ரமாவும் ரஞ்சனியும் 2

 ஏற்கனவே இந்தத் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன். அதைப்படித்துவிட்டு என் அக்கா ரமா ரொம்பவும் நெகிழ்ந்து போனாள். ஆனால் இந்தக் கட்டுரையை நான் மிகவும் மனம் நொந்து, நெகிழ்ந்து எழுதுகிறேன். இதைப் படிக்க அவள் இல்லை என்கிற உண்மை என்னை மிகவும் வதைக்கிறது.

 

அக்கா பிறக்கும்போதே ‘பெரியவள்’ ஆகப் பிறந்தாள் என்று எனக்குப் பல சமயங்களில் தோன்றும். கோடை விடுமுறைக்கு ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது நான் தெருவில் பாண்டி, கோலி எல்லாம் விளையாடிக் கொண்டிருப்பேன் என் சகோதரர்களுடன். இவள் என் பாட்டியுடன் இருப்பாள். பாட்டியுடன் கூடவே வெளியே போவாள். வீட்டிலும் பாட்டியுடன் அடுப்படியில் என்னவோ பேசிக்கொண்டு இருப்பாள். பாட்டியும் அவளை பெரியவள் ஆகவே நினைத்து எல்லாக் கதைகளையும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள். திரும்ப ஊருக்கு வந்தாலும் இவள் என் அம்மாவுடனே இருப்பாளே தவிர தன் வயதை ஒத்த தோழிகளுடன் விளையாட மாட்டாள். என் அம்மா, பெரியம்மா, பாட்டி இவர்களே இவளது தோழிகள் என்று தோன்றும் அளவிற்கு அவர்களுடன் பழகுவாள்.

 

அவர்களுடைய கஷ்ட நஷ்டங்களை வெகு அக்கறையாகக் கேட்பாள். என்னிடம் பேசும்போது ‘பாவம், பாட்டி, பாவம் பெரியம்மா’ என்பாள். எனக்குத் தெரியாத உறவினர்களை எல்லாம் இவள் தெரிந்து வைத்திருப்பாள். அவளுடன் கோவிலுக்குப் போனால் எதிரில் வருகிறவர்கள் அத்தனை பேர்களும் இவளை விசாரித்துவிட்டுப் போவார்கள். ‘பாட்டியோட அத்தான் மன்னி இவர்’, ‘பாட்டியோட அம்மாஞ்சி இவர்’ என்று உறவுமுறை சொல்லுவாள். ‘உனக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரிகிறது? எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லையே!’ என்றால் ‘நீ எப்போ பார்த்தாலும் தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய். பாட்டி பெரியம்மாவுடன் எல்லாம் பேச வேண்டும்’ என்பாள். என்னால் முடியவே முடியாத காரியம் இது என்று நினைத்துக் கொள்ளுவேன்.

 

ஸ்கூல் முடித்தவுடன் ‘மேலே படிக்க விருப்பம் இல்லை. நான் வேலைக்குப் போய் உனக்கு உதவறேன்’ என்று அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டாள். நான் பள்ளிப் படிப்பை முடித்தவுடனே என்னிடமும், ‘மேலே படிக்க வேண்டாம். வேலைக்குப் போய் அப்பாவிற்கு உதவி செய்’ என்று அதையே சொன்னாள். எனக்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆனவுடன் (திருமணத்திற்கு ஐந்தாறு மாதங்கள் இருக்கும்போது) வேலையை விட்டுவிட்டேன். அவளுக்கு ரொம்பவும் வருத்தம். திருமணம் ஆகும்வரை வேலைக்குப் போனால் அப்பாவிற்கு உதவியாக இருந்திருக்கும், இல்லையா என்றாள்.

 

மொத்தத்தில் அக்கா உண்மையில் அக்காவாக இருந்தாள். பாட்டி, அம்மா, பெரியம்மா என்று எல்லோருடைய கஷ்டங்களையும் கேட்டு வளர்ந்ததாலோ என்னவோ அக்காவிற்கும் கஷ்டங்களே வாழ்க்கை ஆனது. 22 வயதில் திருமணம். 34 வயதில் அத்திம்பேரை இழந்தாள். யாரையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. யார் கூடவும் இருக்கவும் விரும்பவில்லை. கையில் வேலை இருந்தது. அம்மாவின் துணையுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்தாள். எதற்கும், யாரையும் அண்டி இருக்காமல் தன் முடிவுகளைத் தானே எடுத்தாள்.

 

தன் வாழ்க்கையை அலுவலகம், வீடு என்று அமைத்துக் கொண்டாள். அவளுக்குப் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு திவ்ய தேச யாத்திரை. அம்மாவையும் அழைத்துக் கொண்டு எல்லா திவ்ய தேசங்களையும் சேவித்துவிட்டு வந்தாள். முக்திநாத் தவிர மற்ற திவ்ய தேசங்கள் அனைத்தையும் சேவித்திருக்கிறாள். ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒரு வீடு வாங்கினாள். முடிந்த போதெல்லாம் போய் நம்பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வருவாள். ஸ்ரீரங்கம் போவது என்பதை மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பாள். தன் பேத்திகள் இருவர் மேலும் உயிரை வைத்திருந்தாள். பேத்திகள் இருவரையும் பார்த்துக் கொள்வதை ஆசைஆசையாகச் செய்தாள். பேத்தியை மடியில் விட்டுக் கொண்டு நிறைய பாட்டுக்கள் பாடுவாள்.

‘மாணிக்கம் கட்டி, வயிரமிடை கட்டி….’ என்று பாசுரம் பாடிப் பாடி அவர்களை கொஞ்சி மகிழ்வாள்.

ஸ்ரீரங்கம் போய் நம்பெருமாளை சேவிப்பதே அவளது வாழ்நாளின் குறிக்கோள் என்பது போல அடிக்கடி ஸ்ரீரங்கம் போவாள். நம்பெருமாளை அவள் சேவிக்கும் அழகைக் காண வேண்டும். அந்தப் பக்கம் நின்று சேவிப்பாள். இந்தப் பக்கம் வந்து சேவிப்பாள். வீதியில் எழுந்தருளும் போதும் இந்த வீதியில் சற்று நேரம் சேவித்துவிட்டு அடுத்த வீதிக்கு பெருமாள் எழுந்தருளுவதற்குள்  அங்கு போய் நிற்பாள்.

