பெங்களூரு, மைசூரு, ஷிவமொக்க…..

 

Karnataka name change truck

படம் நன்றி: http://bangalore.citizenmatters.in/articles/462-bengaluru-name

இனிமேல் எங்களூரை பெங்களூர் என்று ஸ்டைலாகச் சொல்ல முடியாது; சொல்லக் கூடாது! அதிகாரபூர்வமாக இனிமேல் பெங்களூரு தான். கர்நாடகாவிலுள்ள 12 நகரங்களுக்கு இப்பெயர் மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

 

இந்தப் பெயரை மாற்றும் போட்டி ஒவ்வொரு மாநிலமாக வலம் வந்துகொண்டிருக்கிறது பலவருடங்களாக.

 

  • பாம்பே மும்பை ஆனது 1995 இல். இந்தப் பெயர் மாற்றத்திற்கு மகாராஷ்டிரார்கள் 40 வருடம் போராடினார்கள்.
  • மெட்ராஸ் சென்னை ஆனது 1996 இல்.
  • கல்கத்தா கொல்கத்தா ஆனது 2001.
  • த்ரிவேன்றம் திருவனந்தபுரம் ஆனது 1991.
  • பாண்டிச்சேரி புதுச்சேரி ஆனது 2006.
  • 2008 இல் பூனா பூனே ஆனது.
  • 2011 இல் ஒரிசா ஓடிஷா ஆனது.

 

 

இந்தப் பெயர் மாற்றங்களுக்கு ஒவ்வொரு மாநிலங்களும் செலவழிக்கும் பணம் கோடிக்கணக்கில் என்று செய்திகள் சொல்லுகின்றன. பெயர் மாற்றத்தால் என்ன பயன் என்று யாருக்கும் சொல்லத் தெரியவில்லை. பெங்களூர் என்று ஆங்கிலத்தில் இருந்த பெயரை இப்போது பெங்களூரு என்று கன்னடப் படுத்திவிட்டோம் என்று சொல்லுகிறார்கள்.  பெருகிவரும் ஆங்கில மோகத்தை கட்டுப்படுத்தவும், நமது அடையாளத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவும் இது முதல் படி என்றார் சமீபத்தில் மறைந்த யு.ஆர். அனந்தமூர்த்தி.

 

உண்மையில் இந்த ஊருக்கு முதன்முதலில் இருந்த பெயர் ‘பெந்தகாளூரு’ அதாவது ‘வேகவைத்த பயறு ஊரு’. காளு என்பது முழுதானியங்ளை குறிப்பிடும் சொல். கெம்பே கௌட என்பவர்தான் பெங்களூருவை நிர்மாணித்தவர். அவர் ஒரு சமயம் இந்த பக்கம் வந்தபோது அவருக்கு ரொம்பவும் பசித்ததாம். ஒரு முதியவள் அவருக்கு வேகவைத்த பயறை சாப்பிடக் கொடுத்தாளாம். அதிலிருந்து இந்தப் பகுதியை அவர் பெந்தகாளூரு என்று குறிப்பிட ஆரம்பித்து அது மருவி பெங்களூர் ஆயிற்றாம்.

 

இன்னொரு வரலாறும் சொல்லப்படுகிறது. பேகூரு அருகே கண்டெடுக்கப்பட்ட, இந்த பிரதேசத்தை ஆண்ட கங்க மன்னர்களின் (860 கி.பி.) காலத்தில் வைக்கப்பட்ட ஒரு வீரக்கல்லில் இந்த ஊரின் பெயர் பெங்கவல்-ஊரு என்றிருக்கிறதாம். இதற்கு அர்த்தம் பாதுகாவலர்களின் நகரம் என்பது. இந்தப் பெயர் சில பல மாற்றங்களுடன் பெங்களூர் ஆகிவிட்டது.

