ஸ்ரீரங்கத்து வீடு – பாட்டியின் கமகம காப்பி!

விறகுக் கட்டைகள்

கூடத்திலிருந்து நேராக புழக்கடைக்குச் செல்லலாம். இங்கு முதலில் வருவது விறகு அடுக்கும் பரண் இருக்கும் இடம். நாங்கள் எல்லோரும் இரண்டிரண்டு விறகாக கொண்டுவந்து கொடுப்போம். ஏற்கனவே சொன்னது போல என் அம்மா வீராங்கனை போல சரசரவென்று பரண் மேல் ஏறி விறகை அடுக்கிவிடுவாள். சில சமயங்களில் அம்மாவை தேள் கொட்டும். அந்தத் தேள் எங்கிருக்குமோ, எங்களை கொட்டாது. அம்மா அதற்கெல்லாம் அசர மாட்டாள். பரணில் ஏறி உட்கார்ந்து கொள்வாள். ஏற்கனவே இருக்கும் விறகுகளை ஒரு ஓரமாக அடுக்கி விட்டு புது விறகுகளை அடுக்குவாள். முதல் நாள் பெரிய பெரிய மரத்துண்டுகளாக வரும். அடுத்த நாள் ஒருவர் வந்து அவற்றை விறகாக வெட்டிக் கொடுப்பார். தூர நின்று கொண்டு வேடிக்கைப் பார்ப்போம். ஸ்ரீரங்கத்தில் இதெல்லாம் தான் எங்கள் பொழுதுபோக்கு. கையில் சிலாம்பு ஏறிவிடும் என்று விறகு கட்டைகளை அப்படியே எடுத்து வர மாட்டோம். ஒரு சாக்கு துணியில் இரண்டிரண்டாக வைத்து எடுத்து வருவோம்.

 

 

