ஸ்ரீரங்கத்து வீடு – பாட்டியின் கமகம காப்பி!

விறகுக் கட்டைகள்

கூடத்திலிருந்து நேராக புழக்கடைக்குச் செல்லலாம். இங்கு முதலில் வருவது விறகு அடுக்கும் பரண் இருக்கும் இடம். நாங்கள் எல்லோரும் இரண்டிரண்டு விறகாக கொண்டுவந்து கொடுப்போம். ஏற்கனவே சொன்னது போல என் அம்மா வீராங்கனை போல சரசரவென்று பரண் மேல் ஏறி விறகை அடுக்கிவிடுவாள். சில சமயங்களில் அம்மாவை தேள் கொட்டும். அந்தத் தேள் எங்கிருக்குமோ, எங்களை கொட்டாது. அம்மா அதற்கெல்லாம் அசர மாட்டாள். பரணில் ஏறி உட்கார்ந்து கொள்வாள். ஏற்கனவே இருக்கும் விறகுகளை ஒரு ஓரமாக அடுக்கி விட்டு புது விறகுகளை அடுக்குவாள். முதல் நாள் பெரிய பெரிய மரத்துண்டுகளாக வரும். அடுத்த நாள் ஒருவர் வந்து அவற்றை விறகாக வெட்டிக் கொடுப்பார். தூர நின்று கொண்டு வேடிக்கைப் பார்ப்போம். ஸ்ரீரங்கத்தில் இதெல்லாம் தான் எங்கள் பொழுதுபோக்கு. கையில் சிலாம்பு ஏறிவிடும் என்று விறகு கட்டைகளை அப்படியே எடுத்து வர மாட்டோம். ஒரு சாக்கு துணியில் இரண்டிரண்டாக வைத்து எடுத்து வருவோம்.

 

 

இந்த இடத்தைத் தாண்டி ஒரு ரேழி. அங்கு மாடிப்படிகள். அப்படியும் மாடிக்குப் போகலாம். இந்த ரேழியில் கமகமவென்று ஒரு வேலை நடக்கும். உங்களை சஸ்பென்ஸில் வைக்காமல் நானே சொல்லிவிடுகிறேன். காப்பிக்கொட்டை இங்கு வறுப்பார்கள். இதுவும் எங்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு தான். காபிக்கொட்டையை வாங்கிக் கொண்டுவந்து ரோலரில் போட்டு வறுப்பார்கள். அம்மாவோ, பெரியம்மாவோ இதைச் செய்வார்கள். யாரும் இல்லையென்றால் பாட்டியே செய்துகொள்ளுவாள். கீழே இரும்பு அடுப்பு இருக்கும். அதன் மேல் இந்த ரோலர் இருக்கும். ரோலரில் இரண்டு உருளைகள் இருக்கும். முதலில்  சல்லடை போன்ற ஒரு உருளை இருக்கும். இது உள்ளே இருக்கும். மேலே இன்னொரு உருளை இருக்கும்.  ரோலருக்கு ஒரு பக்கம் கைப்பிடி இருக்கும். ரோலரில் வறுக்காத காப்பிக் கொட்டைகளை (வெளிர் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும் இவை) சல்லடை போன்ற உருளையில் போடுவார்கள்.அதை மேல் உருளையால் மூடுவார்கள். ரோலரின் அடியில் அடுப்பு இருக்கும். ரோலர் நேராக அடுப்பின் மேல் உட்காராது. அடுப்பில் கரி போட்டு மூட்டி அதன் மேல் ரோலரை வைப்பார்கள். ரோலரின் ஒரு பக்க கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு ‘கிறுகிறுவென’ சுற்றவேண்டும். கீழே இருக்கும் அடுப்பில் தணல் சூடு அதிகமாகவும் இருக்கக்கூடாது. குறைவாகவும் இருக்கக் கூடாது. அவ்வப்போது கரியை கூட்டி, குறைத்து அடுப்பில் சூட்டை ஒரே மாதிரி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ரோலரை  கைவிடாமல் ஒரே சீராக சுற்ற வேண்டும். . எனக்கு ரொம்ப ஆசை அதை சுற்ற வேண்டும் என்று. விடவே மாட்டார்கள். ‘உனக்கு சரியாக வறுக்கத் தெரியாது. விளையாடு, போ!’ என்று விரட்டுவார்கள். ஆனால் எனக்கு அங்கேயே இருக்கப் பிடிக்கும். காரணம் கொஞ்ச நேரத்தில் வெளிர் பச்சை நிற காப்பிக் கொட்டைகள் வறுபட்டு பிரவுன் கலரில் வெளியே வரும். வாசனையை வைத்து உள்ளே இருக்கும் காப்பிக் கொட்டைகள் சரியான படி வறுபட்டிருக்கிறதா என்று பாட்டி சொல்லிவிடுவாள். ரோலரில் சின்னதாக ஜன்னல் மாதிரி மூடியிருக்கும். அதைத் திறந்தும் கொட்டைகள் வறுபட்டு விட்டனவா என்று பார்ப்பார்கள். வறுபட்ட கொட்டைகளை ரோலரின் மூடியைத் திறந்து ஒரு தட்டில் கொட்டுவார்கள். ஆறியதும் அதை ஒரு டப்பாவில் போட்டு மூடி வைத்து விடுவார்கள். அந்தக் கொட்டைகளை பொடியாக மாற்ற ஒரு மிஷின் உண்டு. தினமும் தேவையான அளவு வறுத்த காப்பிக் கொட்டைகளை அதில் போட்டு அரைத்துக் கொள்ளுவாள் பாட்டி. புத்தம்புது காபி!  இந்த மிஷின் ஒரு புனல் மாதிரியான அமைப்புடன் இருக்கும். அதற்குள் வறுத்த காப்பிக் கோட்டைகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் போடவேண்டும். இதற்கும் ஒரு கைப்பிடி இருக்கும். அதை சுற்றினால் இன்னொரு பக்கம் காப்பிப் பவுடர் ஒரு குழாய் வடிவ அமைப்பிலிருந்து வரும். பாட்டியில் கமகம காப்பி வாசனை தூக்குகிறதா?

தளிகை உள்ளிருந்தும் புழக்கடைக்கு வரலாம். புழக்கடையில் கிணறு  இருக்கும். வெந்நீர் உள் இங்குதான் இருக்கும். காலையிலேயே எழுந்து இந்த வெந்நீர் அடுப்பை மூட்டி விடுவாள் பாட்டி. பெரிய பாத்திரம் ஒன்று – அதற்குப் பெயர் சருவம் – தினமும் நீர் காய்ந்து காய்ந்து அடிப்பாகம் கரேல் என்று இருக்கும். குளிக்கப் போகிறவர்கள் கிணற்றிலிருந்து நீரை இழுத்து வாளியில் எடுத்துக் கொண்டு போகவேண்டும். வெந்நீருடன் இந்த கிணற்று நீரை கொட்டி விளாவிக் கொண்டு குளிக்க வேண்டும். குளித்து முடித்தவுடன் சருவத்தில் குறைந்திருக்கும் நீரை கிணற்றிலிருந்து நீரை இழுத்து நிரப்பி விட்டு வரவேண்டும்.

 

இன்னும் வரும்……

 

ஸ்ரீரங்கத்து வீடு – மண் அடுப்பு

இத்தனை அமர்க்களம் செய்து அந்த விளக்கெண்ணெய் மஹோத்சவம் தேவையா என்று இப்போது தோன்றுகிறது. வருடத்திற்கு ஒரு தடவை வயிற்றை சுத்தம் செய்வது நல்லதுதான். எங்கள் தலைமுறைக்குப் பிறகு இந்த வைபவம் நடந்ததா என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

 

இந்த விளக்கெண்ணெய் குடித்தலில் அதிகம் பாதிக்கபடுபவள் நான்தான். இரண்டுமுறை பின்னால் போய்விட்டு வந்தால் அசந்து போய் படுத்துக்கொண்டு விடுவேன். பாட்டியே என்னைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படும் அளவிற்கு ஆகிவிடும் நிலைமை. ‘அடுத்த வருடத்திலிருந்து இதுக்குக் குடுக்க வேணாம். பாவம் பார்த்தாலே பரிதாபமாக இருக்கிறது’ என்று சொல்வாள் பாட்டி. ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் மறக்காமல் – தான் சொன்னதை மறந்து கொடுத்து விடுவாள். அத்தனை அமர்க்களம் செய்த என் சகோதரன் ஜாலியாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பான். ‘இவன் இப்படி அக்குல ஏறி, தொக்குல பாய்ஞ்சா, அந்த விளக்கெண்ணெய் எங்க வேலை செய்யும்? அது எப்பவோ ஜீரணம் ஆகியிருக்கும்’ என்பாள் பாட்டி. ‘அடுத்த வருடம் நாலு ஸ்பூனா கொடுக்கணும்!’ ‘அடுத்த வருடம் உன் கைல அகப்பட்டாதானே?’ என்று அவன் பாட்டிக்கு சவால் விடுவான்!

 

நாம் ஸ்ரீரங்கத்து வீட்டின் கூடத்தில் ஊஞ்சல் அருகிலேயே நிற்கிறோம், இல்லையா? அதற்குள் வி.எண்ணைய் விழா வந்து கட்டுரை திசை மாறிப் போய்விட்டது. சரி வாருங்கள் ஸ்ரீரங்கத்து அகத்தின் உள்ளே போகலாம். தலை பத்திரம்! மிகவும் தாழ்ந்த நிலைப்படிகள். சிறிது அசந்தால் தலையைப் பதம் பார்த்துவிடும். யாராக இருந்தாலும், சிரம் தாழ்த்தித் தான் உள்ளே வரவேண்டும். கூடத்திலிருந்து இரண்டாகப் பிரியும் வீடு. ஒரு வழி அரங்கு என்ற அறைக்குள் போய் தளிகை உள்ளில் முடியும். இன்னொரு வழி பின்பக்கத்து  ரேழி வழியாக புழக்கடையில் முடியும். தளிகை உள்ளிற்கு இப்படியும் போகலாம். புழக்கடை வழியாகவும் மாடிக்குச் செல்லலாம். அங்கும் ஒரு மரப்படி இருக்கும்.

