சந்தோஷமோ சந்தோஷம்!

 

காலையிலேருந்து எனக்கு சந்தோஷமோ சந்தோஷம்! எனக்கு வந்த ஒரு இமெயில் தான் என்னோட இத்தனை சந்தோஷத்திற்குக் காரணம் அப்படின்னா நீங்க நம்பணும், சரியா?

 

வயசாச்சுன்னா பாசஞ்ஜர் வண்டி மாதிரி மெதுவா ஆயிடறாங்க; அந்த வண்டி எப்படி ஒரு ஸ்டேஷன் விடாம நின்னு நின்னு மெதுவா போறதோ அதேபோல இவங்களும் ஒவ்வொண்ணுக்கும் நின்னு நின்னு மெதுவா யோசிச்சு யோசிச்சு….ஆ!  தாங்க முடியலடா சாமீ! ஆமை கூட இவங்களை தோற்கடிச்சுடும் அப்படின்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க, இல்லையா? அது ஏன் அப்படின்னு அதாவது வயசானவங்க ஏன் slow coach ஆகறாங்கன்னு  ஒரு ஆராய்ச்சி பண்ணியிருக்காங்க. அதுல என்ன தெரிஞ்சுது அப்படின்னா வயசானவங்க புத்திசாலித்தனத்துல குறைஞ்சு போயிடறது இல்ல; அவங்க புத்தி கெட்டுப் போறதில்ல; அவங்களோட மூளையில எக்கசக்கமாக விவரங்கள் குமிஞ்சு கிடக்கறதால அவங்க யோசிக்க கொஞ்சம்(!!) அதீ…………..க நேரம் எடுத்துக்கறாங்க, அவ்வளவுதான். இத நான் சொல்லல. விஞ்ஞானிகள் ஆதார பூர்வமா சொல்றாங்க. என்ன ஆதாரம் அப்படின்னு கேட்கறவங்களுக்கு:

 

உங்களோட கணனி ஹார்ட் டிரைவ் ல விவரங்கள் அளவுக்கு அதிகமாக சேர்ந்துவிட்டால், அது எப்படி நீங்க கேட்கிற தகவலை எடுத்துக் கொடுக்கத் திணறுதோ அதேபோலத் தான் வயசானவங்களும். அவங்களோட மூளை தகவல்களால் நிரப்பப்பட்டு விடுவதால் நீங்கள் கேட்கிற கேள்விக்கு பதிலை தேட நேரம் எடுத்துக்கறாங்க. இத நீங்க தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டு, ‘வயசானாலும் ‘கெத்து’ போகல பாரு. ரத்தம் சுண்டிப் போனாலும் கொழுப்பு அடங்கல பாரு’, கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொன்னா என்ன? வாயில கொழுக்கட்டையா?’ அப்படின்னு எடுப்பு எடுக்கக்கூடாது.

 

இந்த மெத்தனம் புலனுணர்வு மெத்தனம் அல்ல. மனித மூளை வயதான காலத்தில் மெதுவாக வேலை செய்யக் காரணம் நாங்கள் அதிக அதிக விவரங்களை பலபல வருடங்களாக சேமித்து சேமித்து வைத்துக் கொள்ளுகிறோம். எங்களது மூளைகள் பலவீனமடைவதில்லை. மூளை மழுங்கி போச்சு, மூளைய கழட்டி வச்சுட்டீங்களா? ன்னு குத்தம் சொல்லக்கூடாது. இதற்கு நேர்மாறாக எங்களுக்கு அதிகம் தெரியும். அதிலேருந்து நீங்க கேட்குற ‘தம்மாத்துண்டு’ விவரத்த எடுத்துக் கொடுக்க வேணாமா? அது என்ன அவ்வளவு லேசுப்பட்ட காரியமா? அதான் லேட் ஆகிறது. அவ்வளவுதான்.

 

அதேபோல இன்னொன்று நாங்க திடீர்னு எழுந்து இன்னொரு அறைக்கு கனகாரியமாகப் போவோம். அங்கு போனவுடன் எதற்கு அங்கு வந்தோம் என்று இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு மூளையை கசக்கிக் கொண்டு நிற்போம். நினைவிற்கே வராது. எதற்கு இங்கு நிற்கிறோம் என்று வியப்பாகக் கூட இருக்கும். முதல்ல உட்கார்ந்திருந்த இடத்துக்கு திரும்பி வந்தவுடனே ‘பளிச்’ என்று பல்பு எரியும். மறுபடி எழுந்து போய் அந்த வேலையை முடிச்சுட்டு வருவோம். இதற்குப் பெயர் ஞாபகமறதி இல்லை. இயற்கையே எங்களை அதிக உடற்பயிற்சி செய்ய வைப்பதற்காக ஆடும் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் இது. புரிகிறதா?

 

அதான்!

 

இந்த செய்தியை என்னோட எல்லா  நண்பர்களுக்கும் அனுப்ப ஆசைப்படுகிறேன். இதைப் படிச்சுட்டு அவங்களும் என்ன மாதிரியே சந்தோஷப்படுவாங்க இல்லையா? ஆனா எனக்கு அவா அத்தனை பேர்களோட பேரும் உடனே நினைவுக்கு வரல; அதனால ஒரு சின்ன உதவி பண்ணுங்களேன். உங்கள் நண்பர்களுக்கு இத அனுப்பிடுங்கோ. அவங்கள்ளாம் என்னோட நண்பர்களாகவும் இருக்கலாம், இல்லையா?

திருமதி மஞ்சுளா ரமேஷ் அவர்களின் சினேகிதி ஜூலை 2015 இதழில் வெளியாகியிருக்கும் என் கட்டுரை இது.

சர்வதேச யோகா தினம்

Published in 4tamilmedia.com on 21.6.2015  

இந்தியப் பிரதமர் திரு நரேந்திர மோதி கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, ஐக்கிய நாடுகள் சபை இந்த வருடம் முதல் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூன் 21 ஆம் தேதியை ‘சர்வதேச யோகா தின’மாக அறிவித்திருக்கிறது. இதன் காரணமான 6000 வருடப் பழமையான இந்த யோகக்கலை பல நாடுகளிலும் மக்களிடையே ஆரோக்கியத்திற்கான ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். மனம், உடல், ஆத்மா ஆகிய மூன்றையும் வளப்படுத்தும் இந்தக் கலையை சர்வதேச யோகா தினத்தன்று இந்தியா முன் நின்று நடத்தும். அன்று காலை 7 மணி முதல் 7.35 மணிவரை சுமார் 50,000 மக்கள் பங்குபெறும் பிரம்மாண்ட யோகா முகாம் ராஜ்பத், புதுதில்லியில் நடைபெற உள்ளது.

 

இந்தியாவின் மாநில அரசுகளும், வெளிநாடுகளில் உள்ள இந்திய அமைப்புகளும் அவரவர் இடங்களில்  இதே போன்ற நிகழ்ச்சிகளை நடத்த இருக்கின்றன. மத்திய அரசு  152 நாடுகளின் அரசு அதிகாரிகளை இந்த மிகப்பெரிய நிகழ்விற்காக அழைத்துள்ளது. நியூயார்க் நகரின் டைம்ஸ் சதுக்கத்தில் ஐக்கிய நாடுகளின் நிகழ்ச்சிகள் காண்பிக்கப்படும்.

 

இந்தியா தனது பழம்பெருமை வாய்ந்த கலாச்சார தத்துவத்தை உலகிற்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு. விஞ்ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த யோகா, நமது முன்னோர்கள் உலகிற்கு அளித்த கொடையாகும். யோகக்கலையின் மதிப்பும், அதனால் விளையும் நன்மைகளையும் உலக நாடுகளும் மெதுமெதுவே அறியத் தொடங்கியிருக்கிறன. இந்தக் கலையின் மூலம் உலக மக்களை குறைந்த செலவில் ஆரோக்கியமாக வாழ வைக்க முடியும் என்பதையும், பிற உடற்பயிற்சிகளைப் போல் இல்லாமல் யோகா மனதையும் உடலையும் இணைப்பதால் ஒட்டுமொத்த ஆரோக்கியத்துடன், ஆழ்மன அமைதியும் கிடைக்கிறது என்பதனையும் இந்த நாடுகள் உணர்ந்திருக்கின்றன.

 

யோகாவின் பெருமையை உணர்ந்தவர்கள் இந்த நாளை வரவேற்கும் வேளையில் சிலர் தங்களது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தி, அதை அரசியல் செய்யப் பார்ப்பது வருத்தத்திற்குரியது. மோதி அரசு தனது பெருமையை பறைசாற்ற இப்படிச் செய்கிறது என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்தவர்கள் சிலர் யோகா என்பது எல்லோராலும் செய்யக்கூடிய ஒன்று அல்ல என்று முரண்பட்ட கருத்துக்களைச் சொல்லி வருகிறார்கள்.

 

யோகா என்பது வேத காலத்திற்கு முன்பிருந்தே இந்தியாவில் இருந்து வந்திருக்கிறது. நமது ஆளுமையை நமது வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் மேம்படுத்திக் கொண்டு, மனம், உடல் இரண்டாலும் இயற்கையுடன் ஒன்றிணைந்து வாழ்வது தான் யோகா. ஆரம்பத்தில் யோகா என்பது மதவாத மெய்யியல் அடிப்படையிலேயே பார்க்கப்பட்டது. ஸ்வாமி விவேகானந்தர் இந்தக் கலையை மேற்கத்திய நாடுகளில் அறிமுகம் செய்தார். 1980 களில் இது ஒரு உடற்பயிற்சி முறையாக மேற்கு நாடுகளில் பிரபலம் அடைந்தது.

