தினமலர்

எடுத்ததை எடுத்த இடத்தில்

%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%ae%ae%e0%ae%b2%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%a4%e0%af%88

18.9.2016 தினமலர் வாரமலரில் வெளியான எனது கதை இங்கே:

 

 

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அம்மாவைப் பார்த்து விடலாம் என்கிற நினைவே இனித்தது. இந்த முறை அம்மாவிற்கு ஒரு இனிய அதிர்ச்சியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று தன் குழந்தையையும் அழைத்துக்கொண்டு பேருந்தில் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். அம்மா தனியாக இருப்பது மனதிற்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் அது அவனுக்கும் சௌகரியமாகவே இருந்தது. ஒரே இடத்தில் மனைவியையும், அம்மாவையும் சமாளிப்பது என்பது பெரும் சவாலான வேலையாக இருந்தது. இத்தனைக்கும் இருவரும் படித்தவர்கள்; அம்மா வேலைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தவள். மருமகள் வேலைக்குப் போய்க்கொண்டிருப்பவள்.

 

அம்மா பர்பக்ஷனிஸ்ட். இது இது இந்தந்த இடத்தில்தான் இருக்கவேண்டும் என்று பழகிவிட்டதோடு குழந்தைளையும் அந்தக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தவள். ‘எடுத்ததை எடுத்த இடத்தில் வைக்க வேண்டும்’ என்ற அம்மாவின் தாரக மந்திரத்தை கேட்டுக்கேட்டே வளர்ந்தவர்கள் அவனும் அவன்  அக்காவும். அக்கா திருமணம் ஆகி புக்ககம் போன பின்னும் அம்மாவின் தாரக மந்திரத்தை மறக்காமல் தன் குழந்தைகளுக்கும் பழக்கப்படுத்திவிட்டு விட்டாள். இவன்தான் திருமணம் ஆனவுடன் தடம் மாறிப்போனான்.

 

திருமணம் ஆன புதிதில் மனைவியிடம் அம்மாவின் இந்தக் கொள்கையைச்  சொல்லாததன் பலனை வெகு சீக்கிரமே அனுபவிக்க ஆரம்பித்தான். அவன் மனைவிக்கு எதையுமே எடுத்த இடத்தில் திரும்ப வைக்கும் பழக்கமே இருக்கவில்லை. அவள் எடுத்து வைக்கவில்லை என்றால் என்ன, நாமே செய்வோம் என்று ஆரம்பித்து இன்று வரை அவன்தான் எல்லா ஒழுங்குமுறைகளையும் பின்பற்றி வருகிறான். அவள் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுவதே இல்லை. தலைவாரும் சீப்பிலிருந்து எது வேண்டுமானாலும் எங்கு வேண்டுமானாலும் கிடக்கும். ஆபீஸ் போகும் அவசரத்தில் அவளது சீப்பு கிடைக்கவில்லை என்றால் இவனுடைய சீப்பை எடுத்து வாரிக்கொண்டு போய்விடுவாள். அவனுக்கொன்றும் அதில் ஆட்சேபணை இல்லை. ஆனால் அதில் சுற்றியிருக்கும் தலைமுடியை இடத்துச் சுற்றிப் போடாமல் அப்படியே வைத்துவிட்டுப் போய்விடுவாள். கோபம் தாங்காமல் அந்த சீப்பை எடுத்து அவளது கைப்பையில் போட்டிருக்கிறான், பலமுறை. பலன் எதுவுமில்லை. அவளைத் திருத்த அவனும் முயன்று முயன்று இன்றுவரை  தோல்விதான்.