 

இந்த உள்ளிற்கு அரங்கு என்று ஏன் பெயர் வந்தது என்று தெரியாது. பெருமாள் எழுந்தருளியிருப்பதால், அரங்கன் கோயில் கொண்டுள்ள இடம் என்று அரங்கு என்ற பெயர் வந்ததோ, என்னவோ. இந்த ‘அரங்கு’ என்னும் அறைக்கும் எங்களுக்கும் தொப்புள்கொடி உறவு. ஆமாம், நாங்கள் எல்லோரும் இந்த அறையில்தான் பிறந்தோம். அதனாலோ என்னவோ இன்றைக்கும் இந்த அறைக்குள் நுழையும்போதே மனதில் இனம் தெரியாத ஒரு உணர்வு ஏற்படும். இந்த உள்ளில் தான் எங்கள் தாத்தா காலத்துப் பெருமாளும் நாச்சிமார்களுடன் எழுந்தருளி இருக்கிறார். தினமும் பாட்டி தளிகை செய்து பெருமாளுக்கு கண்டருளப் பண்ணிவிட்டுத் தான் எங்களுக்கு சாதம் போடுவாள். எந்தப் பழத்தைக் கையில் கொடுத்தாலும் கண்களை மூடிக்கொண்டு ‘கிருஷ்ணார்ப்பணம்’ என்று சொல்லிவிட்டு சாப்பிடும் பழக்கமும் ஸ்ரீரங்கத்தில் தான் கற்றோம்.

 

அரங்கின் ஒரு மூலையில் ஒரு குழி இருக்கும். எதற்கு என்று தெரியாது. எல்லா குழந்தைகளும் தவழ்ந்து போய் அதில் உட்கார்ந்து கொள்ளும்! அரங்கிலிருந்து தளிகை உள்ளிற்குப் போக இரண்டு படி ஏற வேண்டும். தளிகை உள் பெரியது. நுழைந்தவுடன் வலது பக்கத்தில் பெரிய பெரிய மரப்பெட்டிகள் இருக்கும். அதில் பலசரக்குகள் இருக்கும். ஒரு டப்பியில் அச்சு வெல்லம் இருக்கும். பாட்டி மத்தியானம் தூங்கும் போது நானும் என் சகோதரனுமாக (அப்போது மட்டும் கூட்டு சேருவோம்) இந்தப் பெட்டியைத் திறந்து வெல்லம் திருடி சாப்பிடுவோம். மற்ற நேரங்களில் இருவருக்கும் சண்டை தான்!

 

தளிகை உள்ளில் ஒரு பெரிய அமுது பாறை இருக்கும். கருங்கல்லால் ஆன மேடை. ரொம்பப் பெரியது. அந்தக் காலத்தில் அதில் சாதத்தைக் கொட்டிக் கலப்பார்களாம் – புளியோதரை போன்ற சாதங்களாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதிலேயே அம்மி, உரல் இரண்டும் போட்டிருப்பார்கள். இட்லி, தோசைக்கு அரைக்கும்போது அம்மா அல்லது பெரியம்மா அந்த  அமுது பாறையின் மேல் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு அரைப்பார்கள். அதை ஒட்டியே தொட்டி மித்தம். பாத்திரங்கள் அலம்புமிடம். அதன் பக்கத்தில் பெரிய சிமெண்டு தொட்டி. கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்து இதில் நிரப்பி வைத்துக் கொள்வோம். பாத்திரங்கள் அலம்ப இந்த நீர் பயன்படும். கிணற்றிலிருந்து இதற்கு நீர் வர கல்லில் அரை வட்ட வடிவில் ஒரு பிறை (திறப்பு) கிணற்றின் அருகில் இருக்கும். கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து இந்தப் பிறையில் கொட்டினால் இந்த சிமென்ட் தொட்டியில்  நீர் விழும். ஸ்ரீரங்கத்தில் எனக்குப் பிடித்த பொழுதுபோக்கு  இது. ‘பாட்டி! சிமென்ட் தொட்டியில தண்ணீர் நிரப்பட்டுமா?’ என்று கேட்டு கேட்டு நீர் நிரப்பிக் கொடுப்பேன். தளிகைக்கு பாட்டி கிணற்றிலிருந்து குடங்களில் நீர் கொண்டு வந்து வைத்துக் கொள்வாள். நாங்கள் சின்னவர்களாக இருந்த போது மண் அடுப்புதான். விறகு அடுப்பு அது. மண் அடுப்பை பாட்டி மெழுகுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். மெழுகி மெழுகி அடுப்பு மழுமழுவென்று இருக்கும். ராத்திரி படுக்கப் போகும் முன் அதை நன்றாகத் துடைத்து கோலமிட்டு விட்டு வருவாள் பாட்டி. அழகு மிளிரும். அதில் விறகு வைத்து தளிகை பண்ணுவாள் பாட்டி. காவிரித் தண்ணீர், விறகு அடுப்பு என்று பாட்டியின் தளிகை கமகமக்கும்.

தளிகை உள்ளில் இன்னொரு பிறை இருக்கும். அதற்குப் பெயர் பழையத்துப் பிறை. அங்குதான் பழைய சாதம் வைக்கப்படும்.

 

தொடரும் ………..

படங்கள் கூகிள் உபயம்

விளக்கெண்ணெய் க்ளைமாக்ஸ்!

patti

 

எங்கள் ஸ்ரீரங்கம்மாள் பாட்டி

க்ளைமாக்ஸ் அன்னிக்கு காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே நாங்கள் எல்லோரும் பலியாடு மாதிரி முகத்தில் சுரத்தே இல்லாமல் இருப்போம். (பின்னணியில் சோக வயலின் சத்தம் கேட்கிறதா?) பல் தேய்த்துவிட்டு வந்தவுடன் காபியில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுக் கொடுத்து விடுவாள் பாட்டி. அதற்குப் பிறகு அன்றைக்கு மென்யூ வெறும் பருப்புத் துவையலும், சீராம் மொளகு ரசமும் தான். வேறு ஒன்றும் கிடைக்காது. இதையெல்லாம் விட இப்போது நினைத்தாலும் சுவாரஸ்யம் என் சகோதரன் செய்யும் ரகளை. எப்போதுமே அவன் கொஞ்சம் வாலு தான். அவனை ரங்கவிலாசம் அழைத்துக்கொண்டு போய்விட்டால் போச்சு! பார்க்கும் சாமானையெல்லாம் வாங்கிக்கொடு என்று அழ ஆரம்பிப்பான். வாங்கிக் கொடுக்கவில்லையென்றால் அவ்வளவுதான்! அங்கேயே தரையில் கீழே விழந்து பிரண்டு அழுதுத் தள்ளிவிடுவான். பார்க்கிறவர்கள் இவன் அழும் அழுகை தாங்காமல்,  ‘பாவம், குழந்தை, கேட்டதை வாங்கிக் கொடேன். என்னத்துக்கு இப்படி அழ விடற?’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போவார்கள். என் பெரியம்மா சொல்வாள்: ‘இவன அழைச்சிண்டு போனா ரொம்ப தொல்லை. பார்க்கறதெல்லாம் வாங்கிக்குடு வாங்கிக்குடுன்னு  உசிர வாங்குவான்.  இல்லன்னா உருண்டு பிரண்டு அழுகை. பார்க்கறவா நான் ஏதோ குழந்தைய  கொடுமை பண்ணிட்டேன் போல ஏம்மா குழந்தையை இப்பிடி அழ விடறேன்னு கேட்டுட்டுப் போறா. அதே இந்த ரஜினியை (நான்தான்!) பாரு. தேமேன்னு கையை பிடிச்சுண்டு எல்லாத்தையும் கண் கொட்டாமல் பார்த்துண்டு வரது. வாய தொறந்து இது வேணும், அது வேணும்னு கேட்டதே கிடையாது!’ அப்பவே நான் ரொம்ப நல்ல பொண்ணு!

 

சரி. இப்போ மறுபடியும், விளக்கெண்ணெய் படலத்திற்கு வருவோம். என் சகோதரன் காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே ‘ஓ! என்ற அலறலுடன் தான் அன்று எழுந்திருப்பான். நாங்கள் எல்லோரும் எழுந்துவிட்ட பின்னாலும், தூங்குவது போல பாசாங்கு செய்வான். என் மாமாக்களில் யாராவது ஒருவர் அவனை குண்டுகட்டாகத் தூக்கிக் கொண்டு போய் புழக்கடையில் நிறுத்தி, ‘பல்லை தேய்!’ என்று ஒரு மிரட்டல் போடுவார்கள். அவன் வீறிட்டுக் கொண்டு அவர்கள் பிடியிலிருந்து திமிறி  ‘முடியாது!’ என்று சொல்லிக்கொண்டு திண்ணைக்கு ஓடி வருவான் மறுபடி தூங்க! மாமாக்களிடம் அதெல்லாம் நடக்காது. ஒருவழியாக அழுதுகொண்டே பல்லைத் தேய்ப்பான் – தேய்ப்பான், தேய்ப்பான், தேய்ப்பான் ரொம்ப நேரம் தேய்த்துக்கொண்டே இருப்பான். ‘ம்ம்ம்! சீக்கிரம்’ என்று மாமா அவனை மிரட்டிக்கொண்டே இருப்பார்.

 

இந்தக் களேபரம் புழக்கடையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே நாங்கள் ஒவ்வொருவராக தளிகை உள்ளில்  உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் பாட்டியினிடம் போவோம். பாட்டிக்கு ஒரு பக்கத்தில் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் காப்பி – சாப்பிடும் சூட்டில் இருக்கும். இன்னொரு பக்கத்தில் விளக்கெண்ணெய் பாட்டில் இருக்கும். பாட்டி காப்பியை ஒரு டம்ப்ளரில் கொட்டி அதில் இரண்டு ஸ்பூன் வி.எண்ணையை விட்டுக் கலக்கிக் கொடுப்பாள்.  பாட்டிலைப் பார்க்கும்போதே எங்களில் ஒருவருக்கு ‘உவ்வே….!’ என்று குமட்டும். ‘யாரது, அது?’என்று அதட்டுப் போடுவாள் பாட்டி. முதல் நாளே நாங்கள் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளுவோம். யாரு பெரியவாளோ அவா முதலில் விளக்கெண்ணெய் சாப்பிட வேண்டும். அப்புறம் அவர்களை விட சிறியவர்கள் என்று. இல்லையில்லை சின்னவர்கள்  முதலில்  சாப்பிடவேண்டும்  என்று போட்டியும் வரும்.

 

நான் இந்தப் போட்டிக்கெல்லாம் வரவே மாட்டேன். கிடுகிடுன்னு போயி பாட்டி குடுக்கறத வாங்கி வாயில குத்திண்டு வந்துடுவேன் சமத்தா! சில வருடங்கள் எல்லோரையும் போல காப்பில விளக்கெண்ணெய் விட்டு சாப்பிட்டு வந்தேன். அப்புறம் சே! ஏன் காப்பியையும் கெடுக்கணும், வி. எண்ணைய் சேர்த்து என்று ஒரு ஞானோதயம் பிறந்தது. அதனால முதல்ல வி.எண்ணையை வாங்கி ஒரே மடக்கு. குரங்கை நினைக்காமல் குடித்துவிடுவேன். பிறகு காப்பியை என்ஜாய்! எல்லோருக்கும் என்னைப் பார்த்து அதிசயம். ‘எப்படி நீ ஜாலியாக வி.எண்ணையை வாங்கிக் குடிக்கிறாய்? குமட்டலையா?’ என்று நேர்முகப் பேட்டி எல்லாம் எடுப்பார்கள்.’காப்பில கலந்தாலே எங்களால குடிக்கமுடியலையே! உன்னால எப்படி அப்படியே குடிக்க முடியறது?’ ன்னு  அதிசயப் பிறவி மாதிரி என்னைப் பார்ப்பார்கள். நான் என்னோட லாஜிக்கை சொல்வேன்: ‘வி.எண்ணைய் குடிக்கறது கஷ்டம் தான். அதை காப்பில போட்டு காப்பியையும் ஏன் கெடுக்கணும்? அப்புறம் ஏன் அதைக் கஷ்டப்பட்டு குடிக்கணும்? இரண்டுமே கஷ்டமா இருக்கறத விட, வி.எண்ணையை தனியா கஷ்டப்பட்டு குடிச்சுட்டு, காப்பியை ரசிச்சு குடிக்கலாமே!’