 

இன்றும் பலருக்கு யோகா என்பது உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க உதவும் ஒரு உடற்பயிற்சி என்ற நிலையிலேயே தெரிந்திருக்கிறது. யோகாவை தினமும் செய்வதன் மூலம் ஒரு வலுவான, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த உடலைப் பெறலாம் என்பதுடன் உளவியல், மற்றும் நரம்பியல் ரீதியாகவும் நன்மைகளைப் பெறலாம். நமது ஆழ்மன, அதாவது உள்ளுணர்வு  மற்றும் படைப்பாற்றல் சக்தியையும் மேம்படுத்த உதவுகிறது.

 

மேற்கு நாடுகளிலும் யோகாவை ஆரோக்கியத்தை வளப்படுத்தும் ஒரு வழியாகவே பார்க்கிறார்கள். ஆசனங்கள் செய்வதில் இருக்கும் ஆர்வம் இந்த நாடுகளின் மக்களுக்கு அதிகரித்து வந்தாலும் யோகாவின் ஆன்மீக, தத்துவார்த்தங்கள் அவர்களை இன்னும் அவ்வளவாகக் கவரவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

 

யோகா என்பது மதங்களையும், கலாச்சாரங்களையும் தாண்டிய ஒரு ஆன்மீக பயிற்சியின் அவசியத்தை உணர்த்தும் உலகப் பொதுமொழி என்று அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமா வலியுறுத்துகிறார்.

 

இந்தியாவில் யோகா என்பது வாழும் வழியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. உலக ஆரோக்கிய நிறுவனம் இந்தியாவின் யோகா மையங்களுடன் சேர்ந்து அறிவியல் சான்றுகளுடன் யோகாவின் நன்மைகளை உலகெங்கும் பரப்புவதுடன், உலக மக்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு யோகாவை பயன்படுத்தவும் திட்டமிட்டிருக்கிறது. பலவிதமான நோய்கள் மக்களை அண்டாமல் தடுக்கவும், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தவும் யோகா முழுமையான சிகிச்சை முறையாக உலகெங்கும் அறியப்பட்டு வருகிறது.

 

 

மருத்துவ அறிவியலில் எத்தனையோ முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும், நவீன மருத்துவம் பொதுமக்களிடையே ஓரளவிற்கே வெற்றி பெற முடிகிறது. ஏனெனில் மனிதனை மருத்துவப் பார்வையிலேயே அது பார்க்கிறது. மனிதனின் உளநலத்தையும், உளவியல் சார்ந்த எண்ணங்களையும், ஆன்மீக அம்சங்களையும் அது ஒதுக்கிவிட்டு அவனை ஒரு உயிரியல் பொருளாக மட்டுமே பார்க்கிறது.

 

‘நம்மால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தேவையான போஷாக்கினையும், உடற்பயிற்சியையும் கொடுக்க முடிந்தால், ஆரோக்கியத்திற்கு பாதுகாப்பான வழியை கண்டுபிடித்திருக்க முடியும்’ என்று கிரேக்க மருத்துவ வல்லுநர் ஹிப்போகிரேட்ஸ் சொல்லுவார். யோகாசனங்கள் நமது ஆரோக்கியத்தை காக்கும் சிறந்த வழி என்று சொல்லலாம்.

 

பிராணவாயுவை உள்ளிழுக்க நமது நுரையீரலின் சக்தியைப் பெருக்கவும், இரத்தத்தை உடலெங்கும் கொண்டு செல்லும் இதயத்தின் இயக்கத்தை வலுப்படுத்தவும், இன்சுலினை சுரக்க கணயத்தை வலுப்படுத்தவும் ஆசனங்கள் உதவுகின்றன. அத்துடன் நமது வளர்சிதை மாற்றத்தை பலப்படுத்தவும், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியையும் அதிகரிக்கவும் யோகாசனப் பயிற்சிகள் உதவுகின்றன.

 

ஆழ்ந்த மூச்சுப்பயிற்சியும், ஆசனங்களும் யோகாவின் ஆரம்பநிலைதான். ஆழ்மனப் பயிற்சி, குண்டலினியை எழும்பச் செய்தல், மற்றும் சமாதி ஆகியவை நம்மை உயர்நிலைக்கு அழைத்துச் செல்பவை. இந்த மேம்பட்ட  யோகாப்பயிற்சி மனிதனை அவனது ஆழ்மனத்துடன் ஒன்றச் செய்யும். ‘அடிக்கடி பழைய சம்பவங்களை நினைத்து அல்லலுறும் மனிதனை நிகழ்காலத்தில் வாழச்செய்து, வாழ்க்கையை பயமில்லாமல் எதிர்கொள்ள வைக்கும் யோகா. எதிர்காலம் பற்றிய நம்பிக்கையுடன், நேர் எண்ணங்களை மனதில் தோன்றச் செய்யும்’ என்கிறார் ஜப்பானிய யோகா ஆசிரியர் எச். இ. தவே.

 

யோகாப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்வதால் நமது அகந்தை அழிந்து, மற்றவர்களின் மேல் அன்பு செலுத்தவும், மற்றவர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்படாத நிலையும், கடவுளின் ஆசியும் கிடைக்கும். மனதில் குழப்பமில்லாத அமைதி, நல்லது செய்வதில் ஒரு இன்பம், தீயவர்களைப் பொருட்படுத்தாமை ஆகியவை யோகப்பியாசத்தால் நமக்குக் கிடைக்கும் நன்மைகள்.

 

‘நமது சிக்கல்கள் நிறைந்த உடலானது மிதமிஞ்சிய செயல்முறைகளை  கொண்டது. நமக்கு இறைவனால் அளிக்கப்பட வரம் இந்த உடல். இதனை நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும், கட்டமைப்புடனும் வைத்துக் கொண்டாலொழிய நமது மனம் தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் இருக்க இயலாது’ என்பார் புத்தர். யோகாவினால் புத்தர் கூறும் உடல்நலத்தைப் பெறலாம்.

 

உடலின் திறன்கள் பெருகப் பெருக நமது சக்தி பெருகுகிறது. இதனால் நாம் செய்யும் வேலைகளின் தன்மை உயருகிறது. நமக்குள் மறைந்திருக்கும் திறமைகளை வெளிக்கொணர்ந்து, சோம்பலை ஒழித்து, வாழ்வில் மகிழ்ச்சியை காண நாள்தோறும் செய்வோம் யோகப் பயிற்சிகளை.

 

சர்வதேச யோகா தின வாழ்த்துக்கள்!

 

யோகாசனச் சக்கரவர்த்தி

 

20.6.2015 அன்று தினமணி.காமில் வெளிவந்த எனது கட்டுரை 

 

 

Guruji_nov2012

‘வாழும்போது சந்தோஷமாக வாழுங்கள். கம்பீரமாக மரணத்தைத் தழுவுங்கள்’

யோகா குரு பி.கே.எஸ் ஐய்யங்கார்

 

குருஜி என்று இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள யோகா கற்றவர்களால் அன்புடனும், மரியாதையுடனும், அழைக்கப்பட்ட பெல்லூரு கிருஷ்ணமாச்சார் சுந்தரராஜ ஐய்யங்கார் –  பி.கே.எஸ். ஐய்யங்கார் சென்ற ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் (20.8.2014) தனது 95 வது வயதில் பூனாவில் இயற்கை எய்தினார் என்ற செய்தி வந்தபோது எனது மிகவும் நெருங்கிய ஒருவரை இழந்ததுபோல நான் மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். காரணம் நான் இப்போது கற்றுவரும் யோகா அவர் வடிவமைத்துக் கொடுத்ததுதான். எனது ஆசிரியை  அவரது சிஷ்யை. எங்கள் வகுப்பில் அடிக்கடி தனது ‘குருஜி’யை அளவில்லா மரியாதையுடன் நினைவு கூர்வார். ஒவ்வொரு ஆசனத்தையும் மிக நிதானமாக மிக எளிதாக செய்யும்படி அவர் வடிவமைத்ததையும் சொல்லி சொல்லி வியப்பார்.

 

குருஜி இளம் வயதில் மிகவும் சீக்காளிக் குழந்தையாக இருந்தவர். இவர் பிறந்த 1918 ஆம் ஆண்டு உலகெங்கும் ஃப்ளூ தொற்று பரவியிருந்தது. இவரது பெற்றோருக்கு 11வது குழந்தை இவர். இளம் வயதில் மலேரியா, டைபாய்ட், காச நோய் இவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு இவர் பிழைப்பாரா என்பதே பெரிய கேள்விக்குறியாக இருந்ததாம். பார்க்கவே பரிதாபமாக, எலும்பும் தோலுமாக இருப்பாராம். ‘அப்போது என்னைப் பார்த்திருந்தால் யாரும் என்னிடம் யோகா கற்றுக் கொள்ளவே வந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு நாள் வெளியே விளையாடிவிட்டு வந்தால் 9 நாட்கள் படுக்கையில் விழுந்துவிடுவேன்’ என்று அந்த நாட்களைப் பற்றி வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார்.