 

காலையில் எழுந்ததிலிருந்து எதையாவது தேடிக்கொண்டே இருப்பாள். தேடுவதிலேயே நேரம் ஆகிவிடும். சரி இன்று தேடுகிறோமே, கிடைத்தவுடன்  சரியான இடத்தில் வைப்போம் என்று வைப்பாளா, அதுவும் கிடையாது. தினமும் தேடலோத்சவம் தான். காலைவேளையில் இவன் வீட்டில் நடைபெறும் அல்லோலகல்லோலத்திற்கு அம்மா வைத்த பெயர். இப்படிப் பெயர் வைப்பதில் அம்மாவிற்கு நிகர் அம்மாதான். பெங்களூர் வந்த புதிதில் ஏதாவது வாங்க வேண்டுமென்றால் ஜெயநகர் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் போவார்கள். அங்கு ஒரு எழுதுபொருள் விற்கும் கடை. அங்கு எது கேட்டாலும் அந்தக்கடைக்காரர் தேட ஆரம்பிப்பார். ஒரே தடவையில், தேடாமல் கேட்டதை எடுத்துக் கொடுத்தே கிடையாது. அவருக்கு அம்மா ‘தேடல் மன்னன்’ என்று பெயர் வைத்துவிட்டாள். தேடல் மன்னன் கடை என்றே அம்மா சொல்லிச் சொல்லி அவரது கடைப்பெயர் என்னவென்றே மறந்து போய்விட்டது!

 

திருமணம் ஆகி அவள் வந்த ஒருவாரத்திலேயே அம்மாவிற்கு அவளது ஒழுங்கின்மை புரிந்துவிட்டது. அவனுக்காகப் பேசாமல் பல்லைக்கடித்துக் கொண்டிருந்தாள். புது மனைவி அதிகம் சொல்லமுடியவில்லை என்ற அவனது பலவீனம் அம்மாவிற்குப் புரிய, ‘தவிட்டுப்பானை தாடாளனை சேவித்துக்கொண்டு சீர்காழியிலேயே இருக்கிறேன்’ என்று கிளம்பிவிட்டாள்.

 

அம்மா அவனது திருமணத்திற்கு முன்பும் அங்கேதான் இருந்தாள். அவன் படித்ததும் அங்குதான். சின்ன வயதிலேயே அப்பா பரமபதித்துவிட, அப்பா வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த வங்கியிலேயே அம்மாவுக்கு வேலை கிடைத்தது. மேல்படிப்பிற்காக சீர்காழியை விட்டு வெளியே வந்தவன், படித்து முடித்து சில வருடங்கள் வெளிநாடும் போய்விட்டு வந்தான். திருமணத்திற்கு முன் சென்னையில் வீடு வாங்கினான். அம்மாவிற்கு ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷம். புது வீட்டைப் பார்த்துப்பார்த்து அலங்கரித்தாள். ஷோ-கேஸ் பொம்மைகளை தினமும் மாற்றி மாற்றி வைத்தாள். வீட்டினுள் செடிகளை வைப்பது அம்மாவிற்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம். அவைகளையும் அவ்வப்போது மாற்றுவாள். ஒவ்வொரு செடியின் அடியிலும் ஒரு அலுமினிய தட்டு வைத்திருப்பாள். செடிகளுக்கு விடும் நீர் அவற்றில் தேங்கும். தரை பாழாகாது என்பாள் அம்மா. செடிகளின் இலைகளுக்கும் நீர் தெளிப்பானால் தண்ணீர் அடிப்பாள். பச்சைபசேல் என்று வீடே ஜொலிக்கும்.

 

முக்கியமாக தளிகை உள் அம்மாவின் மனதிற்கு நெருக்கமான இடம். ஒரே மாதிரியான கண்ணாடி பாட்டில்கள் வாங்கி சாமான்களைக் கொட்டி வைத்தாள். எல்லா சாமான்களுக்குள்ளும் ஒரு எவர்சில்வர் கரண்டி. அம்மா எதையும் கையால் தொடவே மாட்டாள். சிங்கில் ஒரு பாத்திரம் கூட இருக்காது. எவர்சில்வர் சிங்க் அம்மாவின் கைவண்ணத்தில் பளபளவென்று மின்னும்.

