பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 16

 

 

சென்ற வாரம் நான் எழுதியிருந்த அப்பாவின் அனுபவம் என்பதை எழுதியவர் ஜே லிட்வின் (Jay Litvin). Chabad.org என்ற இணையதளத்தில் நான் படித்ததை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

https://www.chabad.org/theJewishWoman/article_cdo/aid/2366419/jewish/Dont-Forget.htm

 

தனக்குச் சமமாகப் பேசும் தந்தையிடம் குழந்தை தனது பள்ளியில் தான் சந்திக்கும் பிரச்னை பற்றியும் பேசுகிறது. பள்ளியில் என்ன நடக்கிறது என்பதை தங்கள் பிள்ளைகள் தங்களிடம் சொல்வதேயில்லை என்று பல பெற்றோர்கள் வருத்தப்பட்டுக் கொள்ளுகிறார்கள். இளம் வயதிலேயே குழந்தைகளுடன் ஒரு நெருக்கத்தை வளர்த்துக் கொண்டுவிட்டால் பள்ளியில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களையும் உங்களிடம் வந்து சொல்லுவார்கள்.

குழந்தையுடன் பேசுவது என்பதில் தான் பாதிக்கு மேற்பட்ட பெற்றோர்கள் தவறி விடுகிறார்கள். பள்ளியில் என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் இருந்துவிட்டு தேர்வு வரும் சமயத்தில்  விழித்துக் கொள்வார்கள். இது மிகவும் தவறான அணுகுமுறை. தினமும் குழந்தையுடன் பேசி பள்ளியில் என்ன நடந்தது என்பதைக் கேட்டு அறிந்து கொள்வது பெற்றோர்களின் தலையாய கடமை. அவ்வப்போது பள்ளிக்குச் சென்று குழந்தைகளின் படிப்பு, வகுப்பில் அவர்களின் பங்களிப்பு, மற்ற மாணவர்களுடன் பழகும் விதம்  முதலியவற்றை ஆசிரியர்களிடமிருந்து தெரிந்து கொண்டு வாருங்கள்.

குழந்தைகளுடன் பேசும்போது சில விஷயங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது நல்லது.

நமது மூளை நாம் பேசும், கேட்கும் வார்த்தைகளை வியப்பான முறையில் பதிவு செய்துகொள்ளுகிறது. பேசுவதற்கு முன் சற்று யோசித்துவிட்டுப் பேசுவது நமக்கும், நாம் மிகவும் விரும்பும் நம் குழந்தைகளுக்கும் நன்மையை விளைவிக்கும். பேசுமுன் யோசி என்றே நம் முன்னோர்களும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நாம் கூறும் வார்த்தைகள் எப்படி செயல்முறைப் படுத்தப் படுகின்றன, எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் படுகின்றன எப்படி நாம் சொல்லும் சொற்களை அதிக பலன் கொடுக்கும்படியாகச் சொல்லுவது என்றெல்லாம் புரிந்துகொண்டால் வார்த்தைகளையும் தேர்ந்தெடுப்பது சுலபமாகும். நமது குறிக்கோளும் நிறைவேறும்.

சுருக்கமாகப் பேசுதல் மூளைக்கு சட்டென்று புரிகிறது: நீங்கள் நீளமாக அறிவுரை என்று கூறுவது அதற்குப் புரிவதில்லை. சின்னச்சின்ன உறுதியான கட்டளைகள் மனதில் அழுத்தமாகப் படிகின்றன.

  • ‘நீ நன்றாகப் படித்தால் தான் நாளை பெரிய மனிதனாகலாம். வாழ்வில் உயரலாம்’ என்றெல்லாம் நீளமாகச் சொல்லுவதற்கு பதில் ‘நன்றாகப்படி’ என்று மாணவப் பருவத்தில் இருக்கும் உங்கள் பிள்ளைகளிடம் சொல்லுவது நல்ல பலனைக் கொடுக்கும்.
  • இப்போது நடக்க வேண்டியதைச் சொல்லுங்கள். பழைய விஷயங்களை போட்டுக் கிளறாதீர்கள். ‘வரப்போகிற தேர்விற்கு ஆயத்தம் செய்து கொள்’ என்பது நல்ல பேச்சு. ‘சென்றமுறை நீ சரியாகப் படிக்கவில்லை. மதிப்பெண்கள் குறைந்துவிட்டன. இந்த முறையாவது சரியாக தயார் செய்துகொள்ள வேண்டாமா?’ இது அனாவசியப் பேச்சு.
  • எதிர்மறைச் சொற்களை நமது மூளை ஏற்பதில்லை. அதேபோல ‘இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே’ என்பனவற்றையும் விரும்புவதில்லை. ‘புத்தகத்தை மறந்துவிட்டுப் போய்விடாதே!’ என்று சொல்லுவதைவிட ‘ஞாபகமாகப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு போ!’ என்பது மூளையில் நல்ல வார்த்தைகளாகப் பதியும்.
  • குழந்தைகள் உங்களிடம் பேசும்போது உங்களது மறுவினையும் சரியான முறையில் அமைய வேண்டும். ‘இன்றைக்கு கஷ்டமான வீட்டுப்பாடம்!’ என்று அவர்கள் சொல்லும்போது ‘நீ ரொம்ப சுலபமா பண்ணிடுவே பாரு, நானும் உதவி பண்ணுகிறேன், சரியா’ என்று சொல்லுங்கள். ‘எப்படித்தான் முடிக்கப் போகிறாயோ?’ என்று நீங்கள் சொன்னால் குழந்தைகளின் மனதில் ‘முடிக்க முடியாது’ என்று பதிந்துவிடும்.
  • நமது மூளை நாம் பேசும் வார்த்தைகளில் இருந்து ‘லேபிள்’ களைத் தயார் செய்துவிடும். உதாரணமாக உங்கள் பிள்ளைகள் இருவரும் காலையில் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுவோம். ஒரு பிள்ளையிடம் நீங்கள் சொல்லுகிறீர்கள்: ‘உன் அக்காதானே அவள்? அவளிடம் நீ இத்தனை மோசமாக நடந்து கொள்ளலாமா?’ என்று. கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் குழந்தையின் மனதில் நான் மோசமானவன் என்ற லேபிள் விழுந்துவிடும். இப்படிச் சொல்லுவதற்கு பதில் ‘உன் அக்கா அவள். அவளிடம் நீ நல்லபடியாக நடந்து கொள்’ என்று சொல்லுங்கள். நான் நல்லவன் என்ற லேபிள் குழந்தையின் மனதில் பதிந்து நல்ல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும்.
  • குழந்தைகள் உற்சாக மிகுதியில் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது ‘ஏன் இப்படிச் சத்தம் போடுகிறீர்கள்? குரலை அடக்குங்கள்’ என்று சொல்வதை விட ‘தயவுசெய்து மென்மையாகப் பேசுங்கள்’ என்று சொல்லுவது உங்கள் மனதையும் அமைதிப் படுத்தும்.

 

குழந்தைகள் வளர வளர அவர்களது விருப்பங்களும், தேர்வுகளும் மாறுகின்றன. ஆனால் உங்கள் அணுகுமுறை உறுதியானதாக, அன்பு நிறைந்ததாக இருக்கட்டும். அவர்களது உணவுப் பழக்கம், தூக்கம், விளையாட்டு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துங்கள். உங்களது தூக்கம், உணவுப் பழக்கம் ஆகியவையும் மிகவும் முக்கியம். உங்களைப் பார்த்துத்தான் குழந்தைகள் வளருகிறார்கள். அவர்கள் எதிரில் ஏதாவது ஒரு உணவுப் பொருள் அல்லது காய்கறி, பழம் பிடிக்கவில்லை என்று நீங்கள் சொன்னால், குழந்தைகளும் அதையே சொல்லுவார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தூங்க வேண்டும் என்பதை முதலிலேயே பழக்கி விடுங்கள்.