 

சமீபத்தில் ஒருநாள் அடையாறு அனந்த பத்மநாப ஸ்வாமி கோவிலுக்கு போக ஆசைப்பட்டிருக்கிறாள். அவள் பிள்ளை அழைத்துக்கொண்டு சென்றிருக்கிறான். ‘கோவிலுக்குள் நுழைந்தவுடன் அம்மா கிடுகிடுவென சந்நிதிக்குள் சென்ற வேகம் மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது, சித்தி. அம்மாவிற்கும் பெருமாளுக்கும் நடுவில் ஏதோ பேச்சு வார்த்தை நடப்பது போல இருந்தது. அம்மாவை அவர் வா என்று சொல்வது போலவும் அம்மாவும் வேறு எங்கும் பார்க்காமல் உள்ளே சென்றதும்….. என்ன நடக்கிறது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. சட்டென்று வேகமாக நடக்கும் அம்மாவைப் பிடித்துக் கொண்டேன்’ என்றான் அக்கா பிள்ளை. அதுதான் ரமா.

தனது சோகங்களை சற்று மறந்து பேத்திகளுடன் வாழ்க்கையை கழிக்க ஆரம்பித்த வேளை அந்தக் கொடிய நோய் அவளை பீடித்தது. சென்ற பிப்ரவரி மாதம் நாங்கள் ஸ்ரீரங்கம் போயிருந்தோம். இரண்டு நாட்களில் அக்காவும் வருவதாக இருந்தது. முதல் நாள் போன் செய்து ரொம்பவும் வயிற்றுவலி அதனால் ஸ்ரீரங்கம் பயணத்தை ரத்து செய்துவிட்டேன் என்று அவள் கூறியபோது மனதில் இனம் புரியாத சங்கடம். என்னவானாலும் ஸ்ரீரங்கம் பயணத்தை ரத்து செய்யாதவள் இப்போது செய்கிறாள் என்றால்…என்று மனதை கவலை சூழ்ந்து கொண்டது. சில நாட்களில் தெரிந்துவிட்டது, வயிற்றில் புற்றுநோய் இருப்பது. அப்போதே முற்றிய நிலை தான். ஆறு கீமோதெரபி என்று மருத்துவர் கூறினார். ஒவ்வொரு மாதமும் நான் சென்னைக்குப் போய் அவளுடன் மருத்துவமனையில் தங்குவேன். சிகிச்சை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபின் இரண்டு நாட்கள் அவளுடன் இருந்துவிட்டு திரும்புவேன்.

 

40 வருடங்களுக்கு முன் எங்கள் அப்பாவை இந்த நோய் தாக்கியபோது அருகில் இருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நினைவுகள் வந்து என்னை பயமுறுத்தின. ஆனால் இத்தனை வருடங்களில் மருத்துவம் நிறைய முன்னேறியிருக்கிறது அதனால் அக்கா பிழைத்துவிடுவாள் என்று நினைத்தேன். அம்மா தினமும் திருவள்ளூர் பாசுரம் சேவிக்க ஆரம்பித்தாள். நாளாக ஆக, எங்கள் நம்பிக்கைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது.

 

இன்றைக்கு ஒரு வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அக்கா நினைத்தால் அதை செய்து முடித்துவிட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள். அசாத்திய சுறுசுறுப்பு. அம்மா சொல்வாள்: ‘ரமா அடுப்படியில் நுழைந்தால் அடுப்பு தானாகவே பற்றிக் கொள்ளும். உலை தானாகவே கொதிக்கும்!’ என்று. எப்போதும் ஒரு பரபரப்பில் இருப்பாள். ஒருநிமிடம் அயர்ந்து உட்கார மாட்டாள். அப்படிப்பட்டவளை இந்தக் கொடிய நோய் முடக்கிப் போட்டுவிட்டது. மிகவும் சுதந்திரமானவள் அக்கா. அப்படிப்பட்டவள் இப்போது துணையில்லாமல் ஒரு காரியமும் செய்ய முடியவில்லை. கூடவே ஒரு ஆள் அவளுடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த நிலை அவளை மிகவும் பாதித்திருக்க வேண்டும்.

 

அவள் செய்யும் காரியங்களில் எல்லாம் ஒரு ஒழுங்கு இருக்கும். ‘போன் பேசுவது எப்படி என்று ரமாவிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று அவள் தோழிகள் சொல்வார்கள். ‘சொல்ல வந்த விஷயத்தை நறுக்கென்று சொல்லிவிட்டு ‘வைக்கட்டுமா?’ என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்துவிடுவாள். வளவளவென்று பேசவே மாட்டாள்’

 

நிறைய தானதர்மம் செய்வாள். கோவில்களுக்கு வாரி வழங்குவாள். அவளுக்கு வரும் கடிதங்கள் எல்லாமே கோவில்களிலிருந்து வரும் பிரசாதக் கவர்கள் தான். சமீபத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து வைகுண்ட ஏகாதசி பிரசாதம் செல்வர் அப்பம் வந்திருந்தது. அவளால் அதை சாப்பிட முடியவில்லை, பாவம்.

 

நான் அவளுடன் மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. எங்கள் திருமணத்திற்கு முன் நாங்கள் இருவரும் எப்படி இருந்தோமோ அதேபோல இப்போது இருந்தோம். அக்கா தங்கை என்ற உறவை மீறி தோழிகள் போல இருவரும் ஒருவரின் அண்மையை இன்னொருவர் விரும்ப ஆரம்பித்தோம். நான் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருப்பாள். ‘நீ வந்துட்டயா? நான் பிழைத்துவிடுவேன்’ என்பாள். இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்போம். நான் அறியாத ரமாவை இந்த ஒரு வருட காலத்தில் அறிந்தேன். எத்தனை வேதனை பட்டிருக்கிறாள்! தனி ஒரு ஆளாக எல்லாவற்றையும் தாண்டி சற்று நிம்மதியாக இருக்க வேண்டிய நிலையில் எதற்கு இப்படி ஒரு நோய் அவளுக்கு? ‘யார் சோற்றில் மண்ணைப் போட்டேனோ, சாப்பிடக்கூட முடியவில்லையே’ என்று மனம் நொந்து அழுவாள். கடைசியாக நான் அவளைப் பார்த்தது ஜனவரி 9. நான் ஊருக்குப் போகிறேன் என்றவுடன் முகத்தில் அதிர்ச்சியுடன் என்னைப் பார்த்தாள். கட்டாயம் போகணுமா என்றாள். பண்டிகை முடிந்தவுடன் மறுபடியும் வருகிறேன் என்று சொல்லி அவளை அணைத்துக் கொண்டேன். ‘சீக்கிரம் என்னைத் திருவடி சேர்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி நம்பெருமாளை வேண்டிக் கொள்’ என்றாள். என்னால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.

