முடிந்துவிட்ட நம்பிக்கை – அருணா ஷான்போக்

 

ஜூன் ஆழம் இதழில்  நான் எழுதிய கட்டுரை.

‘எனக்கு அழுவதா, இல்லை எனது சகோதரியின் 42 வருட துயரம் முடிவுக்கு வந்தது என்று ஆறுதல் அடைவதா என்று தெரியவில்லை. ஒரு குழப்பமான மனநிலையில் இருக்கிறேன்’ என்கிறார் அருணா ஷான்போகின் மூத்த சகோதரி ஷ்யாமளா. ‘சிறு வயதில் மிகவும் அழகாக இருப்பாள் அருணா. ரொம்பவும் புத்திசாலி. எல்லோருடனும் மிகவும் சுலபமாக பழகுவாள்’.

 

‘எங்களுக்கு அவளைக் கவனித்துக் கொள்ள இயலாத சூழல். எங்கள் வறுமை எங்களை அவளிடமிருந்து தூரத் தள்ளிவிட்டது. அவளை எங்களுடன் வைத்துக் கொள்ளவோ, அவளது மருத்துவமனை செலவுகளுக்கு பணம் அனுப்பவோ முடியவில்லை’. குடும்பத்தில் வறுமைதான் அருணாவை மும்பைக்குச் செல்ல தூண்டியது. எஸ்எஸ்எல்சி முடித்த கையுடன் மும்பை சென்றுவிட்டார் அருணா.

 

1973 ஆம் வருடம் நவம்பர் 27 ஆம் தேதி மும்பை கிங் எட்வர்ட் மெமோரியல் மருத்துவமனையில் செவிலியராகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்த 25 வயது அருணா ஷான்போக், அந்த மருத்துவமனையின் கீழ் தளத்தில் உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அங்கு வந்த வார்டு பாய் ஸோகன்லால் பர்த்தா வால்மீகி அவரை கற்பழிக்க முயற்சி செய்தான். முதலில் அவரை தன் கைவசம் இருந்த நாய் கட்டும் செயினால் செயலிழக்கச் செய்து பின் ஆசன வாய் மூலம் கற்பழித்தான். அவரிடமிருந்த பொருட்களை திருடிக்கொண்டு சென்றான். இந்த சம்பவத்துடன் அருணாவின் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்றே சொல்லவேண்டும். கழுத்து நெறிபட்டதில் அவரது மூளைக்கு  இரத்தம், பிராணவாயு செல்வது தடைப்பட்டதால், அவரது மூளை பாதிக்கப்பட்டது. ஒரு மருத்துவரை மணம் செய்ய வேண்டுமென்ற அவரது கனவு நொறுங்கியது. மீண்டு வர இயலாத கோமாவில் ஆழ்ந்துவிட்டார். 42 வருடங்களாக கோமாவில் இருந்த அருணா கடந்த மே மாதம் 18 ஆம் தேதி இறைவனடி சேர்ந்தார்.

 

இந்தக் கொடூர சம்பவம் நடப்பதற்கு முன் அருணாவிற்கும் அதே மருத்துவ மனையில் வேலை செய்துவந்த ஒரு இளம் மருத்துவருக்கும் நிச்சயதார்த்தம் நடந்திருந்தது. சம்பவத்திற்குப் பிறகு வால்மீகி கொலை செய்ய முயன்ற குற்றத்திற்கும், திருட்டுக் குற்றத்திற்கும் 7 வருட தண்டனையாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டான். கற்பழிப்புக் குற்றம் இந்த இளம் ஜோடிகளுக்கு நெருக்கடியை விளைவிக்கும் என்று கேஇஎம் மருத்துவமனை டீன் கருதியதால் போலீசிடம் அது சொல்லப்படவில்லை. 1980 இல் வால்மீகி சிறையிலிருந்து வெளியில் வந்து கோமாவில் இருந்த அருணாவைக் கொல்ல முயன்றான். மும்பை மாநகராட்சி அருணாவை இரண்டுமுறை கேஇஎம் மருத்துவமனையிலிருந்து – படுக்கை தேவைப்படுகிறது என்று சொல்லி – வெளியேற்றப் பார்த்தது. ஆனால் இம்முயற்சிகள் யாவும் இந்த மருத்துவமனை செவிலியர்களால் முறியடிக்கப்பட்டன.

 

42 வருடங்களாக அவரை கேஇஎம் மருத்துவமனை செவிலியர்கள் மிகுந்த அக்கறையுடன் பார்த்துக் கொண்டனர். ‘அருணாவிற்கு நாங்கள் புது ஆடைகள், படுக்கை விரிப்புகளை வாங்கித் தருவோம். அதனால் அவரது உலகம் வண்ணமயமாகவே இருந்தது’ என்கிறார்  கேஇஎம் மருத்துவமனை செவிலியர் தலைவி அருந்ததி வெல்ஹார்.

 

1999 இல் ‘அருணாவின் கதை’ என்ற புத்தகம் எழுதியவரும், சமூக ஆர்வலரும் ஆன பிங்கி விரானி ‘அருணாவை கண்ணியமாக இறக்க அனுமதிக்க வேண்டும்’ என்று நீதிமன்றத்தில் முறையிட்டார். இதற்குப் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு ‘அருணாவிற்கு பலவந்தமாக உணவு அளிக்கும் முறையை நிறுத்த வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்தார். 2011ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் அருணாவை பரிசோதித்துப் பார்க்க ஒரு மருத்துவக் குழுவை அமைத்தது. ‘உணர்வற்ற தாவர  நிலையில் அவர் இருப்பதாக’ அந்தக் குழு தனது அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. அதே ஆண்டு கீழ் நீதிமன்றத்தில் ‘அருணாவை கருணைக் கொலை செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும்’ என்று விரானி முன் வைத்த கோரிக்கை தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. ‘மரணம் விளைவிக்கக்கூடிய மருந்துகளை அவருக்குக் கொடுக்கக் கூடாது; இனி அவர் பிழைக்க வழியில்லை என்ற நிலையில் அவருடைய வாழ்வை நீட்டிக்கும் கருவிகளுடனான இணைப்பைத் துண்டிக்கலாம்’ என்றும் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது.

 

‘அருணா கற்பழிக்கப்பட்ட அன்றே இறந்துவிட்டார். அவரால் ஒரு மைல்கல் சட்டம் – மந்தமான கருணைக்கொலை – அமுலுக்கு வந்திருக்கிறது. அமைதியும் கண்ணியமும் கொண்ட மரணம் அவருக்கு வாய்க்கவில்லை’ என்கிறார் பிங்கி விரானி.

 

அருணாவின் கற்பழிப்பும், 42 வருடங்கள் அவர் அனுபவித்த துன்பங்களும், இப்போது நிகழ்ந்திருக்கும் அவரது மரணமும் பல விடை தெரியாத கேள்விகளை நம் முன் வைக்கின்றன.

 

நம்நாட்டில் கற்பழிப்பு என்பதன் கொடூர முகமாக இருந்தார் அருணா. வால்மீகி இந்த வழக்கில் குற்றவாளி என்றாலும் ஆயுள்தண்டனை அனுபவித்தது என்னவோ அருணா தான். அருணாவை கற்பழித்தவனுக்கு 7 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை கிடைத்தது, ஆனால் கற்பழிப்புக் குற்றத்திற்காக அல்ல. இந்த வழக்கு நடைபெறும் காலகட்டத்தில் அவன் சிறையில் ஒருவருடம் இருந்ததால் இந்த 7 வருட தண்டனை 6 வருடமாகக் குறைக்கப்பட்டது. தனது ‘அருணாவின் கதை’ புத்தகத்தில் பிங்கி விரானி எழுதுகிறார்: ‘யோனி மூலம் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டால்தான் அது கற்பழிப்பில் சேரும்; வால்மீகி செய்தது ஆசனவாய் வழியே என்பதால் அவன் மீது கற்பழிப்புக் குற்றம் சுமத்தப்படவில்லை என்பது இந்த வழக்கில் மிக மோசமான விஷயம்!’

 

அருணாவிலிருந்து நிர்பயா வரை கற்பழிப்பும், அதன் கொடூரங்களும் அதிகமாகிக் கொண்டே போகும் வேளையில் இதற்கான தண்டனையைப் பெறுபவர்கள் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. பிறந்த குழந்தையிலிருந்து, எழுபது வயது பெண்மணி வரை எல்லா வயதினரும் கற்பழிப்பிற்கு ஆளாகிறார்கள். அருணா ஒரு அழகிய இளம்பெண்ணாக, திருமணத்திற்குத் தயாராகவும் இருந்தவர். ஒரு கயவனின் சித்திரவதைக்கு ஆளாகி உணர்வற்ற தாவர நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு 42 வருடங்கள் தனது வாழ்வை படுக்கையில் கழித்தவர்.