சிறு குழந்தைகளுக்கு தினமும் இரவில் புத்தகம் படித்துக் காண்பிப்பது பெற்றோர், குழந்தைகள் இடையே ஒரு நல்ல உறவை, நெருக்கத்தை  ஏற்படுத்தும். கைபேசி, தொலைக்காட்சிப் பெட்டி ஆகியவற்றை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் மட்டுமே பார்க்க அனுமதியுங்கள். இவைகளுடன் நீங்கள் செலவழிக்கும் நேரத்தையும் நன்றாகக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள். இரவில் நன்றாகத் தூங்கி எழுந்திருக்கும் குழந்தைகள் பள்ளியில் மிகவும் கவனத்துடன் பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ளுவார்கள். அவர்களது படிக்கும் திறனும்,ஞாபகசக்தியும் உயரும்.

 

உணவுப் பழக்கம், தூக்கம், விளையாட்டு பற்றி தொடர்ந்து பேசுவோம்.

 

 

 

 

 

 

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர்15 

எனது பேஸ்புக் தோழி திருமதி காயத்ரி ஹரிஹரன் தனது அனுபவத்தைச் சொல்லுகிறார், கேளுங்கள்:

இன்று எனக்கு ஒரு ஆனந்தமான வேடிக்கையான அனுபவம். எனது உறவினர் குழந்தை படிக்கும் பள்ளியில் கிருஷ்ண ஜெயந்தி கொண்டாடுவதால் நீங்கள் வந்து குழந்தைகளுக்கு கிருஷ்ணர் கதை சொல்ல முடியுமா என்று கேட்டார்.  சரி என்று ஒப்புக்கொண்டேன். என் கணவர் உடனேயே ஐபேடில் மஹாபாரதம் டௌன்லோட் செய்து கொடுத்து, பரீட்சை எழுதும் குழந்தைக்கு உதவியாக முன்னேற்பாடு செய்யும் தந்தை போல, இதைப்பார்த்து படித்துக்கொள்..கதை சொல்ல சௌகரியமாக இருக்கும் என்றார். நான் அதெல்லாம் வேண்டாம். அங்கு போய் எப்படி சொல்ல வருகிறதோ அப்படி சொல்லிக் கொள்ளுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன்.  ஸ்கூலில் மாக்கோலத்தில் கிருஷ்ணர் காலடியெல்லாம் போட்டிருந்தார்கள். நான் எல்கேஜி அறையில் போய் “ஹாய் குழந்தைகளா! உங்களுக்கு கிருஷ்ணர் கதை சொல்ல வந்திருக்கேன்” என்று சொல்லி நான் எடுத்துப் போயிருந்த தொட்டில் கிருஷ்ணரை தாலாட்டச் சொல்லி, கதையை ஆரம்பித்தேன். அதுவரை எல்லாம் நல்லபடியாகத்தான் போயிற்று. கிருஷ்ணரை கோகுலத்தில் வசுதேவர் விட்டுவிட்டு, அங்கு பிறந்த பெண் குழந்தையை எடுத்து வந்தார். அந்தக்குழந்தை கம்சன் கையில் எடுத்தவுடன் பறந்து மேலே போனாள் என்று சொன்னவுடன், ஒரு பையன் என்னிடம் எனக்கும் பறக்க முடியும் என்றான். அவ்வளவுதான்…எனக்கும் முடியும், எனக்கும் முடியும் என்று கையை விரித்து குழந்தைகள் ரூம் முழுக்க “பறக்க” ஆரம்பித்து விட்டார்கள்! கதையும் அத்தோடு முடிந்தது!!’

இதுதான் ‘குழந்தைகள் உலகம்’. இந்த உலகத்தில் நுழைவதற்கு ஒரே தேவை: குழந்தைகளின் வயதிற்கு நீங்களும் கீழே இறங்கி வரவேண்டும். அவர்களின் கண்கள் மூலம் உலகத்தைப் பார்க்க வேண்டும். எந்த வயதுக் குழந்தையாக இருந்தாலும் அந்த வயதுக்குரிய அறிவு, பொருள்களை பற்றிய புரிதல் நிச்சயம் இருக்கும். ஆனால் நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்றால் குழந்தைகள் ஒரு காலி பாத்திரம் என்று நினைத்துக்கொண்டு நம்மிடம் இருக்கும் அறிவு என்னும் நீரூற்று மூலம் அதை உடனடியாக நிரப்ப முயலுகிறோம்.

இதோ ஒரு அப்பாவின் அனுபவம்

ஜன்னல் வழியே பாத்துக் கொண்டிருந்த என் பிள்ளை  கேட்டான்: இந்த மரம் எப்படி தன்  கிளைகளை இது போல முன்னும் பின்னும் இப்படி அசைக்கிறது?’

நான் படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்திலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல் சொன்னேன்: ‘மரம் அசைக்கவில்லை, மகனே! காற்று…….’ என்று ஆரம்பித்தவன் சற்று நிதானித்தேன்.  புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு மகனின் அருகில் போய் உட்கார்ந்து நானும் அந்த மரத்தைப் பார்த்தேன். அறையின் உள்ளேயோ, ஜன்னலின் வழியாகவோ காற்றை உணர முடியவில்லை. காற்றின் ஒலியையும் கேட்க முடியவில்லை. ஒரு அறைக்குள் உட்கார்ந்து கொண்டு காற்றுதான் மரத்தின்  கிளைகளை அசைக்கிறது என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அது மரத்தின் தன்னிச்சையான செயலாக ஏன் இருக்கக்கூடாது? மரத்தின் அசைவைப் பார்த்துக் கொண்டே என்னை மறந்து நின்றேன்.

‘நீ சொல்வது இப்போ எனக்குப் புரிகிறது, மகனே! மரத்தின் அசைவு மிக அழகாக இருக்கிறது’.

‘மரம் நடனம் ஆடுகிறதோ?’

‘ஏன் மரம் நடனம் ஆட வேண்டும்?’

‘இப்போது வசந்த காலம். அதனால் இருக்கலாம். குளிர் நன்றாகக் குறைந்திருக்கிறது. அதனால் இருக்கலாம்’

‘இருக்கலாம்’

நாங்கள் இருவரும் மரத்தின் அசைவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அதில் ஒரு லயம் இருப்பது போல தோன்றியது. முதலில் பலமாக, மிகுந்த வலிமையுடன்; பிறகு மெதுவாக, மென்மையாக, திடீரென்று மிக பலமாக, சிலசமயம் மூர்க்கத்தனமாக மரம் அசைந்து கொண்டிருந்தது. நான் இதுவரை பார்க்காத ஒன்றாக இந்தக் காட்சி இருந்தது.

‘அப்பா, மரத்திற்கு உயிர் உண்டா?’

‘உண்டு’

‘அவைகளுக்கு உணர்ச்சிகள் உண்டா?’

‘எனக்குத் தெரியவில்லை, ஏன் கேட்கிறாய்?’

‘இந்த மரம் சந்தோஷமாக இருப்பது போலத் தெரிகிறது. ஒரு மரம் சந்தோஷமாகவும், வருத்தமாகவும் இருக்க முடியுமா?’

‘என்ன சொல்ல விரும்புகிறாய்?’

‘குளிர்காலத்தில் கிளைகள் எல்லாம் மொட்டையாக இலைகள் உதிர்ந்து போய், தலை கவிழுந்து கொண்டு தனியாக பாவமாக இருக்கும். இப்போது பாருங்கள் கிளைகள் முழுவதும் புதிய இலைகள், சூரிய ஒளியில் மின்னுகின்றன; பறவைகள் அங்கே வசிக்கின்றன. இப்போது மரமும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது’.

நாங்கள் இருவரும் மெளனமாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். மற்ற மரங்களும் இப்போது காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு மரமும் ஒவ்வொருவிதமாக எதையோ சொல்ல விரும்புவது போல இருந்தன.

‘அதோ அங்கிருக்கும் ஒரு பெரிய மரத்தைப் பார். அது என்ன சொல்ல நினைக்கிறது?’

‘அது மிகவும் பழைய மரம். நிறைய வயதாகியிருக்கும். நிறைய தடவை வசந்த காலத்தையும், வெயில் காலத்தையும் பார்த்திருக்கும். அதனால் அது அதிகம் எதுவும் சொல்லவில்லை’

கொஞ்ச நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு என் மகன் சொன்னான்: ‘நடனம் ஆட வேண்டுமென்றால் இசை வேண்டும். ஒருவேளை காற்று அந்த மரத்திற்கு மட்டும் கேட்கும் படியாக இசையை கொண்டு வருகிறதோ, என்னவோ?’