 

‘இதுக்கு இருக்கற சாமர்த்தியத்தைப் பாரேன்’ என்று எல்லோரும் சொன்னாலும் யாருமே என்னை மாதிரி ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பல. வி.எண்ணையை காப்பில கலந்து காப்பியையும் கெடுத்து, காப்பியை ‘கொழ கொழ’ன்னு சாப்பிடவே செய்தார்கள். நான் மட்டும் என் தனி வழில குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்களில் சிலர் வி.எண்ணையைக் குடிக்க பயந்து தாங்களாகவே பாட்டியிடம் போய், ‘பாட்டி நீயே மூக்கை பிடித்து என் வாயில வி.எண்ணைய் கலந்த காப்பியை கொட்டிட்டு’ என்று பாட்டியிடம் ‘சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய’ என்று தஞ்சம் புகுந்து விடுவார்கள்!

 

இவ்வளவும் இங்கே நடந்துகொண்டிருக்கும் போது இந்தக் கதையின் நாயகன் மாமாக்களின் பிடியில்    “எனக்கு வேண்டாம்….நான் சாப்பிட மாட்டேன்…!’ என்று அலறிக்கொண்டே  வருவான். அப்போதுதான் தளிகை உள் களைகட்டும். பாட்டி சாம, தான, பேத, தண்டம் என்ற நான்கு வழிகளையும் பயன்படுத்துவாள். ‘சமத்து நீ! தங்கக்கட்டி நீ! வாடா ராஜா!’ என்று கொஞ்சலில் ஆரம்பிப்பாள். ‘நான் சமத்து இல்ல. தங்கக்கட்டி இல்ல. நான் வரமாட்டேன் போ!’ என்று தொண்டை கிழிய கத்துவான் நாயகன். ‘இந்த ஒரு தடவ தான். அடுத்த வருஷத்துலேருந்து வேண்டவே வேண்டாம், சரியா? நீ சமத்தா என் மடில படுத்துப்பாயாம்; நான் வாயில காப்பியை கொட்டுவேன். நீ டக்குன்னு முழுங்கிடுவயாம். வா! வா!’ என்று அடுத்த அஸ்த்திரத்தை விடுவாள். நாங்கள் எல்லாம் குசுகுசுவெனப் பேச ஆரம்பிப்போம். ‘களுக்’ என்று சிரிப்பும் வரும் எங்களுக்கு. பாட்டி எங்களைக் கோபமாகப் பார்த்து பேதத்தில் இறங்குவாள்.  ‘எல்லோரும் அவாவா வேலையைப் பார்த்துண்டு போங்கோ! இங்க என்ன கூட்டம்? இங்க என்ன வேடிக்கையா நடக்கிறது?’ என்று எங்களையெல்லாம் விரட்டுவாள் பாட்டி. நாங்க இந்த வேடிக்கையைப் பார்க்கத்தானே இத்தனை நேரம் காத்திருந்தோம்? அதனால கொஞ்ச தூரம் தள்ளி நின்று கொள்வோம்.

 

‘வாடண்ணா! நீ எத்தனை சமத்து! ஓட்டை கூடல ஒன்றரை கூடை சமத்து!’ என்று நைச்சியானுசந்தானம் ஆரம்பிக்கும். ‘ஓட்டை கூடைன்னா எனக்குத் தெரியும். அதுல ஒண்ணும் நிக்காது! நான் சமத்து இல்ல…நீ பொய் சொல்ற….நான் வரமாட்டேன் போ…!’ என்று நாயகன் ஓட எத்தனிக்க, இனி பொறுக்க முடியாது என்று என் மாமாக்கள் இருவர் அவனைக் கட்டிப் பிடித்து பாட்டியிடம் கொண்டு வருவார்கள். அவர்களிருவரையும் கால்களாலும் கைகளாலும் அடித்து, உதைத்து ஒருவழி செய்துவிடுவான் நாயகன். ‘எமப்பய….! போன ஜென்மத்துல கழுதையாப் பொறந்துருப்பான்…!’ என்று என் மாமா ஒருவர் அவனிடம்  உதை வாங்கும் சமயத்திலும் ‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுக’ என்று ஜோக் அடிப்பார்.

 

இப்போது பாட்டியும் வைய ஆரம்பித்து விடுவாள். கடைசி வழி தண்டம் ஆயிற்றே! பாட்டியின் மடியில் அவனைப் படுக்க வைத்து, இரண்டு பேர்கள்  கையைக் காலைப் பிடித்துக் கொள்ள, பாட்டி அவன் மூக்கை இறுக்கப் பிடித்து ‘ஆ…..!’ என அவன் அலறும்போது வி.எண்ணைய் கலந்த காப்பியை அவன் வாயில் கொட்டுவாள். அப்பாடா என்றிருக்கும் எங்களுக்கு! ஆனால் அத்துடன் முடியாது அந்த நிகழ்வு. வாயில் இருப்பதை முழுங்காமல் தொண்டையில் வைத்துக் கொண்டு ‘களகள’ என சத்தம் செய்வான். எங்களுக்கு சிரிப்புத் தாங்காது. நாங்கள் வாய்விட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிடுவோம். இறுக்கமான சூழ்நிலை அப்படியே மாறிவிடும். நாங்கள் சிரிப்பதைப் பார்த்து பாட்டி சிரிக்க, மாமாக்கள் அந்த சிரிப்பில் கலந்து கொள்ள, நாயகன் கம்பீரமாகப் பாட்டியின் மடியிலிருந்து எழுந்து கொள்வான். திடீரென நினைவு வந்தாற்போல பாட்டி ‘டேய்! விளக்கெண்ணெய் என்னாச்சுடா?’ என்று பதறிப் போய் கேட்பாள். ‘முழுங்கிட்டேன்!’ என்று சொல்லிவிட்டு நாயகன் சிட்டாகப் பறந்துவிடுவான்!

ஸ்ரீரங்கத்து வீடு

IMG_20130221_145709

 

இது ஸ்ரீரங்கம் வீடு அல்ல. சிவராமபுரம் வீடு.

 

எங்கள் ஸ்ரீரங்கத்து அகம் பேரன் பேத்திகள் நிறைந்து இரண்டு பட்டுக் கொண்டிருக்கும். காலையில் எங்களுக்கு சாதேர்த்தம் (இரவு சாதத்தில் நிறைய நீர் ஊற்றி வைத்துவிட்டு, காலையில் அதில் உப்பு, மிளகாய், நிமிண்டிப் போட்டு கூடவே பெருங்காயம் போட்டு டம்ப்ளரில் கொடுப்பாள் பாட்டி – இது தான் சாதம்+ தீர்த்தம் = சாதேர்த்தம்)  தான் காலை சிற்றுண்டி.  சாதேர்த்தம் இல்லை அது அமிர்தம்! ‘கம்’மென்று வயிறு நிரம்பிவிடும்.

 

பாட்டியின் அகம் பெரியது. இந்தக் காலத்தைப் போல அறைகள் இருக்காது. அத்தனை பெரிய வீட்டில் ஒரே ஒரு அறை தான் – காமிரா உள். வேறு அறைகள் கிடையாது. வாசலிலிருந்து வரலாம், வாருங்கள். வாசலில் நுழைந்தவுடன் இடது பக்கம் மிகப்பெரிய திண்ணை. திண்ணையின் ஒரு பக்கம் பாதித் திண்ணைக்கு வெய்யில் வராமல் மூங்கில் தட்டி போட்டிருக்கும். இப்போது நாம் ‘ஜாலி’ என்கிறோமே, அது போல. திண்ணையில் தலைகாணி போல ஒரு அமைப்பு. ‘சாய்வு’ என்பார்கள் அதை. அங்கிருந்தே மாடிக்கு ஒரு மரப்படி போகும். இடது பக்கத் திண்ணை போலவே வலது பக்கத்திலும் ஒரு சின்ன திண்ணை. சும்மா உட்காரலாம், அவ்வளவுதான். திண்ணை உலர்ந்த தென்னங்கீற்றுகளால் மூடப்பட்டிருக்கும். சிலசமயம் இந்தக் கீற்றுகளை மாற்றுவார்கள். ரொம்பவும் ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருப்போம், கீற்றுகள் அடுக்கப்படுவதை.

 

எங்களின் பகல் பொழுதுகள் இந்தத் திண்ணையில் தான். பாட்டியின் அகத்தில் நிறைய புளியங்கொட்டைகள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். திண்ணை முழுக்க இவைகளைப் பரப்பி, கொந்தி கொந்தி விளையாடுவோம். ஐந்துகல் விளையாட்டும் உண்டு. ஆடுபுலி ஆட்டம்; தாயம் பரமபதம் என்று எல்லா உள்அரங்கு விளையாட்டுகள் பகல் பொழுதில். சாயங்காலம் கிட்டிபுள், கோலி பம்பரம் என்று வெளியரங்கு விளையாட்டுக்கள் வாசலில். ஏழெட்டு வயது ஆகிவிட்டால் என் பெரியம்மா பிள்ளை சைக்கிள் விடச் சொல்லிக் கொடுப்பான். விழுந்து எழுந்து விடுமுறை முடிவதற்குள் கற்றுக்கொண்டு விடுவோம். நான் தான் சைக்கிள் விட சரியாகக் கற்றுக்கொள்ளாத ஆள். பிற்காலத்தில் இருசக்கர வண்டி விட ரொம்பவும் திண்டாடினேன் அதனால்.

 

திண்ணையைத் தாண்டி உள்ளேபோனால் சின்னதாக தாழ்வாரம். இங்குதான் கயிற்றுக்கட்டில்கள்  வைக்கப்பட்டிருக்கும். இரவு வெளியே எடுக்கப்பட்டு வாசலில் போடப்பட்டு நாங்கள் இதன் மேல் படுத்துக் கொள்வோம். ஆஹா! வானத்தில் மினுமினுக்கும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி ரொம்ப நேரம் கதை பேசுவோம். எப்போது தூங்கினோம் என்றே தெரியாது. நடு இரவில் சிலசமயம் குளிரும். அப்போது எழுந்து திண்ணையில் படுத்துக்கொள்வோம்.