 

இது ஒருபுறம். மறுபுறம் கேஇஎம் மருத்துவமனையின் செவிலியர்கள் அருணாவின் மீது காட்டிய அப்பழுக்கற்ற அன்பு, இரக்கம். 42 வருடங்களை படுக்கையில் கழித்தும் அவருக்கு ஒரு படுக்கைப்புண் கூட வரவில்லை என்பது எத்தனை ஆச்சர்யமானது! இந்த செவிலியர்கள் அவரது ஒவ்வொரூ தேவையையும், ஒவ்வொரு பகலும், ஒவ்வொரு இரவும் பார்த்துப்பார்த்து செய்தனர். அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பை சிரம் மேற்கொண்டு அந்த பணியிலிருந்து ஒரு வினாடி கூட நழுவவில்லை. அவரை கருணைக்கொலை செய்ய வேண்டும் என்று நீதிமன்றத்தில் மனு செய்யப்பட போது அதை எதிர்த்து, அவருக்கு வாழ்வதற்கு எல்லா உரிமைகளும் இருக்கின்றன என்று போராடினர். மாநகராட்சி அந்த படுக்கையைக் காலி செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்த போது அதை எதிர்த்து  வாபஸ் வாங்கும்படியும் செய்தார்கள்.

 

‘குடும்பத்தினரால் கைவிடப்பட்டு, பிறந்த தேசத்தாலும் மறக்கப்பட்ட அருணாவிற்கு இந்த செவிலியர் மூலம் கிடைத்த வாழ்க்கையை வார்த்தைகளில் வர்ணிக்க முடியாதது. எந்தவிதமான பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காமல் அருணாவிற்கு பணிவிடைகள் செய்த  இவர்களுக்கு ‘பாரத ரத்னா’ விருது வழங்கி கௌரவிக்க வேண்டும்’ என்று டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா வலைத்தளத்தில் எழுதுகிறார், ஜிதேந்திர வர்மா.

 

இந்த சமுதாயத்தில் அருணா ஏன் இத்தனை துயரங்களை தனி மனுஷியாக அனுபவிக்க வேண்டும்? அவரைக் கற்பழித்தவன் எப்படி இத்தனை சுதந்திரமாகத் திரிகிறான்? இன்னொருமுறை இதே தவறை செய்ய அவன் தயங்கமாட்டான்; செய்துவிட்டு தப்பிக்கவும் செய்வான். இது எப்படி?  இந்த நிகழ்வு இந்தியாவில் ஏதோ ஒரு மூலையில் நடக்கவில்லை. இந்தியாவின் மையப் பகுதியில் நடந்திருக்கிறது. ஏன் இந்தியாவில் மட்டும் இப்படி நடக்கிறது?

 

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நமக்கு விடை கிடைக்குமா?

 

மைசூரு ராஜ்ஜியத்தின் புதிய மகாராஜா

 

இன்றைய நாள் மே 28, 2015 மைசூருவின் சரித்திரத்தில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நாள். புதிய மகாராஜாவாக திரு யதுவீர் க்ருஷ்ணதத்த சாமராஜ ஒடையார் மைசூரு ராஜ்ஜியத்தின் புதிய மன்னராக முடி சூட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். முடிசூட்டு விழா காலை 9.25 மணியிலிருந்து 10.28 மணிக்குள் நடந்தேறியது. நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் மைசூரு அரச குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்ட வெள்ளி அரியணை (பத்ராசனா) வெளியே கொண்டு வரப்பட்டு, மைசூரு அரண்மனையில் உள்ள கல்யாண மண்டபத்தில் வைக்கப்பட்டு புதிய மகராஜா அதில் அமர்ந்தார். இரண்டு நாட்களாகவே பலவிதமான பூஜைகள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வந்தன.

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பின் அரியணை ஏறும் மைசூரு அரசர்கள் இந்த வெள்ளி அரியணையையே பயன்படுத்துகிறார்கள். இன்று வியாழக்கிழமை, தசமியுடன் கூடி வருகிறதால் மிகவும் நல்ல நாளாகக் கருதப்பட்டு முடிசூட்டு விழாவிற்கு உகந்த நாளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

திப்பு சுல்தானின் ஆட்சி முடிந்த பிறகு ஒடையார் அரச பரம்பரை மீண்டும் மைசூரு அரசைக் கைப்பற்றியது. 1799 இல் மும்மடி கிருஷ்ணராஜ வாடியார் பிரிட்டிஷ் அரசால் மைசூரு மகாராஜாவாக அறிவிக்கப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு 5 வயது! ஜூன் 30 1799 ஆம் ஆண்டு முடிசூட்டிக் கொண்டார். அவரது வாரிசு சாமரஜ  ஒடையாரும் 5 வயதாகும் போது முடிசூட்டிக் கொண்டார். ஆனால் அவர் அதிக காலம் இருக்கவில்லை. 31 வயதில் இயற்கை எய்துவிட்டார். நால்வாடி கிருஷ்ணராஜ வாடியார் 10 வயதில் முடிசூட்டிக் கொண்டார். 1895 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி ஒன்றாம் தேதி முடிசூட்டிக் கொண்ட இவர் மிக நீண்ட நாள் ஆண்ட ராஜா ஆவார். ஜெயசாமராஜ ஒடையார் மற்றும் ஸ்ரீகண்டதத்த நரசிம்மராஜ ஒடையார் இருவரும் தங்களது 21வது வயதில் முடிசூட்டிக் கொண்டனர். அந்த வகையில் இப்போது முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகும் யதுவீர் வயதானவர் (!) என்று சொல்ல வேண்டும். இவருக்கு இப்போது 23 வயது!

மன்னராட்சி இந்தியாவில் மறைந்த பின் இந்த முடிசூட்டு விழாக்கள் ரொம்பவும் பெரிய அளவில் பொதுநிகழ்ச்சியாக நடப்பதில்லை. அரச பரம்பரையினர் மட்டும் பங்கு பெறும் தனியார் நிகழ்ச்சியாக நடைபெறுகிறது. 1940 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஸ்ரீ ஜெயசாமராஜ வாடியாரின் முடிசூட்டு விழாதான் கடைசியாக நடந்த கோலாகலத் திருவிழா. இந்த நிகழ்ச்சியைக் கண்டு களித்தவர்கள் தங்களை மிகவும் கொடுத்து வைத்தவர்களாக நினைத்து இன்றளவும் அந்த பிரம்மாண்ட நிகழ்ச்சியை பற்றிச் சொல்லிச் சொல்லி மகிழ்கிறார்கள்.

முடிசூட்டு விழாவிற்காக அரண்மனை புதன்கிழமையிலிருந்து மூடப்பட்டுள்ளது. பலத்த பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன.

புதிய மகாராஜாவிற்கு ஏற்ற அரச உடைகள் இரண்டு இடங்களில் தைக்கப் படுகின்றன. புதிய மகராஜா பரம்பரை பரம்பரையாக அரசர்கள் அணியும்  உடையான நீள அங்கி – கலாபட்டி ஜரிகை வேலைப்பாடு செய்தது – அணிந்திருந்தார். இந்த அங்கி மைசூரு தன்வந்திரி தெருவில் உள்ள ஹெவென்லி டைலர்ஸ் என்ற இடத்தில் கையால் தைக்கப்பட்டது. ஷெர்வானி ஒரு பிரபல துணிக்கடையில் தயார் செய்யபட்டிருக்கிறது.

ஹெவென்லி டைலர்ஸ் சொந்தக்காரர் திரு பத்மராஜ் அரச குடும்பத்தின் தையற்காரர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். இவர் கடந்த 40 வருடங்களாக அரச குடும்பத்து உடைகளை தைத்து வருபவர். புதிய ராஜாவிற்கு இரண்டு நீள அங்கிகள் – ஒன்று வெள்ளை, மற்றொன்று ஜரிகை வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட அங்கி – தைக்கப்பட்டுள்ளன.

தன்வந்திரி தெருவிலிருந்து ஒரு சில கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும், கே.ஆர் சர்க்கிள் அருகே உள்ள விஸ்வேஸ்வரய்யா கட்டிடத்தில் திரு ரமேஷ் என். லலிகே புதிய அரசருக்கு ஷெர்வானி தைத்துக் கொடுத்தவர்.  அதி உன்னதமான பட்டுத் துணியில் ராயல் பிங்க் வண்ணத்தில்  தங்க, வெள்ளி இலைகள் முக்கோண வடிவில்  அமைக்கப்பட்டு ஷெர்வானி தயாராகியிருக்கிறது. காட்டன்-சில்க் துணியில் இரண்டு கால் சராய்கள் – ஒன்று தங்கக் கலரில் தேன்கூடு டிசைனிலும், இன்னொன்று லைட் பர்பிள் கலரிலும் தயாராகி இருக்கின்றன.

27 வது மகாராஜாவான இவருக்கு 40 புரோஹிதர்கள் இந்த முடிசூட்டு விழாவை நடத்தி வைத்தனர். அரண்மனைக்குள் இருக்கும் 16 கோவில்களிலும் பிரார்த்தனைகளும், வழிபாடுகளும் நடந்தன. கர்நாடகாவின் முதல்வர் திரு சித்தராமையாவும் அவரது மந்திரிகளும், அரச குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்களுமாக 1200 பேர்கள் இந்த வைபவத்தை கண்டு களித்தனர்.

மறைந்த ஸ்ரீகண்டதத்த ஒடையாரின் சகோதரியின் பேரன் இந்தப் புதிய மகாராஜா. இந்த வருடம் பிப்ரவரி 23 ஆம் தேதி மகாராணி ப்ரமோதா தேவி (மறைந்த மகாராஜா ஸ்ரீகண்டதத்தரின் மனைவி) யால் பிள்ளையாக தத்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார். பெட்டதகோட்டை வம்சத்தை சேர்ந்த அர்ஸ் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர் இவரது தந்தை கோபால்ராஜ் அர்ஸ். தாயார் திரிபுரசுந்தரி தேவி. இவர்களுக்கு ஒரு மகள் இங்கிலாந்தில் படித்து வருகிறாள்.