இந்த இடத்தைத் தாண்டி ஒரு ரேழி. அங்கு மாடிப்படிகள். அப்படியும் மாடிக்குப் போகலாம். இந்த ரேழியில் கமகமவென்று ஒரு வேலை நடக்கும். உங்களை சஸ்பென்ஸில் வைக்காமல் நானே சொல்லிவிடுகிறேன். காப்பிக்கொட்டை இங்கு வறுப்பார்கள். இதுவும் எங்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு தான். காபிக்கொட்டையை வாங்கிக் கொண்டுவந்து ரோலரில் போட்டு வறுப்பார்கள். அம்மாவோ, பெரியம்மாவோ இதைச் செய்வார்கள். யாரும் இல்லையென்றால் பாட்டியே செய்துகொள்ளுவாள். கீழே இரும்பு அடுப்பு இருக்கும். அதன் மேல் இந்த ரோலர் இருக்கும். ரோலரில் இரண்டு உருளைகள் இருக்கும். முதலில்  சல்லடை போன்ற ஒரு உருளை இருக்கும். இது உள்ளே இருக்கும். மேலே இன்னொரு உருளை இருக்கும்.  ரோலருக்கு ஒரு பக்கம் கைப்பிடி இருக்கும். ரோலரில் வறுக்காத காப்பிக் கொட்டைகளை (வெளிர் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும் இவை) சல்லடை போன்ற உருளையில் போடுவார்கள்.அதை மேல் உருளையால் மூடுவார்கள். ரோலரின் அடியில் அடுப்பு இருக்கும். ரோலர் நேராக அடுப்பின் மேல் உட்காராது. அடுப்பில் கரி போட்டு மூட்டி அதன் மேல் ரோலரை வைப்பார்கள். ரோலரின் ஒரு பக்க கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு ‘கிறுகிறுவென’ சுற்றவேண்டும். கீழே இருக்கும் அடுப்பில் தணல் சூடு அதிகமாகவும் இருக்கக்கூடாது. குறைவாகவும் இருக்கக் கூடாது. அவ்வப்போது கரியை கூட்டி, குறைத்து அடுப்பில் சூட்டை ஒரே மாதிரி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ரோலரை  கைவிடாமல் ஒரே சீராக சுற்ற வேண்டும். . எனக்கு ரொம்ப ஆசை அதை சுற்ற வேண்டும் என்று. விடவே மாட்டார்கள். ‘உனக்கு சரியாக வறுக்கத் தெரியாது. விளையாடு, போ!’ என்று விரட்டுவார்கள். ஆனால் எனக்கு அங்கேயே இருக்கப் பிடிக்கும். காரணம் கொஞ்ச நேரத்தில் வெளிர் பச்சை நிற காப்பிக் கொட்டைகள் வறுபட்டு பிரவுன் கலரில் வெளியே வரும். வாசனையை வைத்து உள்ளே இருக்கும் காப்பிக் கொட்டைகள் சரியான படி வறுபட்டிருக்கிறதா என்று பாட்டி சொல்லிவிடுவாள். ரோலரில் சின்னதாக ஜன்னல் மாதிரி மூடியிருக்கும். அதைத் திறந்தும் கொட்டைகள் வறுபட்டு விட்டனவா என்று பார்ப்பார்கள். வறுபட்ட கொட்டைகளை ரோலரின் மூடியைத் திறந்து ஒரு தட்டில் கொட்டுவார்கள். ஆறியதும் அதை ஒரு டப்பாவில் போட்டு மூடி வைத்து விடுவார்கள். அந்தக் கொட்டைகளை பொடியாக மாற்ற ஒரு மிஷின் உண்டு. தினமும் தேவையான அளவு வறுத்த காப்பிக் கொட்டைகளை அதில் போட்டு அரைத்துக் கொள்ளுவாள் பாட்டி. புத்தம்புது காபி!  இந்த மிஷின் ஒரு புனல் மாதிரியான அமைப்புடன் இருக்கும். அதற்குள் வறுத்த காப்பிக் கோட்டைகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் போடவேண்டும். இதற்கும் ஒரு கைப்பிடி இருக்கும். அதை சுற்றினால் இன்னொரு பக்கம் காப்பிப் பவுடர் ஒரு குழாய் வடிவ அமைப்பிலிருந்து வரும். பாட்டியில் கமகம காப்பி வாசனை தூக்குகிறதா?

தளிகை உள்ளிருந்தும் புழக்கடைக்கு வரலாம். புழக்கடையில் கிணறு  இருக்கும். வெந்நீர் உள் இங்குதான் இருக்கும். காலையிலேயே எழுந்து இந்த வெந்நீர் அடுப்பை மூட்டி விடுவாள் பாட்டி. பெரிய பாத்திரம் ஒன்று – அதற்குப் பெயர் சருவம் – தினமும் நீர் காய்ந்து காய்ந்து அடிப்பாகம் கரேல் என்று இருக்கும். குளிக்கப் போகிறவர்கள் கிணற்றிலிருந்து நீரை இழுத்து வாளியில் எடுத்துக் கொண்டு போகவேண்டும். வெந்நீருடன் இந்த கிணற்று நீரை கொட்டி விளாவிக் கொண்டு குளிக்க வேண்டும். குளித்து முடித்தவுடன் சருவத்தில் குறைந்திருக்கும் நீரை கிணற்றிலிருந்து நீரை இழுத்து நிரப்பி விட்டு வரவேண்டும்.