 

இவரது அக்காவின் கணவரும், புகழ் பெற்ற யோகா ஆசிரியரும் ஆன  டி. கிருஷ்ணமாச்சார் (இவர் நவீன யோகாவின் தந்தை என்று பெயர் பெற்றவர்) மைசூரில் தாம் நடத்தி வந்த யோகா பாடசாலையில்  இவரை சேரும்படி யோசனை சொன்னதுதான் இவரது வாழ்வை திசை திருப்பியது.  இந்த யோகபாடசாலை அரச குடும்பத்தினருக்காக என்றே நடத்தப்பட்டு வந்தது. வெளியாட்கள் சேரமுடியாத இந்தப் பாடசாலையில் சேர்ந்து யோகப்பயிற்சி செய்யுமாறு கூற ஐயங்காரின் வாழ்க்கை மாற ஆரம்பித்தது.

 

தனது 14வது வயதில் யோகா கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்து 18 வயதில் ஆசிரியர் ஆனார். ‘பத்து அல்லது பதினைந்து தினங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அந்த தினங்கள் தான் நான் இப்போதிருக்கும் நிலைமையை தீர்மானம் செய்தன’ என்று ஒரு பேட்டியில் கூறிஇருக்கிறார் ஐய்யங்கார். பூனாவிற்கு வந்து தனது சொந்த யோகபாடசாலையை ஆரம்பித்தார். அங்கு ஒரு யோகாச்சார்யராக தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள மிகவும் கஷ்டப்பட வேண்டி வந்தது.

 

ஐய்யங்கார் தன்னுடைய உடலையே சோதனைக் களமாகக் கொண்டு விடாமுயற்சியுடன், வைராக்ய மனத்துடன், இடைவிடாத பயிற்சி மூலம் ‘ஆரோக்கியத்திற்கு யோகா’ என்ற தனது கோட்பாடை நிறுவினார். அடுத்து அவருக்கு இன்னொரு எண்ணம் வந்தது. நாற்பது வயது வரை ஒருவர் இந்த ஆசனங்களை சிரமமின்றிச் செய்யமுடியும் அதற்குப் பிறகு? அறுபது வயதிற்கு மேல்பட்டவர்கள் என்ன செய்யமுடியும்? அவர்களுக்கு யோகா என்பதே கிடையாதா?  ஏற்கனவே இருந்த யோகா முறைகளை மிகுந்த கவனத்துடன் சீர்திருத்த ஆரம்பித்தார். ஹட யோகா என்பதில் இருக்கும் ஆசனங்களை எல்லா வயதினரும் செய்யும்படிக்கு மாற்றி அமைத்தார்.

 

உடல், புலன்கள், மனது, அறிவு, உள்ளுணர்வு இவைகளை வெற்றி கண்டுவிட்டால் ஒருவருக்கு நன்னெறியுடன் கூடிய முறைசார் மனநலம் கிடைக்கிறது என்பார் ஐய்யங்கார். இத்தகைய நிலைக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டால் ஒருவருக்கு தெய்வீகத்துடன் கூடிய ஆரோக்கியம் அதாவது நோய்கள் இல்லாத ஆரோக்கியம் கிடைக்கிறது. இது உள்ளிருந்து வாழும் வாழ்க்கை.

 

வயலின் மேதை யாஹுதி மெனுஹின் அவர்களை 1952 ஆம் ஆண்டு சந்தித்தது ஐய்யங்கார் வாழ்க்கையில் மற்றுமொரு திருப்புமுனை. வயலின் மேதை இந்த ஆசனங்களின் சக்கரவர்த்தியை மேலைநாடுகளுக்கு அறிமுகம் செய்தார். ’50 வருடங்களுக்கு முன் நாங்கள் யோகா சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்த போது யோகா என்பது பலருக்கு அறியாத ஒரு விஷயமாக இருந்தது. நான் யோகா சொல்லிக்கொடுக்கிறேன்’ என்று சொன்னால் நான் ஏதோ யோகர்ட் (yogurt) பற்றிப் பேசுகிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்வார்கள். நான் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்றே புரியாது அவர்களுக்கு!’ என்று தனது மேலைநாட்டு ஆரம்ப அனுபவங்களை வேடிக்கையாகக் குறிப்பிடுவார்  ஐய்யங்கார்.

 

வெகு சீக்கிரமே ஐய்யங்கார் தனது யோகா வகுப்புகளை ஐரோப்பிய அமெரிக்க நகரங்களில் நடத்த ஆரம்பித்தார். இவரது மேலைநாட்டு பெருமையின் மூலமே இந்தியாவிற்கு மறுபடி யோகக்கலையின் அருமை தெரிய வந்தது. ‘ஜிட்டு’ கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் என்று பல விஐபி க்களுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தவர் ஐய்யங்கார். புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லி, நாகரீக உடை வடிவமைப்பாளர் டோனா கரன் ஆகியோர் ஐய்யங்காரிடம் யோகா பயிற்சி பெற்றவர்கள்.

 

இவரது பெயர் ஆக்ஸ்போர்ட் அகராதியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. டைம் பத்திரிக்கையின் பெரும் செல்வாக்கு படைத்த 100 பேர்களில் இவர் பெயரும் உண்டு. 1966 இல் இவர் எழுதிய ‘லைட் ஆன் யோகா’ என்ற புத்தகம் தான் யோகப்பயிற்சி செய்பவர்களின் பகவத்கீதை! இந்தப் புத்தகம் இதுவரை 17 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கிறது.

 

நூறு வயது வரை வாழ்ந்த இவரது குருவிடமிருந்து இவர் கற்ற பாடம்: ‘அவரவருக்கு ஏற்ற வகையில் ஆசனங்களைக் கற்றுக்கொடு’ என்பதுதான். குருவின் சொல்படியே ஒருவரின் தேவைக்கேற்ப ஆசனங்களை வடிவமைத்தார். ‘யோகாசனங்களில் அலைன்மென்ட் என்று சொல்லப்படும் சீரமைப்பு அதாவது நேர்படுத்துதல் மிகவும் முக்கியம். அது இல்லாமல் போனால் மன அமைதி கிட்டாது’ என்பார் ஐய்யங்கார். பதஞ்சலி முனிவரின் யோகாசனங்களை சாதாரண மக்களும் சுலபமாகச் செய்யும் வகையில் எளிமைப்படுத்தினார்.

 

இவரது தாக்கம் சீன தேசத்தையும் எட்டியது. குருஜிக்கு அங்கும் ஏகப்பட்ட மாணவர்கள். இவரது பெருமையைக் குறிக்க எட்டு தபால்தலைகளை  வெளியிட்டது சீனா. ‘யோகா நம் இரு தேசங்களையும் ஒன்று சேர்க்கிறது. யோகா மூலம் நான் ஒரு நட்புணர்வை இருநாடுகளுக்கும் இடையில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன். நீங்கள் யோகா பயிற்சி செய்தால் உங்கள் எண்ணங்களே வித்தியாசமாக இருக்கும். உங்கள் கால்களில் நீங்கள் நின்றால் உலகம் ஒன்று என்பதைப் பார்க்கமுடியும். நீங்கள் தலைகீழாக நின்றால் உலகமும் அப்படித்தான் தெரியும்’ என்று சீனத் தலைநகர் பீஜிங்-ல் பேசும்போது சொன்னார் குருஜி.

 

தனது பெயரில் ஐய்யங்கார் யோகா என்று யோகக்கலைக்கு பெயர் குத்தப்படுவதை இவர் விரும்பவே இல்லை. ‘யோகா என்பது தீடீர் காப்பி இல்லை. ஒரு பிராண்ட் பெயர் கொடுக்க. மனதையும் உடலையும் சிரத்தையுடன் பண்படுத்த வேண்டுமென்றால் அதற்கு முதலில் தேவை ஒழுங்கும், மன உறுதியும்’ என்பது அவரது கருத்து.

 

இவரது சாதனைப் பட்டியல் மிகவும் நீண்டது. கர்நாடக அரசு இவருக்கு ராஜ்யோத்சவ விருதும், இந்திய அரசு இவருக்கு பத்மபூஷண் விருதும் கொடுத்து கௌரவித்தன. அமெரிக்க பெடரல் ஸ்டார் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் அமைச்சரகம் வடபாதியில் இருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்திற்கு யோகாச்சார்யரான இவரது பெயரை சூட்டியிருக்கிறது. புண்ய பூஷண், பதஞ்சலி விருது, வசிஷ்ட விருது என்ற பல பட்டங்களும் விருதுகளும் இவரை நாடி வந்தன. இவரைப் பற்றி திரைப்படம் மற்றும் தொலைகாட்சி நிறுவனம் தயாரித்த 22 நிமிட ‘சமாதி’ என்கிற திரைப்படம் வெள்ளித் தாமரை விருது பெற்றது.

 

என்னைப்போல இந்த யோகப்பயிற்சியினால் பலன் அடைந்தவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள்  உலகெங்கும் இருப்பார்கள். கற்றவர்கள் பலர் ஆசிரியர்களாகி, அவர்களின் மூலம் இன்னும் இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு இந்த யோகப்பயிற்சி பரவும். இந்த உலகம் உள்ளவரை ஐய்யங்காரின் புகழும், யோகாவும் இணைந்து இருக்கும்.