 

தேதிவாரியாக இந்தப் பெயர் மாற்றத்தின் வரலாறு:

  • யு.ஆர். அனந்தமூர்த்தி பெங்களூரு என்று பெயரை மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைத்தது 2005 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 11 ஆம் தேதி.
  • செப்டம்பர் 27, 2006 ஆம் ஆண்டு ப்ருஹத் பெங்களூரு மஹாநகர பாலிகே இந்தக் கோரிக்கையை முன்மொழிந்தது.
  • ஆகஸ்ட் 30, 2012 – மத்திய அரசு சர்வே ஆப் இந்தியாவிடமிருந்து இந்தப் பெயர் மாற்றம் பற்றிய கருத்துரை கேட்டது.
  • சர்வே ஆப் இந்தியா, ரயில்வே துறை, தபால் துறை, அறிவியல், தொழில்நுட்பத்துறை, உளவுத்துறை போன்ற துறைகளின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகு மத்திய உள்துறை அமைச்சர் திரு ராஜ்நாத் சிங் அனுமதி கொடுக்க வெற்றிகரமாக இந்த நகரங்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன.
  • அக்டோபர் 17, 2014 மத்திய அரசு அனுமதி கொடுத்தது.
  • கர்நாடக முதல்வர் நவம்பர் 1, 2014 கன்னட இராஜ்யோத்சவ தினத்திலிருந்து இந்த நகரங்கள் புதிய பெயரில் அழைக்கப்படும் என்று அறிவித்தார்.

 

நகரங்களின் பெயரை மாற்றியாயிற்று. சரி. பல்கலைகழகங்களின் பெயர்கள், இன்னும் பல பிராண்ட் பெயர்கள் என்னவாகும்? மைசூர் சாண்டல் சோப் மைசூரு சாண்டல் சோப் என்றாகுமா? மைசூர் பல்கலைக்கழகம் மைசூரு பல்கலைக்கழகம் என்றாகுமா? மாற்றவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று சில அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். அதனால் பெயர்களுக்கு இருந்த மதிப்பு குறையலாம் என்று இவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

 

இந்தப் பல்கலைக்கழகம் இந்தியாவில் ஆறாவதாக அமைந்த பல்கலைக்கழகம். 1916 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 22 ஆம் தேதி மைசூரு மகாராஜா நால்வாடி கிருஷ்ணராஜ வாடியார் அரியணை ஏறினார். அதைத் தொடர்ந்து இந்தப் பல்கலைக்கழகம் 1916 ஆண்டு ஜூலை 27 ஆம் தேதி அமைக்கப்பட்டது.

 

2016 ஆம் ஆண்டு நூறு ஆண்டுகள் காணப்போகும் மைசூர் பல்கலைக்கழகம் தன் பெயரை மாற்றிக்கொள்ளுமா என்பது தெரியவில்லை. சில பல்கலைக்கழகங்கள் ஏற்கனவே பெயர் மாற்றத்திற்குத் தங்களை தயார் செய்துகொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டன பாம்பே பல்கலைக்கழகம், மும்பை பல்கலைக்கழகம் என்று ஆனதுபோல.

 

பெயர் மாற்றப்பட்ட நகரங்களின் பழைய பெயர்களும் புதிய பெயர்களும் ஒரு லிஸ்ட்:

 

பழைய பெயர்                              புதிய பெயர்

பெங்களூர்                                        பெங்களூரு

பெல்காம்                                           பெளகாவி (Belagavi)

பெல்லாரி                                          பள்ளாரி (Ballari)

பீஜாபூர்                                                வீஜாபூரா (Vijapura)

சிக்மகளூர்                                         சிக்கமகளூரு

குல்பர்கா                                            கலபர்கி (Kalaburgi)

ஹாஸ்பெட்                                      ஹாஸபெட்டே (Hosapete)

மேங்களூர்                                          மங்களூரு (Mangaluru)

மைசூர்                                                  மைசூரு (Mysuru)

ஷிமோகா                                          ஷிவமொக்கா (shivamogga)

தும்கூர்                                               துமகூரு (Tumakuru)

ஹூப்ளி                                             ஹுப்பள்ளி

வெப்துனியா வில் இன்று 8.11.2014 வெளியான கட்டுரை.

 

இங்கு எனது அனுபவம் ஒன்றை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். ஒருமுறை ஒரு பார்மசி தொழிற்சாலையில் கன்னடம் (Spoken கன்னட) சொல்லிக் கொடுக்க என்னைக் கூப்பிட்டிருந்தார்கள். எப்போதும் ஆங்கிலம் (Spoken English) சொல்லிக்கொடுக்கும் எனக்கு இது ஒரு மாறுதலான அசைன்மெண்ட். அந்த தொழிற்சாலையில் வேலை செய்பவர்கள் இந்தியாவின் வடபகுதியிலிருந்து வந்திருந்ததால் அங்கு வேலைபார்ப்பவர்களுடன் பேச கன்னடம் தேவையாக இருந்தது.