 

மருத்துவர்கள் சொன்ன காலக்கெடு 3 மாதங்கள். ஆனால் ஒரே வாரத்தில் அக்காவின் கதை முடிந்துவிட்டது. இனி அவள் பிழைக்க மாட்டாள் என்று தெரிந்தவுடன் நான் நம்பெருமாளிடம் இந்தக் கோரிக்கையைத் தான் வைத்தேன்: ‘இனியும் இந்த சித்திரவதை அவளுக்கு வேண்டாம். நிறைய பாடுபட்டு விட்டாள். அதிக சிரமம் கொடுக்காமல் அவளுக்கு இரங்கு’

 

ஜனவரி 13 காலையிலேயே அக்காவிற்கு நினைவு தப்பிவிட்டது. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று சிகிச்சை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். நினைவு போன நிலையில் ஒருமுறை என் பெயரை சொன்னாள் என்று அக்காவின் பிள்ளை சொன்னான். அவ்வளவுதான். நாங்கள் காஞ்சீபுரம் அருகில் போய்க்கொண்டிருந்த போது செய்தி வந்துவிட்டது. ‘அம்மாவின் முகம் ரொம்பவும் அமைதியாக இருக்கிறது’ என்று அக்கா பிள்ளை சொன்னான். அவளது எல்லாக் கஷ்டங்களும் ஒரு முடிவிற்கு வந்துவிட்டன பிறகு அமைதி தானே!

 

‘நீ இப்படி எனக்காக ஓடி ஓடி வருகிறாயே!’ என்பாள் ஒவ்வொருமுறை நான் போகும்போதும். என்ன பலன்? அவளுடைய வலி, வேதனைகளை என்னால் வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லையே! நான் மாறனேர் நம்பி இல்லையே! பலமுறை இப்படி நினைத்து அவளுக்குத் தெரியாமல் அழுவேன்.

சூழ்விசும் பணிமுகில் தூரியம் முழக்கின

ஆழ்கடல் அலைதிரை கையெடுத் தாடின

என்ற நம்மாழ்வாரின் வாக்குப்படி என் அக்காவிற்கும் பரமபதத்தில் வரவேற்பு கிடைத்திருக்கும். முமுக்ஷுக்களுக்கு (மோக்ஷத்தை விரும்பும் நாரணனின் பக்தர்கள்) கிடைக்கும் திரும்ப வர முடியாத உலகத்தில் என் அக்கா ரமாவிற்கும் ஒரு இடம் கிடைத்திருக்கும்.  அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் சென்று விரஜா நதியில் நீராடி வந்திருக்கும் அவளை நம்பெருமாள் பக்கத்தில் அமர்த்திக் கொண்டு ‘ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு விட்டாயோ?’ என்று முதுகை தடவி விட்டுக் கொண்டிருப்பார்.

 

இனி அவளுக்குப் பிறவி கிடையாது. இந்த ரஞ்சனியின் நினைவுகளில் மட்டுமே வாழ்ந்திருப்பாள் ரமா.

 

அதீதம் இதழில் படிக்க இங்கே

 

 

 

உபன்ட்டு!

 

உபன்ட்டு   (UBUNTU ) என்பது ஒரு ஆபரேடிங் சிஸ்டம். அந்தப் பெயர் எதனால் கொடுக்கப்பட்டது என்பதற்கு ஒரு நிகழ்வு காரணம் என்று ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண விஜயம் தளத்தில் வந்திருந்தது. இதோ உங்களுக்காக அந்த நிகழ்வு:

ஒரு மனிதவியலாளர் ஒருமுறை ஆப்பிரிக்க பழங்குடி இனக் குழந்தைகளுக்காக ஒரு விளையாட்டை  நடத்தினார்.

ஒரு கூடை நிறைய மிட்டாய்களும், இனிப்புகளுமாக ஒரு மரத்தினடியில் வைத்தார். குழந்தைகளை அந்த மரத்தினின்றும் நூறு அடி தூரத்தில் நிற்க வைத்தார். குழந்தைகளிடம் சொன்னார்: ‘யார் முதலில் ஓடிப்போய் அந்த கூடையைத் தொடுகிரார்களோ, அவர்களுக்கு அந்த மிட்டாய்களும், இனிப்பும் கிடைக்கும்’

அவர் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று சொன்னவுடன் அந்தக் குழந்தைகள் என்ன செய்தனர் தெரியுமா? எல்லோரும் ஒருவர் கையை இன்னொருவர் பிடித்துக் கொண்டு ஒட்டு மொத்தமாக அந்த மரத்தடிக்குச் சென்று கூடையை எடுத்து இனிப்புகளையும் மிட்டாய்களையும் சமமாகப் பிரித்துக் கொண்டார்களாம்.

ஏன் அப்படிச் செய்தார்கள் என்று மனிதவியலாளர் கேட்டபோது அவர்கள் ‘உபன்ட்டு’ என்றார்களாம். அதற்குப் பொருள் எல்லோரும் வருத்தமாக இருக்கும்போது ஒருவர் மட்டும் எப்படி சந்தோஷமாக இருக்க முடியும்?’

உபன்ட்டு என்பதற்கு அவர்கள் மொழியில் ‘நான் என்பது நாங்கள்’ என்று பொருள்.

இந்த செய்தி எல்லா தலைமுறையினருக்கும்.

இந்த செய்தி என்றும் நம் மனதில் இருக்கட்டும். இந்த குழந்தைகள் சொன்ன செய்தியை உலகிற்குப் பரப்புவோம். கூடவே அது தரும் சந்தோஷத்தையும்!

‘நான் என்பது நாங்கள்!’

இதையே தான் ஆண்டாளும் ‘கூடியிருந்து குளிர்ந்து’ என்கிறாள்.

 

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள் 2016!