 

ஒருவரின் ஆரோக்கியம் என்பது அந்த சமுதாயத்திற்கே நன்மை செய்யும். இத்தகைய சமுதாய நன்மைக்கு பெரும் தொண்டு செய்த ஐய்யங்காருக்கு இந்த சர்வதேச யோகா தினத்தில் என்னால் சொல்ல முடிவது இது தான்: ‘நன்றி குருஜி!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

காணாமல் போய்விட்டேன்!

 

வெளியில் போகும்போது என் கணவர் எப்போதுமே ‘உன் கைப்பையில் பணம் இருக்கிறதா பார்த்துக்கொள் என்பார். இவருடன் தானே போகிறோம், காசு இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன என்று  நான் யோசிப்பதுண்டு. என்னிடம் ஒரு வழக்கம். காரில் ஏறியவுடன் கைப்பையை பக்கத்தில்  வைத்துவிடுவேன். இறங்கும்போது எடுத்து மாட்டிக் கொள்வேன். இதனால் நான் இரண்டு முறை தொலைந்து போனேன்.

 

பெங்களூருக்கு வந்த புதிது. கோதாஸ் காபி பவுடர் கிடைக்குமிடம் தேடிப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். மெஜஸ்டிக் பகுதிக்கு வந்தோம். காரை ஓட்டிவந்த என் கணவர் திடீரென, ‘அதோ தெரியுது பார் கோதாஸ் காபி பவுடர் கடை. சீக்கிரம் இறங்கு. இங்கெல்லாம் வண்டிய நிறுத்தக்கூடாது….’ என்றார். நான் ‘எங்கே கடை?’ என்றேன். ‘அங்க பாரு எதிரில்…..! சீக்கிரம் இறங்கும்மா…..போலீஸ் வந்துவிடுவார்கள்…… நான் காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு வருகிறேன்….!’ என்று அவசரப்படுத்தவும், நான் கடையை சரியாகப் பார்க்காமல் காரைத் திறந்து இறங்கி விட்டேன். என் கணவர் காரை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டார்.

 

கடை எங்கே எங்கே என்று தேடுகிறேன். கண்ணிலேயே படவில்லை. ஒரு போலீஸ்காரர் அருகில் வந்தார். ‘சைட் ஹோகி’ என்றார். அவரிடமே ‘கோதாஸ் காபி ஷாப்?’ என்றேன். ‘சைட் ஹோகி…. சைட் ஹோகி’ (ஓரமாப் போங்க) என்கிறார் அவர். சட்டென்று நடைபாதை மேல் ஏறி கடைகளை பார்த்துக் கொண்டே நடந்தேன். என்னடா கஷ்டகாலம்!  கடையையும் காணோம். கணவரையும் காணோம்.  இவர் எங்கிருக்கிறாரோ, எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?  நான் கடையில் இருப்பேன் என்று இவர் நேராகக் கடைக்குப் போய்விட்டால் என்ன செய்வது? நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று எனக்கே புரியவில்லையே, இவருக்கு எப்படி தெரிவிப்பது? நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது. எனக்கு வீட்டிற்குப் போகவும் வழி தெரியாது. என்ன செய்வது? ஒருவேளை என்னைத் தேடி விட்டு கிடைக்காமல் வீட்டிற்குப் போயிருப்பாரோ?  பொதுதொலைபேசி எங்காவது இருந்தால் வீட்டிற்குப் போன் செய்யலாம். இறங்கும் அவசரத்தில் கைப்பையை காரிலேயே விட்டுவிட்டேன். கையில் காசு இல்லாமல் எப்படி பேசுவது? ச்சே! நம்ம நிலைமை இப்படியாகிப் போச்சே! வீட்டிற்குப் போகலாம் என்றால் அதற்கும் கையில் காசு இல்லையே. என்ன செய்வது?

 

சுய பச்சாத்தாபம் அதிகமாகப் போய் ஏதேதோ யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். என்னைக் காணாமல் குழந்தைகள் என்ன செய்வார்கள்? அழுகை அழுகையாக வந்தது. தொலைகாட்சியில்  ‘காணவில்லை’ என்று விளம்பரம் கொடுப்பாரோ? நல்லதாக என் புகைப்படம் வீட்டில் இருக்கிறதோ என்றெல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சியில் எட்டு மணிவரைதான் கன்னட நிகழ்ச்சிகள். அதன் பின் டெல்லியிலிருந்து வரும் நிகழ்ச்சிகள்தான். கன்னட நிகழ்ச்சியில் தினமும் ‘காணயாகிதாரே’ (காணாமல் போய்விட்டார்கள்) என்ற நிகழ்ச்சி வரும். அதில் நாளை நம் படமும் வரும் என்று நினைத்துக் கொண்டு பொங்கி பொங்கி வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டேன். எங்கேயும் போகாமல் அங்கேயே நின்று கொண்டேன்.

 

‘என்ன இங்கேயே நிக்கிற? காபி பவுடர் வாங்கலையா?’ என்ற குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் இவர் குழந்தைகளுடன் நிற்கிறார். அப்பாடா என்று ஆசுவாசமாக இருந்தாலும் கோவம் கோவமாக வந்தது. இப்படியா விட்டுவிட்டுப் போவது? ‘கடை எங்கேன்னே தெரியலை. எப்படி வாங்கறது?’ இதற்கு மேல் பேசினால் அழுதுவிடுவேன் என்று புரிந்து கொண்டு ‘சரி, சரி வா, காருக்குப் போகலாம்’ என்றார். என்னைக் காணோம் என்று துளிக்கூட கவலையில்லையே…..

 

காரில் ஏறி உட்கார்ந்தவுடன் அழுகையும் கோவமுமாகப் பேசினேன்: ‘நீங்க பாட்டுக்கு கடை அங்க இருக்குனு சொல்லிட்டு போயிட்டீங்க. தேடறேன் தேடறேன் காணவேயில்லை…. உங்களையும் காணோம். என்ன பண்றதுன்னே புரியலை. நான் தொலைஞ்சு போயிருந்தா?’

‘எப்படி தொலைஞ்சு போவ? வாயில இருக்கு வழி. ஒரு ஆட்டோவ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வர வேண்டியதுதான்’

‘கையல காசு இல்ல. எப்படி ஆட்டோல வரது?’

‘வீட்டுக்கு வந்துட்டு கொடுக்க வேண்டியதுதான். ஹேண்ட்பேக் எடுத்துக்கோன்னா கேக்க மாட்ட. நான் என்ன பண்றது?’

தப்பு என்னுடையதாயிற்றே. பேசாமல் இருந்தேன்.

‘அம்மாதான் கிடைச்சுட்டாளேப்பா, நாம ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடலாம்பா..’

கிடைச்சுட்டேனா? என்னைத் தேடினாரா? இது என்ன எனக்குத் தெரியாம என்னவோ நடக்கறதே!

‘உன்னை கடையில காணோம்ன உடனே அப்பா ரொம்ப கவலைப் பட்டாம்மா…..!’

‘நிஜமாவா?’

 

இந்த வருடம் மே 23 ஆம் தேதி எங்களுக்குத் திருமணம் ஆகி 40 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தன. தாம்பத்தியப் படகு இப்படியே செல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

 

 

இன்னொருதடவை தொலைந்தது அடுத்த பதிவில்……!

 

 

 

 

அப்பாவின் நினைவில்………

எங்கள் அப்பாவின் பெயர் துரைசாமி. எங்கள் பாட்டியும் அப்பாவின் உடன்பிறந்தவர்களும் அப்பாவை ‘தொச்சா’ என்று கூப்பிடுவார்கள்.  அப்பா நல்ல கலர். குளித்துவிட்டு வந்தால் பளிச்சென்று இருப்பார். தினமுமே நெற்றியில் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். நல்லநாள், பண்டிகை நாட்களில் மட்டும் திருமண் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். அதிகம் கோபித்துக் கொள்ள மாட்டார். அடிசன் நிறுவனத்தில் வேலையில் இருந்தார். அங்கு தொழிலாளர்களின் நலசங்கத்தில் அப்பா பொருளாளர் ஆக இருந்ததால் தினமுமே இரவு நேரம் கழித்துத் தான் வருவார். அப்போது தொழில்துறை அமைச்சராக இருந்த ஆர் வெங்கட்ராமன் புகைப்படமும், தொழிலாளர் நல சங்கத் தலைவர் ஆர். குருமூர்த்தி புகைப்படமும் எங்கள் வீட்டுச் சுவரை அலங்கரிக்கும்.