முதல் நாள் அறிமுகம் முடிந்தவுடன் திரு. த்ரிபாதி கேட்டார்: ‘மேடம், how to say pencil, pen, car in Kannada?’

எனக்கு இந்தக் கேள்வி கொஞ்சம் விசித்திரமாக இருந்தாலும் ‘இதற்கெல்லாம் நீங்கள் கன்னட வார்த்தைகள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டாம். பென்சில், பென், கார் என்றே சொல்லலாம்’ என்றேன்.

உடனே அவர் சொன்னார்: இல்லை மேடம், பென்சிலு…பென்னு.. காரு என்று சொன்னால் கன்னடம் ஆகிவிடும்’ என்று!

இந்த சமயத்தில் எனக்கு ஏனோ இந்த விஷயம் நினைவிற்கு வருகிறது!

 

 

 

 

 

அரசர் இல்லாத அரியணை

 

நவராத்திரி என்றால் இந்தியாவில் இரண்டு நிகழ்வுகள் நமக்கு நினைவிற்கு வருகின்றன. முதலாவது மைசூரு தசரா. இரண்டாவது மேற்குவங்கத்தில் நடக்கும் காளி பூஜை. வருடங்கள்தோறும் இவை மாறாமல் நடைபெற்று நமது பெருமை மிக்க பழைய பாரம்பரியத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றி வருபவை. மைசூரு தசரா பண்டிகை நாடஹப்ப (கர்நாடக மாநிலத்தின் பண்டிகை) என்று கொண்டாடப்படுகிறது. விஜயதசமி தினம்  மைசூருவின் சாமுண்டேஸ்வரி தேவி மகிஷாசுரனை வெற்றி கொண்ட நாள். மகிஷாசுரன் என்கிற பெயரிலிருந்தே மஹிஷூர் (பிற்காலத்தில் மைசூரு)  வந்திருப்பதாகவும் சொல்லுகிறார்கள். 2010 ஆம் வருடம் இந்த பண்டிகை தனது 400வது ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடியது.

இந்தப் பண்டிகை விஜயநகரப் பேரரசர்களால் 15ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. பெர்ஷியன் தூதுவர் அப்துர் ரஜாக் இந்த பண்டிகையைப் பற்றி தனது Matla-us-sadain wa Majma-ul-Bahrain (இரண்டு புனித நட்சத்திரக் கூட்டங்களின் எழுச்சியும், இரண்டு கடல்களின் சங்கமமும்) என்ற புத்தகத்தில் மகாநவமி என்ற பெயரில் தசரா கொண்டாட்டங்கள் நடந்தன என்று குறிப்பிடுகிறார். விஜயநகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மைசூரை ஆண்டுவந்த ஒடையார் வம்ச அரசர் ராஜ ஒடையார் இந்த தசராவை ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் கொண்டாட ஆரம்பித்தார். தசரா கொண்டாட்டங்களில் 3வது கிருஷ்ணராஜ ஒடையார் காலத்தில் சிறப்பு தர்பார் இடம் பெற்றது. இந்த தர்பார் மைசூரு அரண்மனையில் கூடியது. அரச குடும்பத்தினரும், சிறப்பு விருந்தாளிகளும், அதிகாரிகளும், பொதுமக்களும் இந்த தர்பாரில் பங்குபெற்றனர். சென்ற வருடம் (2013) வரை இந்த வழக்கம் தொடர்ந்தது. மஹாநவமி என்று சொல்லப்படும் ஒன்பதாவது தினம் அரச உடைவாள் யானையின் மேல் ஏற்றப்பட்டு ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படும். இந்த ஊர்வலத்தில் யானைகளுடன் கூட ஒட்டகங்களும், குதிரைகளும் இடம் பெறும்.

இந்தக் கொண்டாட்டம் நடைபெறும் பத்து தினங்களிலும்  மைசூரு அரண்மனை வண்ண வண்ண  விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஜொலிப்பது பார்க்க பார்க்க திகட்டாத ஒரு காட்சி. இதற்காக ஒரு லட்சம் விளக்குகள் ஒரு கோடி ரூபாய் செலவில் ஏற்றப்படுகின்றன. பல்வேறு வகையான கலைநிகழ்ச்சிகள் அரண்மனையின் முன் நடைபெறும்.