2015 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2015 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 53,000 times in 2015. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 20 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

செல்வ களஞ்சியமே மூன்றாவது மின்னூல்

selvakalanjiyam

 

எனது வலைப்பதிவில் மட்டுமே எழுதி வந்த நான் பிற வலைத்தளங்களுக்குச் சென்று கருத்துரை கொடுத்துவிட்டு வருவேன். அப்படி தொடர்ந்து நான் சென்ற தளம் நான்குபெண்கள்.காம். வித்தியாசமாக ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களிடம் இருந்தது. எந்தப் பதிவாக இருந்தாலும் அதைப் புதுமையாக செய்து வந்தார்கள். உங்கள் பாணி நன்றாக இருக்கிறது என்று ஒருமுறை கருத்துரை சொன்னபோது ‘உங்களைப் போன்றவர்கள் எங்களுடன் கைகோர்த்தால் இன்னும் பல விஷயங்கள் செய்யலாம்’ என்று நான்குபெண்களிடமிருந்து பதில் வந்தது. ‘சரி சொல்லுங்கள், என்ன செய்யவேண்டும்?’ என்று கேட்டபோது, எங்களுக்காக குழந்தை வளர்ப்புத் தொடர் எழுதுங்கள்’ என்றார்கள். அப்படி எழுத ஆரம்பித்ததுதான் இந்தத் தொடர். குழந்தையை அப்படி வளர்க்க வேண்டும், இப்படி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று வெறும் ஏட்டுச்சுரக்காய் மாதிரி இல்லாமல், என்னுடைய, எனது தோழிகளின் எங்கள் வீட்டுப் பெரியவர்கள் சொன்னது என்று எல்லாவற்றையும் கலந்து எழுதியது இந்தத் தொடரின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்று சொல்லலாம்.

 

இந்த முதல் புத்தகத்தில் பெற்றோர்களுக்கும் பயன்படும்வகையில் பலவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறேன். வேலைக்குப் போகும் பெண்கள், குழந்தை வளர்ப்பில் ஆண்களின் பங்கு, குழந்தையின் பேச்சுத் திறன், இளம் குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் காதுகேளாமை என்று பல விஷயங்களையும் பேசியிருக்கிறேன்.

 இதன் அடுத்த பகுதி விரைவில் வெளிவரும் மின்னூலாக.
பதிவிறக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்  செல்வ களஞ்சியமே 
திரு ஸ்ரீநிவாசன், திரு மனோஜ்குமார், திரு சிவமுருகன் இவர்கள் எல்லோருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி.

 

வைகுண்ட ஏகாதசி

 
இரண்டு தடவை வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று ஸ்ரீரங்கம் போயிருக்கிறோம். முதல் தடவை நடுஇரவில் எழுந்திருந்து தீர்த்தாமாடிவிட்டு கோவிலுக்குள் சென்று கிளி மண்டபத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டோம். நம்பெருமாள் எழுந்தருளியதும் அவர் பின்னாலேயே கொஞ்ச தூரம் போய்விட்டு மூலவரைசேவிக்க மறுபடி கருவறைக்குள் நுழைந்தோம். மூலவரை முத்தங்கியில் நிதானமாக சேவித்துவிட்டு வந்தோம். என்ன இத்தனை சுலபமாக சொல்லிவிட்டீர்கள் என்கிறீர்களா? அந்தக் காலத்தில் அத்தனை சுலபமாகத்தான் இருந்தது பெருமாள் சேவை – எந்த நாளாயிருந்தாலும். எப்போது முடிகிறதோ அப்போது போய் சேவித்துவிட்டு வருவோம். நம்பெருமாள் நாள் முழுவதும் மணல்வெளியில் எழுந்தருளியிருப்பார் ஸ்ரீமான்தாங்கிகளின் தோள்களில். நிதானமாகப் போய் சேவித்துவிட்டு வருவோம்.
திருப்பதியில் கூட ஒரு காலத்தில் அம்மா அங்கப்பிரதட்சணம் செய்யும்போது அவள் பின்னாலேயே போய் அம்மா முடித்தவுடன் த்வஜஸ்தம்பத்திலிருந்து அப்படியே பெருமாள் சந்நிதியில் நுழைந்து பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வந்திருக்கிறோம்- பலமுறை. இந்தக் க்யு, ஜருகண்டி ஜருகண்டி எல்லாமே செயற்கை. மனிதர்களால் செய்யப்பட்டது. அங்கு சரியும் கூட்டத்தைப் பார்த்துவிட்டு மற்ற கோவில்களிலும் கூட்டம் இருக்கிறதோ இல்லையோ சீக்கிரம், சீக்கிரம் அல்லது நட, நட (மலையாள திவ்ய தேசங்களில்) என்று விரட்டுகிறார்கள்.
திருவனந்தபுரம் போயிருந்தபோது மூலஸ்தானத்தில் நாங்கள் மட்டுமே. சேவிக்க ஆரம்பித்தவுடன் அங்கு பணியில் நின்றிருந்த பெண் போலீஸ் ‘நட, நட’ என்றார். நான் உடனே ‘எண்ட பொன்னு மோளே! யாரும் இல்லையே, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தரிசித்துவிட்டுப் போறேன்’ என்றேன். ‘எத்தர நேரம்?’ என்றார் அவர். ‘எத்தர நேரமானாலும் பெருமாளை தூக்கிக் கொண்டு போகமாட்டேன்’ என்று தமிழிலும் மலையாளத்திலும் கலந்துகட்டி சொல்லிவிட்டு மனம் குளிர பெருமாளை ஆற அமர சேவித்துவிட்டுத்தான் வந்தேன். ஒரேஒரு வருத்தம் என்னவென்றால் அத்தனை செல்வம் இருந்தும் பெருமாளுக்கு அழுக்கு வஸ்த்திரம் தான்!
இரண்டாவது முறை வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று ஸ்ரீரங்கம் போனபோது விடியற்காலை கோவிலுக்குப் போகமுடியவில்லை. விடிந்ததும் நானும் என் கணவருமாக கோவிலுக்குள் சென்றோம் கூட்டம் தாங்கமுடியவில்லை. க்யூ நீநீ……………………. …….ண்டிருந்தது. பார்த்துக்கொண்டே சென்றோம். தாயார் சந்நிதிக்கு போகும் வழியெல்லாம் தாண்டி நின்றிருந்தனர் மக்கள். க்யூ எங்கே முடிகிறது என்றே தெரியவில்லை. மெதுவாக சந்திரபுஷ்கரிணி அருகில் வந்தோம். பரமபத வாசல் கதவின் அருகே யாருமே இல்லை. மெல்ல அங்கு போய் யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றும்முற்றும் பார்த்துக்கொண்டே அந்த வாயிலுக்குள் நுழைந்துவிட்டோம்! பரமபத வாசலிலிருந்து எல்லோரும் வெளியே வருவார்கள். நாங்கள் அதன் உள்ளே நுழைந்து கொஞ்ச தூரம் அப்படியே நடந்தோம். பிறகு திரும்பி வெளியே வந்தோம். இதுசரியா தவறா என்று மனதிற்குள் உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.
வீட்டிற்கு வந்தவுடன் எனது மாமாவிடம் நடந்ததைச் சொன்னேன். ‘நீ செய்ததுதான் சரி. பெருமாள் மட்டும் தான் அவனது ஆஸ்தானத்திலிருந்து பரமபத வாசல் வழியாக வெளியே வரமுடியும். நாமெல்லாம் அதற்குள் இங்கிருந்து நுழையத்தான் முடியும்! அங்கு ஒருமுறை நுழைந்துவிட்டால் திரும்ப வருதல் இல்லை’ என்றார். மனது கொஞ்சம் சமாதானமாயிற்று.
பெங்களூரில் சில கோவில்களில் மட்டுமே பரமபதவாசல் இருக்கும். பரமபதவாசல் இல்லாத கோவில்களில் பெருமாளை ஒரு மண்டபத்தில் ஊஞ்சலில் உயர எழுந்தருளப் பண்ணியிருப்பார்கள். நாம் குனிந்து பெருமாளின் கீழே வரவேண்டும். எத்தனை மணிக்குப் போனாலும் எத்தனை பேர்கள் வந்தாலும் அத்தனை பேர்களுக்கும் அவலில் செய்த சித்திரான்னம் கிடைக்கும் பெங்களூர் கோவில்களில். சில கோவில்களில் கூடவே லட்டும் கொடுப்பார்கள்.
பெங்களூரு மார்கெட் இருக்குமிடத்தில் உள்ள கோட்டே வெங்கட்ரமண ஸ்வாமி கோவிலுக்குத்தான் வருடாவருடம் போவோம். காலை 2 மணிக்கு எழுந்து தீர்த்தாமாடிவிட்டு போனால் கோவிலுக்குள் போகமுடியும். பிறகு போனால் வெளியில் க்யூவில் கால்கடுக்க நின்று சேவிக்க வேண்டும். நல்ல குளிர் வேறு. ஆனால் அந்த அதிகாலையில் போய் பெருமாளை சேவிப்பது மனதிற்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும். அந்த அதிகாலையிலும் அவல் சித்ரான்னம் நிச்சயம் கிடைக்கும்.
இந்தமுறை தொலைக்காட்சியில் பெருமாளை சேவித்ததுடன் திருப்திப் பட்டுக்கொண்டேன்.