 

தாழ்வாரத்தில் இடது பக்கம் வாசப்பக்கத்து உள். அது எப்போதும் பூட்டியே இருக்கும். இந்தப் பூட்டு இந்த தலைமுறைகளுக்கு தெரியாத ஒன்று. இந்த உள்ளிற்கு இரண்டு கதவுகள் ஒரு கதவு முதலில் சாத்தப்பட்டு மேல் தாழ்ப்பாள், கீழ் தாழ்ப்பாள் போடப்படும். பிறகு இன்னொரு கதவும் சாத்தப்படும். இந்தக் கதவின் மேல் புறத்தில் ஒரு சங்கிலி இருக்கும். கதவின் நிலையில் ஒரு கொக்கி இருக்கும். சங்கிலியை இந்தக் கொக்கியில் போட்டு பிறகு பூட்டுப் போடுவார்கள்.

 

தாழ்வாரத்தைத் தாண்டினால் பெரிய கூடம். கூடத்தில் இரண்டு தூண்கள். தூண்களுக்கு அந்தப் பக்கம் ஊஞ்சல். புளியங்கொட்டை, பல்லாங்குழி ஆட்டங்கள் அலுத்துவிட்டால் ஊஞ்சல் ஆட வந்துவிடுவோம். ஊஞ்சல்தான் ரயில் வண்டி. அதில் உட்காருபவர்களுக்கு எந்த ஊர் என்று கேட்டு மாமாக்கள் சேர்த்து வைத்திருக்கும் ரயில் டிக்கட்டுகளை விநியோகிப்போம். நடுவில் ஸ்டேஷன்கள் வரும் அப்போது நிறுத்தி என் கடைசி மாமா ‘பஜ்ஜி, போண்டா, முறுக்கு, வடை!’ என்று  விற்றுக்கொண்டு வருவார். இதுவரை நாங்கள் சீரியஸ் ஆகக் கேட்டுக் கொண்டு வருவோம். உடனே ‘தண்ணிக் காபி, தண்ணிக் காபி, கடுப்பு டீ’ என்று குரல் கொடுப்பார். கிளுகிளுவென்று சிரிப்போம் நாங்கள்.

 

ஊஞ்சல் பற்றியே ஒரு பதிவு முழுக்க எழுதலாம். நாங்கள் எல்லோரும் அதில் உட்கார்ந்துகொண்டால் என் மாமாக்களில் ஒருவர் அந்த ஊஞ்சலை ஒரு பக்கத்து உச்சிக்குக் கொண்டுபோய் சட்டென்று விட்டுவிட்டு பக்கத்தில் ஒதுங்கி விடுவார். அந்த ஊஞ்சல் கீழே வரும் வேகத்தில் நாங்கள் ‘ஓ’ என அலறுவோம். சிலசமயம் அவரும் ஓடிவந்து ஏறிக்கொள்ளுவார்.

 

எல்லோரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிடுவோம். ஆளாளுக்கு ஒவ்வொன்று கேட்போம் – பாட்டி சா போ சா (சாதம் போட்டு சாத்தமது) சா போ கு, சா போ மோ என்று. பாட்டி பாவம் எங்களை சமாளிக்க முடியாமல் எல்லோரும் ஒண்ணா கேளுங்கோ என்பாள். அவ்வளவுதான். சா போ சா என்று கோரஸ் ஆகக் கத்துவோம். பாட்டி ‘முதல் பசி ஆறித்தா? பேசாமல் இருக்கணும்’ என்பாள். தட்டை எடுத்துப் போவதற்கு முன் கட்டாயமாக தட்டை சுற்றி நீர் சுற்ற வேண்டும். அப்போதுதானே எச்சில் பிரட்ட உதவும்? சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே யாராவது ஒருவர் ‘லொடக்’ என்று தீர்த்தத்தைக் கொட்டுவோம். அது அப்படியே இன்னொருவர் தட்டு வரை ஓடும். சாப்பிடும் நேரம் அமர்க்களம் தான். பாட்டி எங்களை எதற்காகவும் கோபிக்கவே மாட்டாள்.

 

இப்படியிருக்கும் பாட்டி ஒருநாள் மட்டும் ‘வில்லி’யாக மாறிவிடுவாள். விளக்கெண்ணை போட்டும் நாள் தான் அது. முதல் நாள் இரவே எங்களிடம் சொல்லிவிடுவாள் பாட்டி: நாளைக்குக் காலை காபியில் விளக்கெண்ணை கலந்து கொடுக்கப்படும் என்று. நாங்கள் எல்லோருமே இஞ்சி தின்ற ஏதோ போல அன்றைக்கு படுக்கப் போவோம். எல்லோருக்குமே தெரியும் பாட்டியிடமிருந்து தப்ப முடியாது என்று. ஆனால் என் சகோதரன் இரவே அழுது அடம் பிடிக்க ஆரம்பிப்பான். ‘நாளைக்குத் தானே இன்னிக்கே ஏன் அழற?’ என்று அவனை சமாதானப் படுத்துவோம். அழுது கொண்டே தூங்கப்போவான். தூங்காமல் எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு ‘நான் இன்னிக்கே ஊருக்குப் போறேன்’ என்பான். ‘விடிஞ்சதும் விளக்கெண்ணை குடித்துவிட்டு நீ கிளம்பு’ என்பாள் பாட்டி விடாக்கண்டனாய்.

அடுத்த நாள் விடியும்……….கூடவே என் சகோதரனின் அழுகையும் ஆரம்பிக்கும் !

நாளை க்ளைமாக்ஸ்!

ரயில் பயணங்கள் தொடர்கிறது……!

 

 

 

சிறுவயதுகளில் எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே ரயில்நிலையம் சென்னை எழும்பூர். மலைக்கோட்டை ரயிலில் ஏறி ஸ்ரீரங்கம் போவோம். கோடை விடுமுறை ஆரம்பித்தவுடன் போனால், பள்ளிக்கூடம் திறப்பதற்கு முதல் நாள் திரும்பி வருவோம். ஸ்ரீரங்கம் தவிர வேறெங்கும் ரயிலில் சென்றது கிடையாது. பல வருடங்கள் சென்ட்ரல் ரயில் நிறுத்தம் பார்த்ததேயில்லை. எங்கள் உறவினர் ஒன்றிரண்டு பேரைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் சென்னையில் தான் இருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் உள்ளூர் பேருந்துகள் அல்லது நடராஜா சேவை. முக்கால்வாசி நடைதான்.  மறந்துவிட்டேனே! அப்பாவைப் பெற்ற தாத்தா, பாட்டி பல்லாவரத்தில் இருந்தார்கள். அதற்கும் எக்மோர் போய் உள்ளூர் ரயிலில் போவோம். இந்த இரண்டு இடங்களைத் தவிர வேறெங்கும் ரயிலில் போனது இல்லை.

 

எங்கள் பெரியம்மாவின் குடும்பம் வடஇந்தியாவில் இருந்தது. அவர்களும் கோடை விடுமுறையில் ஸ்ரீரங்கம் வருவார்கள். எங்களைப் போல இரவு ஏறினால் காலையில் ஸ்ரீரங்கம் என்றிருந்ததில்லை அவர்கள் பயணம். சென்னை சென்ட்ரலுக்கு வந்து அங்கிருந்து இன்னொரு ரயில் பிடித்து ஸ்ரீரங்கம் வரவேண்டும். மூன்று நாட்கள் ஆகிவிடும் ஸ்ரீரங்கம் வந்து சேர. எனக்கும் அவர்களைப் போல மூன்று நாட்கள் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று அப்போதெல்லாம் ஆசையாக இருக்கும். மூன்று  நாட்கள் ரயிலில் ஜாலியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வரலாமே என்று தோன்றும். என் அம்மாவிடம் சொன்னால், ‘நாறிப் போய்விடுவோம்’ என்பாள்.

 

இன்னொரு ஆசையும் எனக்கு உண்டு. திருச்சி வந்து ஸ்ரீரங்கம் வரும் ரயிலில் வரவேண்டும் என்பதுதான் அந்த ஆசை. ஏனென்றால் அப்போது இரண்டு பாலங்கள் வரும். காவிரிப் பாலம் ஒன்று; கொள்ளிடப் பாலம் ஒன்று.  காவிரிப் பாலத்தில் ரயிலில் போவது போல த்ரில் வேறில்லை என்று நினைத்திருந்தேன் – பிற்காலத்தில் சம்பல் நதியைப் பார்க்கும்வரை! சம்பல் நதி மேல் ரயில் போனபோது பிரமித்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தது இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. திருப்பதி மலைமேல் பேருந்து போவதைப் பார்த்து பிரமித்தவள் பத்ரிநாத் போனபோது இமயமலை எதிரில் நம் திருமலா ஜுஜுபி என்று உணர்ந்தேன்!

 

ஸ்ரீரங்கம் வரும்போது பெரியம்மா பால் கோவா செய்து கொண்டு வருவாள். இன்னும் அதன் ருசி எங்கள் நாவில் இருக்கிறது. இனிக்கிறது. ஸ்ரீரங்கத்தில் எங்களை வரவேற்க மாமாக்களில் யாராவது ஒருவர் ஸ்டேஷனுக்கு வருவார்கள். ஒரு லொடலொட மாட்டு வண்டியில் ஏறிக்கொண்டு பின்மண்டையில் இடி பட்டுக்கொண்டே வீடு வந்து சேருவோம். ஸ்ரீரங்கத்தின் மண்வாசனையே அலாதிதான். நாங்கள் வந்திறங்கியவுடன் எங்கள் மாமா சொல்லுவார்: ‘மெட்ராஸ் அழுக்குப் போக எல்லோரும் குளித்துவிட்டு வாருங்கள். உங்களுக்காகவே ‘லைப்பாய் சோப்’ வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். உங்களோட அழுக்கிற்கு அதுதான் சரி’ என்பார். இப்போது இந்த சோப்பிற்கு என்ன விளம்பரம் செய்கிறார்கள்!