 

அப்பா பிறந்து வளர்ந்தது ஆந்திர மாநில சிங்கராயகொண்டாவில். அதனால் அப்பாவிற்கு தெலுங்கு எழுதப்படிக்க வரும். தமிழும் எழுதுவார். ஆனால் நிறைய பிழைகள் இருக்கும். நாங்கள் அப்பாவின் கடிதங்களைப் படித்துவிட்டு சிரிப்போம். ஒருமுறை நாங்கள் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தபோது அப்பா எங்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ‘கண் டெஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு கண்ணடி போட்டுக் கொண்டேன்’ என்று எழுதியதைப் படித்துவிட்டு ரொம்பவும் சிரித்தோம். ‘ஏம்ப்பா! கண்ணாடிக்கு காலை ஒடித்துவிட்டாய்?’ என்று கேட்டதற்கு ‘அதை காதில் தானேம்மா மாட்டிக்கொள்கிறோம், அதற்கு எதற்கு கால்?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

 

சினிமா என்றாலே அப்பாவிற்குப் பிடிக்காது. அதுவும் எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு எப்போதும் தடை தான். ‘ரொம்ப நல்ல படமாம்’ என்றால் ‘ஆமா, உங்களுக்கு எல்லா படமுமே நல்ல படம் தான்’ என்பார். எங்கள் வீட்டுக் கல்யாணங்களில் அப்பாவின் பங்குதான் அதிகம். பொறுமையாக அத்தனை வேலைகளையும் வாய்பேசாமல் செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா சில வேலைகளை ரொம்பவும் திறம்பட செய்வார். மாம்பழம் தோல்  முழுவதையும் கத்தியை வைத்துக்கொண்டு, துளிக்கூட கட் ஆகாமல் தோலை எடுப்பார். அப்படி அப்பா எடுத்துக் கொடுக்கும் தோலை நான் எடுத்து அப்படியே சாப்பிட்டு விடுவேன். ‘போன ஜென்மத்தில் இது ஆடாவோ, மாடாவோ பிறந்திருக்கும்’ என்று அப்பா சிரித்துக் கொண்டே சொல்வார். அதேபோல அப்பா வித்தை செய்யும் இன்னொரு பழம் விளாம்பழம். ஓட்டை உடைத்து இரண்டாகப் பிளந்து வெல்லம் போட்டு ஓட்டிலேயே போட்டுக் கொடுத்து விடுவார். ஆ! மறந்துவிட்டேனே! அப்பா செய்யும் ஒரு சைட் டிஷ்: எண்ணை மாங்காய் ஊறுகாயிலிருக்கும் மாங்காய் துண்டங்களை எடுத்து தயிரில் போட்டு ‘மாங்கா புடுஸ்’ என்று பருப்புப் பொடி சாதத்திற்கு தொட்டுக்கொள்ள கொடுப்பார்.

 

அப்பாவிற்கு விதம்விதமான துவையல்கள் பிடிக்கும். காய்கறிகள் போட்டு குழம்பு, கறியமுது என்று சாப்பிடுவதை விட  துவையல் சாதம் என்றால் ரொம்பவும் விருப்பபட்டு சாப்பிடுவார். தன் தட்டில் போட்டு மொத்தமாகக் கலந்து எங்களுக்கு உருண்டை உருண்டையாக செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா மிகவும் விரும்பிப் படித்த தினசரி மெயில். அப்பாவின் காலத்திலேயே இந்த செய்தித்தாள் நின்று போய்விட்டது. ‘நல்ல தினசரி. நிறுத்திவிட்டார்களே!’ என்று அப்பா வருத்தப்பட்டது இன்று போல இருக்கிறது. இன்றைக்கும் சென்னை அண்ணா சாலையில் இருக்கும் மெயில் கட்டிடம் பார்க்கும்போது தவறாமல் அப்பாவின் நினைவு வரும். எப்போதுமே வெள்ளை பான்ட், வெள்ளை ஷர்ட் தான் போடுவார் அப்பா. ஃபுல் ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு மடக்கி விட்டுக் கொள்வார்.

 

பெரிய குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளையாகப் பிறந்து அப்பா ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறார். ஆனால் எங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லாமல்  வளர்த்தார். ‘நான்கு குழந்தைகளை பெற்ற நான் உங்களையெல்லாம் நல்லபடியாக வளர்த்து ஆளாக்குவேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு’ என்பார். தனக்கென ஒரு வீடு கூட கட்டிக்கொள்ள முடியவில்லை அப்பாவால். கடைசிக் காலத்தில் உடல்நலக் குறைவால் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டார்.

 

என் திருமணத்தின் போதே அப்பாவின் உடல்நிலை மோசமாகத்தான் இருந்தது. தனது வாழ்நாளில் என் அக்காவிற்கும், எனக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தது அப்பாவின் பெரிய சாதனை. எங்களிருவரையும் வேறு யாரிடமும் கைகாட்டாமல் தனது கடமையை செவ்வனே செய்துவிட்டார் அப்பா.

 

VHS மருத்துவ மனையில் அப்பா இருந்தபோது அங்கிருந்த மருத்துவர் என்னைக் கூப்பிட்டு அப்பாவின் நாட்கள் எண்ணப்பட வேண்டியதுதான் என்று சொன்னபோது நான் பேச்சிழந்து நின்றது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. மருத்துவரிடம் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய உடன் அப்பாவிடம், ’ஒண்ணுமில்லைப்பா, உனக்கு சரியாயிடுமாம்’ என்று நான் கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு சொன்னபோது, அந்த வேதனையிலும் வலியிலும் அப்பாவிடம் ஒரு இயலாத புன்னகை. அப்பா சொன்னார்: ‘இல்லம்மா, நான் சீக்கிரம் போயிடணும்; இந்த வலி வேதனை தாங்க முடியல’. அப்பாவிடம் நான் அன்று சொல்லாதது – நாங்களும் அப்பாவின் வேதனை தாங்கமுடியவில்லை. சீக்கிரம் அப்பாவை திருவடி சேர்த்துக்கொள், பெருமாளே என்று வேண்டிக் கொண்டோம் என்பதை.

 

உலகில் இருக்கும் அத்தனை அப்பாக்களுக்கும் ‘இனிய தந்தையர் தின வாழ்த்துக்கள்!’

 

ஸார், போஸ்ட்!

writer

 

தினமணி டாட் காமில் ‘மீண்டும் கடிதம் எழுதலாமா?’ என்ற தலைப்பில் 17.6.2015 அன்று வெளியாகியுள்ள எனது கட்டுரை

ஸார் போஸ்ட்!

ஒருகாலத்தில் அமுதமாக இனித்த இந்தக் குரல் இப்போதெல்லாம் கேட்கமுடிவதே இல்லை. ரொம்பவும் வருத்தமான விஷயம் தான். தூர ஊர்களிலிருந்து தபால் வந்துவிட்டால் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கெல்லாம் கொண்டாட்டம் தான். கடிதத்தில் கடிதம் எழுதியவர்களை அல்லவா பார்த்தார்கள்? ஆமை வேகத்தில் வருவதற்கு நாளானாலும் இந்தக் குரல் நமக்கு பிடித்தவர்களிடமிருந்து செய்திகளை நமக்குக் கொண்டு வரும் காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது. தொலைபேசிக்கும், எழுதி முடித்து ‘அனுப்பு’ பட்டனை அழுத்திய அடுத்த நிமிடம் ‘உங்கள் செய்தி அனுப்பப்பட்டுவிட்டது’ என்று சொல்லி நம்மை கடிதம் எழுத சோம்பல் படும் கும்பலாக மாற்றிய கணனிக்கும் நன்றி!

 

என் அம்மாவிற்கு இப்போதும் நாங்கள் கடிதம் எழுத வேண்டும் என்று தான் ஆசை. ‘தொலைபேசியில் என்ன பேச முடிகிறது? அப்புறம் என்ன? வேறென்ன என்று சொல்லிச் சொல்லியே பேச்சை முடித்து விடுகிறோம். பேசியபின் அவை நினைவில் இருப்பதும் இல்லை. ஆனால் கடிதம் என்றால் திருப்பித்திருப்பி படிக்கலாமே?’ என்று சொல்லும் அம்மாவின் கூற்றிலும் உண்மை இருக்கிறது.

 

சமீபத்தில் அம்மாவிடமிருந்த சில பழைய கடிதங்களை படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. எங்கள் பாட்டி, எங்கள் மாமா, என் அண்ணா வெளியூரில் வேலை பார்த்தபோது எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் அம்மாவிடம் இன்றும் பத்திரமாக இருக்கின்றன. படிக்கப் படிக்க அந்தக் காலத்திற்கே போய்விட்டேன். இந்தக் கடிதங்களை மனப்பாடம் ஆகும்வரை திரும்பத்திரும்ப படித்தது நினைவிற்கு வந்தது. அதுமட்டுமா? நாங்கள் எல்லோருமே (கடிதங்கள் எங்கள் அம்மாவிற்கு என்று எழுதப்பட்டிருந்தாலும்) எல்லாக் கடிதங்களுக்கும் பதில் எழுதுவோம். எல்லோரும் எங்களையும் விசாரித்துக் கேட்டிருப்பார்களே! கடிதம் எழுதுவது என்பது மிகவும் பெருமைக்குரிய விஷயமாக இருந்த காலம் அது. எஸ்எஸ்எல்சி தேர்வு எழுதி மதிப்பெண்கள் வந்தவுடன் எல்லோருக்கும் கடிதங்கள் மூலம் தெரிவித்தது; உறவினர்களின் பெண்ணிற்கோ, பிள்ளைக்கோ கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகியிருக்கிறது என்று கடிதம் மூலம் தெரிந்து சந்தோஷத்துடன் நிச்சயம் கல்யாணத்திற்கு குடும்பத்துடன் வருகிறோம் என்று பதில் எழுதியது; நாங்கள் போடும் வேலை விண்ணப்பங்களுக்கு நேர்முகத் தேர்விற்கு கூப்பிடும் கடிதங்கள் என்று வகைவகையாக கடிதங்கள் எழுதியதும் பெற்றதும் நேற்றுபோல நினைவில் அப்படியே இருக்கிறது. இடையிடையே ஒருஉறவினருக்கு உடல்நலக்குறைவு, நெருங்கியவர்களின் மறைவு என்று வரும் கடிதங்கள் உற்சாகத்தைக் கட்டுப்படுத்தினாலும், கடிதங்கள் நிச்சயம் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியவையாகவே இருந்தன.