என் மகன் சொன்னதை நானும் கற்பனை செய்து பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

என் மகன் மெதுவாகச் சொன்னான்: ‘அப்பா, எனக்கு என் வகுப்பு ஆசிரியரை அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை’

இப்போது புரிகிறதா குழந்தைகளின் உலகின் நாம் நுழைவது எவ்வளவு முக்கியம் என்று?

https://www.chabad.org/library/article_cdo/aid/2706/jewish/My-Childs-Window.htm

Continue reading

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 14  

 

 

சுயசார்புடைய, முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்கக்கூடிய, பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த குழந்தைகளாக தங்கள் குழந்தைகள் இருக்க வேண்டுமென்றுதான் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் விரும்புகிறார்கள். வேகமாக மாறிவரும் உலகில் குழந்தைக்குத் தேவையான திறமைகளை எப்படி வளர்ப்பது?

சிறுவயதிலேயே ஆரம்பித்து நிதானமாக அவர்களை பழக்குவது தான் ஒரே வழி.

  • வீட்டிற்குள் சுதந்தரப் பறவையாக உலவ விடுங்கள்:

சின்னஞ்சிறு குழந்தையாக இருக்கும்போதே குழந்தைகளை வீட்டுக்குள்ளே சுதந்தரமாகச் சுற்ற விடுங்கள். குழந்தைகளிடம் அளவு கடந்த அன்பு செலுத்துவது, அவர்களது வயதிற்குத் தகுந்த, பளிச்சென்ற வண்ணங்களில் கிடைக்கும் விளையாட்டு சாமான்களால் வீட்டை நிறைப்பது இவையெல்லாம் குழந்தைகளை தன்னம்பிக்கை நிறைந்தவர்களாகச் செய்யும். அதே நேரத்தில் தவழும் குழந்தையாக இருந்தாலும், நடக்கத் துவங்கிய குழந்தையாக இருந்தாலும் அவர்களை வீட்டினுள்ளே அவர்கள் போக்கில் உலவ விடுங்கள். அம்மா அப்பாவின் மேற்பார்வையில் வீட்டில் இருக்கும் எல்லா அறைகளுக்கும் போய் அங்கிருக்கும் சாமான்களைத் தொட்டுப் பார்க்கட்டும். இதற்கும் முன்னால் நீங்கள் செய்ய வேண்டிய மிக முக்கியமான பணி: உங்கள் வீட்டை குழந்தைக்கு பாதுகாப்பு நிறைந்ததாகச் செய்வது. வீட்டை தூசு தும்பு இல்லாமல் சுத்தமாக வையுங்கள். குழந்தையின் கைபட்டு சாமான்கள் எதுவும் குழந்தையின் மேல் விழாமல் இருக்க வேண்டும். அறைக்கதவு அடித்துக் கொள்ளாமல் நிலையாக இருக்க வேண்டும். எதன் மேலும் இடித்துக் கொள்ளாமல் குழந்தை வீட்டில் வளைய வரவேண்டும். தரையில் நீர் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். மிதியடிகள், செருப்புகள் குழந்தையின் கைக்குக் கிடைக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மொத்தத்தில் குழந்தை தடுக்கி விழுந்து விடுமோ, அடிபட்டுக் கொண்டுவிடுமோ என்கிற கவலை இல்லாமல் வீட்டைச் சுற்றி வரும் அளவிற்கு வீடு பாதுகாப்பானதாக இருக்க வேண்டும்.

  • பொறுப்புக்களை கொடுத்துப் பழக்குங்கள்:

விளையாடிய பின் விளையாட்டுச் சாமான்களை அதனதன் இடத்தில் வைக்கப் பழக்குங்கள். முதலில் நீங்கள் எடுத்து வையுங்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குழந்தையையும் எடுத்து வைக்கச் சொல்லுங்கள். அதாவது நீங்கள் 90% செய்யும் வேலையில் 10% குழந்தை செய்யட்டும். மெதுமெதுவே உங்கள் பங்கினைக் குறைத்துக் கொண்டு குழந்தையின் பொறுப்பில் விட்டுவிடுங்கள். சற்று வளர்ந்தவுடன் தன்னுடைய புத்தகங்களை அடுக்குவது, தன்னுடைய துணிமணிகளை மடித்து அலமாரியில் வைப்பது, தானாகவே குளித்துவிட்டு வருவது, அறையில் விளக்கு, மின்விசிறி இவைகளை அணைப்பது என்று பொறுப்புகளைக் கொடுங்கள். பெரிய குழந்தைகளை முதல் நாள் இரவே பள்ளிச் சீருடைகளை எடுத்து வைத்துக் கொள்வது, டைம்-டேபிள் பார்த்து அடுத்தநாளுக்குத் தேவையான புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்துக் கொள்வது, தண்ணீர் பாட்டிலில் நீர் பிடித்து வைத்துக் கொள்வது, காலணிகளை பாலிஷ் போட்டு வைப்பது, சாக்ஸ்களை எடுத்து வைத்துக் கொள்வது போன்ற வேலைகளைச் செய்யப் பழக்குங்கள். மிக முக்கியமான பொறுப்பு வீட்டுப் பாடங்களை பாக்கியில்லாமல் முடிப்பது, தேர்வுகளுக்கான பாடங்களை தானாகவே படிப்பது இவைதான். மதிப்பெண்கள் அவர்களது உழைப்பைப் பொறுத்தது என்று தெளிவுபடுத்தி விடுங்கள்.

 

  • கனவுகள் நிறைவேற உதவுங்கள்

 

சிறுவயதில் நிறைவேறாத உங்கள் ஆசைகளை அளவுகோலாக வைத்துக் கொண்டு குழந்தைகளை உருவாக்க முயலாதீர்கள். இப்போதுதான் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கும் உங்கள் சின்னஞ்சிறு குழந்தைக்கு களிமண் வைத்துக்கொண்டு விளையாடப் பிடிக்குமா விளையாடட்டும். உங்கள் பத்து வயது சுட்டிப் பெண்ணுக்கு மெஹந்தி போடப் பிடிக்குமா போடட்டும். அவளது கைத்திறனையும், கற்பனைத் திறனையும் மனதாரப் பாராட்டுங்கள். கல்லூரியில் இருக்கும் உங்கள் பதின்ம வயது மகனுக்குக் கவிதை எழுதப் பிடிக்குமா? உற்சாகப்படுத்துங்கள். அவன் எழுதும் கவிதைகளைக் காது கொடுத்துக் கேளுங்கள். உங்கள் கனவுகளையே அவர்களும் காண வேண்டும் என்று வற்புறுத்தாதீர்கள். புதிய கனவுகளை, பெரிய கனவுகளை அவர்கள் காணட்டும். அவர்களது கனவுகளை நிறைவேற்ற உங்கள் ஒத்துழைப்பைக் கொடுங்கள்.

 

  • வீட்டு வேலைகளையும் செய்யப் பழக்குங்கள்:

‘குழந்தைகள் படிக்கட்டும். வீட்டு வேலைகளை நான் பார்த்துக் கொள்ளுகிறேன்’ என்று சில தாய்மார்கள் சொல்லுகிறார்கள். இது தவறு. வீட்டு வேலைகளையும் அவர்களிடத்தில் ஒப்படையுங்கள். மிகச் சிறப்பாகச் செய்து காண்பிப்பார்கள். வேலைக்குப் போகும் தாய்மார்களுக்கு இத்தகைய குழந்தைகள் ஒரு வரப்பிரசாதம். மாலையில் நீங்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேருவதற்கு முன், வீட்டில் விளக்குகளைப் போட்டு, உலர்ந்த துணிகளை மடித்து வைத்து, வீட்டை சுத்தம் செய்து, பள்ளிக்குப் போட்டுக் கொண்டு போன சீருடைகளை களைந்துவிட்டு வேறு உடை அணிந்து, தலை வாரி, முகம் கழுவி என்று எல்லா வேலைகளையும் செய்யப் பழக்குங்கள். தம்பி, தங்கைகள் இருந்தால் அவர்களுக்கும் உடைமாற்றி, முகம் கழுவி விட்டு, வேறு உடை அணிவித்து அம்மா வீட்டிற்குள் வரும்போது உற்சாகமாக அம்மாவை வரவேற்கலாம். அலுவலகப் பணியினால் அலுத்துப் போய்வரும் அம்மாவிற்கு இவை மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும். இல்லத்தரசிகளும் இதுபோன்ற வேலைகளை குழந்தைகளைச் செய்யச் சொல்லலாம். வீட்டு வேலையைச் செய்வது – அதுவும் நம் வீட்டு வேலையைச் செய்வது எந்தவிதத்திலும் தவறு இல்லை.