 

ஸ்ரீரங்கம் நினைவுடன் போட்டிபோட்டுக் கொண்டு நினைவிற்கு வருவது சிலோன் ரேடியோ. காலையில் எங்களை எழுப்புவதே இந்த வானொலி தான். முத்துமுத்தான பாடல்களுடன் மயில்வாகனம் எங்களை எழுப்புவார். ‘என்னை யாரென்று எண்ணி எண்ணி நீ பார்க்கிறாய்?’ என்று டிஎம்எஸ், சுசீலா இனிமையாக பாடி எங்கள் கோடை விடுமுறையை துவக்குவார்கள். அதைத் தொடர்ந்து பல்தேய்த்து, காப்பி  குடித்துவிட்டு  குளிப்பதற்கு  கொள்ளிடம் போவோம். எங்களுடன் பெரியவர்கள் யாரும் வர மாட்டார்கள். நாங்களே போய்விட்டு  குளித்துவிட்டு வருவோம். ‘9 மணி சங்கு ஊதியவுடன் வந்துவிட வேண்டும் ‘ என்று சொல்லி அனுப்புவாள் பாட்டி. போகும் வழியில் எல்லாம் ‘ஸ்ரீரங்கம்மாவின் பேரன் பேத்தி’களாக அறியப்படுவோம். கொள்ளிடத்தில் அதிகம் நீர் இருக்காது. உட்கார்ந்துகொண்டு ஆறஅமரக் குளிப்போம் . ஆனால் ஊற்றுக்கள் நிறைய இருக்கும். என் சகோதரன் சொல்லுவான்: ‘நாமளே இந்த ஊற்றுக்களை எல்லாம் தோண்டிதோண்டி  இன்னொரு கொள்ளிடம் பண்ணிடலாம்’ என்று!

ஸ்ரீரங்கத்தில் இன்னொரு நிகழ்வு மறக்க முடியாதது: விளக்கெண்ணை போட்டல்!

நாளை தொடரலாம்….

 

சந்தோஷமோ சந்தோஷம்!

 

காலையிலேருந்து எனக்கு சந்தோஷமோ சந்தோஷம்! எனக்கு வந்த ஒரு இமெயில் தான் என்னோட இத்தனை சந்தோஷத்திற்குக் காரணம் அப்படின்னா நீங்க நம்பணும், சரியா?

 

வயசாச்சுன்னா பாசஞ்ஜர் வண்டி மாதிரி மெதுவா ஆயிடறாங்க; அந்த வண்டி எப்படி ஒரு ஸ்டேஷன் விடாம நின்னு நின்னு மெதுவா போறதோ அதேபோல இவங்களும் ஒவ்வொண்ணுக்கும் நின்னு நின்னு மெதுவா யோசிச்சு யோசிச்சு….ஆ!  தாங்க முடியலடா சாமீ! ஆமை கூட இவங்களை தோற்கடிச்சுடும் அப்படின்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க, இல்லையா? அது ஏன் அப்படின்னு அதாவது வயசானவங்க ஏன் slow coach ஆகறாங்கன்னு  ஒரு ஆராய்ச்சி பண்ணியிருக்காங்க. அதுல என்ன தெரிஞ்சுது அப்படின்னா வயசானவங்க புத்திசாலித்தனத்துல குறைஞ்சு போயிடறது இல்ல; அவங்க புத்தி கெட்டுப் போறதில்ல; அவங்களோட மூளையில எக்கசக்கமாக விவரங்கள் குமிஞ்சு கிடக்கறதால அவங்க யோசிக்க கொஞ்சம்(!!) அதீ…………..க நேரம் எடுத்துக்கறாங்க, அவ்வளவுதான். இத நான் சொல்லல. விஞ்ஞானிகள் ஆதார பூர்வமா சொல்றாங்க. என்ன ஆதாரம் அப்படின்னு கேட்கறவங்களுக்கு:

 

உங்களோட கணனி ஹார்ட் டிரைவ் ல விவரங்கள் அளவுக்கு அதிகமாக சேர்ந்துவிட்டால், அது எப்படி நீங்க கேட்கிற தகவலை எடுத்துக் கொடுக்கத் திணறுதோ அதேபோலத் தான் வயசானவங்களும். அவங்களோட மூளை தகவல்களால் நிரப்பப்பட்டு விடுவதால் நீங்கள் கேட்கிற கேள்விக்கு பதிலை தேட நேரம் எடுத்துக்கறாங்க. இத நீங்க தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டு, ‘வயசானாலும் ‘கெத்து’ போகல பாரு. ரத்தம் சுண்டிப் போனாலும் கொழுப்பு அடங்கல பாரு’, கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொன்னா என்ன? வாயில கொழுக்கட்டையா?’ அப்படின்னு எடுப்பு எடுக்கக்கூடாது.

 

இந்த மெத்தனம் புலனுணர்வு மெத்தனம் அல்ல. மனித மூளை வயதான காலத்தில் மெதுவாக வேலை செய்யக் காரணம் நாங்கள் அதிக அதிக விவரங்களை பலபல வருடங்களாக சேமித்து சேமித்து வைத்துக் கொள்ளுகிறோம். எங்களது மூளைகள் பலவீனமடைவதில்லை. மூளை மழுங்கி போச்சு, மூளைய கழட்டி வச்சுட்டீங்களா? ன்னு குத்தம் சொல்லக்கூடாது. இதற்கு நேர்மாறாக எங்களுக்கு அதிகம் தெரியும். அதிலேருந்து நீங்க கேட்குற ‘தம்மாத்துண்டு’ விவரத்த எடுத்துக் கொடுக்க வேணாமா? அது என்ன அவ்வளவு லேசுப்பட்ட காரியமா? அதான் லேட் ஆகிறது. அவ்வளவுதான்.

 

அதேபோல இன்னொன்று நாங்க திடீர்னு எழுந்து இன்னொரு அறைக்கு கனகாரியமாகப் போவோம். அங்கு போனவுடன் எதற்கு அங்கு வந்தோம் என்று இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு மூளையை கசக்கிக் கொண்டு நிற்போம். நினைவிற்கே வராது. எதற்கு இங்கு நிற்கிறோம் என்று வியப்பாகக் கூட இருக்கும். முதல்ல உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்கு திரும்பி வந்தவுடனே ‘பளிச்’ என்று பல்பு எரியும். மறுபடி எழுந்து போய் அந்த வேலையை முடிச்சுட்டு வருவோம். இதற்குப் பெயர் ஞாபகமறதி இல்லை. இயற்கையே எங்களை அதிக உடற்பயிற்சி செய்ய வைப்பதற்காக ஆடும் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் இது. புரிகிறதா?

 

அதான்!

 

இந்த செய்தியை என்னோட எல்லா  நண்பர்களுக்கும் அனுப்ப ஆசைப்படுகிறேன். இதைப் படிச்சுட்டு அவங்களும் என்ன மாதிரியே சந்தோஷப்படுவாங்க இல்லையா? ஆனா எனக்கு அவா அத்தனை பேர்களோட பேரும் உடனே நினைவுக்கு வரல; அதனால ஒரு சின்ன உதவி பண்ணுங்களேன். உங்கள் நண்பர்களுக்கு இத அனுப்பிடுங்கோ. அவங்கள்ளாம் என்னோட நண்பர்களாகவும் இருக்கலாம், இல்லையா?

திருமதி மஞ்சுளா ரமேஷ் அவர்களின் சினேகிதி ஜூலை 2015 இதழில் வெளியாகியிருக்கும் என் கட்டுரை இது.

சர்வதேச யோகா தினம்

Published in 4tamilmedia.com on 21.6.2015  

இந்தியப் பிரதமர் திரு நரேந்திர மோதி கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, ஐக்கிய நாடுகள் சபை இந்த வருடம் முதல் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூன் 21 ஆம் தேதியை ‘சர்வதேச யோகா தின’மாக அறிவித்திருக்கிறது. இதன் காரணமான 6000 வருடப் பழமையான இந்த யோகக்கலை பல நாடுகளிலும் மக்களிடையே ஆரோக்கியத்திற்கான ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். மனம், உடல், ஆத்மா ஆகிய மூன்றையும் வளப்படுத்தும் இந்தக் கலையை சர்வதேச யோகா தினத்தன்று இந்தியா முன் நின்று நடத்தும். அன்று காலை 7 மணி முதல் 7.35 மணிவரை சுமார் 50,000 மக்கள் பங்குபெறும் பிரம்மாண்ட யோகா முகாம் ராஜ்பத், புதுதில்லியில் நடைபெற உள்ளது.

 

இந்தியாவின் மாநில அரசுகளும், வெளிநாடுகளில் உள்ள இந்திய அமைப்புகளும் அவரவர் இடங்களில்  இதே போன்ற நிகழ்ச்சிகளை நடத்த இருக்கின்றன. மத்திய அரசு  152 நாடுகளின் அரசு அதிகாரிகளை இந்த மிகப்பெரிய நிகழ்விற்காக அழைத்துள்ளது. நியூயார்க் நகரின் டைம்ஸ் சதுக்கத்தில் ஐக்கிய நாடுகளின் நிகழ்ச்சிகள் காண்பிக்கப்படும்.

 

இந்தியா தனது பழம்பெருமை வாய்ந்த கலாச்சார தத்துவத்தை உலகிற்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு. விஞ்ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த யோகா, நமது முன்னோர்கள் உலகிற்கு அளித்த கொடையாகும். யோகக்கலையின் மதிப்பும், அதனால் விளையும் நன்மைகளையும் உலக நாடுகளும் மெதுமெதுவே அறியத் தொடங்கியிருக்கிறன. இந்தக் கலையின் மூலம் உலக மக்களை குறைந்த செலவில் ஆரோக்கியமாக வாழ வைக்க முடியும் என்பதையும், பிற உடற்பயிற்சிகளைப் போல் இல்லாமல் யோகா மனதையும் உடலையும் இணைப்பதால் ஒட்டுமொத்த ஆரோக்கியத்துடன், ஆழ்மன அமைதியும் கிடைக்கிறது என்பதனையும் இந்த நாடுகள் உணர்ந்திருக்கின்றன.

 

யோகாவின் பெருமையை உணர்ந்தவர்கள் இந்த நாளை வரவேற்கும் வேளையில் சிலர் தங்களது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தி, அதை அரசியல் செய்யப் பார்ப்பது வருத்தத்திற்குரியது. மோதி அரசு தனது பெருமையை பறைசாற்ற இப்படிச் செய்கிறது என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்தவர்கள் சிலர் யோகா என்பது எல்லோராலும் செய்யக்கூடிய ஒன்று அல்ல என்று முரண்பட்ட கருத்துக்களைச் சொல்லி வருகிறார்கள்.

 

யோகா என்பது வேத காலத்திற்கு முன்பிருந்தே இந்தியாவில் இருந்து வந்திருக்கிறது. நமது ஆளுமையை நமது வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் மேம்படுத்திக் கொண்டு, மனம், உடல் இரண்டாலும் இயற்கையுடன் ஒன்றிணைந்து வாழ்வது தான் யோகா. ஆரம்பத்தில் யோகா என்பது மதவாத மெய்யியல் அடிப்படையிலேயே பார்க்கப்பட்டது. ஸ்வாமி விவேகானந்தர் இந்தக் கலையை மேற்கத்திய நாடுகளில் அறிமுகம் செய்தார். 1980 களில் இது ஒரு உடற்பயிற்சி முறையாக மேற்கு நாடுகளில் பிரபலம் அடைந்தது.