 

அம்மா எந்த வேலை செய்தாலும் அதில் ஒரு நேர்த்தி இருக்கும். அவனுக்கு இன்னும் நினைவிருக்கும் ஒரு விஷயம்: அவர்கள் இருவரும் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒவ்வொரு வருடமும் பள்ளி முடிந்தவுடன் அம்மா நோட்டுப் புத்தகங்களில் மீதியிருக்கும் எழுதாத பக்கங்களை எடுத்து ஒன்றாக வைத்துத் தைத்துக் கொடுப்பாள். அம்மாவின் கைத்திறன் இதிலும் தெரியும். வேறு வேறு நோட்டுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் தாள்களை எடுத்து ஓரங்களை ஒரே அளவில் கத்தரித்து, அதற்கு வீட்டில் இருக்கும் பழைய காலண்டர்களின் கெட்டியான தாள்களை வைத்து அட்டை மாதிரி தைத்துக் கொடுப்பாள். பார்க்கவே அத்தனை அழகாக இருக்கும். இதை எங்கே வாங்கினாய் என்று அவர்களது வகுப்பு மாணவர்கள்  கேட்கும் அளவிற்கு அந்த நோட்டுப்புத்தகம் ஸ்டைலிஷ் ஆக இருக்கும். அதை ரஃப் நோட் என்றால் யாரும் நம்பவே மாட்டார்கள். சிலர் எங்களுக்கும் அதைப் போலத் தைத்துக் கொடுக்கச் சொல்லு என்று கேட்பார்கள். அம்மா மறுத்துவிடுவாள்.

 

எந்த வேலையையும் அம்மா ஒத்திப்போட்டதே இல்லை. செய்யவேண்டும் என்று நினைத்துவிட்டால் அதை முடித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பாள். இவன் மனைவி நேர்மாறு. ‘இப்படி ஒரு மாமியாருக்கு இப்படி ஒரு மாட்டுப்பெண். உன்னோட தவிட்டுப்பானை தாடாளனின் திருவுள்ளம்!’ என்று அம்மாவைக் கிண்டல் அடிப்பான். அம்மாவும் இவனைப் பார்த்து ‘பாரதியார் உனக்காகத்தான் இந்தப் பாட்டைப் பாடியிருக்கிறார் ‘திக்குத் தெரியாத காட்டில் – ……………… தேடித்தேடி இளைத்தே……ஏ………ஏ……னே……! ‘ என்று பாடிவிட்டு, ‘அந்த கோடிட்ட இடத்தில் ‘சீப்பு சோப்பு இன்ன பிற என்று நிரப்புக….!’  என்று சொல்லி வாய்விட்டு சிரிப்பாள்.

 

ஒவ்வொருமுறை ஊருக்கு அம்மாவைப் பார்க்க வரும்போதும் அம்மாவை தன்னுடன் வரச்சொல்லிக் கூப்பிடுவான். மறுத்துவிடுவாள்.

‘என்னால அந்த ஊழல சகிச்சுக்க முடியாதுடா!’

‘ஏம்மா! அவகிட்ட இருக்கற நல்லத பார்க்கமாட்டியா?’

வாயைத் திறக்கமாட்டாள் அம்மா.

பிறகு ஒருநாளில் சொன்னாள்: ‘அடிப்படை சுத்தம் வேண்டாமா? நான் ஒன்றும் மடி ஆசாரம் என்று சொல்லிக்கொண்டு இதைத்தொடாதே, அதைத் தொடாதேன்னு சொல்றதில்லை. வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சா எங்க பார்த்தாலும் சாமான்கள்! அததற்கு என்று இடம் இருக்கிறது இல்லையா? துப்பட்டாவை ப்ரிட்ஜ் மேல போடுவாளா? ஆபீஸ்ல சாப்பிட்ட டிபன் பாக்ஸ் ஒரு அலம்பு அலம்பி எடுத்துண்டு வரக்கூடாதா? வரக் வரக்குனு காஞ்சு போயி…… அப்படியே வெளி சிங்க்ல போடறா! என்னால பாக்க முடியலடா! வேற எந்த விஷயத்துலயும் அவ மேல எனக்குக் கோவம் இல்லை. புரிஞ்சுக்கோ!’