 

  • தோல்விகளைக் கண்டு துவள வேண்டாம்.

வெற்றியைப் போலவே தோல்விகளும் வாழ்க்கையில் இன்றியமையாதவை என்பதை முதலில் பெற்றோர்கள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். குழந்தைகளுக்கும் தோல்வியை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது என்று சொல்லிக் கொடுங்கள். தோல்வியிலிருந்து பாடம் கற்கலாம் என்று சொல்லிக் கொடுங்கள். தோல்வியில் துவளாமல் எழுந்து நிற்பதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்று புரிய வையுங்கள். தோல்வி வாழ்வின் முடிவு அல்ல.

மேலும் பேசுவோம்……

 

 

 

 

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 13  

 

குழந்தை என்பது நமக்குக் கடவுள் கொடுக்கும் பரிசு. அதை பத்திரமாகப் பாதுகாத்து நன்றாக வளரும்படி செய்ய வேண்டியது நமது கடமை. குழந்தையின் மேல் ஆழ்ந்த பாசம், அன்பு கொண்டிருந்தாலும் சிலசமயங்களில் பெற்றோர்கள் இந்தக் கடமையிலிருந்து நழுவி விடுகிறார்கள். தங்களது அலுவலக வேலையில் மும்முரமாக இருப்பதால் குழந்தையுடன் அதிக நேரம் செலவிட முடியாமல் போகிறது. விளைவு குழந்தைக்கும், பெற்றோர்களுக்கும் இடையே பேச்சு வார்த்தை நடப்பதேயில்லை. ஒரு குழந்தைக்கு நல்ல பெற்றோராக இருப்பது எப்படி? ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். யாருமே பூரணமான (Perfect) பெற்றோர் ஆக இருக்க முடியாது. இருக்கவும் வேண்டாம்.

நல்ல பெற்றோர் ஆக இருப்பது எப்படி? சில விஷயங்களைத் தவிர்த்து விடுங்கள்.

குழந்தைகளைப் பார்த்து சத்தம் போடாதீர்கள்

சில சமயம் குழந்தைகள் நம் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படாமல் போகும்போது குழந்தைகளைப் பார்த்து சத்தம் போடுகிறோம். நாம் நமது கையாலாகாத்தனத்தை வெளிப்படுத்தும் விதம் இது என்பதைத் தவிர இதனால் எந்தப் பலனும் இல்லை. ‘இவங்க எப்பவும் இப்படித்தான் சத்தம் போடுவாங்க, இதைப் பெரிதாக எடுத்துக்க வேணாம்’ என்று குழந்தைகள் உங்கள் கத்தலுக்குப் பழகி விடுவார்கள்.

நச்சரித்தல்

நச்சரிக்கும் பெற்றோர்களை குழந்தைகள் விரும்புவதில்லை

‘இதைச் செய்தாயா? அதைச் செய்தாயா?’ என்று நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தால். ‘கத்தலு’க்குக் கிடைக்கும் மரியாதைதான் இதற்கும் கிடைக்கும்.

நீளமாகப் பேசுவது – அறிவுரை வழங்குவது.

இவை இரண்டுமே ஒருவழி பேச்சு. அதாவது நீங்கள் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருப்பீர்கள். உங்கள் குழந்தைகளிடமிருந்து எந்தவித மறுவினையும் கிடைக்காது. நீங்கள் எப்போது முடிப்பீர்கள் என்று உங்கள் குழந்தைகள் காத்திருப்பார்கள். நீங்கள் சொல்வது எல்லாம் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு தான்!

குழந்தையை சிறுமைப்படுத்துவது:

‘உன்னால் என்ன முடியும்? எதற்கும் லாயக்கில்லாதவன்’ ‘தண்டச்சோறு’ ‘புத்தியில்லாதவன்’ என்பது போன்ற சொற்களை பெற்றோரின் வாய்மூலம் கேட்கும் குழந்தைகள் தன்னம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக, தாழ்வு மனப்பான்மையுடன் வளருவார்கள். எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் குழந்தைகளை இப்படிச் சிறுமை படுத்தாதீர்கள்.

குழந்தைகளை அடித்துத் துன்புறுத்தல்

ஒரு குழந்தையை அடித்துத் திருத்துவது என்பது மிகவும் மோசமான விஷயம். அடிப்பது மூலம் குழந்தை திருந்தவும் திருந்தாது என்பதுடன் முரட்டுத்தனம் இன்னும் அதிகமாகும். பிரச்னை என்ன என்பதை குழந்தையுடன் பேசி அவனுக்குப் புரிய வையுங்கள். எங்கே தவறு என்பதை நிதானமாகச் சொல்லுங்கள்.

பிற குழந்தைகளுடன் உங்கள் குழந்தையை ஒப்பிட்டுப் பேசாதீர்கள்

ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவமானது. அப்படித்தான் அதன் நடவடிக்கைகளும் அமையும். மற்ற குழந்தைகளுடன் உங்கள் குழந்தைகளை ஒப்பிட்டுப் பேசாதீர்கள். பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளிடம் இருக்கும் ஒரு திறமை உங்கள் குழந்தையிடம் இல்லை என்று நினைப்பதற்கு முன், அவர்களிடம் இல்லாத ஒரு திறமை உங்கள் குழந்தையிடம் இருக்கலாம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் குழந்தையிடம் அதைப் பற்றிப் பேசி அந்தத் திறமையை வளர்க்க உதவுங்கள்.

குற்ற உணர்வில் குழந்தையை தவிக்க விடாதீர்கள்.

குழந்தை செய்யும் தவறுகளை பெரிதாக்காதீர்கள். திரும்பத்திரும்ப அவற்றைச் சொல்லிச்சொல்லி குழந்தை ஏதோ பெரிய குற்றம் செய்துவிட்டது போல உணரச் செய்யாதீர்கள். நாளடைவில் குழந்தை மனஅழுத்தத்திற்கு ஆளாகும்.

குழந்தையை குழந்தையாக நடத்துங்கள்.

ஏராளமான எதிர்பார்ப்புகளை அவர்கள் தலைமேல் சுமத்த வேண்டாம். அவர்களுக்கு தேவையான இடைவெளியைக் கொடுங்கள். முடிவுகளை அவர்களே எடுக்கட்டும்.

உதாரணப் பெற்றோர்களாக இருக்க முயற்சியுங்கள்.

உங்கள் குழந்தைகள் என்னவெல்லாம் செய்யக்கூடாது என்று நினைக்கிறீர்களோ அவற்றையெல்லாம் நீங்கள் செய்யாதீர்கள். உங்களைப் பார்த்துதான் அவர்கள் நடந்து கொள்ளுகிறார்கள். உங்களையும் அறியாமல் நீங்கள் செய்யும் சில செயல்களை அவர்களும் செய்யும் போது உங்களுக்குக் கோபம் வரலாம். அதனால் கூடுமானவரை நீங்கள் உங்களைத் திருத்திக் கொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, குழந்தையை ‘அடுத்த அறைக்குப் போய்ப்படி’ என்று சொல்லாதீர்கள். உங்கள் குழந்தையின் நன்மைக்காக தொலைக்காட்சி பார்ப்பதை உங்களால் நிறுத்த முடியாதா? வெறும் சாப்பாடு போட்டு துணிமணி வாங்கிக்கொடுத்து பள்ளிக்கு அனுப்புவது மட்டுமல்ல பெற்றோரின் கடமை. அவனை நல்ல ஒரு மாணவனாக உருவாக்குவதும் உங்கள் பொறுப்புகளில் ஒன்றுதான். நீங்கள் பொறுப்புள்ளவர்களாக நடந்து கொள்ளுங்கள். உங்களைப் பார்த்து உங்கள் குழந்தைகளும் கற்றுக் கொள்ளுவார்கள்.