 

இன்றும் பலருக்கு யோகா என்பது உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க உதவும் ஒரு உடற்பயிற்சி என்ற நிலையிலேயே தெரிந்திருக்கிறது. யோகாவை தினமும் செய்வதன் மூலம் ஒரு வலுவான, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த உடலைப் பெறலாம் என்பதுடன் உளவியல், மற்றும் நரம்பியல் ரீதியாகவும் நன்மைகளைப் பெறலாம். நமது ஆழ்மன, அதாவது உள்ளுணர்வு  மற்றும் படைப்பாற்றல் சக்தியையும் மேம்படுத்த உதவுகிறது.

 

மேற்கு நாடுகளிலும் யோகாவை ஆரோக்கியத்தை வளப்படுத்தும் ஒரு வழியாகவே பார்க்கிறார்கள். ஆசனங்கள் செய்வதில் இருக்கும் ஆர்வம் இந்த நாடுகளின் மக்களுக்கு அதிகரித்து வந்தாலும் யோகாவின் ஆன்மீக, தத்துவார்த்தங்கள் அவர்களை இன்னும் அவ்வளவாகக் கவரவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

 

யோகா என்பது மதங்களையும், கலாச்சாரங்களையும் தாண்டிய ஒரு ஆன்மீக பயிற்சியின் அவசியத்தை உணர்த்தும் உலகப் பொதுமொழி என்று அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமா வலியுறுத்துகிறார்.

 

இந்தியாவில் யோகா என்பது வாழும் வழியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. உலக ஆரோக்கிய நிறுவனம் இந்தியாவின் யோகா மையங்களுடன் சேர்ந்து அறிவியல் சான்றுகளுடன் யோகாவின் நன்மைகளை உலகெங்கும் பரப்புவதுடன், உலக மக்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு யோகாவை பயன்படுத்தவும் திட்டமிட்டிருக்கிறது. பலவிதமான நோய்கள் மக்களை அண்டாமல் தடுக்கவும், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தவும் யோகா முழுமையான சிகிச்சை முறையாக உலகெங்கும் அறியப்பட்டு வருகிறது.

 

 

மருத்துவ அறிவியலில் எத்தனையோ முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும், நவீன மருத்துவம் பொதுமக்களிடையே ஓரளவிற்கே வெற்றி பெற முடிகிறது. ஏனெனில் மனிதனை மருத்துவப் பார்வையிலேயே அது பார்க்கிறது. மனிதனின் உளநலத்தையும், உளவியல் சார்ந்த எண்ணங்களையும், ஆன்மீக அம்சங்களையும் அது ஒதுக்கிவிட்டு அவனை ஒரு உயிரியல் பொருளாக மட்டுமே பார்க்கிறது.

 

‘நம்மால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தேவையான போஷாக்கினையும், உடற்பயிற்சியையும் கொடுக்க முடிந்தால், ஆரோக்கியத்திற்கு பாதுகாப்பான வழியை கண்டுபிடித்திருக்க முடியும்’ என்று கிரேக்க மருத்துவ வல்லுநர் ஹிப்போகிரேட்ஸ் சொல்லுவார். யோகாசனங்கள் நமது ஆரோக்கியத்தை காக்கும் சிறந்த வழி என்று சொல்லலாம்.

 

பிராணவாயுவை உள்ளிழுக்க நமது நுரையீரலின் சக்தியைப் பெருக்கவும், இரத்தத்தை உடலெங்கும் கொண்டு செல்லும் இதயத்தின் இயக்கத்தை வலுப்படுத்தவும், இன்சுலினை சுரக்க கணயத்தை வலுப்படுத்தவும் ஆசனங்கள் உதவுகின்றன. அத்துடன் நமது வளர்சிதை மாற்றத்தை பலப்படுத்தவும், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியையும் அதிகரிக்கவும் யோகாசனப் பயிற்சிகள் உதவுகின்றன.

 

ஆழ்ந்த மூச்சுப்பயிற்சியும், ஆசனங்களும் யோகாவின் ஆரம்பநிலைதான். ஆழ்மனப் பயிற்சி, குண்டலினியை எழும்பச் செய்தல், மற்றும் சமாதி ஆகியவை நம்மை உயர்நிலைக்கு அழைத்துச் செல்பவை. இந்த மேம்பட்ட  யோகாப்பயிற்சி மனிதனை அவனது ஆழ்மனத்துடன் ஒன்றச் செய்யும். ‘அடிக்கடி பழைய சம்பவங்களை நினைத்து அல்லலுறும் மனிதனை நிகழ்காலத்தில் வாழச்செய்து, வாழ்க்கையை பயமில்லாமல் எதிர்கொள்ள வைக்கும் யோகா. எதிர்காலம் பற்றிய நம்பிக்கையுடன், நேர் எண்ணங்களை மனதில் தோன்றச் செய்யும்’ என்கிறார் ஜப்பானிய யோகா ஆசிரியர் எச். இ. தவே.

 

யோகாப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்வதால் நமது அகந்தை அழிந்து, மற்றவர்களின் மேல் அன்பு செலுத்தவும், மற்றவர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்படாத நிலையும், கடவுளின் ஆசியும் கிடைக்கும். மனதில் குழப்பமில்லாத அமைதி, நல்லது செய்வதில் ஒரு இன்பம், தீயவர்களைப் பொருட்படுத்தாமை ஆகியவை யோகப்பியாசத்தால் நமக்குக் கிடைக்கும் நன்மைகள்.

 

‘நமது சிக்கல்கள் நிறைந்த உடலானது மிதமிஞ்சிய செயல்முறைகளை  கொண்டது. நமக்கு இறைவனால் அளிக்கப்பட வரம் இந்த உடல். இதனை நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும், கட்டமைப்புடனும் வைத்துக் கொண்டாலொழிய நமது மனம் தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் இருக்க இயலாது’ என்பார் புத்தர். யோகாவினால் புத்தர் கூறும் உடல்நலத்தைப் பெறலாம்.

 

உடலின் திறன்கள் பெருகப் பெருக நமது சக்தி பெருகுகிறது. இதனால் நாம் செய்யும் வேலைகளின் தன்மை உயருகிறது. நமக்குள் மறைந்திருக்கும் திறமைகளை வெளிக்கொணர்ந்து, சோம்பலை ஒழித்து, வாழ்வில் மகிழ்ச்சியை காண நாள்தோறும் செய்வோம் யோகப் பயிற்சிகளை.

 

சர்வதேச யோகா தின வாழ்த்துக்கள்!

 

யோகாசனச் சக்கரவர்த்தி

 

20.6.2015 அன்று தினமணி.காமில் வெளிவந்த எனது கட்டுரை 

 

 

Guruji_nov2012

‘வாழும்போது சந்தோஷமாக வாழுங்கள். கம்பீரமாக மரணத்தைத் தழுவுங்கள்’

யோகா குரு பி.கே.எஸ் ஐய்யங்கார்

 

குருஜி என்று இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள யோகா கற்றவர்களால் அன்புடனும், மரியாதையுடனும், அழைக்கப்பட்ட பெல்லூரு கிருஷ்ணமாச்சார் சுந்தரராஜ ஐய்யங்கார் –  பி.கே.எஸ். ஐய்யங்கார் சென்ற ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் (20.8.2014) தனது 95 வது வயதில் பூனாவில் இயற்கை எய்தினார் என்ற செய்தி வந்தபோது எனது மிகவும் நெருங்கிய ஒருவரை இழந்ததுபோல நான் மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். காரணம் நான் இப்போது கற்றுவரும் யோகா அவர் வடிவமைத்துக் கொடுத்ததுதான். எனது ஆசிரியை  அவரது சிஷ்யை. எங்கள் வகுப்பில் அடிக்கடி தனது ‘குருஜி’யை அளவில்லா மரியாதையுடன் நினைவு கூர்வார். ஒவ்வொரு ஆசனத்தையும் மிக நிதானமாக மிக எளிதாக செய்யும்படி அவர் வடிவமைத்ததையும் சொல்லி சொல்லி வியப்பார்.

 

குருஜி இளம் வயதில் மிகவும் சீக்காளிக் குழந்தையாக இருந்தவர். இவர் பிறந்த 1918 ஆம் ஆண்டு உலகெங்கும் ஃப்ளூ தொற்று பரவியிருந்தது. இவரது பெற்றோருக்கு 11வது குழந்தை இவர். இளம் வயதில் மலேரியா, டைபாய்ட், காச நோய் இவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு இவர் பிழைப்பாரா என்பதே பெரிய கேள்விக்குறியாக இருந்ததாம். பார்க்கவே பரிதாபமாக, எலும்பும் தோலுமாக இருப்பாராம். ‘அப்போது என்னைப் பார்த்திருந்தால் யாரும் என்னிடம் யோகா கற்றுக் கொள்ளவே வந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு நாள் வெளியே விளையாடிவிட்டு வந்தால் 9 நாட்கள் படுக்கையில் விழுந்துவிடுவேன்’ என்று அந்த நாட்களைப் பற்றி வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார்.

 

இவரது அக்காவின் கணவரும், புகழ் பெற்ற யோகா ஆசிரியரும் ஆன  டி. கிருஷ்ணமாச்சார் (இவர் நவீன யோகாவின் தந்தை என்று பெயர் பெற்றவர்) மைசூரில் தாம் நடத்தி வந்த யோகா பாடசாலையில்  இவரை சேரும்படி யோசனை சொன்னதுதான் இவரது வாழ்வை திசை திருப்பியது.  இந்த யோகபாடசாலை அரச குடும்பத்தினருக்காக என்றே நடத்தப்பட்டு வந்தது. வெளியாட்கள் சேரமுடியாத இந்தப் பாடசாலையில் சேர்ந்து யோகப்பயிற்சி செய்யுமாறு கூற ஐயங்காரின் வாழ்க்கை மாற ஆரம்பித்தது.

 

தனது 14வது வயதில் யோகா கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து 18 வயதில் ஆசிரியர் ஆனார். ‘பத்து அல்லது பதினைந்து தினங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அந்த தினங்கள் தான் நான் இப்போதிருக்கும் நிலைமையை தீர்மானம் செய்தன’ என்று ஒரு பேட்டியில் கூறிஇருக்கிறார் ஐய்யங்கார். பூனாவிற்கு வந்து தனது சொந்த யோகபாடசாலையை ஆரம்பித்தார். அங்கு ஒரு யோகாச்சார்யராக தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள மிகவும் கஷ்டப்பட வேண்டி வந்தது.

 

ஐய்யங்கார் தன்னுடைய உடலையே சோதனைக் களமாகக் கொண்டு விடாமுயற்சியுடன், வைராக்ய மனத்துடன், இடைவிடாத பயிற்சி மூலம் ‘ஆரோக்கியத்திற்கு யோகா’ என்ற தனது கோட்பாடை நிறுவினார். அடுத்து அவருக்கு இன்னொரு எண்ணம் வந்தது. நாற்பது வயது வரை ஒருவர் இந்த ஆசனங்களை சிரமமின்றிச் செய்யமுடியும் அதற்குப் பிறகு? அறுபது வயதிற்கு மேல்பட்டவர்கள் என்ன செய்யமுடியும்? அவர்களுக்கு யோகா என்பதே கிடையாதா?  ஏற்கனவே இருந்த யோகா முறைகளை மிகுந்த கவனத்துடன் சீர்திருத்த ஆரம்பித்தார். ஹட யோகா என்பதில் இருக்கும் ஆசனங்களை எல்லா வயதினரும் செய்யும்படிக்கு மாற்றி அமைத்தார்.