 

இன்னும் வரும்……

எங்கள் பாட்டி

ஸ்ரீரங்கத்து வீடு – மண் அடுப்பு

இத்தனை அமர்க்களம் செய்து அந்த விளக்கெண்ணெய் மஹோத்சவம் தேவையா என்று இப்போது தோன்றுகிறது. வருடத்திற்கு ஒரு தடவை வயிற்றை சுத்தம் செய்வது நல்லதுதான். எங்கள் தலைமுறைக்குப் பிறகு இந்த வைபவம் நடந்ததா என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

 

இந்த விளக்கெண்ணெய் குடித்தலில் அதிகம் பாதிக்கபடுபவள் நான்தான். இரண்டுமுறை பின்னால் போய்விட்டு வந்தால் அசந்து போய் படுத்துக்கொண்டு விடுவேன். பாட்டியே என்னைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படும் அளவிற்கு ஆகிவிடும் நிலைமை. ‘அடுத்த வருடத்திலிருந்து இதுக்குக் குடுக்க வேணாம். பாவம் பார்த்தாலே பரிதாபமாக இருக்கிறது’ என்று சொல்வாள் பாட்டி. ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் மறக்காமல் – தான் சொன்னதை மறந்து கொடுத்து விடுவாள். அத்தனை அமர்க்களம் செய்த என் சகோதரன் ஜாலியாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பான். ‘இவன் இப்படி அக்குல ஏறி, தொக்குல பாய்ஞ்சா, அந்த விளக்கெண்ணெய் எங்க வேலை செய்யும்? அது எப்பவோ ஜீரணம் ஆகியிருக்கும்’ என்பாள் பாட்டி. ‘அடுத்த வருடம் நாலு ஸ்பூனா கொடுக்கணும்!’ ‘அடுத்த வருடம் உன் கைல அகப்பட்டாதானே?’ என்று அவன் பாட்டிக்கு சவால் விடுவான்!

 

நாம் ஸ்ரீரங்கத்து வீட்டின் கூடத்தில் ஊஞ்சல் அருகிலேயே நிற்கிறோம், இல்லையா? அதற்குள் வி.எண்ணைய் விழா வந்து கட்டுரை திசை மாறிப் போய்விட்டது. சரி வாருங்கள் ஸ்ரீரங்கத்து அகத்தின் உள்ளே போகலாம். தலை பத்திரம்! மிகவும் தாழ்ந்த நிலைப்படிகள். சிறிது அசந்தால் தலையைப் பதம் பார்த்துவிடும். யாராக இருந்தாலும், சிரம் தாழ்த்தித் தான் உள்ளே வரவேண்டும். கூடத்திலிருந்து இரண்டாகப் பிரியும் வீடு. ஒரு வழி அரங்கு என்ற அறைக்குள் போய் தளிகை உள்ளில் முடியும். இன்னொரு வழி பின்பக்கத்து  ரேழி வழியாக புழக்கடையில் முடியும். தளிகை உள்ளிற்கு இப்படியும் போகலாம். புழக்கடை வழியாகவும் மாடிக்குச் செல்லலாம். அங்கும் ஒரு மரப்படி இருக்கும்.

 

இந்த உள்ளிற்கு அரங்கு என்று ஏன் பெயர் வந்தது என்று தெரியாது. பெருமாள் எழுந்தருளியிருப்பதால், அரங்கன் கோயில் கொண்டுள்ள இடம் என்று அரங்கு என்ற பெயர் வந்ததோ, என்னவோ. இந்த ‘அரங்கு’ என்னும் அறைக்கும் எங்களுக்கும் தொப்புள்கொடி உறவு. ஆமாம், நாங்கள் எல்லோரும் இந்த அறையில்தான் பிறந்தோம். அதனாலோ என்னவோ இன்றைக்கும் இந்த அறைக்குள் நுழையும்போதே மனதில் இனம் தெரியாத ஒரு உணர்வு ஏற்படும். இந்த உள்ளில் தான் எங்கள் தாத்தா காலத்துப் பெருமாளும் நாச்சிமார்களுடன் எழுந்தருளி இருக்கிறார். தினமும் பாட்டி தளிகை செய்து பெருமாளுக்கு கண்டருளப் பண்ணிவிட்டுத் தான் எங்களுக்கு சாதம் போடுவாள். எந்தப் பழத்தைக் கையில் கொடுத்தாலும் கண்களை மூடிக்கொண்டு ‘கிருஷ்ணார்ப்பணம்’ என்று சொல்லிவிட்டு சாப்பிடும் பழக்கமும் ஸ்ரீரங்கத்தில் தான் கற்றோம்.