பெங்களூரு வித்யா நிகேதனில் பத்தாம் வகுப்பு வரையிலும், கனேடியன் இன்டர்நேஷனல் ஸ்கூலில் 12 ஆம் வகுப்பு வரையிலும் படித்த மகாராஜா தற்சமயம் அமெரிக்க மசாசுசெட் பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரமும், ஆங்கிலமும் படித்து வருகிறார். முடிசூட்டுவிழா முடிந்ததும் படிப்பதற்கு அமெரிக்கா செல்லுகிறார், புதிய மகாராஜா.

புதிய மகாராஜாவை நாமும் வாழ்த்துவோம்.

படங்கள் நன்றி: இணையதளம்

 ஸ்ரீகண்டதத்த ஒடையார்

மைசூரு ஒடையார் வம்சத்தின் சாபம்  

ஹேப்பி பர்த்டே லால் ஏட்டா! 

 

Cover photo

 

படம் நன்றி: கூகுள்

சில வாரங்களுக்கு முன் மகாலக்ஷ்மி விஜயன் முகநூலில் ஒரு கேள்வி கேட்டிருந்தார்: ‘உங்களுக்குப் பிடித்த, இப்போதும் இன்னும் ஒருமுறை பார்த்து  மகிழ வேண்டும் என்று நினைக்கும் திரைப்படம் எது’? என்று. நான் அதற்கு ‘எரடு கனசு’ என்கிற கன்னடப் படம் மற்றும் ‘ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா’ என்னும் மலையாளப் படம் என்று எழுதியிருந்தேன்.

 

கன்னடப் படங்கள் பார்ப்பது போலவே மலையாளப் படங்களும் பார்ப்பேன். எப்போது முதல் நான் மலையாளப் படங்கள் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்? சென்னையில் எங்கள் பக்கத்து வீட்டிற்கு ஒரு குடும்பம் கேரளாவிலிருந்து வந்தார்கள். அந்த பெண்மணிக்கு தமிழ் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவருக்கு நான் தமிழும் அவர் எனக்கு மலையாளமும் கற்றுக் கொடுப்பது என்று ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டோம். மலையாளம் எழுத படிக்கக் கற்றுக் கொண்டேன். பெங்களூரு வந்தபின் இங்கும் ஒரு மலையாளக் குடும்பம் நண்பர்களானார்கள். லதா வைத்யன் என்று அந்தப் பெண்மணியின் பெயர். அவர்களது பிள்ளைகள் இருவரும் எனது பிள்ளையின் நண்பர்களானார்கள். லதா தான் என்னை மலையாளப் படம் பார்க்கச் செய்தவர். நான் பார்த்த முதல் படம் ‘ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா’. மோகன்லால் நடித்து 1990இல் வந்த படம். பாடல்கள் எல்லாமே காதுக்கு இனிமையானவை. கதை இதுதான்:

 

உதய வர்ம தம்புரான் என்கிற அரச குடும்பத்தை சேர்ந்த செல்வந்தருக்கு வாரிசு இல்லை. இருந்த ஒரு பிள்ளையும் இறந்துவிடுகிறான். மனைவி பாகீரதி தம்புராட்டி. பிள்ளையின் அகால மரணத்தால் சித்தப்பிரமை பிடித்திருக்கும் பாகீரதி தம்புராட்டிக்கு பணிவிடை செய்யும் ராதை (கௌதமி) தம்புரானின் (உண்மையில் தம்புரானின் இன்னொரு மனைவிக்குப் பிறந்தவள் இவள்) நல்லெண்ணத்தை சம்பாதித்திருப்பவள். வாரிசு இல்லாத சொத்து அவளுக்கு போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்று கவலைப்படுகிறார்கள் தம்புரானின் சகோதரிகளின் பிள்ளைகள். வெளி ஆள் ஒருவனை வைத்து தம்புரானை (உதயவர்மா) கொன்று விட்டு சொத்தை பங்கு போட்டுக் கொள்ளத் திட்டம் போடுகிறார்கள். மும்பையிலில் கவ்வாலி பாடிப் பிழைக்கும் அப்துல்லா (மோகன்லால்) அனந்தன் நம்பூதிரியாக மாற்றப்பட்டு தம்புரானைக் கொல்வதற்காக தயார் செய்யப் படுகிறான். தம்புரானின் நல்ல குணங்கள் கொல்ல வந்தவனை மனம் மாறச் செய்கிறது.  தம்புராட்டி அனந்தன் நம்பூதிரி வடிவில் தன் மகன் ‘உன்னியை’ காண, கூடவே கௌதமியின் காதல் என்று சூழ்நிலை மாறுகிறது. தம்புரானைக் காப்பாற்றி அவரிடம் தன் உண்மைக் கதையையும் சொல்ல ‘ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா’ கதை முடிகிறது சுபமாக.

 

ஹோட்டலில் கவாலி பாடும் அப்துல்லாவாக அறிமுகமாகும் மோகன்லால், அனந்தன் நம்பூதிரியாக அரண்மனையில் நுழையும் காட்சி எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது, முதல் தடவை இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் போது. அடுத்து அடுத்து பார்க்கும்போது (எத்தனை முறை?) அந்தக் காட்சியை  பார்க்கவே காத்துக் கொண்டிருப்பேன். அப்படி ஒரு மாற்றம். தாடியும் மீசையும் கம்பளிக் குல்லாவுமாக கையில் மல்லிகைப் பூவை சுற்றிக் கொண்டு பாடும் அப்துல்லா, சரிகை வேஷ்டி, மேலே போர்த்திக் கொண்ட உத்தரீயம், நெற்றியில் கோபி சந்தனம் என்று அனந்தன் நம்பூதிரியாக முழுக்க மாறியிருப்பார். உருவம் மட்டுமல்ல, உடல்மொழியும் மாறியிருக்கும். வாவ்! இப்போது பார்த்தாலும் ரொம்பவும் ரசிக்க வைக்கும் காட்சி இது.

இந்தப் படத்திற்குப் பிறகு அடுத்தடுத்து மோகன்லால் படங்கள் நிறைய பார்க்கத் தொடங்கினேன் – சித்ரம், பரதம், தசரதம் என்று. சித்ரம் படத்தில் காமெடியில் கலக்குவார். பரதம் (அண்ணன் தம்பி பாசம்) நெகிழ வைத்த படம். தசரதம் படத்தில் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பாத ஆனால் biological குழந்தையை பெற விரும்பும் கதாபாத்திரம். இதற்கு ஒப்புக் கொண்டு குழந்தையைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் பெண் கடைசியில் இவரிடத்தில் குழந்தையை கொடுக்க மறுத்துவிடுகிறாள். தசரதனைப் போலவே பிள்ளைப் பாசத்தால் துடிக்கும் ஒரு கதாப்பாத்திரம். ஆ! லால் ஏட்டனைத் தவிர வேறு யாரால் இந்தப் பாத்திரங்களை செய்ய முடியும்? இவரது திரைப் படங்களின் பாடல்கள் எல்லாமே ஹிட் தான். முக்கால்வாசிப் பாடல்கள் கர்நாடக சங்கீத அடிப்படையில் அமைந்த பாடல்கள். சித்ரம் படத்தில் ‘நகுமோமு’, பரதம் படத்தில் ‘ராமகதா கானலயம்’, ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா படத்தில் ‘பிரமதவனம் வேண்டும்’ பாடல்கள் என்றென்றும் காதுக்கு விருந்தானவை.

சமீபத்தில் பார்த்து ரசித்த இவரது படம் ‘த்ருஷ்யம்’. கதைக்களன் மிகவும் வித்தியாசமானது. நடிக்கிறார் என்று சொல்லமுடியாத அளவிற்கு இயற்கையான நடிப்பு இந்தப் படத்தில். ஒரு ‘class’ மூவி என்று இதைச் சொல்லலாம். நம்மூர் கமலஹாசன் இந்தப் படத்தை ரீமேக் செய்வதாக இருக்கிறார் என்று கேள்வி. வேண்டாம், விட்டுவிடுங்கள், ப்ளீஸ்! கமலஹாசன் யோசித்து முடிவு எடுப்பதற்குள் எங்கள் ஊர் ரவிச்சந்திரன் இந்தப் படத்தை எடுத்து வெளியிட்டும் விட்டார். லால் ஏட்டனை ரசித்த என்னால் இவர்களை நிச்சயம் ரசிக்க முடியாது.

 

இன்று மோகன்லாலின் பிறந்தநாள் என்று ரொம்பவும் லேட்டாகத் தெரிந்தது. அதனால் லேட்டாக ஒரு பதிவு இவரைப் பற்றி.

 

ஹேப்பி பர்த்டே லால் ஏட்டா!

 

 

 

 

 

 

 

சூப்பர் சிங்கர்: பூனைக்கு மணி கட்டுவது யார்?

அன்புள்ள திரு ஜேம்ஸ் வசந்தன் அவர்களுக்கு,

 

வணக்கம். உங்களை பலவருடங்களாக தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியில் (சன் தொலைக்காட்சியில் நீங்கள் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராக பணியாற்றிய காலத்திலிருந்தே) பல பரிமாணங்களில் பார்த்து வருபவள் நான். தற்போது இசையமைப்பாளர் ஆக உங்களது இன்னொரு பரிமாணத்தையும் பார்த்து பெருமை அடைகிறேன். மனமார்ந்த நல்வாழ்த்துக்கள்.