குழந்தை எதிரில் மற்றவரின் குறைகளை சொல்லிக்காட்டி சிரிக்காதீர்கள்.

குழந்தையின் எதிரில் சண்டை போடாதீர்கள்.

விருந்தாளிகளின் எதிரில் குழையக் குழையப் பேசுவதும், அவர்கள் சென்றபின் அவர்களைத் தூற்றுவதும் செய்யாதீர்கள். உங்களது இரட்டை வேடம் குழந்தைகளைக் குழப்பும். நாளடைவில் குழந்தைகளின் மதிப்பில் நீங்கள் தரம் தாழ்ந்து போவீர்கள்.

நமக்குக் கிடைக்காதது நம் குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு பெற்றோரும் விரும்புவர். இதில் தவறேதும் இல்லை. அதற்காக வீண் ஆடம்பரம், ஜம்பம் செய்யாதீர்கள். உங்கள் பணவரவு செலவு இவை உங்கள் குழந்தைகளுக்கும் தெரிந்திருக்கட்டும். அதற்காக அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு பைசாவிற்கும் கணக்கு சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் அவர்களுக்காக நீங்கள் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு பைசாவும் உங்கள் கடுமையான உழைப்பிலிருந்து வருவது என்பதை அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள்.

அவர்களது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அதே நேரத்தில் சிலவற்றிற்கு ‘நோ’ சொல்லவும் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். குழந்தைகளுடன் ஒரு நல்ல நண்பனாக இருக்க முயலுங்கள். நிறைவான பெற்றோர்களின் லட்சணங்கள் இவை தான்.

இந்த வருடப் புத்தகம்

joan of arc book

இந்த வருடம் எனது மூன்றாவது புத்தகம் வெளியாகி இருக்கிறது.

‘ஜோன் ஆப் ஆர்க்’ என்ற பிரான்ஸ் நாட்டு வீர மங்கையின் வரலாற்றினை எழுதியிருக்கிறேன். இந்தப் பெண்ணைப் பற்றி பள்ளிகூடப் பாடப்புத்தகங்களில் படித்தது தான்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் கிழக்குப் பதிப்பகம் ஆசிரியர்  திரு மருதன் இந்தப் புத்தகம் எழுதுகிறீர்களா என்று கேட்டபோது என் அக்கா புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் இருந்தாள். எழுதும் மனநிலையில் நான் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். நான்தான் எழுத வேண்டும் என்று அவர் எனக்காகக் காத்திருந்தார்.

எழுத ஆரம்பித்தபோதும் வீட்டில் நிறைய பிரச்னைகள். கணவரின் உடல்நிலை சற்று கவலைக்கிடமாக இருந்தது. எல்லாத் தடைகளையும் மீறி இந்தப் புத்தகத்தை எழுதி முடித்தது மிகப்பெரிய சாதனையாக இன்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. பொறுமையாக எனக்காகக் காத்திருந்த திரு மருதன் அவர்களுக்கு என் நன்றி.

புத்தக அறிமுகத்திற்கு திரு மருதன் எழுதிய முன்னுரை:

ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் – ரஞ்சனி நாராயணன்

‘நான் கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவள். நான் இதுவரை போர்க்களத்தில் கால்களைப் பதித்ததில்லை. என் கரம் இதுவரை வாளைத் தீண்டியதில்லை. எளிமையான, விவசாயப் பின்னணியிலிருந்து வந்தவள் நான். இருந்தும் இங்கிலாந்தை முறியடித்து பிரான்ஸை விடுவிக்கும் பெரும் பணியை கடவுள் எனக்கு அளித்திருக்கிறார். என் தாய்நாட்டின் விடுதலைக்காக என் உயிரைக் கொடுக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். என் தலைமையை ஏற்க பிரான்ஸ் தயாராக இருக்கிறதா?’

ஒரு பதினேழு வயது சிறுமியிடம் ராணுவத்தையும் அதிகாரத்தையும் அளிக்க பிரான்ஸ் தயாராக இல்லை. போர்க்களத்தில் பெண்களுக்கு என்ன வேலை? அதுவும் ஒரு சிறுமிக்கு? கடவுள் என்னிடம் பேசினார்; படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கச் சொன்னார் என்று சொல்லி முன்பின் அறிமுகமில்லாத, குழந்தைத்தன்மை மாறாத ஒரு பெண் திடீரென்று வந்து அறிவித்தால் எப்படி நம்புவது?

இங்கிலாந்து போன்ற ஒரு பலமிக்க எதிரியைச் சமாளிக்கும் பொறுப்பை ஜோனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் பின்னால் அரசரும் படை வீரர்களும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நிற்கவேண்டுமா? இதெல்லாம் நடக்கக்கூடிய காரியமா என்ன?

இங்கிலாந்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து பிரெஞ்சு நகரங்களை ஒரே ஆண்டில் மளமளவென்று ஜோன் விடுவித்துக் காட்டியபோது கடவுளையும் ஜோனையும் அருகருகில் வைத்துப் போற்றியது பிரான்ஸ். ஒரு பெண் நம்மை எதிர்த்துப் போரிட்டுவருவதா என்னும் இங்கிலாந்தின் அலட்சியத்தைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தார் ஜோன். அசாத்தியமான மனிதர்களே வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதை ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் திட்டவட்டமாக நிரூபித்தபோது உலகம் அவரைக் கட்டுக்கடங்காத வியப்புடன் பார்த்தது. ஆனால் அப்போது ஜோன் உயிருடன் இல்லை.

இது ஜோனின் கதை. வரலாற்றை மாற்றியமைத்த ஓர் அசைக்கமுடியாத சக்தியின் கதையும்கூட.

==

கிழக்கு பதிப்பகம்
ப 200, விலை ரூ.225

 

வாங்கிப்படித்து விட்டு கருத்துக்களைப் பதியுமாறு எல்லோரையும் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 12

 

சர்வமத மகாசபையில் சுவாமி விவேகானந்தர் ஆற்றிய உரை கீழை நாடுகளின் மதங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களை வெகுவாக மாற்றியது. மாயமந்திரம், சித்துவேலைகளே கீழை நாடுகளின் மதங்கள் என்ற வாதத்தைத் தகர்த்து அவை மகோன்னதமானவை என்று மேலைநாடுகளுக்குப் புரிய வைத்தது.

‘இந்து மதம் மனிதர்களைப் பாவிகளே என்று அழைக்க மறுக்கிறது. நாம் எல்லோரும் இறைவனின் குழந்தைகள்; பூரணமானவர்கள்; வையத்துள் வாழும் தெய்வங்கள்; அப்படியிருக்கையில் மனிதர்களை பாவிகள் என்று சொல்வது மனித இயல்புக்கே அழிக்க முடியாத கறை. மனித இனம் தன்னுள் இருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையை உணர உதவி செய்வதை தன் முதல் நோக்கமாகக் கொண்டது இந்து மதம்’ என்று சொல்லி மனிதர்களைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தையும், இந்து மதத்தைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தையும் மாற்றினார்.

‘கிறிஸ்தவ மதக் கொள்கைகளை பின்பற்றும் நாடுகள் செல்வம் மிகுந்த, ஆற்றல் வாய்ந்த நாடுகள். மிகவும் பழமையானதும், சிறந்ததுமான இந்து மதத்தைப் பின்பற்றும் இந்தியா ஏன் ஏழ்மையில் வாடுகிறது?’ இந்தக் கேள்வி சுவாமிஜியிடம் பலமுறை கேட்கப்பட்டது. அவர் சொன்ன பதில்:

‘ஐரோப்பாவின் செல்வம் சக மனிதர்களுடன் போரிட்டு, அவர்களைக் கொன்று அதனால் வந்தது. இத்தகைய செல்வத்தை  இந்து விரும்புவதில்லை. இங்கிலாந்து நாட்டவர்களிடமிருந்து நாட்டை ஆள்வது பற்றி அறிய விரும்புகிறோம். விஞ்ஞானம், விவசாயம் போன்றவற்றின் நேர்த்தியை அமெரிக்கா எங்களுக்குக் கற்றுத் தரட்டும். ஆனால் ஆன்மீகத்தை நாங்கள் உலகிற்குக் கற்றுத் தருவோம்’.