 

‘ஆபீஸ் போறவம்மா….!’ அம்மா பளிச்சுன்னு திரும்பி அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். கோவம் இல்லை அந்தக் கண்களில். அடிபட்ட உணர்வு. ‘நானும் ஆபீஸ் போனவதாண்டா! உங்க அப்பா போகும்போது நீங்க ரெண்டுபேரும் பள்ளிக்கூடம் போற குழந்தைகள். உங்களையும் பார்த்துண்டு, வீட்டையும் கவனிச்சுண்டு, ஆபீஸுக்கும் போயிண்டு இருந்தேன். இத்தனைக்கும் வீட்டுல வேலை செய்ய ஆள் கூட இல்லை….! என்னிக்காவது அழுக்கான ட்ரெஸ் போட்டுண்டு போயிருக்கேளா? தோய்க்காத சாக்ஸ்? பெருக்காம, தண்ணி தெளிக்காம, வாசலுக்குக் கோலம் போடாம இருந்ததுண்டா? இங்க கைக்கு ஒரு ஆள், காலுக்கு ஒரு ஆள்…!’

 

‘அம்மா…! இது வீடா? இல்லை மியூசியமாம்மா? எல்லாம் அததோட இடத்துல இருக்கணும்னா?’ என்று ஜோக் அடித்து அம்மாவின் கவனத்தைத் திருப்ப முயற்சிப்பான்.

 

ஒவ்வொருமுறை இவன் ஊருக்கு வரும் போதும் அம்மாவின் மனதை மாற்ற ஆனவரை முயலுவான்.

 

‘நான் உனக்கு முக்கியமில்லையா?’ என்று கூட கேட்டுவிட்டான். ‘நீ எனக்கு முக்கியம். கூடவே வீடு ஒழுங்கா இருக்கறது இன்னும் முக்கியம்!’

 

அவனுக்கு குழந்தை பிறந்தவுடன் அம்மா குழந்தையுடன் இருக்க வேண்டும் என்று ஆசை ஆசையாக வந்தாள். குழந்தைக்கு என்று தனது காட்டன் புடவைகளை நான்காக மடித்து ஓரங்கள் தைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தாள். குழந்தைக்கு கீழே போட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் ஷீட்டை எடுத்துவிட்டு தன் புடவைகளைப் போட்டாள். ‘இந்த காலத்துல யாரு மாமி இப்படித் துணி போட்டு குழந்தையை விடறா?’ என்று கேட்ட சம்பந்தி மாமியை அம்மா கண்டுகொள்ளவே இல்லை. வீட்டில் இருக்கும்போது குழந்தைக்கு டயபர் கட்டக்கூடாது என்று கண்டிப்பாகச் சொன்னாள். கொஞ்சநாட்கள் தான் அம்மாவின் வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பு இருந்தது. குழந்தைத் துணிகள் வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடக்க ஆரம்பித்தன. சகிக்க முடியாமல் அம்மா சீர்காழிக்குத் திரும்பினாள்.

 

குழந்தை வளர்ந்து பள்ளிக்கூடம் போக ஆரம்பித்தது. அவனால் முன் போல அதிகம் ஊருக்குப் போகமுடியவில்லை. அம்மா ஒன்று இரண்டில் வந்த போய்க்கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் சாமான்கள் இப்போது வீடு முழுவதும்! குழந்தை விளையாடுகிறதோ, இல்லையோ, காலையில் அதனுடைய விளையாட்டு சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்து ஹாலில் கொட்டிவிடுவாள் இவன் மனைவி. அம்மா வரும்போது குழந்தையின் சாமான்களை அடுக்கி வைத்துவிட்டுப் போவாள்.

 

ஒரு விஷயம் இவனுக்கு அம்மாவிடம் பிடித்தது – மாட்டுப்பெண்ணிடம் சகஜமாகவே இருந்தாள். தன்னால் முடிந்தவரை அவளுக்கு உதவினாள். அவள் செய்யும் தளிகையைப் பாராட்டினாள். முடிந்தவரை வீட்டை சுத்தமாக வைத்தாள்.