 

உடல், புலன்கள், மனது, அறிவு, உள்ளுணர்வு இவைகளை வெற்றி கண்டுவிட்டால் ஒருவருக்கு நன்னெறியுடன் கூடிய முறைசார் மனநலம் கிடைக்கிறது என்பார் ஐய்யங்கார். இத்தகைய நிலைக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டால் ஒருவருக்கு தெய்வீகத்துடன் கூடிய ஆரோக்கியம் அதாவது நோய்கள் இல்லாத ஆரோக்கியம் கிடைக்கிறது. இது உள்ளிருந்து வாழும் வாழ்க்கை.

 

வயலின் மேதை யாஹுதி மெனுஹின் அவர்களை 1952 ஆம் ஆண்டு சந்தித்தது ஐய்யங்கார் வாழ்க்கையில் மற்றுமொரு திருப்புமுனை. வயலின் மேதை இந்த ஆசனங்களின் சக்கரவர்த்தியை மேலைநாடுகளுக்கு அறிமுகம் செய்தார். ’50 வருடங்களுக்கு முன் நாங்கள் யோகா சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்த போது யோகா என்பது பலருக்கு அறியாத ஒரு விஷயமாக இருந்தது. நான் யோகா சொல்லிக்கொடுக்கிறேன்’ என்று சொன்னால் நான் ஏதோ யோகர்ட் (yogurt) பற்றிப் பேசுகிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்வார்கள். நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்றே புரியாது அவர்களுக்கு!’ என்று தனது மேலைநாட்டு ஆரம்ப அனுபவங்களை வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார்  ஐய்யங்கார்.

 

வெகு சீக்கிரமே ஐய்யங்கார் தனது யோகா வகுப்புகளை ஐரோப்பிய அமெரிக்க நகரங்களில் நடத்த ஆரம்பித்தார். இவரது மேலைநாட்டு பெருமையின் மூலமே இந்தியாவிற்கு மறுபடி யோகக்கலையின் அருமை தெரிய வந்தது. ‘ஜிட்டு’ கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் என்று பல விஐபி க்களுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தவர் ஐய்யங்கார். புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லி, நாகரீக உடை வடிவமைப்பாளர் டோனா கரன் ஆகியோர் ஐய்யங்காரிடம் யோகா பயிற்சி பெற்றவர்கள்.

 

இவரது பெயர் ஆக்ஸ்போர்ட் அகராதியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. டைம் பத்திரிக்கையின் பெரும் செல்வாக்கு படைத்த 100 பேர்களில் இவர் பெயரும் உண்டு. 1966 இல் இவர் எழுதிய ‘லைட் ஆன் யோகா’ என்ற புத்தகம் தான் யோகப்பயிற்சி செய்பவர்களின் பகவத்கீதை! இந்தப் புத்தகம் இதுவரை 17 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கிறது.

 

நூறு வயது வரை வாழ்ந்த இவரது குருவிடமிருந்து இவர் கற்ற பாடம்: ‘அவரவருக்கு ஏற்ற வகையில் ஆசனங்களைக் கற்றுக்கொடு’ என்பதுதான். குருவின் சொல்படியே ஒருவரின் தேவைக்கேற்ப ஆசனங்களை வடிவமைத்தார். ‘யோகாசனங்களில் அலைன்மென்ட் என்று சொல்லப்படும் சீரமைப்பு அதாவது நேர்படுத்துதல் மிகவும் முக்கியம். அது இல்லாமல் போனால் மன அமைதி கிட்டாது’ என்பார் ஐய்யங்கார். பதஞ்சலி முனிவரின் யோகாசனங்களை சாதாரண மக்களும் சுலபமாகச் செய்யும் வகையில் எளிமைப்படுத்தினார்.

 

இவரது தாக்கம் சீன தேசத்தையும் எட்டியது. குருஜிக்கு அங்கும் ஏகப்பட்ட மாணவர்கள். இவரது பெருமையைக் குறிக்க எட்டு தபால்தலைகளை  வெளியிட்டது சீனா. ‘யோகா நம் இரு தேசங்களையும் ஒன்று சேர்க்கிறது. யோகா மூலம் நான் ஒரு நட்புணர்வை இருநாடுகளுக்கும் இடையில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன். நீங்கள் யோகா பயிற்சி செய்தால் உங்கள் எண்ணங்களே வித்தியாசமாக இருக்கும். உங்கள் கால்களில் நீங்கள் நின்றால் உலகம் ஒன்று என்பதைப் பார்க்கமுடியும். நீங்கள் தலைகீழாக நின்றால் உலகமும் அப்படித்தான் தெரியும்’ என்று சீனத் தலைநகர் பீஜிங்-ல் பேசும்போது சொன்னார் குருஜி.

 

தனது பெயரில் ஐய்யங்கார் யோகா என்று யோகக்கலைக்கு பெயர் குத்தப்படுவதை இவர் விரும்பவே இல்லை. ‘யோகா என்பது தீடீர் காப்பி இல்லை. ஒரு பிராண்ட் பெயர் கொடுக்க. மனதையும் உடலையும் சிரத்தையுடன் பண்படுத்த வேண்டுமென்றால் அதற்கு முதலில் தேவை ஒழுங்கும், மன உறுதியும்’ என்பது அவரது கருத்து.

 

இவரது சாதனைப் பட்டியல் மிகவும் நீண்டது. கர்நாடக அரசு இவருக்கு ராஜ்யோத்சவ விருதும், இந்திய அரசு இவருக்கு பத்மபூஷண் விருதும் கொடுத்து கௌரவித்தன. அமெரிக்க பெடரல் ஸ்டார் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் அமைச்சரகம் வடபாதியில் இருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்திற்கு யோகாச்சார்யரான இவரது பெயரை சூட்டியிருக்கிறது. புண்ய பூஷண், பதஞ்சலி விருது, வசிஷ்ட விருது என்ற பல பட்டங்களும் விருதுகளும் இவரை நாடி வந்தன. இவரைப் பற்றி திரைப்படம் மற்றும் தொலைகாட்சி நிறுவனம் தயாரித்த 22 நிமிட ‘சமாதி’ என்கிற திரைப்படம் வெள்ளித் தாமரை விருது பெற்றது.

 

என்னைப்போல இந்த யோகப்பயிற்சியினால் பலன் அடைந்தவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள்  உலகெங்கும் இருப்பார்கள். கற்றவர்கள் பலர் ஆசிரியர்களாகி, அவர்களின் மூலம் இன்னும் இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு இந்த யோகப்பயிற்சி பரவும். இந்த உலகம் உள்ளவரை ஐய்யங்காரின் புகழும், யோகாவும் இணைந்து இருக்கும்.

 

ஒருவரின் ஆரோக்கியம் என்பது அந்த சமுதாயத்திற்கே நன்மை செய்யும். இத்தகைய சமுதாய நன்மைக்கு பெரும் தொண்டு செய்த ஐய்யங்காருக்கு இந்த சர்வதேச யோகா தினத்தில் என்னால் சொல்ல முடிவது இது தான்: ‘நன்றி குருஜி!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

காணாமல் போய்விட்டேன்!

 

வெளியில் போகும்போது என் கணவர் எப்போதுமே ‘உன் கைப்பையில் பணம் இருக்கிறதா பார்த்துக்கொள் என்பார். இவருடன் தானே போகிறோம், காசு இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன என்று  நான் யோசிப்பதுண்டு. என்னிடம் ஒரு வழக்கம். காரில் ஏறியவுடன் கைப்பையை பக்கத்தில்  வைத்துவிடுவேன். இறங்கும்போது எடுத்து மாட்டிக் கொள்வேன். இதனால் நான் இரண்டு முறை தொலைந்து போனேன்.

 

பெங்களூருக்கு வந்த புதிது. கோதாஸ் காபி பவுடர் கிடைக்குமிடம் தேடிப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். மெஜஸ்டிக் பகுதிக்கு வந்தோம். காரை ஓட்டிவந்த என் கணவர் திடீரென, ‘அதோ தெரியுது பார் கோதாஸ் காபி பவுடர் கடை. சீக்கிரம் இறங்கு. இங்கெல்லாம் வண்டிய நிறுத்தக்கூடாது….’ என்றார். நான் ‘எங்கே கடை?’ என்றேன். ‘அங்க பாரு எதிரில்…..! சீக்கிரம் இறங்கும்மா…..போலீஸ் வந்துவிடுவார்கள்…… நான் காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு வருகிறேன்….!’ என்று அவசரப்படுத்தவும், நான் கடையை சரியாகப் பார்க்காமல் காரைத் திறந்து இறங்கி விட்டேன். என் கணவர் காரை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டார்.

 

கடை எங்கே எங்கே என்று தேடுகிறேன். கண்ணிலேயே படவில்லை. ஒரு போலீஸ்காரர் அருகில் வந்தார். ‘சைட் ஹோகி’ என்றார். அவரிடமே ‘கோதாஸ் காபி ஷாப்?’ என்றேன். ‘சைட் ஹோகி…. சைட் ஹோகி’ (ஓரமாப் போங்க) என்கிறார் அவர். சட்டென்று நடைபாதை மேல் ஏறி கடைகளை பார்த்துக் கொண்டே நடந்தேன். என்னடா கஷ்டகாலம்!  கடையையும் காணோம். கணவரையும் காணோம்.  இவர் எங்கிருக்கிறாரோ, எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?  நான் கடையில் இருப்பேன் என்று இவர் நேராகக் கடைக்குப் போய்விட்டால் என்ன செய்வது? நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று எனக்கே புரியவில்லையே, இவருக்கு எப்படி தெரிவிப்பது? நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது. எனக்கு வீட்டிற்குப் போகவும் வழி தெரியாது. என்ன செய்வது? ஒருவேளை என்னைத் தேடி விட்டு கிடைக்காமல் வீட்டிற்குப் போயிருப்பாரோ?  பொதுதொலைபேசி எங்காவது இருந்தால் வீட்டிற்குப் போன் செய்யலாம். இறங்கும் அவசரத்தில் கைப்பையை காரிலேயே விட்டுவிட்டேன். கையில் காசு இல்லாமல் எப்படி பேசுவது? ச்சே! நம்ம நிலைமை இப்படியாகிப் போச்சே! வீட்டிற்குப் போகலாம் என்றால் அதற்கும் கையில் காசு இல்லையே. என்ன செய்வது?