மைசூரு அரண்மனை

விஜயதசமியன்று தசரா ஊர்வலம் (ஜம்போ சவாரி) நடைபெறும். தங்க மண்டபத்தில் சாமுண்டேச்வரி தேவி எழுந்தருளப்பட்டு மைசூரு நகரின் பிரதான வீதிகளில் வலம் வருவாள். இந்த தங்க மண்டபத்தின் எடை 750 கிலோ மட்டுமே! இந்த தங்கமண்டபம் அலங்கரிக்கப்பட்ட யானையின் மேல் ஏற்றப்பட்டு ஊர்வலம் வரும். ஊர்வலம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அரச குடும்பத்தினரும், சிறப்பு விருந்தாளிகளும் தேவியை ஆராதிப்பார்கள்.

ஜம்போ சவாரி

நடனக் குழுக்கள், இசைக்குழுக்கள், அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகள், குதிரைகள், ஒட்டங்கங்கள் எல்லாம் இந்த ஊர்வலத்தின் அழகைக் கூட்டும். இந்த ஊர்வலம் மைசூரு அரண்மனையிலிருந்து துவங்கி பன்னிமண்டபம் (Banni Mantapam) என்று சொல்லப்படும் இடத்தில் முடிவடையும். இந்த இடத்தில் இருக்கும் பன்னி (வன்னி மரங்கள்) மரங்களுக்கு பூஜை நடக்கும். பாண்டவர்கள் தங்களது அஞ்ஞாதவாசத்தின் போது இந்த மரங்களில் தான் தங்களது ஆயுதங்களை மறைத்து வைத்திருந்தார்கள் என்பதால் அரசர்கள் இந்த மரத்தை வழிபடுவது வழக்கத்தில் உள்ளது. அன்று அரசர்கள் செய்த வழிபாடு இன்றும் மைசூரு தசரா பண்டிகையில் தொடருகிறது.

விளக்கொளி அணிவகுப்பு

தசரா கொண்டாட்டங்களின் இறுதி நிகழ்ச்சியாக விளக்கொளி அணிவகுப்பு பன்னிமண்ட அரங்கத்தில் நடைபெறுகிறது. இதில் லேசர் காட்சிகள், கரணங்கள் போடுபவர்களின் சாகசங்கள், மோட்டார் சைக்கிள் சாகசங்கள் மற்றும் குதிரையேற்றம் ஆகியவை இடம் பெறும். விளக்கொளி அணிவகுப்பு நிகழ்ச்சியின் போது அரசர் குதிரையேற்ற உடையில் குதிரை மீதமர்ந்து வந்து இராணுவ மரியாதையை ஏற்றுக் கொள்வார். இந்த நிகழ்ச்சி துவங்கும் சமயம் இரவுப் பொழுது வந்துவிடுமாதலால் நிறைய விளக்குகள் ஏற்றுவார்கள். அரசர் தனது இராணுவ பலத்தை தனது எதிரிகளுக்குத்  தெரியப்படுத்தவும், மக்களிடையே ‘இத்தனை பலமுடைய நான் உங்கள் ராஜா; உங்களைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பு என்னுடையது’ என்ற ஒரு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தவுமே இந்த அணிவகுப்பு நடைபெறுகிறது.

இந்த வருடம் மைசூரு தசரா நடைபெறுமா என்பது இன்னும் சந்தேகமாகவே இருந்து வருகிறது. மாநில அரசு நிச்சயம் நடக்கும் என்று சொன்னாலும், மைசூரு அரண்மனையைச் சேர்ந்தவர்கள் நிச்சயம் தசரா பூஜை உண்டு என்று சொன்னாலும் எப்போதும் போல சோபையுடன் இந்த வருடம் நடக்காது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

தசராக் கொண்டாட்டங்களில் தர்பார் ஒரு பகுதிதான் என்றாலும் பொதுமக்களுக்கு அரசரை அரியணையில் பார்ப்பது மிகவும் பிடித்த விஷயம். என்னதான் சுதந்திரம் கிடைத்து, குடியரசாக நாடு மாறிவிட்டாலும், இன்னும் அரசர்களுக்கும், அரச குடும்பங்களுக்கும் நம் நாட்டில் மிகப்பெரிய மரியாதை இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அரசரின் அரியணை

கடைசி அரசர் ஸ்ரீகண்டதத்த ஒடையார் இயற்கை எய்தி இன்னும் ஒரு வருடம் கூட பூர்த்தி ஆகாத நிலை. அவருக்குப்பின் இதுவரை வாரிசு என்று யாரையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை அரச குடும்பத்தினர். தசராவின் போது அரசர் தர்பாரில் அமர்ந்து காட்சியளிப்பது கண்ணுக்கினிய காட்சி. அரசர் இல்லாத நிலையில் யார் இந்த தர்பாரில், அரசரின் அரியணையில் அமருவார்கள்? மிகப்பெரிய கேள்வி இது. மறைந்த அரசரின் மனைவி அரியணையில் அமர விரும்பவில்லை என்று செய்திகள் வருகின்றன.