 

அரங்கின் ஒரு மூலையில் ஒரு குழி இருக்கும். எதற்கு என்று தெரியாது. எல்லா குழந்தைகளும் தவழ்ந்து போய் அதில் உட்கார்ந்து கொள்ளும்! அரங்கிலிருந்து தளிகை உள்ளிற்குப் போக இரண்டு படி ஏற வேண்டும். தளிகை உள் பெரியது. நுழைந்தவுடன் வலது பக்கத்தில் பெரிய பெரிய மரப்பெட்டிகள் இருக்கும். அதில் பலசரக்குகள் இருக்கும். ஒரு டப்பியில் அச்சு வெல்லம் இருக்கும். பாட்டி மத்தியானம் தூங்கும் போது நானும் என் சகோதரனுமாக (அப்போது மட்டும் கூட்டு சேருவோம்) இந்தப் பெட்டியைத் திறந்து வெல்லம் திருடி சாப்பிடுவோம். மற்ற நேரங்களில் இருவருக்கும் சண்டை தான்!

 

தளிகை உள்ளில் ஒரு பெரிய அமுது பாறை இருக்கும். கருங்கல்லால் ஆன மேடை. ரொம்பப் பெரியது. அந்தக் காலத்தில் அதில் சாதத்தைக் கொட்டிக் கலப்பார்களாம் – புளியோதரை போன்ற சாதங்களாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதிலேயே அம்மி, உரல் இரண்டும் போட்டிருப்பார்கள். இட்லி, தோசைக்கு அரைக்கும்போது அம்மா அல்லது பெரியம்மா அந்த  அமுது பாறையின் மேல் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு அரைப்பார்கள். அதை ஒட்டியே தொட்டி மித்தம். பாத்திரங்கள் அலம்புமிடம். அதன் பக்கத்தில் பெரிய சிமெண்டு தொட்டி. கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்து இதில் நிரப்பி வைத்துக் கொள்வோம். பாத்திரங்கள் அலம்ப இந்த நீர் பயன்படும். கிணற்றிலிருந்து இதற்கு நீர் வர கல்லில் அரை வட்ட வடிவில் ஒரு பிறை (திறப்பு) கிணற்றின் அருகில் இருக்கும். கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து இந்தப் பிறையில் கொட்டினால் இந்த சிமென்ட் தொட்டியில்  நீர் விழும். ஸ்ரீரங்கத்தில் எனக்குப் பிடித்த பொழுதுபோக்கு  இது. ‘பாட்டி! சிமென்ட் தொட்டியில தண்ணீர் நிரப்பட்டுமா?’ என்று கேட்டு கேட்டு நீர் நிரப்பிக் கொடுப்பேன். தளிகைக்கு பாட்டி கிணற்றிலிருந்து குடங்களில் நீர் கொண்டு வந்து வைத்துக் கொள்வாள். நாங்கள் சின்னவர்களாக இருந்த போது மண் அடுப்புதான். விறகு அடுப்பு அது. மண் அடுப்பை பாட்டி மெழுகுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். மெழுகி மெழுகி அடுப்பு மழுமழுவென்று இருக்கும். ராத்திரி படுக்கப் போகும் முன் அதை நன்றாகத் துடைத்து கோலமிட்டு விட்டு வருவாள் பாட்டி. அழகு மிளிரும். அதில் விறகு வைத்து தளிகை பண்ணுவாள் பாட்டி. காவிரித் தண்ணீர், விறகு அடுப்பு என்று பாட்டியின் தளிகை கமகமக்கும்.

தளிகை உள்ளில் இன்னொரு பிறை இருக்கும். அதற்குப் பெயர் பழையத்துப் பிறை. அங்குதான் பழைய சாதம் வைக்கப்படும்.

 

தொடரும் ………..