 

சுய பச்சாத்தாபம் அதிகமாகப் போய் ஏதேதோ யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். என்னைக் காணாமல் குழந்தைகள் என்ன செய்வார்கள்? அழுகை அழுகையாக வந்தது. தொலைகாட்சியில்  ‘காணவில்லை’ என்று விளம்பரம் கொடுப்பாரோ? நல்லதாக என் புகைப்படம் வீட்டில் இருக்கிறதோ என்றெல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சியில் எட்டு மணிவரைதான் கன்னட நிகழ்ச்சிகள். அதன் பின் டெல்லியிலிருந்து வரும் நிகழ்ச்சிகள்தான். கன்னட நிகழ்ச்சியில் தினமும் ‘காணயாகிதாரே’ (காணாமல் போய்விட்டார்கள்) என்ற நிகழ்ச்சி வரும். அதில் நாளை நம் படமும் வரும் என்று நினைத்துக் கொண்டு பொங்கி பொங்கி வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டேன். எங்கேயும் போகாமல் அங்கேயே நின்று கொண்டேன்.

 

‘என்ன இங்கேயே நிக்கிற? காபி பவுடர் வாங்கலையா?’ என்ற குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் இவர் குழந்தைகளுடன் நிற்கிறார். அப்பாடா என்று ஆசுவாசமாக இருந்தாலும் கோவம் கோவமாக வந்தது. இப்படியா விட்டுவிட்டுப் போவது? ‘கடை எங்கேன்னே தெரியலை. எப்படி வாங்கறது?’ இதற்கு மேல் பேசினால் அழுதுவிடுவேன் என்று புரிந்து கொண்டு ‘சரி, சரி வா, காருக்குப் போகலாம்’ என்றார். என்னைக் காணோம் என்று துளிக்கூட கவலையில்லையே…..

 

காரில் ஏறி உட்கார்ந்தவுடன் அழுகையும் கோவமுமாகப் பேசினேன்: ‘நீங்க பாட்டுக்கு கடை அங்க இருக்குனு சொல்லிட்டு போயிட்டீங்க. தேடறேன் தேடறேன் காணவேயில்லை…. உங்களையும் காணோம். என்ன பண்றதுன்னே புரியலை. நான் தொலைஞ்சு போயிருந்தா?’

‘எப்படி தொலைஞ்சு போவ? வாயில இருக்கு வழி. ஒரு ஆட்டோவ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வர வேண்டியதுதான்’

‘கையல காசு இல்ல. எப்படி ஆட்டோல வரது?’

‘வீட்டுக்கு வந்துட்டு கொடுக்க வேண்டியதுதான். ஹேண்ட்பேக் எடுத்துக்கோன்னா கேக்க மாட்ட. நான் என்ன பண்றது?’

தப்பு என்னுடையதாயிற்றே. பேசாமல் இருந்தேன்.

‘அம்மாதான் கிடைச்சுட்டாளேப்பா, நாம ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடலாம்பா..’

கிடைச்சுட்டேனா? என்னைத் தேடினாரா? இது என்ன எனக்குத் தெரியாம என்னவோ நடக்கறதே!

‘உன்னை கடையில காணோம்ன உடனே அப்பா ரொம்ப கவலைப் பட்டாம்மா…..!’

‘நிஜமாவா?’

 

இந்த வருடம் மே 23 ஆம் தேதி எங்களுக்குத் திருமணம் ஆகி 40 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தன. தாம்பத்தியப் படகு இப்படியே செல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

 

 

இன்னொருதடவை தொலைந்தது அடுத்த பதிவில்……!

 

 

 

 

அப்பாவின் நினைவில்………

எங்கள் அப்பாவின் பெயர் துரைசாமி. எங்கள் பாட்டியும் அப்பாவின் உடன்பிறந்தவர்களும் அப்பாவை ‘தொச்சா’ என்று கூப்பிடுவார்கள்.  அப்பா நல்ல கலர். குளித்துவிட்டு வந்தால் பளிச்சென்று இருப்பார். தினமுமே நெற்றியில் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். நல்லநாள், பண்டிகை நாட்களில் மட்டும் திருமண் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். அதிகம் கோபித்துக் கொள்ள மாட்டார். அடிசன் நிறுவனத்தில் வேலையில் இருந்தார். அங்கு தொழிலாளர்களின் நலசங்கத்தில் அப்பா பொருளாளர் ஆக இருந்ததால் தினமுமே இரவு நேரம் கழித்துத் தான் வருவார். அப்போது தொழில்துறை அமைச்சராக இருந்த ஆர் வெங்கட்ராமன் புகைப்படமும், தொழிலாளர் நல சங்கத் தலைவர் ஆர். குருமூர்த்தி புகைப்படமும் எங்கள் வீட்டுச் சுவரை அலங்கரிக்கும்.

 

அப்பா பிறந்து வளர்ந்தது ஆந்திர மாநில சிங்கராயகொண்டாவில். அதனால் அப்பாவிற்கு தெலுங்கு எழுதப்படிக்க வரும். தமிழும் எழுதுவார். ஆனால் நிறைய பிழைகள் இருக்கும். நாங்கள் அப்பாவின் கடிதங்களைப் படித்துவிட்டு சிரிப்போம். ஒருமுறை நாங்கள் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தபோது அப்பா எங்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ‘கண் டெஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு கண்ணடி போட்டுக் கொண்டேன்’ என்று எழுதியதைப் படித்துவிட்டு ரொம்பவும் சிரித்தோம். ‘ஏம்ப்பா! கண்ணாடிக்கு காலை ஒடித்துவிட்டாய்?’ என்று கேட்டதற்கு ‘அதை காதில் தானேம்மா மாட்டிக்கொள்கிறோம், அதற்கு எதற்கு கால்?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

 

சினிமா என்றாலே அப்பாவிற்குப் பிடிக்காது. அதுவும் எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு எப்போதும் தடை தான். ‘ரொம்ப நல்ல படமாம்’ என்றால் ‘ஆமா, உங்களுக்கு எல்லா படமுமே நல்ல படம் தான்’ என்பார். எங்கள் வீட்டுக் கல்யாணங்களில் அப்பாவின் பங்குதான் அதிகம். பொறுமையாக அத்தனை வேலைகளையும் வாய்பேசாமல் செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா சில வேலைகளை ரொம்பவும் திறம்பட செய்வார். மாம்பழம் தோல்  முழுவதையும் கத்தியை வைத்துக்கொண்டு, துளிக்கூட கட் ஆகாமல் தோலை எடுப்பார். அப்படி அப்பா எடுத்துக் கொடுக்கும் தோலை நான் எடுத்து அப்படியே சாப்பிட்டு விடுவேன். ‘போன ஜென்மத்தில் இது ஆடாவோ, மாடாவோ பிறந்திருக்கும்’ என்று அப்பா சிரித்துக் கொண்டே சொல்வார். அதேபோல அப்பா வித்தை செய்யும் இன்னொரு பழம் விளாம்பழம். ஓட்டை உடைத்து இரண்டாகப் பிளந்து வெல்லம் போட்டு ஓட்டிலேயே போட்டுக் கொடுத்து விடுவார். ஆ! மறந்துவிட்டேனே! அப்பா செய்யும் ஒரு சைட் டிஷ்: எண்ணை மாங்காய் ஊறுகாயிலிருக்கும் மாங்காய் துண்டங்களை எடுத்து தயிரில் போட்டு ‘மாங்கா புடுஸ்’ என்று பருப்புப் பொடி சாதத்திற்கு தொட்டுக்கொள்ள கொடுப்பார்.

 

அப்பாவிற்கு விதம்விதமான துவையல்கள் பிடிக்கும். காய்கறிகள் போட்டு குழம்பு, கறியமுது என்று சாப்பிடுவதை விட  துவையல் சாதம் என்றால் ரொம்பவும் விருப்பபட்டு சாப்பிடுவார். தன் தட்டில் போட்டு மொத்தமாகக் கலந்து எங்களுக்கு உருண்டை உருண்டையாக செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா மிகவும் விரும்பிப் படித்த தினசரி மெயில். அப்பாவின் காலத்திலேயே இந்த செய்தித்தாள் நின்று போய்விட்டது. ‘நல்ல தினசரி. நிறுத்திவிட்டார்களே!’ என்று அப்பா வருத்தப்பட்டது இன்று போல இருக்கிறது. இன்றைக்கும் சென்னை அண்ணா சாலையில் இருக்கும் மெயில் கட்டிடம் பார்க்கும்போது தவறாமல் அப்பாவின் நினைவு வரும். எப்போதுமே வெள்ளை பான்ட், வெள்ளை ஷர்ட் தான் போடுவார் அப்பா. ஃபுல் ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு மடக்கி விட்டுக் கொள்வார்.

 

பெரிய குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளையாகப் பிறந்து அப்பா ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறார். ஆனால் எங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லாமல்  வளர்த்தார். ‘நான்கு குழந்தைகளை பெற்ற நான் உங்களையெல்லாம் நல்லபடியாக வளர்த்து ஆளாக்குவேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு’ என்பார். தனக்கென ஒரு வீடு கூட கட்டிக்கொள்ள முடியவில்லை அப்பாவால். கடைசிக் காலத்தில் உடல்நலக் குறைவால் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டார்.

 

என் திருமணத்தின் போதே அப்பாவின் உடல்நிலை மோசமாகத்தான் இருந்தது. தனது வாழ்நாளில் என் அக்காவிற்கும், எனக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தது அப்பாவின் பெரிய சாதனை. எங்களிருவரையும் வேறு யாரிடமும் கைகாட்டாமல் தனது கடமையை செவ்வனே செய்துவிட்டார் அப்பா.

 

VHS மருத்துவ மனையில் அப்பா இருந்தபோது அங்கிருந்த மருத்துவர் என்னைக் கூப்பிட்டு அப்பாவின் நாட்கள் எண்ணப்பட வேண்டியதுதான் என்று சொன்னபோது நான் பேச்சிழந்து நின்றது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. மருத்துவரிடம் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய உடன் அப்பாவிடம், ’ஒண்ணுமில்லைப்பா, உனக்கு சரியாயிடுமாம்’ என்று நான் கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு சொன்னபோது, அந்த வேதனையிலும் வலியிலும் அப்பாவிடம் ஒரு இயலாத புன்னகை. அப்பா சொன்னார்: ‘இல்லம்மா, நான் சீக்கிரம் போயிடணும்; இந்த வலி வேதனை தாங்க முடியல’. அப்பாவிடம் நான் அன்று சொல்லாதது – நாங்களும் அப்பாவின் வேதனை தாங்கமுடியவில்லை. சீக்கிரம் அப்பாவை திருவடி சேர்த்துக்கொள், பெருமாளே என்று வேண்டிக் கொண்டோம் என்பதை.

 

உலகில் இருக்கும் அத்தனை அப்பாக்களுக்கும் ‘இனிய தந்தையர் தின வாழ்த்துக்கள்!’