந்தையின் திறமையை விலை பேசாதீர்கள்!

write a poem

 

செல்வ களஞ்சியமே 59

 இன்று ஒரு உறவினர் வீட்டிற்குப் போயிருந்தோம். அந்த வீட்டுக் குழந்தைக்கு மூன்றரை வயது. நாங்கள் மின்தூக்கியிலிருந்து வெளியே வரும்போது அந்தக் குழந்தை அங்கு நின்று கொண்டிருந்தது. ‘நீங்கள் வரப்போகிறீர்கள் என்று சொன்னதிலிருந்து எப்போ வருவா, என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான்’ என்று குழந்தையின் அம்மா சொன்னாள். நாங்கள் உள்ளே நுழைந்ததும் ‘ரஞ்சனி பாட்டி..’ என்று கூப்பிட்டு அவனது அறைக்கு அழைத்துப்போய் அவனது விளையாட்டு சாமான்களைக் காண்பித்தான். . இதில் என்ன வியப்பு என்றால் சிறிது மாதங்களுக்கு அந்தக் குழந்தை என் கணவரிடம் வருவான். என்னிடம் வர மாட்டான். அதற்கும் முன் எங்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே வரமாட்டான். அவனது அம்மாவும் வீட்டிற்குள் வரக்கூடாது. அழுது தள்ளிவிடுவான். இன்று அவன் என்னுடன் மிகவும் ஒட்டிக்கொண்டு பழகியது வியப்புதானே!

 

குழந்தைகள் என்றால் இப்படித்தான். சில குழந்தைகள் எல்லோரிடமும் சட்டென்று ஒட்டிக் கொள்ளும். சில குழந்தைகள் எத்தனை பழகினாலும் அருகில் வரமாட்டார்கள். இதெல்லாம் ரொம்பவும் சகஜம். அம்மாக்களுக்கு இதையெல்லாம் சமாளிக்கத் தெரிய வேண்டும். உங்கள் குழந்தை பிறருடன் பழக நீண்ட நாட்கள் எடுத்துக் கொண்டால் கவலைப்பட வேண்டாம். போகப்போக சரியாகிவிடும். இப்படிப் பழகாத குழந்தையை அம்மாக்கள் இப்படி இரு, அப்படி இரு என்று படுத்தக்கூடாது. இதெல்லாம் குழந்தையின் வளர்ச்சியில் படிக்கற்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களே எல்லோருடனும் பழகத் தொடங்கிவிடுவார்கள்.

 

 

தொடர்ந்து படிக்க : நான்குபெண்கள்