திருப்பாவை தனியன்கள்

thiruppavai

 

தனியன்கள் என்பவை பிற்காலத்தில் வந்த ஆச்சார்யப் பெருமக்களால் சாதிக்கப்பட்டவை. ஆண்டாளின் திருப்பாவைக்கு மூன்று தனியன்கள் உண்டு.

முதலாவது தனியன் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் சாதித்தது

 நீளாதுங்க ஸ்தன கிரிதடீஸூப்தம்

     உத்போத்ய க்ருஷ்ணம்

பாரார்த்யம் ஸ்வம் ச்ருதி சதசிரஸ்

     ஸித்தம் அத்யா பயந்தீ

ஸ்வோச் சிஷ்டாயாம் ஸ்ரஜிநிகளிதம்

     யா பலாத்க்ருத்ய புங்க்தே

கோதா தஸ்யை நம இதமிதம்

     பூய ஏவாஸ்து பூய :

 

நீளாதேவியின் அம்சமான நப்பின்னைப் பிராட்டியின் உயர்ந்து பருத்த முலைத்தடங்களாகிற மலையடிவாரத்திலே உறங்குகின்றவனும், தான் சூடிக் கொடுத்த மாலையாலே கட்டுப்பட்டவனும் ஆன கிருஷ்ணனுக்கு அவனுடைய பாரதந்த்ர்யத்தை (அதாவது ஆத்மாக்கள் அவனிட்ட வழக்காயிருந்து அவனுக்கே பயன்படுவதை) உணர்த்தி எம்மை அடிமைகொள்ள வேணும் என்று நிர்பந்தித்த ஆண்டாளை நமஸ்கரிக்கிறேன் என்று இந்தத் தனியனை சமர்ப்பிக்கிறார் ஸ்ரீ பராசர பட்டர்.

 

திருமால் கண்ணனாய் இப்பூவுலகில் அவதரித்தது எதற்கு எனில், ஆத்மாக்களை அடிமை கொண்டு ரக்ஷிக்கவே. யசோதையின் உடன் பிறந்தவரான கும்பனின் மகளாக அவதரித்த நீளாதேவி (நப்பின்னை) கண்ணனின் மனைவி. அவளுடைய அவய அழகிலும், ஆத்ம குணங்களிலும் ஈடுபட்டு கண்ணன் தனது அவதார காரியத்தை மறந்திருந்தான். பொறுமைக்கு பெயர்போன பூமிப்பிராட்டியின் அவதாரமாகிற ஆண்டாள் தன் குழந்தைகளை (ஜீவாத்மாக்களை) கண்ணன் ஆட்கொள்ளாதது கண்டு வருத்தமுறுகிறாள். மலைக்குகையில் வாழும் சிங்கத்தை உபாயம் அறிந்தவர்கள் கட்டி வசப்படுத்துமாப்போலே இந்த யசோதை இளஞ்சிங்கத்தை தான் சூடிக் களைந்த மாலைகளாலே கட்டி வசப்படுத்தி விட்டாள். அவனுக்கு அவன் அவதாரமெடுத்த காரியத்தை உணர்த்தி நம்மையெல்லாம் ஆட்கொள்ள வைக்கிறாள் ஆண்டாள். அந்த ஆண்டாளுக்கு நாமெல்லாரும் ‘ஒழிவில் காலமெல்லாம்’ அடிமை செய்ய வேண்டும் என்கிறார் ஸ்ரீ பராசர பட்டர்.