 

ஆ! சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! கல்கியின் ‘அலைஓசை’ நாவலில் முதல் அத்தியாயம் தபால் சாவடி தானே? அங்கிருக்கும் பிராஞ்ச் போஸ்ட் மாஸ்டர் பங்காரு நாயுடுவையோ, தபால்காரர் பாலக்ருஷ்ணனையோ ‘ஜிங் ஜிங் ஜிக ஜிங்’ என்று ஈட்டி சிலம்பை குலுக்கிக் கொண்டு வரும் ரன்னர் தங்கவேலுவையோ மறக்க முடியுமா?

 

என்னைபோலவே இதைப் படிக்கும் பலருக்கும் பலவித நினைவுகள் வரக்கூடும். ஆனால் கடிதம் எழுதுவது என்பது ஒரு பழைய விஷயம். அதை புதுப்பிக்க முடியுமா? புதுப்பித்துத்தான் என்ன செய்யப்போகிறோம்? என்றெல்லாம் தோன்றக்கூடும். இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் இது தேவையா என்றும் நினைக்கலாம். ஆனால் லெட்டர்பார்ம்ஸ் (LetterFarms) குழுவைச் சேர்ந்த திரு ஜூபி ஜான் அப்படி நினைக்கவில்லை.

 

என்னசெய்தார் என்று தொடர்ந்து படிக்க இங்கே

ரயில் பயணங்களில்…..6 ஏங்க, எந்திரீங்க! 

மேலே ஏறுவது என்பது எனக்கு கொஞ்சம் சிரமமான காரியம்தான். இப்போது இல்லை. எப்போதுமே. சின்ன வயசிலிருந்தே எதன் மேலாவது ஏறுவது இயலாத ஒன்று. என் அம்மாவிற்குப் பிறந்த நான் இப்படி இருக்ககூடாது தான். அம்மா இன்று கூட ‘டக்’கென்று ஸ்டூல் மேலோ, நாற்காலி மேலோ ஏறிவிடுவாள். எங்களது சிறு வயது நினைவுகளில் நீங்காத ஒரு நிகழ்வு என்னவென்றால் நாங்க ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது அம்மா ஏணி மீது ஏறுவதுதான். வெந்நீர் அடுப்பிற்கு விறகுக் கட்டை வாங்குவாள் பாட்டி.(நாங்கள் ஒரு பட்டாளம் ஊருக்கு வந்திருப்போமே!) விறகு வந்தவுடன் அம்மா அதனை ரேழி பரணில் அடுக்கிவிட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள். அம்மா ஏணி மீது கிறுகிறுவென ஏறும்போது எனக்கு அவள் ஒரு வீராங்கனையாகத் தோற்றமளிப்பாள். நான் பயந்து நடுங்குவேன். நல்லவேளை என் குழந்தைகள் என்னைக் கொள்ளவில்லை. எனக்கு நகரும் படிக்கட்டுகள் கூட பயத்தை கொடுக்கும். என்ன செய்வது தயாரிப்பிலேயே குறை!

 

அதனால் ரயில் பயணங்களில் கீழ் பெர்த் கிடைத்துவிட்டால் ஏதோ பெரிய சாதனை போல தோன்றும். அப்படி ஒருமுறை எங்களிருவருக்கும் கீழ் பெர்த் கிடைத்தது. பெங்களூரிலிருந்து திருச்சிக்குப் பயணம்.  பெங்களூரு சிடி ரயில் நிலையத்தில் ஏறினோம். கண்டோன்மென்ட் நிலையத்தில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. ஒரு பெரியவர், அவரது மனைவி, கூட ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர். அந்தப் பெரியவரை இவர்கள் இருவருமாக கிட்டத்தட்ட தூக்கி ரயில் பெட்டிக்குள் ஏற்றினர். பாவம் என்ன உடம்போ என்று நினைத்துக் கொண்டோம். உள்ளே வந்தவர்கள் தங்களது பயணசீட்டை எடுத்துப் பார்த்தனர். பெரியவருக்கு மிடில் பெர்த்.  என் கணவர் உடனே அவரிடம் சொன்னார்: ‘நீங்க லோயர் பெர்த்தில் படுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் மிடில் பெர்த்தில் படுக்கிறேன்’ என்று. பெரியவரின் மனைவிக்கு நன்றியோ நன்றி இவரிடத்தில். ‘நாங்க கேக்காம நீங்களே கொடுக்கிறீங்களே! நீங்க நல்லாயிருக்கணும்’ என்று வாழ்த்த ஆரம்பித்துவிட்டார்.

 

ஆனால் வீராச்சாமி (அதான், அந்தக் கணவர்) ‘ஆங்…..அதெல்லாம் வேணாங்க…..நா அப்பிடி  இப்பிடி  ஏறிடுவேன்….’ என்றார். ரயிலில் ஏறவே இரண்டு பேர் உதவ வேண்டி வந்தது. மிடில் பெர்த்ல ஏறுகிறேன் என்று என்ன வீரம் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். ‘ஏங்க செத்த சும்மா இருக்கீங்களா?’ என்று அவர் மனைவி ஒரு அதட்டல் போட்டார். ஆசாமி கப்சிப்! அடுத்து சாப்பாட்டுக் கடை திறக்கப்பட்டது. ஒரு பெரிய எவர்சில்வர் டப்பா. திறந்தவுடனே இட்லி வாசனை. மிளகாய் பொடியுடன் ஆ!

 

‘தம்பி! அந்த என்னோட கைப்பையை கொடுங்க…!’ என்று அந்த நடுத்தர வயசுக்காரரிடம் கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி. அதிலிருந்த இன்சுலின் பேனாவை எடுத்தார். ‘கர்ர்ர்…’ என்ற ஒலியுடன் எத்தனை யூனிட் போட வேண்டுமோ அதை செட் செய்தார். ‘ஏங்க சட்டையைத் தூக்குங்க….’ என்றார். சினிமாவுல கையில் கத்தியை வைத்துக் கொண்டு ‘குத்திடுவேன்’ என்பார்களே அந்தப் போஸில் இன்சுலின்  பேனாவைப் பிடித்துக் கொண்டார். கணவரது வயிற்றில் இன்சுலின் பேனாவை வைத்து ஒரு வினாடியில் சரக் கென்று ஊசியைப் போட்டுவிட்டு விட்டார். (இன்சுலின் ஊசி மிக மெல்லியது. சரக்கென்று சத்தம் போடாது. நான்தான் பதிவுக்கு சுவை கூட்ட எழுதுகிறேன். ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அத்தனை வேகமாக ஊசியை கணவரது வயிற்றில் இறக்கினார். சொல்லப்போனால் எந்த ஊசியும்/கத்தியும்  சத்தம் போடாது) ‘ஏங்க! சட்டையை ஏறக்குங்க……!’ என்றார். ‘போட்டுட்டயா?’ என்றார் கணவர். ‘ஆச்சு…இந்தாங்க இட்லி சாப்பிடுங்க……!’ என்று தட்டில் நாலு இட்லி வைத்துக் கொடுத்தார். ஒரே நிமிடத்தில் காலியானது தட்டு. ‘இன்னும் கொஞ்சம் வைக்கட்டா?’ ‘வேணாம்’ ‘வச்சுக்குங்க… அப்புறம் நடுராத்திரி பசிக்கும்’ என்றபடியே இன்னும் இத்தனை இட்லிகளை வைத்தார் மனைவி.

 

எனக்கும் என் கணவருக்கும் படபடவென்று மனசு அடித்துக் கொண்டது.  இன்சுலின் போட்டுக் கொண்டு இப்படி இட்லியை வெளுத்துக் கட்டுகிறாரே என்று. படுக்கும் நேரம். ‘ஏங்க…ஒண்ணுக்குப் போயிட்டு வந்துடுங்க…..’ என்று கணவரை அழைத்துக் கொண்டு போனார் மனைவி. திரும்பி வந்து கணவரை லோயர் பெர்த்தில் உட்கார வைத்து, கால்கள் இரண்டையும் எடுத்து மேலே வைத்து, ‘ம்ம்ம்…..படுங்க…..’ என்று உதவினார் மனைவி. சுகர் அதிகமாகப் போய் காலில் உணர்ச்சி இல்லாமல் போய்விட்டதோ என்னவோ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இரவில் இரண்டு மூன்று முறை அந்த மனைவி அவரை ‘ஏங்க, எந்திரீங்க’ என்று எழுப்பி பாத்ரூம் அழைத்துப் போனார். பாவம்! அதிகாலையிலும் திருச்சியில் இறங்குவதற்கு முன் ஒருமுறை அவரை எழுப்பி சிறுநீர் கழிக்க வைத்தார்.

 

மறக்க முடியாத கணவன் மனைவி!