‘என்னுடைய எழுபது வயதுவரை எனது வாரிசு பற்றி யோசிப்பதாக இல்லை’ என்றவர் வாரிசு இல்லாமல் 60 வயதில் மரணமடைந்து தலக்காடு சாபத்திற்கு ஆளாகிவிட்டார் என்று எண்ண வைத்துவிட்டார் ஸ்ரீகண்டதத்த ஒடையார்.

அரியணையில் கடைசி அரசர் ஸ்ரீகண்ட தத்த ஒடையார்

அது என்ன தலக்காடு சாபம்?

விஜயநகரத்தின் தளபதி ஸ்ரீரங்கராயனிடமிருந்து ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை 1610 ஆம் ஆண்டு அன்றைய மைசூரு மகராஜா ராஜ ஒடையார் கைப்பற்றினார். ஸ்ரீரங்கராயனின் மனைவி அலமேலம்மா ஆதிரங்கனின் ஆலய நகைகளை எடுத்துக் கொண்டு தலைமறைவானபோது, ராஜ ஒடையார் அவரைப் பிடிக்க தனது படை வீரர்களை அனுப்புகிறார். அவர்களிடமிருந்து  தப்ப அலமேலம்மா தலக்காடு நோக்கி ஓடிவருகிறார். அங்கு மாலங்கி நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, தப்ப முடியாத அலமேலம்மா, ‘தலகாடு மணல் மூடி போகட்டும்; மாலங்கி நதி மடுவாகட்டும்; ஒடையார் பரம்பரை வாரிசற்றுப் போகட்டும்’ என்று சாபமிட்டு விட்டு நதியில் குதித்து விடுகிறார்.

இப்போதும் தலக்காடு மணல் மூடித்தான் இருக்கிறது. மாலங்கி நதியில் நீர் வரத்து இல்லை. இந்த இரண்டு சாபங்களும் பலித்தது போலவே ஒடையார் பரம்பரையிலும் நேர் வாரிசு என்பது இல்லை. ஸ்ரீகண்டதத்தாவின் அந்திமக் கிரியைகளை அவரது சகோதரி மகன் காந்தராஜ் அர்ஸ் செய்தார். அவரே ஒடையார் பரம்பரையின் அடுத்த வாரிசாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

தசரா கொண்டாட்டங்களை நடத்த அரசியார் ப்ரமோதா தேவி சம்மதித்துவிட்டார்; ஆனால் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பங்குபெற மாட்டார்கள்; அரண்மனையில் எந்த கொண்டாட்டமும் நடப்பதையும் அவர் விரும்பவில்லை என்று அண்மைய செய்திகள் கூறுகின்றன. பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டும்.

இதற்கு முன் இந்த தசரா கொண்டாட்டங்களை நேரில் கண்டு அனுபவித்தவர்கள் உண்மையில் கொடுத்து வைத்தவர்கள்தான்!

சீரழியும் பூங்கா நகரம்

              

 

 

ஆகஸ்ட் 2014 ஆழம் பத்திரிகையில் வந்திருக்கும்  எனது கட்டுரை

மண்டூர் மக்களுக்கு பெங்களூருவாசிகளின் மேல் தீராத கோபம். ‘உங்கள் நகரத்தை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அங்கு சேரும் திடக்கழிவுகளை எங்கள் புழக்கடையில் கொண்டுவந்து கொட்டுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்?’ என்று கேட்கிறார்கள். பெங்களூருவின் வெளிப்புற எல்லையில் இருக்கும் மண்டூர், தினந்தோறும் சுமார் 200 லாரி குப்பைகள்   கொட்டப்பட்டு பெங்களூரின் கழிவுத்தொட்டியாக மாறியிருக்கிறது.