 

தற்போது விஜய் தொலைக்காட்சியில் நடந்து வரும் சூப்பர் சிங்கர் நிகழ்ச்சிகளை ரசிக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான ரசிகர்களில் நானும் ஒருவள். எனது கணவரும் இந்த நிகழ்ச்சியின் ரசிகரே. இரவில் பார்ப்பதுடன் அதன் மறுஒளிபரப்பையும் மாலை வேளைகளில் கேட்டு மகிழ்வோம்.

 

விஜய் தொலைக்காட்சியின் சூப்பர் சிங்கர் நிகழ்ச்சியில் நடுவராக வந்து நீங்கள் ஒவ்வொருவரையும் உற்சாகப்படுத்துவதும், அவர்களைப் பற்றி நேர்மையான, நேர்மறையான விமரிசனங்கள் கொடுப்பதும், மற்ற நடுவர்களைப் போலில்லாமல் நறுக்கென்று (ஒரு குடும்பத்தில் அம்மா சரியில்லை என்றால்….ஸ்ருதி மாதா இல்லையா? – ஷிவானி என்ற சிறுமி ஸ்ருதி சரியில்லாமல் பாடியபோது நீங்கள் கொடுத்த மிகவும் நறுக்கென்ற விமரிசனம்) விமரிசனம் செய்வது உங்களது தனிப்பாணியாக இருப்பதும் எனக்குப் பிடித்த விஷயம். மற்றவர்கள் சொல்லத் தயங்குவதை நீங்கள் வெளிப்படையாக சொல்லுகிறீர்கள் – அனுச்யாவிடம் – பறையடிப்பவரின் உள்ளக் குமுறலைப் பாடியபோது அழுத இந்தச் சிறுமி அடுத்த பாடலுக்கும் அழுத போது –  ‘ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் நீ அழக்கூடாது. அந்தப் பாடலுக்கு நீ அழுதது இயற்கையாக இருந்தது. பாராட்டினார்கள். ஆனால் நீ ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் அழுதால் அது உன் பலவீனத்தைக் காட்டும். தேவைப்பட்ட போது மட்டுமே அழ வேண்டும்’ என்று எல்லோர் முன்னிலையிலும் அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறியது இதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

 

மாளவிகா ‘மறைந்திருந்து பார்க்கும் மர்மமென்ன?’ பாடலில் ஜதியையும் சேர்த்துப் பாடி பாடலை சரியாகப் பாடமுடியாமல் போனபோது கூறிய அறிவுரை, அனல் ஆகாஷுக்கு பாட வாய்ப்புக் கொடுப்பதாகச் சொல்லி – ஆனால் உன் படிப்பு முடிந்தபின் என்றது, என்று சூப்பர் சிங்கரில் உங்களது பங்களிப்பு மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. பாராட்டுக்கள்.

 

வெறும் பாராட்டுக்கு மட்டுமே அல்ல இந்த மடல் என்பதை உங்கள் உள்ளுணர்வு நிச்சயம் சொல்லியிருக்கும். பாராட்டுக்களைத் தாண்டி சில விஷயங்களை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும். நான் நினைப்பவைகளை பெரும்போலோர் நினைத்திருப்பார்கள். பூனைக்கு யார் மணி கட்டுவது? இதோ நான் அந்த வேலையைச் செய்கிறேன்.

 

மேலும் படிக்க: பூனைக்கு மணி கட்டுவது யார்? 

 

தினமணி டாட் காமில் வெளிவந்த எனது கட்டுரை இது. அங்கேயும் பின்னூட்டம் போடலாம். இங்கேயும் போடலாம்!

 

 

 

 

ஒரு நிமிஷம், கவனிங்க….!

படம், நன்றி: கூகிள்
புதிய தலைமுறை- பெண்கள் டயரி பகுதியில் வெளியான எனது கட்டுரை
சமீபத்தில் எனது சகோதரி உடல்நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவ மனையில் இருந்தார். அவர் இருந்த இரு படுக்கைகள் கொண்ட அறையில் இன்னொரு ஆண் நோயாளி ஒருவரும் இருந்தார். அடுத்தநாள் அந்த ஆண் சிகிச்சை முடிந்து வீட்டிற்குச் செல்லவிருந்தார். கிளம்பும் சமயம் ஒரு பெண் மருத்துவர் சொன்ன அறிவுரை மறக்க முடியாதது. அவருக்கு மட்டுமல்ல; எல்லோருக்குமே தேவையான ஒன்று. உங்களுடன் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.
‘இதோ பாருங்க ஸார்! நீங்க நடுவயசுக்காரர். இப்போ கையின் ஒரு பகுதி மரத்துப் போகிறது என்று சொல்லி இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு பக்கவாதம் தாக்கியிருக்கிறது. உடனடியாக வந்ததால் இந்தமுறை தப்பித்துவிட்டீர்கள். அடுத்தமுறை இதுபோல ஆனால் உங்களது உடலின் ஒரு பக்கமே செயலிழக்கக் கூடும். பிறகு ஆயுள் முழுக்க மற்றவர்களின் தயவுடனேயே வாழ வேண்டும். எல்லா ஆண்களுக்கும் ‘எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது’ என்று நினைப்பு. பெண்களை விட ஆண்களுக்கு இந்த அலட்சியம் அதிகம். பெண்கள் பயப்படுவார்கள் எங்கே பிறரை அண்டி வாழ வேண்டி வந்துவிடுமோ என்று. ஆனால் ஆண்களுக்கு மனைவி இருக்கும் தைரியம்.
மனித உடல் இது. யாருக்கும் எந்த சமயத்திலும் எது வேண்டுமானால் ஆகலாம். இரண்டு வகையான நோய்கள் நமக்கு வரும். ஒன்று பரம்பரையாக வரும் சர்க்கரை நோய், உயர் இரத்த அழுத்தம் போன்றவை. இன்னொரு வகை நோய் நாமாக நமது தவறான பழக்க வழக்கங்களினால் வரவழைத்துக் கொள்வது. நீங்க அதிகமா தம்மடிக்கிறீங்க, தண்ணி போடறீங்க.  இதையெல்லாம் உடனடியா நிறுத்திவிட்டு ஆரோக்கியமான வாழக்கையை வாழ ஆரம்பியுங்க. இல்லைன்னா நான் சொன்னதுபோல ஆயுசுக்கும் டிபெண்டன்ட் ஆகத்தான் இருக்கணும். சுதந்திரமா எங்கயும் வெளியே போகமுடியாது. வீட்டுக்குள்ளேயே, படுக்கையிலேயே முடங்கி கிடக்கணும். என்ன செய்யப் போறீங்கன்னு தீர்மானம் செய்யுங்க..’
அந்த மருத்துவர் கடுமையாகச் சொன்னாலும் அதில் இருக்கும் உண்மையை மறுக்க முடியாது. நாமாக வரவழைத்துக்  கொள்ளும் நோய்களைத் தவிர்ப்போமா?

 

———————————————————————————————————————–

இந்தப் பகுதியை ஊரிலிருந்து வந்த எனது உறவினர் ஒருவரிடம் காண்பித்தேன். அவர் ஒரு நெசவாலையில் பொதுமேலாளர் ஆக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்:

அவர் சொன்னது இன்னும் அதிர்ச்சியை கொடுத்தது. அவர் சொன்னது இதுதான்:

ஆண்கள் எப்பவும் இப்படித்தான். தொழிற்சாலையிலும் நிர்வாகம் செய்து கொடுக்கும் பாதுகாப்பு கவசம் எதையும் பயன்படுத்த மாட்டார்களாம். சொன்னால், ‘அதெல்லாம் எங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாது ஸார்’ என்பார்களாம். மேற்கூரையில் ஏறி வேலை செய்த ஒருவர் பாதுகாப்பு பெல்ட் அணியாமல் இருபது அடி உயரத்திலிருந்து விழுந்து அங்கேயே உயிரை இழந்தாராம். அதைப் பார்த்தும் மற்ற தொழிலாளிகள் திருந்துவதில்லை. நெசவாலையில் கைகள் இழந்தவர்கள், விரல்களை இழந்தவர்கள்  ஏராளம். அதேபோல குடித்துவிட்டு  மெய்மறந்த நிலையில் இயந்திரத்தில் கையை இழப்பது சர்வசாதாரணமாக நடக்கும் விஷயமாம்.

 

ஆண்களே ஏனிப்படிச் செய்கிறீர்கள்? உங்களை நம்பியிருக்கும் உங்கள் குடும்பம் என்ன ஆகும்? என்றைக்கு உங்கள் தவறுகளை உணரப் போகிறீர்கள்?

சாவியின் விசிறி வாழை

நேற்று ஒரு நண்பரிடமிருந்து வந்த மின்னஞ்சல் இது:

அன்பு வணக்கம். நலம் என நம்புகிறேன்.

விசிறி வாழை நாவலை ஒரே மூச்சில், படு வேகமாக வாசித்து முடித்தேன்.அலையோசை, குறிஞ்சி மலர் கொடுத்த அதே கனத்தை, ரணத்தை உணர்ந்தேன்.