இப்படிப்பட்ட உரைகள் மூலம் உலகிற்கு மட்டுமல்ல. இந்தியாவிற்கே இந்தியாவைப் பற்றி அறிய வைத்தார் சுவாமிஜி. சுவாமிஜியின் வாழ்க்கை வரலாற்றிலிருந்து இன்னும் நிறைய கற்க வேண்டும் நாம்.

‘வாழ்க்கையில் நான் அடைந்த அனைத்திற்கும் நான் என் தாய்க்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்’ என்கிறார் சுவாமிஜி. அவரது தந்தை விசுவநாத தத்தர். தாய் புவனேசுவரி தேவி. பெற்றோர்கள் அவருக்கு இட்ட பெயர் நரேந்திரன்.

விளையும் பயிர் முளையிலே தெரியும் என்பார்களே, அதே போலத் தான் நரேந்திரனின் இளமைப் பருவமும் அமைந்திருந்தது.

ஒவ்வொரு தாயும் தன் குழந்தைக்கு தாய்பாலுடன் நல்ல பண்புகளையும், நல்ல லட்சியங்களையும் ஊட்டவேண்டும். இந்தியக் கலாசாரத்தின் பல்வேறு அம்சங்களையும் கதைகள் மூலமும், பாடல்கள் மூலமும் சிறுவயதிலேயே சொல்லிக் கொடுத்தார் புவனேசுவரி தேவி. தனது பாட்டியிடமிருந்தும் பல்வேறு பாகவதக் கதைகளை கேட்டு வளர்ந்தார் நரேந்திரன்.

எத்தனை புத்தகங்கள் படித்தாலும் ஒரு குழந்தை தன் பெற்றோரிடம் கற்கும் கல்வியே அவனது வாழ்க்கையை வளப்படுத்தும். நரேனும் தன் பெற்றோரிடமிருந்து வாழ்க்கையின் அடிப்படை பாடங்களை கற்றார். நல்லொழுக்கம், விடாமுயற்சி, இறை நம்பிக்கை போன்றவற்றை தன் தாயிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டார்.

‘எப்போதும் தூயவனாக இரு. உன் சுயமரியாதையை காப்பாற்றிக் கொள்வதுடன், பிறரது சுயமரியாதையையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள். சமநிலை தவறாதவனாக, எந்த சூழ்நிலையிலும் சமநிலை குலையாமல் பார்த்துக்கொள். மென்மையானவனாக இரு. அதேசமயம் தேவைப்பட்டால் உன் இதயத்தை இரும்பாக மாற்றிக் கொள்ளவும் தயங்காதே. உன் செயல்கள் நியாயமாக இருக்குமானால் நீ எதைப்பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம். நியாயமானதை செய்ய தயங்காதே.’ தாயின் இந்த வார்த்தைகள் பல இக்கட்டான சமயங்களில் நரேனுக்கு சரியான முடிவு எடுக்க வழி காட்டியிருக்கின்றன.

 

நரேனின் தந்தை பணிவுடன் கூடிய சுயமரியாதையை அவர் நெஞ்சில் விதித்தார். குழந்தைகள் தவறு செய்யும்போது எல்லா தந்தையரும் செய்வதுபோல அவர் ஆத்திரப்படவோ, அடிக்கவோ மாட்டார். குழந்தைகளை கண்டபடி திட்டுவதும், வசைச்சொற்களை பேசுவதும், அடிப்பதும் குழந்தைகளைத் திருத்தாது என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார்.

 

ஒருமுறை நரேன் தனது தாயை கெட்டவார்த்தைகளால் திட்டிய போது அவனது தவறைச் சுட்டிக் காட்ட அவர் நரேன் தன் நண்பர்களை சந்திக்கும் அறையின் வாசலில், ‘இன்று நரேன் தன் அன்னையை இன்ன வார்த்தைகளால் திட்டினான்’ என்று எழுதி வைத்துவிட்டார். ஒவ்வொருமுறை தன் நண்பர்கள் அந்த அறைக்கு வரும்போதும் நரேன் கூனிக் குறுகினார். அதன்பிறகு அவர் அந்த வார்த்தைகளை தவறியும் பயன்படுத்தவில்லை.

 

‘எதைக்கண்டும் ஆச்சரியப்படதே, இறைவனின் சாம்ராஜ்ஜியத்தில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கும் என்ற உணர்வுடன் முன்னேறிப் போக வேண்டும்’ என்ற தந்தையின் வாக்கு நரேனுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தது. நன்நெறிகளைத் தவிர தந்தையிடம் நரேன் நன்றாக சமையல் செய்யவும், பாரம்பரிய சங்கீதத்தையும் கற்றுக் கொண்டார். பலவிதமான உணவுவகைகளையும் மிகவும் சுவைபடச் சமைப்பார் நரேன். இசை என்பது அவரது இரத்தத்திலேயே கலந்த ஒன்றாக இருந்தது. இசைக்கருவிகள் வாசிக்கவும் கற்றார்.

 

நல்ல கல்வி, ஆரோக்கியமான உடல், வளமான வாழ்க்கைத்தரம் இவற்றை குழந்தைகளுக்கு அளித்தால் அவர்களது எதிர்காலம் பிரகாசமாக இருக்கும் என்று உறுதியாக நம்பினார் விசுவநாத தத்தர். ஆழ்ந்த அறிவும், மதி நுட்பமும் படைத்தவர் புவனேசுவரி தேவி. அவர்களுக்குப் பிறந்த மகன் உலகத்திற்கே வழிகாட்டியாக இருந்ததில் வியப்பென்ன?

 

சுவாமி விவேகானந்தருக்கும் நமது தொடருக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்று இத்தொடரைப் படிப்பவர்களுக்கு சந்தேகம் வரலாம். இந்தியாவின் அடையாளங்களுள் மிக முக்கியமானவர் சுவாமி விவேகானந்தர். ஆன்மீகத்தின் தலைநகரம் என்ற அடையாளம் அவராலேயே இந்தியாவிற்கு கிடைத்திருக்கிறது. பெற்றோர், ஆசிரியர், மாணவர்கள் என்று எல்லோருக்கும் அவரது செய்தி காத்திருக்கிறது.

 

‘எழுமின், விழிமின், குறி சேரும் வரை நில்லாது செல்மின்’ இந்த வார்த்தைகள் எல்லோருக்கும் பொருந்தும் அல்லவா?

 

 

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 11 

vivekanandar - firstbook

 

செப்டம்பர் மாதம் 11 ஆம் தேதி 1893:

இன்றைக்கு சரியாக 125 ஆண்டுகளுக்கு முன் சுவாமி விவேகானந்தர் தனது புகழ்பெற்ற சிகாகோ உரையை நிகழ்த்தினார். நமது தாய்த்திருநாட்டின் பெருமையை அயல்தேசத்தில் நாட்டிய பெருமை சுவாமிஜியையே சேரும். அவரைப் பற்றி பேசிவிட்டு பிறகு நம் தொடரைத் தொடருவோம்.

 

மிச்சிகன் அவென்யுவில் சிகாகோ கலைக்கழகம் அமைந்திருந்தது. ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், செப்புச் சிலைகள் என்று பல்வேறு கலைப் பொருள்களை உள்ளடக்கி உலகக் கண்காட்சியின் ஒரு அம்சமாக இந்தக் கட்டிடம் அமைந்திருந்தது. அங்கிருந்த கொலம்பஸ் ஹாலில் சர்வமத மகா சபை 1893 செப்டம்பர் 11 ஆம் தேதி முதல் 27 வரை கூடியது.