 

இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது தனியங்கள்

ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார் அருளிச்செய்தது

 

அன்ன வயற்புதுவை ஆண்டாள் அரங்கற்குப்

பன்னு திருப்பாவைப் பல்பதியம் இன்னிசையால்

பாடிக் கொடுத்தாள்நற் பாமாலை; பூமாலை

சூடிக் கொடுத்தாளைச் சொல்லு.

 

‘மென்னடை யன்னம் பரந்துவிளையாடும் வில்லிபுத்தூர்’ என்ற ஆண்டாளின் திருவாக்கையே இங்கு உய்யக்கொண்டார் தனது முதல் தனியனில் முதலடியாகப் பயன்படுத்துகிறார்.

அன்னங்கள் விளையாடித் திரியும் வளங்கள் நிறைந்த வயல்களையுடைய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் என்னும் திவ்ய தேசத்தில் பிறந்தவளும், திருவரங்கத்திலே திருமகள் கேள்வனாக உறையும் திருவரங்கனுக்கு மிகச்சிறந்த இனிய இசையுடன் கூடிய (பதியம் – வடமொழில் பத்யம் என்பது இங்கு தமிழில் பதியம் ஆகியிருக்கிறது) திருப்பாவையாகிற முப்பது பாடல்களை பாமாலைகளாக பாடிக் கொடுத்தவளும், தான் சூடிக் களைந்த பூமாலைகளை அந்த அரங்கன் சூடி அநுபவிக்கக் கொடுத்தவளும் ஆன ஆண்டாளை வாய்படைத்த பயனாக நெஞ்சே சொல்லு என்று நெஞ்சுக்கு உபதேசிக்கிறார் ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார்.

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் தனது காலக்ஷேபத்தின் போது அடிக்கடி சொல்லுவாராம்: ‘தினமும் திருப்பாவையை அநுசந்திக்க வேணும்’ என்று. ஒருமுறை, சம்சாரி ஒருவர் எழுந்திருந்து கேட்டாராம்: ‘சம்சாரத்தில் உழலும் எம்மைப் போல்வாருக்கு முப்பது பாசுரங்கள் சேவிப்பதற்கு கால அவகாசம் கிடைத்தல் அரிது. என்ன செய்யலாம்?’

‘முப்பது பாசுரங்கள் சேவிக்க இயலாது என்றால் கடைசி இரண்டு பாசுரங்களையாவது சேவியுங்கள்’.

‘அதற்கும் நேரமில்லையென்றால்?’

‘ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் என்று சொல்லுங்கள். அதுவும் முடியவில்லை என்றால் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஆண்டாள் என்று ஒருத்தி இருந்தாள். அவள் பெருமாளுக்கு திருப்பாவை பாடினாள் என்றாவது மனதிலே நினையுங்கள். அந்த நினைவு உங்களை நல்லகதிக்கு அழைத்துச் செல்லும்’

அன்று உய்யக்கொண்டார் ‘சூடிக் கொடுத்தாளை சொல்லு’ என்று சொன்னதும் இதையே தான் போலும்.

 

சூடிக் கொடுத்த சுடர்க் கொடியே தொல்பாவை

பாடியருள வல்ல பல்வளையாய்! நாடி நீ

வேங்டவற்கு என்னை விதியென்ற இம்மாற்றம்

நாங்கடவா வண்ணமே நல்கு.

 

ஆண்டாளை இந்தத் தனியனில் ‘சுடர்க்கொடி’ என்று விளிக்கிறார் உய்யக்கொண்டார். காரணம் யாதெனில் ஆண்டான் சூடிக் களைந்ததை அடிமைகள் விரும்பி அணிவார்கள். அப்படியல்லாமல் இவள் சூடிக் களைந்ததை ஆண்டவன் உகப்புடன் அணிந்து கொண்ட பெருமை பெற்றவள். அதனாலேயே ஒளிவீசும் (ஞானஒளி) பொற்கொடி போன்றவள். சுடர் என்றால் புகழ். ஆண்டவனையே தான் சூடிக்கொடுத்த பூமாலைகளால் ஆண்டவள் என்ற புகழ் படைத்தவள்.

 

தொல்பாவை என்பது தொன்று தொட்டு அநுசரிக்கப்பட்டு வரும் பழமையான பாவை நோன்பு. திருப்பாவை என்பதையே தொல்பாவை என்கிறார் என்றும் கொள்ளலாம். திருப்பாவையின் பழமை என்னவென்றால் வேதங்களைப்போல அது அநாதிகாலமாக இருந்து வருகை. வேதங்கள் மறைந்த போது அவற்றை பகவான் தன் திருவுள்ளத்தில் வைத்திருந்து வெளியிட்டான். அதேபோல திருவாய்மொழியும் மறைந்த போது ஆழ்வார் திருப்பவளத்திலிருந்து வெளியானது. வேதங்களைப்போல திருப்பாவையும் நித்யமானது. சப்தங்களெல்லாம் உச்சரிக்கப்பட்டு மறைந்து முன்போலவே தோன்றும். அதுபோலவே திருப்பாவையாகிற இந்த வேதாந்த நூலும் சப்தமாகையாலே மறைந்து ஆண்டாள் திருவாக்கின் மூலம் வெளிப்பட்டது. இத்தகைய திருப்பாவையைப் பாடி உலக மக்கள் உய்யும்படி பரம காருண்யம் செய்ததால் ‘அருளவல்ல’ என்கிறார்.

பற்பல வளையல்களைத் தரித்தவளே! (திருப்பாவை பாடியது செயற்கரிய செயலாகையாலே திருமேனி பூரித்து வளையல்கள் எல்லாம் தொங்கிற்றாம்) என்ன கருணை உனக்கு இந்தப் பூவுலக மக்களின் மேல்? மானிடர்க்கு அடிமைப்படாமல், இந்த ஆத்மாவானது அந்த வேங்கடவனுக்கே உரித்தானது என்று நீ ஆராய்ந்து உரைத்ததை நாங்கள் தாண்டிச் செல்லாமல் – அதாவது மீறி நடக்காமல் தப்பாமல் பின்பற்றும்படி அருள் புரிவாயாக!