 

‘ஏம்மா! நீயே அவளிடம் சொல்லேன், வீட்டை சுத்தமாக வைத்துக்கொள் என்று. உன்னோட தாரக மந்திரத்தையும் சொல்லிக்கொடேன்…!’ என்று சீண்டினான். அம்மா சொன்னாள் : ‘சுத்தம், ஒழுங்கெல்லாம் பிறவியிலேயே வரணும்டா! சொல்லி வராது. அட்லீஸ்ட் என்னைப் பார்த்தாவது கத்துக்கலாம்….!’ அதைக்கூட அவளிடம் சொல்லமாட்டாள். இவனிடம் தான் சொல்லி வருத்தப்படுவாள்.

 

நினைவுகளில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தவன் ‘சீர்காழி, சீர்காழி’ என்ற கூவல் கேட்டுக் கண் விழித்தான். பேருந்திலிருந்து இறங்கி குழந்தையையும் அழைத்துக் கொண்டு  நடந்தான். அம்மா இவனுக்காகக் காத்திருந்தாள். குழந்தை ‘பாட்டீ…..! என்று ஓடிப்போய் அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டது. ‘அட என் பட்டுகுட்டி! நீயும் வந்திருக்கியா?’ என்று ஓடிவந்த குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு அணைத்து முத்தமிட்டாள். குழந்தை பாட்டியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ‘நீயும் எங்களோட ஊருக்கு வந்துடு பாட்டி!’ என்றது.

 

இவனும் பின்னாலேயே வந்து வீட்டுக்கூடத்திலிருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தான். குழந்தையை இறக்கிவிட்டுவிட்டு, அம்மா இவனுக்கு சுடச்சுட காப்பி கொண்டுவந்தாள். ‘இந்தா, முதலில் இதைச் சாப்பிடு! சாப்பாடும் ரெடி’ என்றாள்.

 

‘கோந்தைக்கு என்ன கொடுக்கட்டும்?’ என்று கேட்டவாறே குழந்தைக்காகத் தான் வாங்கிவைத்திருந்த புது விளையாட்டு சாமான்களை குழந்தையிடம் கொடுத்தாள். குழந்தை சந்தோஷமாக விளையாட ஆரம்பித்தது.

 

அவன் உட்கார்ந்த இடத்திலேயே செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு, ‘இரும்மா! கைகால் அலம்பிக்கொண்டு வருகிறேன்’ என்று எழுந்தான். விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தை இவனைத் திரும்பிப் பார்த்து சொல்லிற்று:

 

‘செருப்பை செருப்பு அலமாரில விடுப்பா! அத அத அந்தந்த இடத்தில வைக்கணும்!’

 

அம்மாவும் அவனும் அதிர்ந்து போனார்கள். அதிர்ச்சியிலிருந்து முதலில் விடுபட்டது அம்மாதான். ‘எனக்கு வாரிசு வந்துட்டா! இந்த தடவை உன்னோட ஊருக்கு வரேண்டா!’ என்றபடியே குழந்தையை இறுக்கிக்கட்டிக்கொண்டாள் அம்மா.

 

அவனும் அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்டான்!

 

 

 

30 thoughts on “எடுத்ததை எடுத்த இடத்தில்

  1. மிக மிக அருமையான கதை. நல்ல கருத்து. ஒரே வரி தான் அதைக் கொண்டு மிக அழகான கதை உருவாக்கியிருப்பதற்கு வாழ்த்துகள்! பாராட்டுகள்.

    கீதா: மேற் சொல்லப்பட்ட கருத்துடன்….. இடையில் அழகான ஒரு கருத்து அருமையான இப்போதெல்லாம் பெரும்பான்மையோர் பின்பற்றாத ஒன்று //காட்டன் புடவைகளை நான்காக மடித்து ஓரங்கள் தைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தாள். குழந்தைக்கு கீழே போட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் ஷீட்டை எடுத்துவிட்டு தன் புடவைகளைப் போட்டாள். ‘/ அது போன்று வீட்டிலிருக்கும் போது டயஃபர் எதற்கு? இதுவும் எனக்கு நான் என் மகனை வளர்த்தது நினைவுக்கு வந்தது..இப்படியே தான்.

    வாழ்த்துகள்!