 

சர்வமத மகாசபையில் கலந்து கொள்ளும் பிரதிநிதிகள் அமரும் மேடை 50 அடி நீளமும்,  15 அடி அகலமும் கொண்டதாக இருந்தது. ரோமானிய மேதை மார்கஸ் டுல்லியஸ் ஸிஸரோ, கிரீஸின் மிகச்சிறந்த பேச்சாளர் டெமஸ்தனிஸ் ஆகிய இருவரின் பளிங்குச் சிலைகள் அந்த மேடை மீது இருந்தன. இவைகளுக்கு நடுவே உயர்ந்த இரும்பு நாற்காலி சிம்மாசனம் போல போடப்பட்டிருந்தது. இந்த சிம்மாசனத்திற்கு இருபக்கமும் 3 வரிசை நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வரிசையிலும் முப்பது நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன. மேடையின் பின்புற அலங்காரம் கண்ணைக் கவரும் ஹீப்ரு, ஜப்பானிய ஓவியங்களால் செய்யப்பட்டிருந்தது. டெமஸ்தனிஸ் சிலைக்குப் பக்கத்தில் வலது கையால் ஒரு பறவையைப் பறக்க விடுவது போல நிற்கும் கல்வி தேவதையின் செப்பு சிலை ஒன்றும் மேடையை அலங்கரித்தது.

 

காலை பத்து மணி. சர்வமத மகா சபையில் கலந்து கொள்ளும் உலகின் பத்து முக்கிய மதங்களை குறிக்கும் வகையில் அங்கிருந்த நியூ லிபர்டி மணி பத்து முறை அடித்தது. அமெரிக்க கத்தோலிக்க சபையில் மிக உயர்ந்த பதவி வகிக்கும் கார்டினல் கிப்பன்ஸும், வழக்கறிஞர் போனியும் கை கோர்த்தபடி முன்நடத்தி செல்ல, பிரதிநிதிகளின் ஊர்வலம் தொடங்கியது. பிரதிநிதிகளின் உடைகள், அவர்கள் ஏந்திவந்த மதச் சின்னங்கள், அவர்களின் விதம்விதமான தலை அலங்காரங்கள் எல்லாமே பார்வையாளர்களிடையே ஒரு வித உற்சாக எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கியது.

 

சுவாமிஜி சிவப்பு வண்ண உடையும், மஞ்சள் வண்ண தலைப்பாகையும் அணிந்து 31ஆம் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அருகில் பம்பாயின் நகர்கர், இலங்கையின் தர்மபாலர், மஜூம்தார், சமண மதத்தைச் சேர்ந்த வீர்சந்த் காந்தி, தியசாபிகல் சொசைட்டியின் பிரதிநிதிகள் ஞான் சந்திர சக்கரவர்த்தியும், அன்னிபெசன்ட்டும் அமர்ந்திருந்தனர்.

 

சர்வமத மகாசபையின் நிகழ்ச்சிகள் கிறிஸ்தவ மதப்பிரார்த்தனையுடன் தொடங்கின. இசை, விழா, உரைகள் என்று ஆரவாரமாக மகா சபை ஆரம்பித்தது. முதல் நாள் தங்கள் நாட்டிற்கு வருகை தந்துள்ள பல்வேறு மதப் பிரதிநிதிகளை அவையினருக்கு அறிமுகம் செய்து, அவர்களுக்கு  வரவேற்புரை வாசிக்கப் பட்டது. தொடர்ந்து பிரதிநிதிகளின் நன்றி நவிலல்.

சுவாமிஜி நடப்பவைகளை மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டு தனக்குள் ஆழ்ந்திருந்தார். அவர் மனதில் பலவிதமான எண்ணங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன போலும். பலமுறை அவரது பெயர் அழைக்கப்பட்டும் அப்புறம் அப்புறம் என்று தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். மாலை வேளையும் வந்துவிட்டது. கடைசியில் எழுந்தார். ஒரு நிமிடம் கலைமகளை மனதிற்குள் வழிபட்டார்.

‘அமெரிக்க சகோதரிகளே, சகோதரர்களே’

என்று தன் (பிற்காலத்தில் வரலாற்றில் மிகப் பிரபலமாகப் போகும்) உரையை துவங்கினார். அடுத்த கணம் ஏதோ மந்திரச் சொற்களைக் கேட்டது போல அவையினர் எல்லோரும் எழுந்து நின்று கைதட்ட ஆரம்பித்தனர்.

தனது நிலை பற்றி சுவாமிஜியே கூறுகிறார்: ‘என் இதயம் படபடத்தது. நாக்கு உலர்ந்து போயிற்று; உடல் நடுங்கியது. இவை காரணமாகவே காலையில் பேசவில்லை. எனக்கு முன் பேசியவர்கள் தங்கள் உரைகளை முன்னமேயே தயாரித்துக் கொண்டு வந்தனர். நான் இதுபோன்ற எந்தவித ஆயத்தமும் செய்து கொண்டு வரவில்லை. சர்வமத மகாசபை அமைப்புக் குழுவின் தலைவர் ஜான் ஹென்றி பரோஸ் என்னை அறிமுகம் செய்துவைத்தார். கலைமகளை வணங்கிவிட்டு மேடைக்கு வந்தேன்.

‘இன்பமும் இதமும் கனிந்த உங்கள் வரவேற்புக்குப் பதிலளிக்க இப்போது உங்கள் முன் நிற்கிறேன். என் இதயத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்குகிறது. அதனை வெளியிட வார்த்தைகள் இல்லை. உலகின் மிகப் பழமை வாய்ந்த துறவியர் பரம்பரையின் பெயரால் உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன். அனைத்து மதங்களின் தாய் மதத்தின் பெயரால், கோடிக்கணக்கான இந்துப் பெருமக்களின் பெயரால் உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்’ என்று ஆரம்பித்தார் சுவாமிஜி.

மிகச் சிறிய உரை என்றாலும் எல்லோரையும் வெகுவாகக் கவர்ந்தது சுவாமிஜியின் பேச்சு திறன். அந்த மேடையில் பேசிய அனைவருக்கும் நம் மதப்பிரிவை சார்ந்தவர், மிகவும் பிரபலமானவர், ஏற்கனவே அறிமுகமானவர் என்கிற பல்வேறு காரணங்களால் அவையினரிடமிருந்து பலத்த வரவேற்பு கிடைத்தது.

ஆனால் சுவாமிஜிக்குக் கிடைத்த வரவேற்பு அவரது ஆன்மீக ஆற்றலுக்கு கிடைத்த வரவேற்பு. தனது மனம், தனது சிந்தனை எல்லாவற்றையும் தியான பயிற்சி மூலம் ஓர் உயர்ந்த நிலைக்குச் எடுத்து சென்று அதனால் கிடைத்த  தூய வாழ்க்கையின் மாபெரும் ஆற்றல் இது. தூய்மையிலிருந்தும் மௌனத்திலிருந்தும் வந்த ஆற்றல் மிகுந்த சொற்கள்தான் அவையினரையும், அமெரிக்காவையும், உலகம் முழுவதையும் ஈர்த்தது. உலக வரலாற்றில் அழியாத பெருமையை தேடித் தந்தது.

 

இந்தியாவைப் பற்றியும், இந்து மதத்தைப் பற்றியும் மேலைநாடுகளுக்கு சுவாமிஜி கூறிய அற்புத விளக்கங்களை அடுத்த வாரம் பார்க்கலாம்.

பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 10 

 

 

ஆசிரியர்களுக்கெல்லாம் ஆசிரியர்

 

டாக்டர் எஸ். இராதாகிருஷ்ணன், மாணவர்களால் சிறந்த ஆசிரியர் என்று அழைக்கப் பட்டார். மாணவர்களின் நலனிலும், முன்னேற்றத்திலும், தனி அக்கறை காட்டிய அவர் ஆசிரியர்களுக்கெல்லாம் ஆசிரியராக விளங்கினார். அவர் வகுப்புகளில் விரிவுரை ஆற்றும்போது அதனைக் கேட்க மற்ற கல்லூரிகளிலிருந்தும் மாணவர்கள் வருவார்களாம். வெறும் ஆசிரியராக மட்டுமல்லாமல், சிறந்த கல்வியாளர் என்ற பெயரையும் பெற்றிருந்தார் இவர்.