உங்களுக்கு மிக பிடித்த நாவல் இது தான் என்று அறிவேன். ஏன் என்று காரணம் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாக உள்ளேன். இதனை பற்றி பதிவு ஏதும் எழுதி ஊள்ளீர்களா? இருந்தால் சுட்டி தரவும்

அன்புடன்,

……………..

என்று முடித்திருந்தார். இந்த நாவலை சிலமுறை படித்திருந்தாலும் பதிவு எதுவும் எழுதியதில்லை.

விசிறி வாழை நாவல் எந்த வருடம் வந்தது என்று நினைவில்லை. ஆனால் விகடனில் தொடராக வந்து கொண்டிருந்தபோதே படித்திருக்கிறேன். அப்போது புரியாத சில விஷயங்கள் இப்போது படிக்கும்போது புரிகிறது. பல வருடங்களுக்குப் பின் இந்த புத்தகத்தின் pdf கிடைத்தது. இதை அனுப்பியவரும் மேற்கண்ட மின்னஞ்சலை அனுப்பியவர்தான் –  எனது பிறந்த நாளைக்கென்று தனது பரிசாக இந்தக் கதையின் pdf அனுப்பியிருந்தார்.

இந்தக் கதையின் கதாநாயகி பார்வதி முதிர்கன்னி. சிறுவயதிலேயே அம்மா அப்பாவை இழந்து ஒரே அண்ணனின் குழந்தையை (அண்ணா-அண்ணியின் மறைவிற்குப் பிறகு) தன் குழந்தையாக வளர்த்து வருபவள். தான் படித்த கல்லூரியிலேயே வேலைக்கு சேர்ந்து இன்று அதன் பிரின்சிபால் ஆக இருப்பவள். கல்லூரியின் புதிய ஹாஸ்டல் கட்டிடத்தை திறந்து வைக்க வரும் சேதுபதியின் மேல் ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது.

இனி நண்பருக்கு நான் எழுதிய பதில்:

இந்தக் கதையில் இருவகையான காதல் வருகிறது. ஒன்று இளம் நெஞ்சங்களில்  – பாரதிக்கும் ராஜாவுக்குமிடையில் மலருவது. இன்னொன்று பார்வதியின் நெஞ்சில் சேதுபதியின் நினைவாகத் தோன்றுவது. இந்த வயதான பருவத்தில் மலரும் காதலை துளிக்கூட விரசம் என்பது இல்லாமல் சாவி சொல்லியிருப்பார். சேதுபதியின் பெயரைக் கேட்கும்போதெல்லாம், அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் பார்வதியின் உள்ளம் துடிக்கும். வியர்த்துப் போவாள். ஆனால் நமது நெஞ்சில் அவளைப் பற்றி ஒரு ‘ஐயோ பாவம்’ உணர்ச்சி மட்டுமே ஏற்படும்.

முதலிலிருந்தே பார்வதியைப் பற்றி நமக்கு உயர்ந்த எண்ணம் வரவேண்டுமென்று அவர்களது வீட்டில் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் போட்டோ, சாரதா தேவியின் போட்டோ மாட்டியிருக்கும் என்று சொல்லிக்கொண்டு போவார் சாவி. தனது உயர்ந்த எண்ணங்களை (குறிக்கோள்களை நிறைவேற்ற) மற்ற இன்பங்களை துறந்துவிட்டவள். அப்படிப்பட்டவளுக்கு சேதுபதியின் மேல் ஏன் ஒரு ஆசை? 46 வயதானவள் நெஞ்சில் தோன்றும் இந்த ஆசை என்ன மாதிரியானது? கடைசிப் பக்கம் படித்துவிட்டு நிமிரும்போது நம் மனதில் பார்வதி அழுத்தமாக வந்து உட்கார்ந்து கொள்ளுவாள்.

சேதுபதிக்கும் பார்வதியின் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்படும். இருவரும் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டாமல் தவிப்பது கூட ரொம்பவும் decent ஆகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும். உண்மையில் இந்தக் கதை ‘சேவற்கொடியோன்’ கொடுத்த கதைக் கருவை வைத்துக் கொண்டு தான் எழுதியது என்று கதையின் கடைசியில் சாவி சொல்லியிருப்பார். சேவற்கொடியோன் இந்தக் கருவை சாவியிடம் சொல்லிவிட்டு தன்னால் இதுபோல ஒரு கருவை வைத்து எழுதமுடியாது என்றும், சாவியோ, அல்லது ஜெயகாந்தனோ எழுத வேண்டும் என்று தான் விரும்புவதாகவும் சொன்னாராம். ஜெயகாந்தன் எழுதியிருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்ப்பேன்.

ஜெயகாந்தனின் ‘கருணையினால் அல்ல’ படித்திருக்கிறீர்களா? கிட்டத்தட்ட இதேபோல இருக்கும். வயதான இருவருக்கு இடையில் வரும் காதல். கிடைத்தால் படித்துப் பாருங்கள்.

இப்போதெல்லாம் இந்த மாதிரியான அழுத்தமான கதைகளை யாரும் எழுதுவதில்லை.

இந்தக் கதையைப் பற்றிப் பேச ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கிறீர்கள். நன்றி.

நண்பரின் பதில்:

வணக்கம்

இது ஒரு Tragedy நாடகமாக இருக்காது என்று முதலில் நம்பினேன். பின் அசந்தே போனேன்…

நாலே பாத்திரங்களை வைத்து கொண்டு என்ன ஒரு விந்தை செய்துள்ளார் சாவி. பலவகையான கருத்துகளை நாசுக்காக அங்கங்கே பொதிந்து வைத்துள்ளார். மதிப்பும் மரியாதையும் உள்ள மனிதர்களை பற்றி படிக்கும் போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.

எழுத்து நடையில் என்னை கவர்ந்தது : ஒரு சம்பவம் நடந்த உடன், இருவரின் மனநிலைகளையும் தெளிவுர, மிகவும் சரியாக எழுத்தில் வடித்துள்ள விதம் தான்!

விரசமில்லா காதல் தான் வசந்த காலத்தின் அறிகுறி.

ஜெயகாந்தனின் அந்த புத்தகத்தை படித்தில்லை. அவர் கருவை இவ்வளவு இலகுவாக சொல்லி முடிப்பாரா என சிந்திக்கிறேன்…

இப்பொழுது இது போன்ற கதைகள் வருகிறதா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்கட்டும். வாசகர்கள் உள்ளார்களா ?

இது எல்லாம் நமக்கு எதுக்கு, படிக்க (இது போன்ற) பிரசித்தி பெற்ற நாவல்கள் கடல் போல், ஏற்கனவே உள்ளது, முத்தெடுத்து மகிழ்வோம் !

அன்புடன்,

இந்தப் பதிவைப் படிக்கும் வலைபதிவாளர்களுக்கும் ஒரு வேண்டுகோள்: ஒருமுறை விசிறி வாழை படித்துப் பாருங்களேன்.

விசிறி வாழை PDF நூலின் official பிரதிhttp://tamilvu.org/library/nationalized/pdf/87-saavi/visirevalzai.pdf.

நன்றி ஓஜஸ்!

‘யார் என்ன நினைத்தால் எனக்கென்ன?’

ranjani135:

நான்குபெண்கள் தளத்தில் வரும் எனது தொடர் கட்டுரை

Originally posted on நான்கு பெண்கள்:

செல்வகளஞ்சியமே-92

ரஞ்சனி நாராயணன்

ரஞ்சனி நாராயணன் ரஞ்சனி நாராயணன்

சமீபத்தில்ஒருதிருமணத்திற்காகமும்பை சென்றிருந்தோம். நாங்கள்எல்லோரும்வெளியூரிலிருந்துவந்திருந்ததினால்எங்களுக்கு தங்குவதற்கு ஒரு ஹோட்டலில் அறைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. பலநாட்களுக்குப்பின்கூடியிருந்ததால், நாங்கள் எல்லோரும் ஒரே அறையில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எங்கள்உறவினரின்பேரன்அந்தஅறையில்போடப்பட்டிருந்த கட்டிலின் மேல் இருந்த வெள்ளைவெளேரென்ற படுக்கை விரிப்பின் மீது தான் கொண்டு வந்திருந்த கலர் பென்சில்களினால் கிறுக்கத் தொடங்கினான். சிறுவனின்பெரியப்பாஅவனைகோபித்துக்கொண்டார். நன்றாகஇருக்கும்படுக்கைவிரிப்பைபாழ்செய்யகிறாயே? தவறுஇல்லையா? உன்னைப்பற்றிமற்றவர்கள்என்னநினைப்பார்கள்? என்றுகோபமாகக்கேட்டார். அந்தச்சிறுவன்சொன்னான்: ஹூகேர்ஸ்? யார்என்னநினைத்தால்எனக்கென்ன?இப்படிச்சொல்லிவிட்டுஅந்தஇடத்தைவிட்டுசென்றுவிட்டான்.

எங்கள்எல்லோருக்குமேஅவனதுபதில்அதிர்ச்சியாகஇருந்தது. தவறுசெய்கிறோம்என்கிறகுற்றஉணர்ச்சியேஇல்லைஅந்தச்சிறுவனிடம். தன்செய்கையைப்பற்றி யார் என்ன நினைத்தாலும் கவலை இல்லை என்கிற மாதிரி அவன் எடுத்தெறிந்து பேசியது தன்னைவிடவயதில்பெரியவருக்குஅப்படிபதில்சொன்னதுநிறையயோசிக்கவைத்துவிட்டது.