    1. வாங்க துளசிதரன் & கீதா!
      நாம் இப்படியெல்லாம் சொல்வதால் நாம் எல்லாம் பழைய காலத்தவர்கள் ஆகிவிடுவோம், கீதா.
      எனக்குத் தெரிந்தவர்களின் வீட்டில் பெண் குழந்தைக்கு இடைவிடாமல் டயபர் கட்டிவிட்டதில் குழந்தைக்கு தொற்று வந்துவிட்டது. அப்போது டாக்டர் சொன்னார்: வீட்டில் இருக்கும்போது குழந்தைக்கு டயபர் கட்டாதீர்கள் என்று. இப்போது யார் கேட்கிறார்கள் இதையெல்லாம்?
      வருகைக்கும், உங்கள் மகனை வளர்த்த அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டதற்கு இருவருக்கும் நன்றி!

  2. நல்ல கதை. பேத்தி பாட்டியை அழைத்துவந்து விட்டாளா? சந்தோஷம்.

    நான் சொல்வதும் வீட்டில் இந்த மந்திரம் தான். எடுத்ததை எடுத்த இடத்தில் வைத்தால் தேடும் வேலை மிச்சம்.

    அம்மாவும் ரப்நோட் அழகாய் தைத்து தருவார்கள் நீங்கள் எழுதி இருப்பதை படித்தவுடன் அம்மா நினைப்பு வந்து விட்டது..

    நிறைய கதைகள் பத்திரிக்கைகளில் வெளிவர வாழ்த்துக்கள் ரஞ்சனி.

    நானும் தினமலர்தான் வாங்குகிறேன். நேற்று முகநூலில் ஸ்ரீராம் பகிர்ந்ததை பார்த்துவிட்டு பார்த்தேன், இல்லை, மதுரை இதழில் இருக்காதா?
    திரும்ப திரும்ப பக்கம் பக்கமாய் பார்த்து விட்டேன் இல்லை.

    1. வாங்க கோமதி!
      என் அம்மா இதை அடிக்கடி சொல்வார்கள். அதை வைத்துத்தான் எழுதினேன்.
      அம்மாவிடம் பலதிறமைகள். நான் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.
      இந்தக்கதை திருச்சி, வேலூர், சேலம், ஈரோடு பதிப்பு தினமலர் வாரமலரில் மட்டுமே வந்திருக்கிறது.

      வருகைக்கும், உங்கள் அம்மாவைப்பற்றிய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டதற்கும் நன்றி!

  3. என் கதை எப்படி இருக்கிறது? விமர்சனம் இல்லையா என்று கேட்டீர்கள். அதற்கு உங்களுக்கு கதை பிரசுரம் ஆவதற்கு முன்பே கூறிவிட்டேன். இது வாசகனாக விமர்சனம்: மிகவும் ரசித்தேன். வாழ்க்கையில் அன்றாடம் நடக்கும் அவரவர் சிறுசிறு குறைகளை சுவாரஸ்யமாக எடுத்த சொன்ன தங்களின் சிறுகதை என்னை கவர்ந்தது.

    1. வாங்க தேவராஜன்!
      உங்களது விமர்சனம் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. சிறுகதைகள் எழுதி பலவருடங்கள் ஆகிவிட்டன. நீங்கள் இந்தக் கதையை வாரமலரில் வெளியிட்டதன் மூலம் என்னுள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த கதை சொல்லியை எழுப்பிவிட்டு விட்டீர்கள். அதற்கு நான் உங்களுக்கு நிறைய நன்றி சொல்லவேண்டும்.
      இங்கும் வந்து விமரிசனம் செய்ததற்கு என் மனமார்ந்த நன்றி!