படங்கள் கூகிள் உபயம்

ரயில் பயணங்களில்…..6 ஏங்க, எந்திரீங்க! 

மேலே ஏறுவது என்பது எனக்கு கொஞ்சம் சிரமமான காரியம்தான். இப்போது இல்லை. எப்போதுமே. சின்ன வயசிலிருந்தே எதன் மேலாவது ஏறுவது இயலாத ஒன்று. என் அம்மாவிற்குப் பிறந்த நான் இப்படி இருக்ககூடாது தான். அம்மா இன்று கூட ‘டக்’கென்று ஸ்டூல் மேலோ, நாற்காலி மேலோ ஏறிவிடுவாள். எங்களது சிறு வயது நினைவுகளில் நீங்காத ஒரு நிகழ்வு என்னவென்றால் நாங்க ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது அம்மா ஏணி மீது ஏறுவதுதான். வெந்நீர் அடுப்பிற்கு விறகுக் கட்டை வாங்குவாள் பாட்டி.(நாங்கள் ஒரு பட்டாளம் ஊருக்கு வந்திருப்போமே!) விறகு வந்தவுடன் அம்மா அதனை ரேழி பரணில் அடுக்கிவிட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள். அம்மா ஏணி மீது கிறுகிறுவென ஏறும்போது எனக்கு அவள் ஒரு வீராங்கனையாகத் தோற்றமளிப்பாள். நான் பயந்து நடுங்குவேன். நல்லவேளை என் குழந்தைகள் என்னைக் கொள்ளவில்லை. எனக்கு நகரும் படிக்கட்டுகள் கூட பயத்தை கொடுக்கும். என்ன செய்வது தயாரிப்பிலேயே குறை!

 

அதனால் ரயில் பயணங்களில் கீழ் பெர்த் கிடைத்துவிட்டால் ஏதோ பெரிய சாதனை போல தோன்றும். அப்படி ஒருமுறை எங்களிருவருக்கும் கீழ் பெர்த் கிடைத்தது. பெங்களூரிலிருந்து திருச்சிக்குப் பயணம்.  பெங்களூரு சிடி ரயில் நிலையத்தில் ஏறினோம். கண்டோன்மென்ட் நிலையத்தில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. ஒரு பெரியவர், அவரது மனைவி, கூட ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர். அந்தப் பெரியவரை இவர்கள் இருவருமாக கிட்டத்தட்ட தூக்கி ரயில் பெட்டிக்குள் ஏற்றினர். பாவம் என்ன உடம்போ என்று நினைத்துக் கொண்டோம். உள்ளே வந்தவர்கள் தங்களது பயணசீட்டை எடுத்துப் பார்த்தனர். பெரியவருக்கு மிடில் பெர்த்.  என் கணவர் உடனே அவரிடம் சொன்னார்: ‘நீங்க லோயர் பெர்த்தில் படுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் மிடில் பெர்த்தில் படுக்கிறேன்’ என்று. பெரியவரின் மனைவிக்கு நன்றியோ நன்றி இவரிடத்தில். ‘நாங்க கேக்காம நீங்களே கொடுக்கிறீங்களே! நீங்க நல்லாயிருக்கணும்’ என்று வாழ்த்த ஆரம்பித்துவிட்டார்.

 

ஆனால் வீராச்சாமி (அதான், அந்தக் கணவர்) ‘ஆங்…..அதெல்லாம் வேணாங்க…..நா அப்பிடி  இப்பிடி  ஏறிடுவேன்….’ என்றார். ரயிலில் ஏறவே இரண்டு பேர் உதவ வேண்டி வந்தது. மிடில் பெர்த்ல ஏறுகிறேன் என்று என்ன வீரம் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். ‘ஏங்க செத்த சும்மா இருக்கீங்களா?’ என்று அவர் மனைவி ஒரு அதட்டல் போட்டார். ஆசாமி கப்சிப்! அடுத்து சாப்பாட்டுக் கடை திறக்கப்பட்டது. ஒரு பெரிய எவர்சில்வர் டப்பா. திறந்தவுடனே இட்லி வாசனை. மிளகாய் பொடியுடன் ஆ!