ஏன்அந்தச்சிறுவன்

View original 507 more words

ரசவாதி

 

இன்று மறுபடியும் Alchemist படிக்க ஆரம்பித்தேன். ரொம்பவும் பிடித்த கதை. இந்தக் கதையை – இது போல ஒரு புத்தகம் இருக்கிறது என்று நான் தெரிந்து கொண்டதே ஒரு சின்ன கதை போலத்தான்.

 

அப்போது நாங்கள் இருந்த அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தில் எங்கள் வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டில் மூன்று பிரம்மச்சாரிகள் இருந்தனர். பார்க்கும் போது ‘ஹாய்!’ சொல்லும் அளவிற்குத் தான் பழக்கம். ஒருநாள் காலை வெளியே வரும்போது அவர்கள் கதவில் Alchemist என்று எழுதி ஒட்டியிருந்தது. இது என்ன திடீரென்று இப்படி எழுதி ஒட்டியிருக்கிறார்களே. என்று நினைத்துக் கொண்டேன். என்னை பொறுத்தவரை இதற்கு அர்த்தம் ‘ரசவாதி’ என்பதைத் தவிர வேறெதுவும் தெரியாது. அதற்குப் பிறகு பலநாட்கள் அவர்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒருநாள் காலை அவர்கள் வீட்டுக் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவசரமாக நானும் எங்கள் வீட்டுக் கதவைத் திறந்து ‘இது என்ன?’ என்று கேட்டேன். ‘அது ஒரு புத்தகம் ஆண்ட்டி. Paulo Coelho என்பவர் எழுதியது. எங்களை ரொம்பவும் கவர்ந்துவிட்டது. உண்மையில் ரசவாதம் தான். நீங்களும் படித்துப் பாருங்கள்!’

 

உடனே நான்.’உங்களிடம் இருந்தால் கொடுங்களேன், படித்துவிட்டுக் கொடுக்கிறேன்’ என்றேன். ‘ஸாரி, இந்தப் புத்தகத்தை ஓசியில் படிக்கக்கூடாது. அவரவர்கள் கைக்காசைப் போட்டு வாங்கிப் படிக்க வேண்டும்’ என்றான் அந்த இளைஞன்.

 

இந்தப் புத்தகத்தை எப்போது வாங்குவது என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். வாய்ப்புக் கிடைக்கவேயில்லை. எனது மைத்துனர் பிள்ளை ஒருமுறை வந்திருந்தான். பக்கத்து வீட்டில் இருந்த பெயரைப் பார்த்துவிட்டு ‘இது என்ன வீட்டிற்குப் பெயரா?’ என்றான். அவனிடம் அந்த இளைஞன் சொன்னதைச் சொல்லிவிட்டு, ‘இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்திருக்கிறாயா?’ என்று கேட்டேன். ‘இல்லை, பெரியம்மா’ என்றவன் வெளியே போய்விட்டு வரும்போது வாங்கிக்கொண்டு வந்து என்னிடம் கொடுத்தான். ‘உங்கள் பிறந்தநாளைக்கு என் பரிசு’ என்றான். நான் படித்து முடித்து பிறகு வேறு யாருக்கோ படிக்கக் கொடுக்க அந்தப் புத்தகம் போயே விட்டது. அதன் பிறகு என் தொல்லை பொறுக்கமுடியாமல் என் பிள்ளை வேறு ஒரு புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்தான். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இன்று படிக்க ஆரம்பித்தேன் திரும்பவும்.

 

ஒவ்வொரு வரியைப் படிக்கும்போதும் அப்படியே தமிழில் எழுதிவிட வேண்டும் என்று தோன்றும். மொழிபெயர்ப்பு என்றால் அனுமதி பெற வேண்டுமாமே. எனக்காக நானே இதை எழுதிப் பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அப்படி ஒரு அற்புதமான நடை.

 

முன்னுரையில் ஆசிரியர் இந்த ரசவாதத்தைக் கற்க தான் எப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட நேர்ந்தது என்று சொல்லிக்கொண்டு போவார். கடைசியாக தனக்கு ஒரு குரு கிடைத்ததாகவும் அவர் இந்த ரசவாதம் பற்றி சொன்ன கருத்துக்களை விளக்க ஒரு கதை சொல்லுவார். அதைத்தான் இங்கு எழுதுகிறேன்.

 

ரசவாதிகள் ஏன் குழப்பமாகவே தெளிவற்ற மொழியில் பேசுகிறார்கள்? இது ஆசிரியரின் கேள்வி. அதற்கு குரு சொல்லுகிறார்: ‘மூன்று விதமான ரசவாதிகள் உண்டு. முதல்வகை தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப்பற்றி எதுவுமே தெரியாதவர்கள் அதனாலேயே அவர்களது மொழி தெளிவற்றதாக இருக்கிறது. இரண்டாம் வகையினர் என்ன செய்கிறோம் என்று அறிந்தவர்கள் கூடவே ரசவாதம் என்பது நம் அகத்தை விளிப்பது புறத்தை அல்ல என்பதையும் உணர்ந்தவர்கள். மூன்றாமவர்கள் ரசவாதம் என்ற பெயரையே கேட்டிராதவர்கள். ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வதன் மூலம் சித்தர்மணிக்கல் (உலோகங்களை தங்கமாக மாற்றகூடிய ஒரு பொருள்)) எனப்படும் ரசவாதக் கல்லை கண்டுபிடித்து வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக நடத்துபவர்கள்’.

 

இந்த மூன்றாவது வகையினரை விவரிக்க இந்தக் கதையைச் சொல்லுகிறார், பாலோ.

ஒருநாள் கன்னிமேரி குழந்தை ஏசுவை அழைத்துக் கொண்டு பூலோகம் வருகிறாள். ஒரு மடாலத்திற்கு செல்லுகிறாள். மாதாவைக் கண்டவுடன் அவளுக்கு மரியாதை செலுத்த அங்குள்ள துறவிகள் ஒரு நீண்ட வரிசையில் வருகிறார்கள். மாதாவின் மனதைக் கவர ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அறிவுத்திறனை காட்டுகிறார்கள். ஒருவர் ஒரு அருமையான கவிதையை வாசிக்கிறார்; இன்னொருவர் பைபிள் கதை நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டு தானே வரைந்த சித்திரங்களைக் காட்டுகிறார்; இன்னொரு துறவி புனிதர் ஆக்கப்பட்ட எல்லாருடைய பெயர்களையும் சொல்லிக் காட்டுகிறார். கடைசியாக ஒரு எளிய மனிதர் வருகிறார். அவர் எந்தப் புத்தகத்தையும் படித்ததில்லை. அவரது பெற்றோர்கள் ஊர் விட்டு ஊர் செல்லும் ஓர் சர்க்கஸ்- இல் வேலை செய்பவர்கள். அவர்களிடமிருந்து இவர் கற்றதெல்லாம் ஒரே ஒரு வித்தைதான். பந்துகளை வீசி எறிந்து அவை கீழே விழாமல் மாற்றி மாற்றி கையால் தட்டுவதுதான்.

 

எல்லோருக்கும் ஒரு வித பதற்றம் தொற்றிக் கொள்ளுகிறது. இவன் ஏதாவது ஏடாகூடமாகச் செய்யத் தெரியாமல் செய்து நமது மடாலயத்தின் கௌரவத்தை குறைத்துவிட்டால் என்ன செய்வது? எல்லோரும் தன்னை ஒருவித அதிருப்தியுடன் பார்ப்பதை கவனித்துக்கொண்டே அந்தத் துறவி தனது பையிலிருந்து சில ஆரஞ்சுப் பழங்களை எடுத்து அவற்றை மேலே எறிந்து அவை கீழே விழாமல் தனது கைகளால் மாற்றி மாற்றி தட்ட ஆரம்பித்தார்.

 

மேரி மாதாவின் மடியில் உட்கார்ந்திருந்த குழந்தை ஏசு இவர் செய்வதைப் பார்த்து புன்னகையுடன் தன் கைகளைத் தட்ட ஆரம்பித்தார். அதைப்பார்த்த கன்னிமேரி அவரைக் கூப்பிட்டு, ‘குழந்தையை வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்லி அவரிடம் கொடுத்தாள்.

 

எல்லோரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் இது. கட்டாயம் படியுங்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

புற்றுநோய்க்கு ஒரு மருந்து – லக்ஷ்மி தரு என்னும் சிமரூபா (Simarouba)

Seedstores : Simarouba Glauca Rare & Precious Lakshmitaru Paradise Tree 10 Seeds for Growing

 

எனது உறவினர் ஒருவருக்குப் புற்றுநோய் என்று எனது வலைத்தளத்தில்  எழுதியிருந்தேன். அதற்கு சிமரூபா என்ற மருந்து  திரு ஜோஷி என்பவர் கொடுக்கிறார், நல்ல பலன் இருக்கிறது என்று சொல்லி எங்கள் ப்ளாக் ஸ்ரீராம், மற்றும் திரு அமுதவன் ஆகியோர் கொடுத்த தொலைபேசி எண் மூலம் திரு. ஜோஷியைத் தொடர்பு கொண்டேன்.

 

மருத்துவ ரிபோர்ட் எடுத்துக் கொண்டு வரச் சொல்லியிருந்தார் திரு ஜோஷி. சென்ற சனிக்கிழமை நானும் கணவரும் சென்றோம். எங்களுக்கு முன்னால் இருவர் வந்திருந்தனர். அவர்களிடம் பேசி மருந்து கொடுத்து அனுப்பி விட்டு எங்களை உட்காரச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனார்.