 

கேள்வி கேட்பதுடன் நிற்கவில்லை மண்டூர் மக்கள். அங்கு வசிக்கும் திரு கோபால்ராவ் தலைமையில் ஒன்று சேர்ந்து தங்களுக்கு நேர்ந்திருக்கும் அநியாயத்திற்கு எதிராக போராடி வருகிறார்கள். கர்நாடக முதல்வரை ஒரு நாள் மண்டூர் வந்து அழுகும் குப்பைகளால் அங்கு வீசும் துர்நாற்றத்தை அனுபவிக்கும்படியும், இதன் காரணமாக பல்வேறு வியாதிகளுக்கு அவர்கள் ஆளாவதையும் நேரடியாகப் பார்த்து ஆவன செய்யும்படியும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல; வரும் டிசம்பர் மாதத்திற்குள் இந்த மோசமான நிலைக்கு ஒரு முடிவு கட்டவேண்டும் என்ற இறுதி எச்சரிக்கையையும் விடுத்திருக்கிறார்கள்.

 

பூங்கா நகரம் என்றும் வயதானவர்களின் சொர்க்கம் என்றும் அழைக்கப்பட்ட பெங்களூரு, இந்தியாவின் சிலிக்கன் வாலியாக மாற்றப்பட்டதில் சந்திக்கும்  முக்கியப் பிரச்னைகளில் இந்தக் கழிவு அகற்றும் பிரச்னையும் ஒன்று. மேடு பள்ளமான தெருக்கள், அகலம் குறைந்து வரும் நடைபாதைகள், பலமுறை காலக்கெடு தாண்டியும் முடிக்கப்படாத மெட்ரோ ரயில் கட்டுமானங்கள், மின்சாரப் பற்றாக்குறை, போதிய நீர் கிடைக்காமை, வற்றிவரும் ஏரிகள், அழிந்துவரும் பசுமை, மக்கள் வாழும் சின்னச்சின்ன தெருக்களில் கூட நெரிசலான ஆமைவேக போக்குவரத்து இவையெல்லாம் பெங்களூருவின் அதிவேக, திட்டமிடாத வளர்ச்சியின் அடையாளங்கள்.

 

பெங்களூருவின் ஜனத்தொகை ஒரு கோடியைத் தாண்டிவிட்டது. கர்நாடகாவின் ஜனத்தொகையில் ஆறுபேர்களில் ஒருவர் பெங்களூருவில் இருக்கிறார்கள். 2011 மக்கள் ஜனத்தொகை கணெக்கெடுப்பின்படி கர்நாடகாவின் மொத்த ஜனத்தொகையான 6.11 கோடியில், பெங்களூரு நகரவாசிகளின் எண்ணிக்கை 96.21 லட்சங்கள். இந்தியாவின் பெருநகரங்களின் ஜனத்தொகை பெருக்கத்தில் பெங்களூரு முதலிடம் வகிக்கிறது. கர்நாடகாவின் 10 வருட ஜனத்தொகை பெருக்கம் 16 சதவிகிதம் என்றால் பெங்களூருவின் ஜனத்தொகை மட்டும் 47 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது –பத்து வருடங்களில்.  ஜனத்தொகை பெருக்கத்தில் இந்தியாவின் தலைநகர்  டெல்லி கூட 21 சதவிகித ஜனத்தொகையுடன் இரண்டாவது இடம் தான். பெங்களூரு நகரத்தில் ஒரு சதுர கிலோமீட்டரில் 4,300 பேர்களுக்கு மேல் வாழ்கிறார்கள்.

 

‘ப்ராண்ட் பெங்களூரு’ ஒருங்கிணைந்த உலகளாவிய பொருளாதார சேவைக்கு முன்னோடி நகரமாக பார்க்கப்பட்டது. ஏற்கனவே இங்கு திறமை வாய்ந்த நபர்கள் நிறைந்திருந்தனர். தொழில்நுட்பதுறையின் வளர்ச்சி நாட்டின் பல பக்கங்களிலிருந்தும் திறமைசாலிகளை பெங்களூருவிற்குள் வரவழைத்தது. இன்றைய தேதியில் சுமார் 10 லட்சம் நபர்கள் நேரடியாக தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையிலும், அதைச் சார்ந்த துறைகளிலும் வேலை செய்கிறார்கள்.