  4. நல்லவேளை மாமியார் சீர்காழி போய்விட்டாள். மாமியாரையே இங்கே உங்கஸாமானை வைக்காதிங்கோ அங்கே வைக்காதிங்கோ என்று ஸொந்த ப்ளாட் வாங்கிய பெருமையில் அதிகாரம் செய்யும் மருமகள்களைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா. இப்போது அதுவும் கண்ணால்ப் பார்க்கிறோம். நம்வீடு,நம்ராஜ்யம்,நமது மனதிற்கு தகுந்தமாதிரி ஒழுங்கு முறை இதெல்லாமும் சிலஇடங்களில் இருக்கிறது. நீங்க கதை எழுதியிருக்கிங்கோ. நான் ஏதோ நடந்தாற்போல் வக்காலத்து வாங்குகிறேன். கதையாகத் தோன்றவில்லை. ஆங்காங்கே நடந்து வரும் ஒரு நிகழ்ச்சியின் தாக்கங்கள் போலத் தோன்றியது. அன்புடன்

    1. வாங்க காமாக்ஷிமா!
      நீங்கள் சொல்வது போல ஆங்காங்கே நடந்துவரும், நடந்துவந்த பல நிகழ்ச்சிகளின் தொகுப்பே இந்தக் கதை. என் அம்மாவிலிருந்து என்னை பாதித்த பல பெண்களின் வடிவமே இந்த அம்மா.

      வருகைக்கும், ஆத்மார்த்தமான கருத்துரைக்கும் நன்றி!

      1. அப்பாடி இதுவரைக்கும் பேட்ரி சார்ச்ஆகவே இல்லை. எப்படி செய்தாலும் ஸரியாகலே. வந்த இடத்தில் இம்மாதிரி ஆகிவிடுகிறது.. 12 வருஷம் இருந்த இடம் எல்லாமே புதுசா இருக்கு. மழை வேறெ. தாய்நாடு ஸுகமான இடம். நாமும் அம்மா. நம்மைப் பெற்றவளும் அம்மா. நம்பெண்ணும் ,மருமகளும் அம்மா.. நிறைய காணக்கிடைக்கும் விஷயங்கள். தொகுப்பு ்ருமை. அன்புடன்

  5. அப்படியே அந்த அம்மாவிடம் என்னைப் பார்க்கிறேன்!! என் வீட்டில், என் கணவர், மகன்களோடு எனக்கு இதே சண்டைதான் நித்தமும்!! இந்த “தேடலோத்சவம்” தினமும் எங்க வீட்டிலும் நடக்கும்.

    இதில் அதிசயம் என்னன்னா, என் மாமியார் என்னைவிட அதிக பெர்ஃபெக்‌ஷன். அவரின் மகனோ டோட்டலி dis-organised!! என் அம்மாவிடமும் இந்த பழக்கம் இல்லை – அவரும் தேடுவதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட். நான் அம்மா வீட்டிற்குப் போகும்போது அடுக்கிக் கொடுத்தாலும், மறுபடி உளப்பல்தான்….

    1. வாங்க ஹூசைனம்மா!
      நீங்கள் உங்கள் அம்மாவிற்குப் பிறந்தது போல, உங்கள் கணவர் உங்கள் மாமியாருக்குப் பிறந்திருக்கிறார் போல!
      இதைதான் irony என்கிறோம், இல்லையா?
      வருகைக்கும், சுவையான கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  6. உங்கள் வளைப் பூவில் பின்னூட்டம் அளிப்பது சற்று கடினமாக இருக்கிறதே..ஏன்? அல்லது எனும் மட்டும்தான் அப்படி தோன்றுகிறதோ..

    1. ஆமாம், உங்களுக்கு மட்டுமல்ல; எல்லோருமே அப்படித்தான் சொல்லுகிறார்கள். ப்ளாக்ஸ்பாட்டில் இன்னும் அதிகப் பார்வையாளர்களை பெறலாம். ஆனால் இதில் எனக்குப் பழகிவிட்டதால் இப்படியே தொடருகிறேன்.

  7. நேற்று தினமலர் வார இதழில் வெளி வந்திருந்த உங்கள் கதையை ரசித்துப் படித்தேன்! [தஞ்சை பதிப்பு]
    உங்களின் சிறுகதை மிகவும் அருமையாக இருந்தது ரஞ்சனி! மிகவும் தெளிவான நடை. இன்றைக்கு எல்லா இல்லங்களிலும் நடக்கும் பிரச்சினையை மிகவும் அழகாய் கையாண்டிருக்கிறீர்கள்! வாழ்த்துக்கள்!

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s