 

‘தம்பி! அந்த என்னோட கைப்பையை கொடுங்க…!’ என்று அந்த நடுத்தர வயசுக்காரரிடம் கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி. அதிலிருந்த இன்சுலின் பேனாவை எடுத்தார். ‘கர்ர்ர்…’ என்ற ஒலியுடன் எத்தனை யூனிட் போட வேண்டுமோ அதை செட் செய்தார். ‘ஏங்க சட்டையைத் தூக்குங்க….’ என்றார். சினிமாவுல கையில் கத்தியை வைத்துக் கொண்டு ‘குத்திடுவேன்’ என்பார்களே அந்தப் போஸில் இன்சுலின்  பேனாவைப் பிடித்துக் கொண்டார். கணவரது வயிற்றில் இன்சுலின் பேனாவை வைத்து ஒரு வினாடியில் சரக் கென்று ஊசியைப் போட்டுவிட்டு விட்டார். (இன்சுலின் ஊசி மிக மெல்லியது. சரக்கென்று சத்தம் போடாது. நான்தான் பதிவுக்கு சுவை கூட்ட எழுதுகிறேன். ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அத்தனை வேகமாக ஊசியை கணவரது வயிற்றில் இறக்கினார். சொல்லப்போனால் எந்த ஊசியும்/கத்தியும்  சத்தம் போடாது) ‘ஏங்க! சட்டையை ஏறக்குங்க……!’ என்றார். ‘போட்டுட்டயா?’ என்றார் கணவர். ‘ஆச்சு…இந்தாங்க இட்லி சாப்பிடுங்க……!’ என்று தட்டில் நாலு இட்லி வைத்துக் கொடுத்தார். ஒரே நிமிடத்தில் காலியானது தட்டு. ‘இன்னும் கொஞ்சம் வைக்கட்டா?’ ‘வேணாம்’ ‘வச்சுக்குங்க… அப்புறம் நடுராத்திரி பசிக்கும்’ என்றபடியே இன்னும் இத்தனை இட்லிகளை வைத்தார் மனைவி.

 

எனக்கும் என் கணவருக்கும் படபடவென்று மனசு அடித்துக் கொண்டது.  இன்சுலின் போட்டுக் கொண்டு இப்படி இட்லியை வெளுத்துக் கட்டுகிறாரே என்று. படுக்கும் நேரம். ‘ஏங்க…ஒண்ணுக்குப் போயிட்டு வந்துடுங்க…..’ என்று கணவரை அழைத்துக் கொண்டு போனார் மனைவி. திரும்பி வந்து கணவரை லோயர் பெர்த்தில் உட்கார வைத்து, கால்கள் இரண்டையும் எடுத்து மேலே வைத்து, ‘ம்ம்ம்…..படுங்க…..’ என்று உதவினார் மனைவி. சுகர் அதிகமாகப் போய் காலில் உணர்ச்சி இல்லாமல் போய்விட்டதோ என்னவோ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இரவில் இரண்டு மூன்று முறை அந்த மனைவி அவரை ‘ஏங்க, எந்திரீங்க’ என்று எழுப்பி பாத்ரூம் அழைத்துப் போனார். பாவம்! அதிகாலையிலும் திருச்சியில் இறங்குவதற்கு முன் ஒருமுறை அவரை எழுப்பி சிறுநீர் கழிக்க வைத்தார்.

 

மறக்க முடியாத கணவன் மனைவி!

திருமதி கீதா சாம்பசிவத்தின் வேண்டுகோள் உடனடியாக நிறைவேற்றப் படுகிறது:

http://www.travelerfood.com/ ஆன்லைனில் பார்க்கலாம். அங்கேயே உணவுக்கு ஆர்டரும் கொடுக்கலாம். தொலைபேசி எண்:07827998877