 

மிகவும் சிறிய அறை அது. அதை ஒட்டினாற்போல ஒரு பால்கனி. அதில் ஒரு செடி தொட்டியில் இருக்கிறது. அதுதான் மேலே குறிப்பிட்ட சிமரூபா செடி என்று பிறகு அறிந்துகொண்டேன். அறையில் பாதி இடத்தை அடைத்துக்கொண்டு பெரிய பெரிய எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள் இருந்தன. பொட்டலம் பொட்டலமாக இவர் தயாரித்துக் கொடுக்கும் மருந்துகள். (இதையும் பிறகுதான் தெரிந்து கொண்டேன்.) ஒரு அலமாரியில் நிறைய நோட்டுப் புத்தகங்கள். தன்னிடம் வருபவர்களின் பெயர் எழுதி அதற்கு ஒரு எண் கொடுக்கிறார். அடுத்த தடவை போகும்போது அந்த எண்ணைக் கூறினால் மருந்து கொடுக்கிறாராம்.

 

ஜோஷி வெளியே வந்தபோது அவரது கையில் ஒரு தட்டு. அதில் மிகச் சிறியதாக இரண்டு டம்ளர்கள். அதில் ஏதோ டீ போல ஒரு திரவம். எங்களிடம் அதைக் கொடுத்து குடியுங்கள் என்றார். ‘அதற்கு முன்’ என்று சொல்லிவிட்டு ‘இதை மூன்று வாயாகக் குடிக்க வேண்டும். வாயில் ஊற்றிக்கொண்டு வாய்முழுவதும் பரவும்படி – பல் தேய்த்து வாய் கொப்பளிப்பது (செய்து காண்பிக்கிறார்) – போல செய்துவிட்டு சிமரூபா அம்மனையும் (பால்கனியில் உள்ள லக்ஷ்மி தரு செடியை சுட்டிக் காட்டுகிறார்) உங்கள் குலதெய்வத்தையும் மனதில் தியானித்துக் கொண்டு, எங்கள் நோய் எல்லாவற்றையும் நீயே குணமாக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டு  நிதானமாக விழுங்குங்கள்’. நாங்களிருவரும் அப்படியே செய்தோம். ‘எப்படி இருந்தது?’ என்றார். ‘ ‘palatable’ சாப்பிடும்படியாக இருந்தது’ என்றேன்.

 

‘தேவரு இச்செ’ (கடவுளின் விருப்பம்) என்றபடியே பேச ஆரம்பித்தார் ஜோஷி. ‘இப்போ நீங்க குடிச்சீங்களே, அது எல்லாவிதமான நோய்களையும் தீர்க்கும் தெய்வீக மருந்து. அம்மா சிமரூபா தாயியின் ஆசீர்வாதத்துடன் நான் எல்லோருக்கும் கொடுக்கிறேன். முதல்ல வாயிலிருந்து ஆரம்பிப்போமா? இத நீங்க தினசரி குடிப்பதன் மூலம் வாய் துர்நாற்றம் போயிடும். பல்லில் படியும் கருப்பு நாளடைவில் மறையும். பல் ஏதாவது ஆடிக் கொண்டிருந்தால் நான்கு நாட்களில் ஆடுவது நின்றுவிடும். தேவரு இச்செ’

 

 

‘இன்னு, இன்னு’ என்று சொல்லிக் கொண்டே போகிறார்.

இந்த மரத்தின் இலைகளில், மரப்பட்டைகளில்  இருக்கும் வேதிப்பொருள் anti-viral, anti-amoebic, anti-malarial, anti-bacterial, anti-helmentic, anti-cancerous.

இலைகளிலிருந்து எடுக்கப்படும் சாறு சிக்கன்குனியா, H. Pylori என்ற தொற்றால் வரும் gastritis, hepatitis, gastrointestinal குறைபாடுகளை நீக்கும். இந்தச் சாற்றில் இருக்கும் anti-cancerous பொருட்கள் முதல் இரண்டாம் நிலையில் இருக்கும் நோயாளிகளை முற்றிலும் குணப்படுத்தும். மூன்றாவது நான்காவது நிலையில் இருப்பவர்கள் மெதுவாகத் தான் குணம் காணுவார்கள். தினசரி வாழ்க்கை அவர்களுக்கு சற்று சுலபமாக ஆகும்.

 

இந்த நோய்களைத் தவிர இரத்தசோகை, பெண்களுக்கு ஏற்படும் மாதவிடாய் தொந்திரவுகள் – முறைதவறி வரும் மாதவிடாய், அதிக ரத்தப்போக்கு, வலி மிகுந்த மாதவிடாய், வெள்ளை படுத்தல், மெனோபாஸ் தொந்திரவுகளையும் போக்கும்.

 

பேசிக்கொண்டே இருக்கும்போது ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர் வருகிறார். ‘அவரது கதையைக் கேட்கிறீர்களா?’ என்று எங்களைப் பார்த்துக் கேட்டார் ஜோஷி. அந்த மனிதரும் சொல்ல ஆரம்பித்தார். ‘கால்வலி, முழங்காலில் வீக்கம் என்று ரொம்பவும் அவஸ்தை. மாடிப்படி ஏறி இறங்குவது சிம்ம சொப்பனம் ஆக இருந்தது. நாற்காலில் உட்காருவதே பெரிய வேதனை. நாற்காலியில் உட்கார முழங்கால்களை மடக்கினால் வலி உயிர் போகும்.. தரையில் உட்காருவதை மறந்தே விட்டேன். இப்போது தொடர்ந்து இந்த சிமரூபா டிகாக்ஷன் குடித்து வருகிறேன். மாடிப்படி கிடுகிடுவென ஏறுகிறேன்; இறங்குகிறேன். வலியே இல்லை. என் அம்மாவிற்கும் கால்வலி. இரண்டு அடி தொடர்ந்து நடக்க முடியாமல் இருந்தது. இப்போது அவரும் இந்த டிகாக்ஷனைக்  குடித்து வருகிறார். நன்றாக நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்’. என்றபடியே தனது நம்பரையும், தனது தாயின் நம்பரையும் கூறுகிறார். ஜோஷி அந்த அறையின் அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் நோட்டு புத்தகங்களிலிருந்து இவர்களது நம்பரைத் தேடி எடுத்துப் பார்த்து மருந்து கொடுக்கிறார்.

‘ ஆர்த்ரைடிஸ் நோய்க்கு மிகச் சிறந்த மருந்து’

‘நான் இதை வர்த்தக ரீதியாக  வியாபாரம் செய்யவில்லை. இப்போது  நான் உங்களுக்குக் கொடுத்த டிகாக்ஷன் 100 ml. பாட்டிலில் போட்டு விற்கலாம். நான் ‘இராமானுஜர்’ மாதிரி. குருவுக்கு செய்த சத்தியத்தை மீறி, என் ஒருவனது தலை சுக்குநூறாக உடைந்தாலும் சரி, உலகத்து மக்களுக்கு நன்மை கிடைக்க வேண்டும் என்று நினைத்து நாராயண மந்திரத்தை சொன்னாரே, அதுபோலத் தான் நானும். எனக்கு எந்தவித லாபமும் வேண்டாம். உங்கள் வீட்டில் இடம் (இரண்டுக்கு இரண்டு அடி) இருந்தால் சொல்லுங்கள். தொட்டியில் இந்த மரம் படர்ந்து வளர முடியாது. நிலம் வேண்டும். விதை கொடுக்கிறேன். எப்படி வளர்ப்பது, எப்படி இந்த மருந்து செய்வது என்று எல்லாவற்றையும் சொல்லித் தருகிறேன். நீங்கள் உங்கள் வீட்டில் வளர்த்து உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு இதைச் சொல்லிக் கொடுங்கள்.

 

ஒருவயது முதல் ஒரு குழந்தைக்கு இதைக் கொடுத்து வந்தால் எந்த நோயும் வராமல் தடுக்கலாம்.உங்களுக்கு நோயே இல்லாவிட்டாலும் அல்லது பொதுவான டானிக் ஆகவும் எடுத்துக் கொள்ள விரும்பினால் இந்த டிகாக்ஷனை காலை மாலை இருவேளையும் 15 நாட்கள் சாப்பிட வேண்டும். 6 மாதத்திற்கு ஒரு முறை இப்படி சாப்பிடவேண்டும்.

 

‘நானும் (ஷ்யாம்சுந்தர் ஜோஷி) எனது மனைவி சாந்தா ஜோஷியும் 25 வருடங்கள் ஆராய்ச்சி செய்த கண்டுபிடிப்பு இது. இதில் நாங்கள் எதுவும் ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ளவில்லை. எல்லாமே வெளிப்படையானவை. இந்த மருந்து இந்த உலகத்தில் உள்ள எல்லோருக்கும் போய்ச் சேர வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். அன்று ஒருவர் வந்து இந்த மரத்தின் விதைகளை வாங்கி கொண்டு மரம் வளர்ந்த பின் இலைகளை உங்களுக்கே கொண்டு தருகிறேன் என்றார். நான் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். என்னிடத்தில் மட்டுமே கிடைக்கும் என்ற நிலை வரக்கூடாது. எல்லோரும் இந்த விதைகளை வாங்கி வளர்த்து எல்லோருக்கும் கொடுக்க வேண்டும்.’