 

இந்த உலகத்தில் உள்ள ஆத்மாக்கள் எல்லாமே அந்த இறைவனுக்கு உரித்தானதவை. அதனாலன்றோ நீ காமதேவனிடம் மாநிடவர்க்கு என்று ஆக்காமல், ‘வேங்கடவற்கு என்னை பத்னி ஆகும்படி செய்’ என்று வேண்டியது. அதை மறந்து மாயையில் சிக்கித் தவித்து சம்சாரத்தில் தத்தளிக்கும் நாங்களும் அந்த வேங்கடவனுடன் நீ கூடியபடியே கூட வேண்டும் என்ற கருணையினால் இந்தத் திருப்பாவையைப் பாடி அருளியிருக்கிறாய். உனக்குண்டான பகவத் ப்ரேமம் எங்களுக்கும் உண்டாகும்படி நீயே அருள வல்லவள் ஆகையினாலே எங்களுக்கு அவ்வாறே அருள வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார்.

 

 

 

 

திருப்பாவை பிறந்த கதை

 

திரேதாயுகத்திலே மிதிலை ராஜன் ஜனகனுக்கு உழுபடைச்சாலிலே ஸ்ரீதேவியின் அம்சமான ஒருமகள் தோன்றினாள். அந்தக் குழந்தைக்கு அவ்வரசன் ‘சீதை’ என்று பெயரிட்டு தன் புத்திரியாக பாவித்து வளர்த்து வந்தான். அதேபோல கலியுகத்திலே பாண்டிய நாட்டில், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே பெரியாழ்வார் தனது திருநந்தவனத்திலே திருத்துழாய் பாத்தியமைக்க களைக்கொட்டு கொண்டு கொத்துகையில், அக்கொத்தின நிலத்தில் ஸ்ரீதேவி, பூதேவிகளின் அம்சமான ஒரு மகள் தோன்றுகிறாள். திருவாடிப் பூரத்தில் உதித்த அந்தக் குழந்தைக்கு கோதை என்று திருநாமமிட்டு வளர்த்து வருகிறார் விஷ்ணுவை தன் சித்தத்திலே கொண்ட பெரியாழ்வார்.

 

சிறுவயதிலேயே கண்ணனின் பக்கத்திலே தீராத பக்திப் பெருவேட்கையுடனே அவனது கதைகளை தனது திருத்தகப்பனார் செந்தமிழில் பாடும் பாசுரங்கள் வழியே கேட்டு இன்புற்ற கோதை அவனையே மணாளனாகப் பெறவேண்டும் என்ற ஆசையுடனே வளர்ந்து வந்தாள். தனது திருத்தகப்பனார் வடபெருங்கோவிலுடையானுக்கு சாற்ற வேண்டுமென கட்டி வைத்திருக்கும் பூமாலைகளை அவரில்லாத சமயத்திலேயே சூட்டிக் கொண்டு, சிறந்த ஆடை, ஆபரணங்களையும் அணிந்து கொண்டு கண்ணாடியிலே ‘அந்தப் பெருமாளுக்கு நான் நேரொத்தவளா?’ என்று அழகு பார்த்துவிட்டு, தந்தை வருவதற்கு முன் அவற்றைக் களைந்து பூங்கூடையினுள்ளே வைத்துவிடுவாள். யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாய் நடக்கும் இதை அறியாத பெரியாழ்வார் அம்மாலைகளைப் பெருமாளுக்கு சாத்திவர, பெருமாளும் பரம ப்ரீத்தியுடனே அம்மாலைகளை ஏற்றான்.

 

ஒருநாள் ஆழ்வார் சீக்கிரம் திரும்பி வர, பெருமாளுக்கென்று வைக்கப்பட்டிருந்த மாலைகளை தனது மகள் சூடியிருக்கக் கண்டு வெகுவாக துக்கித்து, இனி இப்படி செய்ய வேண்டாம் என்று மகளுக்கு அறிவுரை சொல்லிவிட்டு பெருமாளின் கைங்கரியம் தடைபட்டுப் போனதே என்று வருந்தி இருந்தார். அன்றிரவு ஆழ்வாரின் கனவிலே வந்த வடபத்ரசாயி, ‘ஆழ்வீர்! இன்று மாலைகளைக் கொண்டு வராதது ஏன்?’ என்று வினவ, ஆழ்வாரும் தன் மகள் பெருமாளுக்கென்று வைத்திருந்த மாலைகளை தெரியாமல் சூடிக் கொண்டதைச் சொல்ல, ஆலிலைத் துயில்பவன், ‘கோதை சூடிக் களைந்த மாலையே எமக்கு மிகவுகப்பு. இனி அவள் சூடிக் களைந்த மாலைகளையே நமக்குக் கொண்டுவருவீராக’ என்று பணித்தான்.

 

மிகவும் மனமகிழ்வுற்ற ஆழ்வார் தன் மகள் மலர்மங்கை என்றே எண்ணி அவள் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டு பேணி வந்தார்.  இவள் வேறு யாருமல்ல அனைத்து உலகையும் ஆண்டு வரும் அந்த இலக்குமியே இப்படி ஒரு அவதாரம் எடுத்திருக்கிறாள் என்று உணர்ந்து கோதைக்கு ‘ஆண்டாள்’ என்றும், பெருமாளுக்கு உகந்த மாலைகளைத் தான் சூடிப் பார்த்து கொடுத்த காரணத்தால் ‘சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார்’ என்றும் திருப்பெயர்களை இட்டு அழைத்து வந்தார்.

 

வயது ஏற ஏற, பருவத்திற்குத் தகுந்தாற்போல கோதையின் ஞானபக்திகளும் வளர்ந்து வர, கடல்வண்ணனையே தன் காதலனாகக் கருதி அவன் விஷயமாக பெருவேட்கை கொண்டு அவனை அடைய வேண்டுமென்ற அவா மீதூற ஆயர் குலப்பெண்கள் போலே தானும் நோன்பு நோற்று அந்த நினைவிலேயே உயிர் வாழ்பவளாய் திருப்பாவை, நாச்சியார் திருமொழி போன்ற திவ்யப்பிரபந்தங்களை இயற்றி தன் எண்ணங்களை பகவானிடத்தில் விண்ணப்பம் செய்து வாழ்ந்து வந்தாள்.