திருமதி கீதா சாம்பசிவத்தின் வேண்டுகோள் உடனடியாக நிறைவேற்றப் படுகிறது:

http://www.travelerfood.com/ ஆன்லைனில் பார்க்கலாம். அங்கேயே உணவுக்கு ஆர்டரும் கொடுக்கலாம். தொலைபேசி எண்:07827998877

ரயில் பயணங்களில் ….5 ‘எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’

tea image

 

ஒருமுறை வேளுக்குடி திரு கிருஷ்ணன் ஸ்வாமியின் குழுவுடன் சேர்ந்து பிருந்தாவனம் துவாரகா சென்றிருந்தோம். சென்னையிலிருந்து ரயில். நான் என் சமந்தியுடன் சென்றேன். என் சம்மந்தியின் தங்கை ஒருவரும் எங்களுடன் வந்தார். அவரது கணவர் அவரை ரயிலில் ஏற்றிவிட்டு விட்டு அங்கேயே நடைமேடையிலேயே நின்றிருந்தார். மனைவி திரும்பத் திரும்ப ‘நீங்க கிளம்புங்கோ’ என்று சொல்லியும் ஆள் அசையவில்லை. ‘உங்களுக்கு டாடா சொல்லிவிட்டுத்தான் போவார் போலிருக்கு’ என்றேன் நான். எங்கள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த மாமி சொன்னார்: ‘ரயில் கிளம்பியதும் உங்க அகத்துக்காரர் ஜனகராஜ் மாதிரி,’எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா….! எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’  என்று டான்ஸ் ஆடிவிட்டுத் தான் போவார் போலிருக்கு’ என்று சொல்ல அந்தக் கணவர் உட்பட அத்தனை பேரும் சிரித்துவிட்டோம். அப்படியும் அவர் ரயில் கிளம்பியதும்தான் கிளம்பினார். மாமி மேல ரொம்பப் பாசம் போல!

 

நாங்கள் பயணம் செய்தது துராந்தோ விரைவு வண்டி. எங்களுக்கு சாப்பாடும் அதிலேயே வந்துவிட்டது. காலையில் காபி – அமுல் பால் பவுடர், ரெடிமேட் காபி பவுடர் சர்க்கரை பொடி கொடுத்துவிட்டுப் போவார்கள். நாம் எல்லாவற்றையும் பிரித்து, பேப்பர் கப்பில் போட்டு வைத்திருந்தால் சுடச்சுட தண்ணீர் வரும். அதை நம் கப்பில் கொட்ட காபி ரெடி! வெந்நீர் ஊற்றும்போது சில மாமிகள் (அந்த வண்டி முழுவதும் மாமாக்கள். மாமிகள் தான்!) பாதி கப் நிரம்பியதும் ‘போதும்… போதும்!’ என்பார்கள். இவர்கள் எல்லாம் கொஞ்சமாகக் காப்பி சாப்பிடுவார்கள் போலிருக்கு என்று நினைத்துக் கொண்டேன் முதலில். பிறகுதான் ‘சுண்ணாம்புல இருக்குது சூட்சுமம்’ என்று புரிந்தது. ஸ்ட்ராங் காப்பிக்காக கொஞ்சமாக வெந்நீர்! பலே மாமிகள்!  காலை சிற்றுண்டிக்கு பன், பிரட் வரும். மதிய உணவின் போது சூப், பிரட் ஸ்டிக், சப்பாத்திகள், புலாவ், தயிர் கடைசியில் ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் வரும்.

நாங்கள் இறங்கியது நிஜாமுத்தீன் ரயில் நிலையத்தில். அங்கிருந்து பேருந்துகளில் பிருந்தாவனம் சென்றோம். இஸ்கான் அமைப்பு கட்டியிருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் தங்க வைக்கப்பட்டோம். அங்கு ஒரு கிருஷ்ணன் கோவில். ஒவ்வொரு நாளும் அங்கிருந்த ராதாகிருஷ்ணன் பளிங்குச் சிலைகளுக்கு ஒவ்வொரு கலர் உடைகள். நல்ல கண்ணைப் பறிக்கும் மஞ்சள், வயலெட், பச்சை, ஆரஞ்சு நீலம் என்று உடைகள் வெகு அழகாக உடுத்தியிருப்பார்கள்.

 

அடுத்தநாள் எங்கு போகப்போகிறோம், எத்தனை மணிக்கு தயாராக வேண்டும் என்றெல்லாம் முன்கூட்டியே சொல்லிவிடுவார்கள். நாங்கள் கிளம்புவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னால் காலை சிற்றுண்டி மற்றும் காப்பி ரெடியாகி நாங்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிடும். நான்கு கிளம்ப வேண்டும் என்றால் காலை மூன்று  மணிக்கு காலைச் சிற்றுண்டி வந்துவிடும். எப்படித்தான் அத்தனை சீக்கிரம் தயார் செய்வார்களோ தெரியாது. யாராவது சிற்றுண்டி நன்றாகயில்லை, காப்பி சுமார் என்றெல்லாம் பேசினால் எனக்கு மிகவும் வருத்தமாகிவிடும். வீட்டில் நான்கு பேருக்கு சமைக்க செய்ய நாம் எத்தனை வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இங்கு ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு அவர்கள் தயார் செய்கிறார்களே, அதை பாராட்ட வேண்டுமில்லையா?

 

அதுவும் அத்தனை காலையில். ஒருநாள் கூட எங்களுக்கு உணவு இல்லையென்றோ, போதவில்லை என்றோ கிடையவே கிடையாது. சிலர் குழுவினருடன் வராமல் தாங்களாகவே வண்டி அமர்த்திக் கொண்டு வெளியில் போய்விட்டு வேளை கெட்ட வேளையில் திரும்பி வந்து சாப்பாடு கிடைக்கவில்லை என்று குறை கூறுவார்கள். வெளியில் போகிறவர்கள் அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதுதானே. இல்லையென்றால் குழுவினருடன் வர வேண்டும். எந்தக் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளும் வராமல் குறை மட்டும் சொல்வார்கள். இன்னொரு தமாஷும் நடக்கும். காப்பி கழுநீர் மாதிரி இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டே அதையும் ப்ளாஸ்க்குகளில் பிடித்துக் கொண்டு போவார்கள். மற்றவர்களுக்கு இருக்கிறதா இல்லையா என்று கூட யோசிக்காமல் ஒரு பெரிய பாத்திரம் நிறைய காப்பி வாங்கிக் கொண்டு போகிறவர்களும் இந்தக் கூட்டத்தில் உண்டு.

 

ஸ்வாமியே ஒருமுறை பேசும்போது சொன்னார்: நாம் வந்திருப்பது சாப்பாட்டிற்காக அல்ல; அதற்கென்று உங்களைப் பட்டினி கிடக்கச் சொல்லவில்லை. வேளாவேளைக்கு நாங்கள் கொடுக்கிறோம். கொஞ்சம் முன்னேபின்னே இருந்தால் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளுங்கள். நாம் வேறு ஒரு அனுபவத்திற்கு – கிருஷ்ணானுபவத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று. எங்கு போனாலும் சிலர் மாறவே மாட்டார்கள். முதலில் வயிறு பிறகுதான் கிருஷ்ணானுபவம்!!

 

பயணங்கள் தொடரும்…..!

 

 

ரயில் பயணங்களில்…..4 ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?

 

ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?’ என்றார் இன்னொரு பெண். நானும் என் கணவரும் ஒருவரையொருவர் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டோம் – இத்தனைக்குப் பிறகு சிற்றுண்டியா? என்று மயங்கி விழாமல் இருக்க! காலை சிற்றுண்டியை ஒரு அரசனைப் போல சாப்பிட வேண்டும் என்பார்களே அதன் முழு அர்த்தம் அன்றைக்குத் தான் புரிந்தது. முதலில் சிகப்புக் கலரில் பூரி வந்தது. எங்களுக்கும் தான்! (இந்த வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்) அடுத்து நெய் தடவிய ரொட்டி. அடுத்தது ஃபூல்கா சப்பாத்தி. அதற்கு தொட்டுக்கொள்ள வகைவகையான மசாலாக்கள், கறிவகைகள் அதைத் தவிர ஊறுகாய்கள். அந்த சிற்றுண்டி அரசனுக்கு மட்டுமல்ல; அவனது அரசவைக்கும், ஏன் குடிமக்களுக்கும் கூட போதும். அத்தனை வகைகள்!

 

நடுநடுவில் ரயிலில் வரும் குர்குரே, லேஸ், பிஸ்கட் வகைகள் வேறு வாங்கிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தார்கள். டாங்கோ ஜூஸ் ரயிலிலேயே செய்து எல்லோருக்கும் விநியோகம் செய்தார்கள்.

‘ஆண்ட்டி நீங்கள் ‘தியா அவுர் பாத்தி’ (இது ஒரு ஹிந்தி சீரியல் – தமிழில் என் கணவன் என் தோழன் என்ற பெயரில் வருகிறது)  பார்ப்பீங்களா? எங்கள் வீடுகளும் அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பத்தில் தான் இருக்கிறோம். நாங்கள் எல்லோரும் நண்பர்கள் தான். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல; எங்கள் கணவன்மார்கள் – மொத்தம் 7 பேர்கள் – பள்ளிக்கூட நாட்களிலிருந்து நண்பர்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் 7 குடும்பங்களும் சேர்ந்து எங்காவது சுற்றுலா போவோம். இந்த முறை நான்கு பேர்களால் வரமுடியவில்லை. நாங்கள் லோனாவாலாவில் இறங்கு ‘இமேஜிகா’ தீம் பார்க் போய்க்கொண்டிருகிறோம்.’