 

இந்தியா விடுதலை பெற்றவுடன் டாக்டர். எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் தலைமையில் பத்து உறுப்பினர்கள் கொண்ட ஒரு குழு உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளைக் களைவதற்கும், கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவை இந்தியாவில் உள்ள இருபத்தைந்து பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றும், நேரில் ஆய்வு செய்தும், சிறப்பான அறிக்கையை அரசுக்கு அளித்தார்.

 

புகழ் பெற்ற பெனராஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக இவர் இருந்த போது  நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டம் உச்சத்தில் இருந்தது. அடக்கு முறையை எதிர்த்து மாணவர்கள் கிளர்ந்து எழுந்தனர்; பிரிட்டிஷ் அரசு பல்கலைக்கழக வளாகத்திற்குள் இராணுவத்தை அனுப்பி, மாணவர்களை ஒடுக்க முயன்றது. ஆனால் துணைவேந்தராய் இருந்த டாக்டர். எஸ்.இராதாகிருஷ்ணன், நாட்டுப்பற்று மிக்க நல்லறிஞர் என்பதால், மாணவர்கள் சார்பாக நின்றார். இராணுவம் பல்கலைக் கழகத்திற்குள் நுழைவதைத் தடுத்து நிறுத்தினார். வால்டேரில் உள்ள ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகத்தின் துணை வேந்தராகப் பணியாற்றிய போது, அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தினைத் தனித் தகுதி பெற்ற கல்வி நிறுவனமாக உயர்த்தினார். அப்பல்கலைக்கழகத்தில் சிறந்த நூலகத்தையும் உருவாக்கினார்.

 

கல்விச் சிந்தனைகள்:

இந்தியா ஆங்கிலேயர்களின் கீழ் இருந்த காலகட்டத்தில் சிலர் ஆங்கிலக் கல்வியை அடியோடு வெறுத்தனர். ஒரு சிலர் அதனை ஏற்றுக்கொண்டு நமது கலாச்சாரம், பழக்க வழக்கங்களை அடியோடு மறந்தனர். ஆனால் திரு இராதாகிருஷ்ணன் தாம் பெற்ற ஆங்கிலக் கல்வி மூலம் எண்ணற்ற நவீன கருத்துக்களை உலகிற்கு அளித்ததோடு, மூட நம்பிக்கைகள், அடிமைத்தனம் ஆகியவற்றை எதிர்ப்பவராகவும் இருந்தார். மேலை நாட்டுக்கல்வி பயின்றிருந்த போதிலும் எளிமையான பழக்க வழக்கங்களைக் கை கொண்டிருந்தார்.

‘கல்வி என்பது ஒரு குழந்தையின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையையும் வளர்க்கும் ஒரு முயற்சி. தன் வகுப்பு மாணவர்கள் மீது தனிப்பட்ட அக்கறை கொண்டு அவர்கள் முன்னேற பாடுபடும் ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் போர்வீரனே. அதில் வெற்றியோ, தோல்வியோ ஆசிரியரின் முயற்சி பாராட்டுக்குரியது’ என்பார் இவர்.

இயற்கையோடு இயைந்த கல்வியை வரவேற்றவர் இவர். கல்வி கற்கும் திறன் இருப்பதுதான் மனிதனை விலங்கிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது என்பார்.

கல்வியின் நோக்கம் மனித மனதினுள் இருக்கும் இருட்டை நீக்கி ஒளி பாய்ச்சுவது; அன்பை வளர்ப்பது; உயிரோட்டமுள்ள கற்பனைத் திறனை உருவாக்குவது. கல்வி மனிதனை அவனுடனேயே அமைதியாக வாழச் செய்வது. தொழில் கல்வி மனிதனை தொழில் நுட்பம் தெரிந்தவனாக மாற்றும். அவனை நல்ல மனிதன் ஆக்காது. விஞ்ஞானம் இயற்கையை வெற்றி கொள்ளவும் பூமியைச் சூறையாடவும் உதவும். விஞ்ஞானத்தால் காற்றில் பறக்கவும், நீரில் நீந்தவும் முடியும். ஆனால் இவை மனிதனின் உண்மையான இயல்பு அல்ல. கல்வி மனிதனை தன் இயல்புடன் வாழச் செய்ய வேண்டும்.

*மன நோய்கள், மனப் பதட்டம் ஆகியவை தவறான கல்வியின் விளைவு. மனிதனின் உடல், மனம், ஆளுமை ஆகியவற்றின் தேவையை நிறைவேற்றுவதுதான் உண்மையான கல்வி. இதனால் சமூக நீதியும், சுமுகமான மனித உறவுகளும் வளரும்.

  • தாய் மொழியிலேயே பல்கலைக்கழகக் கல்வியை வழங்குவது தான் சிறந்தது.
  • ஆசிரியர்கள், தம்முடைய துறையில் நிகழும் அண்மைக்கால வளர்ச்சிகளையும், கண்டுபிடிப்புகளையும் அறிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். மாணவர்களை அறிவுத்தாகம் கொண்டவர்களாக மாற்றி அவர்களை முன்னேற்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் திறன் படைத்தவர்களாகவும் விளங்க வேண்டும்.
  • அனைவருக்கும் உயர்கல்வி அளிப்பது அரசின் கடமையாகும்.
  • கல்வியானது மனிதனை நெறிமுறைப்படுத்துவதோடு சுதந்திரச் சிந்தனையாளனாக்க வேண்டும்.
  • பல்கலைக் கழகங்கள், மனித நேயத்தையும், கருத்துப் புதுமையையும், உண்மைத் தேடலையும் நோக்கமாகக் கொண்டு கற்பிக்க வேண்டும். தூய்மைக்கும், ஆய்வுக்கும், ஞானத்துக்கும் வழிகாட்ட வேண்டும். ஒழுக்க உணர்வுக்கும், உள்ளத் பயிற்சி அளித்திட வேண்டும்
  • ஆற்றல்மிகு எழுத்தாளர்கள் – அறிவியல் வல்லுநர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், புதியன கண்டுபிடிப்பவர்கள், மறைந்துள்ளவற்றைத் தேடி அறிபவர்கள் ஆகியோருக்குப் பல்கலைக் கழகங்களில் பயிற்சிகள் தருதல் வேண்டும்.

 

அவரின் சமூகச் சிந்தனைத் துளிகள் சில:

 

  • சாதியம், சுய சிந்தனையின் வளர்ச்சியைத் தடைசெய்கிறது. ஊகத்தின் அடிப்படையிலான கருத்துக்கள் வளர்வதை ஊக்கப் படுத்துகிறது. இதனால் ஒழுக்கம் கெட்டுவிடுகிறது. ஒருவரை ஒருவர் அவமதிக்கும் செயல்கள் பெருகின. எனவே, எந்தச் சாதியும், சமயமும், தத்துவமும் மனிதகுல முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக இருந்தால் தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும்.
  • கடமைகளையும் உரிமைகளையும் பிரித்துப் பார்த்துச் செயல்பட வேண்டும்.
  • அணு ஆயுதங்களின் கொடுமையால் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் அழிந்து பாழாகிறது. எனவே, அணு ஆயுதங்களை எந்த நாடும் போரில் பயன்படுத்தக் கூடாது.‍

 

இந்த மேதை எழுதிய சில புத்தகங்கள்

  1. உண்மையைத் தேடி
  2. இரவீந்திரநாத் தாகூரின் தத்துவம்
  3. இந்தியத் தத்துவம்
  4. ஓர் இலட்சியவாதி நோக்கில் வாழ்க்கை
  5. கல்வி – அரசியல் – போர்
  6. சமயமும் சமுதாயமும்
  7. மாறிவரும் உலகில் சமயம்

 

இவை தவிர்த்து, இருபதுக்கும் மேற்பட்ட அரிதிலும் அரிதான மேலும் பல நூல்களை இந்திய மக்களுக்கு வழங்கியுள்ளார்.