 

தன் திருமகள் திருமண வயதை எட்டிவிட்டதை உணர்ந்த பெரியாழ்வார் அவளுக்கு கொழுநன் ஆக வரக்கூடியவன் யாரென்று யோசிக்கலானார். சரியாக யாரும் அமையாமையால், கோதையிடமே ‘நீ யாருக்கு வாழ்க்கைப் பட விரும்புகிறாய்?’ என்று வினவ, அவளும், ‘மானிடர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன். பெருமாளுக்கே உரியவளாக இருக்க விரும்புகிறேன்’ என்று கூறுகிறாள். இவள் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் கோயில் கொண்டிருக்கும் வடபெரும் கோயிலுடையானை விரும்பிச் சென்றாள். அவனோ இவளைக் கண் திறந்து பார்க்கவில்லை; புன்சிரிப்புக் காட்டவில்லை; வாவென்றழைக்கவில்லை. இதனால் மனம் மிகவும் வருந்தி இவனுடன் கலந்து பழகியவர்கள், வாழ்ந்தவர்கள் உண்டோ என்று ஆராயும்போது, திருவாய்ப்பாடியிலே இவன் கண்ணனாக வந்து அவதரித்த காலத்திலேஆய்ப்பாடிப் பெண்கள் நோன்பு நோற்று இவனை அடைந்தார்கள் என்று கேள்விப்படுகிறாள்.

 

‘ஆனால் அவன் நடமாடிய பிருந்தாவனம், அவனும் ஆய்ப்பாடிச் சிறுமிகளும் நீர் விளையாட்டு செய்து மகிழ்ந்த யமுனை ஆறு, அவன் கல்லெடுத்துக் கல்மாரி காத்த கோவர்த்தனம் இவையெல்லாம் நெடுந் தூரமாயிருக்கிறபடியாலே என் செய்வது’ என்று வருந்தி யோசித்தாள். கிருஷ்ணாவதாரத்திலே நடந்த ராசக்ரீடையின் போது கிருஷ்ணன் மறைந்து போக அவனது பிரிவை ஆற்றாத கோபிகைகள் தங்களையே கண்ணனாக பாவித்து அவன் செய்த செயல்களை அநுகாரம் (பிறர் செய்வது போல செய்தல்) செய்து உயிர் தரித்தார்கள் என்ற செய்தி நினைவிற்கு வர, அதேபோல தானும் செய்யலாம் என்று முடிவு செய்தாள். கோபிகைகள் கிருஷ்ணனை அனுகரித்தார்கள். ஆண்டாள் கோபிகைகளை அநுகாரம்  செய்யத் தலைப்பட்டாள். கண்ணனை அடைய அவர்கள் நோற்ற நோன்பையே தானும் நோற்றாள். அதுவே திருப்பாவையாக உருவெடுத்தது.

 

ஆயர்பாடியில் கண்ணன் பிறந்து வளர்ந்துகொண்டிருக்கும் போது அவன் வயதொத்த இளம் பெண்கள் அவனது அழகிலும், குணங்களிலும், அதிமாநுஷ செயல்களிலும் மனதைப் பறிகொடுத்து அவனால் கவரப்பட்டனர். இதைக் கண்ட இடையர்கள் பெண்களைப் பிரித்து சிறையிட்டார்கள். இதன் காரணமாக மழை வராமல் போயிற்று. கன்னிப்பெண்கள் மார்கழி மாதத்தில் நோன்பு நோற்றால் பசுக்களும், நாமும் நன்றாக இருப்போம்; நாடும் செழிக்கும் என்றறிந்த இடையர்கள் பெண்களைக் கூப்பிட்டு நோன்பு நோற்கச் செய்தனர். ஆனால் அவர்களுக்கு நோன்பு பற்றிய அறிவு இல்லாததால், கண்ணனையே கூப்பிட்டு நோன்பு நோற்கும் வழியை சொல்லித் தருமாறு அழைத்துப் பிரார்த்தித்தனர். கண்ணனும் சம்மதிக்க, பெண்களை கண்ணனிடம் ஒப்படைத்து நோன்பு நோற்கச் செய்தனர். பெண்களும் அதிக சந்தோஷத்தை அடைந்து தங்கள் தோழிகளை எழ்ப்பி, நப்பின்னையை எழுப்பி அவளை முன்னிட்டுக் கொண்டு நோன்பு நோற்று நோன்பின் பலனாக கண்ணனை அடைந்தனர்.

கோபிகைகள் கிருஷ்ணன் செய்தது போன்ற செயல்களைச் செய்தார்கள் அதாவது காயிகம் – காரியம் செய்தல். ஆண்டாள் செய்ததோ மானசீகம். கோபிகைகளைப் போல செயல் செய்யாமல் மனத்தால் பாவித்தல். கிருஷ்ணனைப் பிரிந்து வருந்திய ஆயர் சிறுமியரில் தன்னையும் ஒருத்தியாக பாவித்தாள். அந்த பாவனையில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் திருவாய்ப்பாடி ஆயிற்று. வடபெருங்கோயில் நந்தகோபனின் திருமாளிகை ஆயிற்று. வடபத்ரசாயி கண்ணன் ஆனான். தன் தோழிப்பெண்களை ஆயர்பாடிச் சிறுமிகளாக வைத்துக்கொண்டு கண்ணனை அடைய நோன்பு நோற்றாள். அவர்கள் மட்டுமல்ல; நந்தகோபன், யசோதை, பலராமன், நப்பின்னை, கோயில் காப்பான், வாசல் காப்பான் எல்லோரும் கோதையின் கற்பனையில் உதித்தனர். இந்த பாவனை மனதில் தோன்றிய பின்பே அவளுக்கு நிம்மதி உண்டாயிற்று. இந்த பாவனை முதிர முதிர தான் பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண்பிள்ளை என்பதை மறந்தாள். இடைப் பேச்சும், இடை நடையும் உண்டாக இடைச்சியாகவே மாறினாள். இவளது திருமேனியில் கூட இயற்கையான வாசனை மறைந்து முடைநாற்றம் (இடைச்சிகள் எப்போதும் பால், தயிர், வெண்ணெய் இவற்றுடனேயே காலம் கழிப்பதால் அவர்களிடமிருந்து வரும் இந்த வாசனைகளை முடைநாற்றம் என்பார்கள்) ஏற்பட்டதாம்!

 

இனி திருப்பாவையின் தனியன் ஸ்லோகங்களைப் பார்ப்போம்.

 

 

 

.