 

பேசிக்கொண்டும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் இருக்கும்போது ஒரு பெண் யாருக்கோ போன் செய்து மொத்தம் 12 சாப்பாடு வேண்டும் என்று சொன்னார். மதிய உணவு! நல்லவேளை கைக்குழந்தை தப்பித்தது! என்னிடம் ஒரு நம்பர் கொடுத்து, ‘நீங்க திரும்பி வரும்போது சாப்பாடு வேண்டுமென்றால் இந்த எண்ணுக்கு போன் செய்தால் உங்களுக்கு சாப்பாடு ரயிலிலேயே கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள்’ என்றார். நாங்கள் மும்பையிலிருந்து திரும்பும்போது அந்த எண் பயன்பட்டது.

 

‘கூச்சப்படாமல் சாப்பிடுங்க ஆண்ட்டி, அங்கிள்’ என்று ஏக உபசாரம் வேறு. ‘எல்லாமே வீட்டில் செய்தது. எங்களை ரொம்ப படிக்க வைக்க மாட்டார்கள், ஆண்ட்டி. சமையல் வேலை செய்ய பழக்குவார்கள். விதம்விதமாக இனிப்பு வகைகள், சமோசா, கட்லெட் என்று செய்வோம். எங்கள் தலைமுறை பரவாயில்லை. நாங்கள் எல்லோருமே கல்லூரிப் படிப்பை முடித்திருக்கிறோம். எங்கள் அம்மா எல்லாம் சரியாகப் பள்ளிக்கும் போனதில்லை. இப்போது நாங்களும் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறோம்’

 

அவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தே எங்களுக்கு வயிறு நிரம்பிப் போயிருந்தது. ஒரு பூரி, ஒரு நெய் ரொட்டி, ஒரு பூல்கா என்று வாங்கிக் கொண்டோம். நாங்கள் எடுத்துப் போயிருந்த சப்பாத்தி, தக்காளி தொக்கு இரண்டையும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கவே வெட்கமாக இருந்தது! நான் 6 சப்பாத்தி எடுத்துக் கொண்டு போயிருந்தேன். யானைப் பசிக்கு அது சோளப்பொரி இல்லையோ? என் கணவர் ஒரு ஸ்டேஷனில் இறங்கி வாழைப்பழங்கள் வாங்கி வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தார்.

 

மதிய சாப்பாடு முடிந்தவுடன் இனிப்பு வகைகள் ஆரம்பமாயின. முதலில் லட்டு; அடுத்தது மலாய் சிக்கி; பிறகு பாதாம் பர்பி; பிறகு…..பிறகு…… எனக்கு பெயர்கள் கூட மறந்துவிட்டது. சாப்பாடு முடிந்தவுடன் பான் வேண்டுமே. அதுவும் கொண்டுவந்திருந்தார்கள். வகை வகையாகப் பாக்கு, சோம்பு, சாரைப்பருப்பு என்று. அது முடிந்தவுடன் உலர்ந்த எலந்தம் பழம். ‘ஜீரணத்திற்கு நல்லது’ என்று சொல்லி கொடுத்தார்கள்.

 

ஒருவழியாக லோனாவாலா ஸ்டேஷன் வந்ததோ, நாங்கள் பிழைத்தோமோ! பிரியாவிடை கொடுத்து ‘நன்றாக எஞ்ஜாய் பண்ணுங்கள்’ என்று வழியனுப்பி வைத்தோம்.

 

அவர்கள் இறங்கிப் போனதும் என் கணவர் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி: ‘இப்படி விடாமல் சாப்பிடுகிறார்களே, அந்தப் பெண்கள் எப்படி ஒல்லியாவே இருக்காங்க?’

 

‘அம்பது வயசுக்கு மேலே குண்டடிப்பாங்க’ என்று சொன்னேன். சரிதானே? (ஹி…..ஹி…..சொந்த அனுபவந்தேன்!)

 

மறக்க முடியாத (சாப்பாட்டு) மனிதர்கள்!

 

 

 

 

 

ரயில் பயணங்களில்…….3 அட்சய பாத்திரம் கொண்டுவந்த ஜெயின் குடும்பம்

kaaraa boonthiமும்பைக்குப் பயணம். பெங்களூரு சிட்டி ரயில் நிலையத்திலிருந்து இரவு கிளம்பும் உதயான் விரைவு வண்டி. பெங்களூரு கண்டோன்மென்ட்டில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. எங்கள் குடும்பம் பெரிசு என்பதுபோல நிறைய குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்கள். அதைவிட நிறைய சாமான்கள். ‘எத்தனை லக்கேஜ் ?’ என்று நினைத்துக் கொண்டவள் மௌனமானேன்.

ஏனென்றால் ஒருமுறை இப்படித்தான் ஒரு குடும்பம் –பெரிய குடும்பம் தான் – எங்கள் பெட்டியில் ஏறியது. எங்கள் சாமான்களை அப்படியும் இப்படியும் நகர்த்தி நகர்த்தி அவர்கள் சாமான்களை வைக்க ஆரம்பித்தனர். ‘எங்க சாமான்கள் அப்படியே இருக்கட்டும்; மூன்று airbags தான் என்றேன். ‘ஏனம்மா, உங்க ரெண்டு பேருக்கு மூணு பைன்னா நாங்க 6 பேரு எவ்வளவு பை இருக்கும், சொல்லுங்க’ என்றார் அந்தக் குடும்பத் தலைவர்! அன்றிலிருந்து லக்கேஜ் பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொருத்தர் எடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள் பாருங்கள், பிரயாணத்திற்கா இல்லை வீட்டையே – சில சமயம் ஊரையே – காலி பண்ணிக் கொண்டு போகிறார்களா என்று தோன்றும்!

இப்போது எங்கள் பெட்டியில் ஏறியவர்கள் மொத்தம் மூன்று குடும்பங்கள் – கணவன், மனைவி மூன்று ஜோடி, ஏழு குழந்தைகள். ‘நான் இங்க, நீ அங்க’ என்று சளசளவென்று ஒரே சத்தம். இன்னிக்கு ராத்திரி அவ்வளவுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதிர்ஷ்டவசமாக எங்களிருவருக்கும் லோயர் பெர்த்! IRCTC வாழ்க! சிறிது நேரம் கழித்து புடவையில் வந்த பெண்கள் அனைவரும் நைட் உடைக்கு மாறினார்கள். குழந்தைகளைப் படுக்க  வைத்துவிட்டு அவர்களும் படுத்துவிட்டனர். இரவு நான் நினைத்த அளவிற்கு சத்தம் இல்லை   doughtnut 2காலை விடிந்ததோ இல்லையோ, சாப்பாடுக் கடை ஆரம்பமாகியது. முதலில் MTR பன். குழந்தைகளுக்கு, கணவன்மார்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு எங்களிடம் நீட்டினார் ஒரு பெண். நாங்கள் மென்மையாக மறுத்துவிட்டோம். அடுத்து சுருமுறி (லேசான தின்பண்டங்கள்) அதுவும் எங்களுக்கு கொடுக்க வந்தார்கள். மறுத்தோம். ஒரு பெண் எங்களிடம் சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கினார்.’என்ன ஆண்ட்டி, புடவையில் வந்தவர்கள் உடை மாற்றி விட்டார்களே என்று பார்த்தீர்களா? எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் புடவையில் தான் இருப்போம். வெளியிடங்கள், வெளியூர் சென்றால் எங்கள் விருப்பப்படி உடுத்துவோம். எங்கள் மாமியாருக்கும் இது தெரியும். இப்போதெல்லாம் அவர்களே வீட்டில் கூட சுடிதார் போட்டுக்கொள்ள அனுமதிக்கிறார்கள்.  நாங்கள் தான் புடவையே கட்டிக் கொள்ளுகிறோம். அவர்களுக்கு புடவை தான் விருப்பம். அதை ஏன் மறுக்க வேண்டும்?’ பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டார்களா, சாப்பிட்டுக் கொண்டே பேசினார்களா என்றே தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு air-bag லிருந்தும் ஏதோ ஒரு சாப்பாட்டு சாமான் வந்த வண்ணம் இருந்தது.     cucumber ஒரு பெண் ஆரஞ்சு பழங்கள் கொடுத்தார். எல்லாவற்றையும் மறுத்தால் எப்படி என்று பழங்களை வாங்கிக் கொண்டோம். ஆரஞ்சு பழத்தை அடுத்து கொய்யா வந்தது; அடுத்து ஆப்பிள், அடுத்து சப்போட்டா …….! ஒரு பழமுதிர்சோலையே வந்துவிட்டது!

அடுத்து பச்சைக் காய்கறிகள். ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. ஒரு பெண் முதலில் வெள்ளரிக்காயை எடுத்து அலம்பிக் கொண்டு வந்தார். தோல் சீவி வட்ட வட்டமாக நறுக்கி அதற்கு உப்பு, காரம், மசாலா பொடி எல்லாம் போட்டு கொடுத்தார். இந்த பொடிகள் எல்லாம் ஒரு சின்ன – ரொம்ப ரொம்ப சின்ன – டிபன் கேரியரில்(4 அடுக்குகள்) குழந்தைகள் விளையாடுவார்களே அந்த அளவு தான் – பார்க்கவே மிக மிக அழகாக இருந்தது – கொண்டு வந்திருந்தார்கள். எங்களுக்கு ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. பார்க்கவே கலர்புல் ஆக இருந்தது. ஆனாலும் நாசுக்காக ஒரு தட்டு போதும் என்று வாங்கிக் கொண்டோம்.   எல்லாம் ஆயிற்று (என்று நாங்கள் நினைத்தோம்!) ஆனால்……..!??

நாளை: தொடரும் சாப்பாட்டுக் கடை