 

ஒரு புத்தகம், ஒரு CD, மருந்து ஒரு பொட்டலம் (ஒரு மாதத்திற்கு தேவையானது) எல்லாம் சேர்த்து முதல் தடவைக்கு 1200/- ரூபாய் வாங்கிக் கொள்ளுகிறார். ‘இந்தப் பணம் எனக்கு உதவியாக இந்த மரத்தை நட்டு வளர்த்து மருந்து தயாரிக்க உதவும் ஆட்களுக்கு’ என்கிறார். ‘அடுத்த தடவை 1000 ரூபாய் கொடுத்தால் போதும். உங்களுக்கு 6 மாதத்திற்கு வேண்டுமானாலும் கொடுக்கிறேன். முதலில் ஒரு மாதம் சாப்பிட்டுப் பார்க்கட்டும். பிறகு 6 மாதத்திற்கு வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்’ என்கிறார்.

மருந்தை வாங்கிக் கொண்டு வந்து சென்னை அனுப்பியாயிற்று. யோசிக்க யோசிக்க பல சந்தேகங்கள் மனதில் எழுகின்றன.

  • இத்தனை நம்பிக்கை தரும் இந்த மருந்து இன்னும் ஏன் அலோபதி மருத்துவர்களால் பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை?
  • யாராவது இந்த மருந்தின் குணநலன்கள் பற்றி ஆராய்ந்து வெளியிட்டிருக்கிறார்களா – ஜோஷி தம்பதிகளைத் தவிர? அவர் கொடுத்திருக்கும் புத்தகத்தின் அட்டையில் University of Agricultural Sciences, Bangalore, Indian Council of Agricultural Research, New Delhi என்று போட்டிருக்கிறது.
  • இந்தியாவில் அல்லது கர்நாடகாவில் இன்னும் வேறு யாராவது இவரைப் போல இந்த செடியில் இருந்து இத்தகைய மருந்து தயாரிக்கிறார்களா?
  • தன்னிடம் வரும் நோயாளிகளைப் பற்றிய குறிப்புகள், அவர்களது நோயின் தன்மை, குணமாகும் காலம் இவை பற்றி ஜோஷி பதிவு செய்கிறாரா, என்று தெரியவில்லை. (யாரையும் நான் தொடர்பு கொள்வதில்லை. அவர்களே வந்து இந்த பவுடரை வாங்கிப் போகிறார்கள் என்கிறார்) பொதுவாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்கள் கண்டுபிடிப்பு எப்படிப் பயன்படுகிறது, அதனால் பயன்பெற்றவரின் விவரம் எல்லாம் எழுதி வைத்துக் கொள்வார்கள், இல்லையோ?
  • இந்த விவரங்கள் மிகவும் தேவையானவை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. வரும் தலைமுறைக்கு இந்த விவரங்கள் மேலும் ஆராய்ச்சி செய்ய பயன்படுமே.
  • திரு ஜோஷி இதற்கு உரிமை வாங்கியிருக்கிறாரா, தெரியவில்லை.
  • உலகம் முழுவதும் புற்றுநோய் என்பது தீவிரமான நோயாக இருந்துவரும் வேளையில் இந்த மருந்தைப் பற்றி ஏன் அதிகம் வெளியில் தெரியவில்லை?
  • வெளிநாட்டினர் யாரும் அக்கறை காட்டவில்லையா?

உண்மையில் இது ஒரு மிகச் சிறந்த மருந்தாக இருந்து நாம் அதை சரியாக பயன்படுத்தாமல் கோட்டை விட்டுவிடப் போகிறோமே என்று மனது அடித்துக் கொள்ளுகிறது.

தொடர்புக்கு

 

Dr. Syamasundar Joshi and Dr. Shantha Joshi

23, RBI colony (behind Punjab National Bank) (near Saibaba Temple, R.T. Nagar

Ananda nagar, Bangalore – 560021.

09448684021 – 080 – 23335813.

email: joshi.sim@gmail.com

 

 

ஹெல்த் செக்கப் பண்ணிக்கப் போறீங்களா?

health image
எனது உறவினர் ஒருவருக்கு புற்றுநோய் என்று தெரிய வந்தது. மனது உடைந்து போனது. வாழ்க்கையில் ரொம்பவும் நொந்து போனவர். அவருக்கு இந்த நோய் வேறு வர வேண்டுமா என்று மனசு அங்கலாய்த்தது. எத்தனை பேர்கள் திருட்டும் புரட்டும் செய்கிறார்கள். எத்தனை கெட்ட பழக்கங்கள் ஒவ்வொருவரிடமும். எல்லோரையும் விட்டுவிட்டு இவருக்கு – வெளியில் உணவு அருந்துவது என்பதே தெரியாதவர் இவர். காபி, டீ போன்ற பானங்களும் அதிகம் குடிக்காதவர்.
எல்லாவற்றையும் விட, கஷ்டப்படுபவர்களுக்கு அள்ளிக் கொடுப்பவர். அமைதியாக நிறைய பேர்களுக்கு மாதாமாதம் பணம் அனுப்புவார். இவர் செய்யும் இந்தக் காரியங்கள் வெளியில் தெரியவே தெரியாது. இவருக்கு எதற்கு இந்த நோய்?  கோவில்களுக்கு இவரைப் போல கைங்கர்யம் செய்பவர்கள் யாரும் இல்லை. இந்தியாவில் உள்ள அத்தனை திவ்ய தேசங்களையும் சேவித்தவர் – ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை.
ஏன்? ஏன்? என்று நான் கேள்வி கேட்பதுதான் மிச்சம். யார் வந்து பதில் சொல்லப் போகிறார்கள் எனது கேள்விக்கு? விடுங்கள்.
ஏன் இங்கு இதை எழுதுகிறேன் என்றால்,
அவரைப் பார்க்கப் போனபோது ஒருவிஷயம் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்: ‘சென்ற வருடம் ஏப்ரல் மாதம் தான் முழு ஹெல்த் செக்கப் பண்ணிக் கொண்டேன். அப்போது கூட எல்லாம் நார்மல் என்று சொன்னார்கள். ஒருவருடத்திற்குள் எப்படி இந்த நோய் வந்து இத்தனை தூரம் பரவியது?’
அவர் சொன்னது என்னை ரொம்பவும் யோசிக்க வைத்தது. ஏன் ஹெல்த் செக்கப்பில் ஒரு சின்ன க்ளூ கூடக் கிடைக்கவில்லை? பொதுவாக ஹெல்த் செக்கப் என்றால் சர்க்கரை நோய், உயர் ரத்த அழுத்தம், ECG,  ECG யில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருந்தால் டிரெட் மில் என்று பரிசோதனை செய்து பார்க்கிறார்கள். பெண்கள் என்றால் கூடுதலாக மார்பகப் புற்றுநோய், கருப்பை வாய் புற்றுநோய் (பாப் ஸ்மியர் பரிசோதனை) என்று கூடுதலாகச் செய்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். இவருக்கு எல்லாப் பரிசோதனைகளும் நார்மல் என்று ரிசல்ட் வந்திருக்கிறது. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் வயிற்றுவலி என்று ஆரம்பித்து, என்டோஸ்கோபி செய்து பார்த்ததில்  இவருக்கு வந்திருப்பது gastric lymphoma என்று சொல்லும் ஒருவகை புற்றுநோய் என்று தெரிய வந்திருக்கிறது.
இவரது தந்தைக்கு இந்த நோய் வந்திருந்தது. புற்றுநோய் பரம்பரையாக வருமா என்று தெரியவில்லை. அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவ மனை இயக்குனர் திருமதி ஷாந்தா பரிசோதனைகள் மூலம் ஆரம்பத்திலேயே புற்றுநோயைக் கண்டுபிடிக்க முடியும் என்கிறார்.
எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால் இனி எல்லோரும் ஹெல்த் செக்கப் போகும்போது உங்கள் குடும்பத்தில் இதுபோல உயிர்கொல்லி நோய்கள் (TB, கான்சர் போல) யாருக்காவது இருந்திருந்தால், மருத்துவரிடம் சொல்லி  அதற்குண்டான பரிசோதனைகளையும் மேற்கொள்ளுங்கள். அதனால் இந்த நோய்கள் வரும் வாய்ப்பு இருக்கிறதா என்று தெரிந்து கொண்டு முன்னெச்சரிக்கையுடன் இருக்கலாம்.  ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்தால்  சிகிச்சையும் பலன் அளிக்கும், இல்லையா?
ஹாலிவுட் நடிகை ஏஞ்சலினா ஜோலி தனக்குப் புற்றுநோய் ஏற்படும் வாய்ப்புள்ளது என்று அறிந்து தனது இரண்டு மார்பகங்களையும் அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றிக்  கொண்டுவிட்டார்.சமீபத்தில் தனது ஓவரீஸ் களையும் அகற்றிக் கொண்டு விட்டார். இது கொஞ்சம் ஓவர் என்று பலர் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்.
இனி, ஹெல்த் செக்கப் போகும்போது எனது இந்த வேண்டுகோளை – உங்கள் வீட்டில் பரம்பரை நோய்கள் இருந்தால் அவற்றையும் சொல்லி அதற்குண்டான பரிசோதனைகளையும் மேற்கொள்வது – நினைவில் கொள்ளுங்கள், ப்ளீஸ்!