 

இவர்களைத் தவிர ஆயத்த ஆடை தயாரிக்கும் நிறுவனங்களில் வேலை செய்யும் இளம் பெண்கள் (விவசாயம் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டதால் அந்தக் குடும்பங்களில் இருந்து நகர வாழ்க்கைக்கு தள்ளப்படுபவர்கள்), பெருகி வரும் பல மாடிக் கட்டிடங்களில் வேலை செய்யும் கட்டிடப் பணியாளர்கள், வேலை தேடி வருபவர்கள், தங்கள் ஊர்களைவிட்டு புலம் பெயர்ந்து வருபவர்கள் என பெங்களூருவின் தொழிலாள ஜனத்தொகை பல்வேறு வகையினர்.

 

பெங்களூருவில் பங்களாக்களும், தனி வீடுகளும் பெருகி வந்தாலும் குடிசைகளுக்கும் குறைவில்லை. இரண்டாம் நிலை நகரங்கள் என்று சொல்லப்படும் அஹமதாபாத், கொச்சி, விசாகப்பட்டினம், கோயமுத்தூர் ஆகியவை அந்தந்த மாநிலங்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு உதவும்  நிலையில் கர்நாடக மாநிலத்தில் பெங்களூரு மட்டுமே மொத்த மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு காரணமாக இருக்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின் படி, இரண்டாவது நிலை நகரங்கள் 26 இருந்தபோதிலும் பெங்களூருக்கு சரிசமமாக எந்த நகரமும் ஜனத்தொகை பெருக்கத்தை காட்டவில்லை. கர்நாடகாவின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான ஹூப்ளி-தார்வாட்டின் கடந்த பத்து வருட ஜனத் தொகைப் பெருக்கம்  1.57 லட்சம் மட்டுமே.

 

கர்நாடகாவின்  முக்கியமான ஏற்றுமதி மென்பொருள். இதன் ஏற்றுமதி  பற்றிய புள்ளிவிவரங்கள் பெங்களூருவின் சரிசமநிலையற்ற வளர்ச்சிக்கு எடுத்துக்காட்டு என்று சொல்லலாம். 2013-14 ஆண்டில் கர்நாடகாவின் தகவல் தொழில்நுட்ப பொருட்களின் ஏற்றுமதி 1.51 லட்சம் கோடி (அதாவது இந்தியாவின் மொத்த ஏற்றுமதியில் 37 சதவிகிதம்). இதில் 95 சதவிகிதம் பெங்களூருவிலிருந்து மட்டுமே. இரண்டாம் நிலை நகரங்களான மைசூரு, மங்களூரு, ஹூப்ளி-தார்வாட் பகுதியிலிருந்து ஏற்றுமதி ஆகியிருப்பது  சின்னஞ்சிறு அளவே.

 

 

பெங்களூருவை மட்டுமே இலக்காக கொண்டு பலரும் இங்கு வர ஆரம்பித்த பின்னர் நிலம், வீட்டுமனை, வீடு போன்ற அசையாச் சொத்துக்களின் விலை வானுயரத்திற்கு உயர்ந்தது. மும்பை, தில்லி நகரங்களுக்குப் பிறகு நிலம், வீடு வாங்க, சொத்து சேர்க்க பெங்களூரு என்ற நிலை உருவாயிற்று. இந்த சூழ்நிலையை சரியாக பயன்படுத்திக்கொண்ட நிலச்சுரண்டல்காரர்கள்  அரசியல் செல்வாக்குடன் மனைகளை வாங்கி விற்க ஆரம்பித்தனர்.  அடுக்குமாடிக் கட்டிடக் கலாச்சாரம் இங்கும் பரவ ஆரம்பித்தது. பசவனகுடி, சாம்ராஜ் பேட், நரசிம்ம ராஜா காலனி போன்ற பெங்களூருவின் பழைய இடங்களில் இருந்த பிரம்மாண்டமான தனி பங்களாக்கள் பலமாடிக் கட்டிடங்களாக மாறத் தொடங்கின. நான்கு சக்கர, இரண்டு சக்கர வாகனங்களின் எண்ணிக்கை பெருக,  தெருக்களை அகலப்படுத்தபடுவதற்காகவும், போக்குவரத்து நெரிசலை தவிர்க்க மேம்பாலங்களை கட்டவும், பல நூறுஆண்டுகளாக வளர்ந்து நிழல் கொடுத்த மரங்கள் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டன. வானிலை மாறியது. மழை குறைந்தது. வெயில் கொளுத்த ஆரம்பித்தது. காற்றின் தூய்மை குறைந்தது.

 

திரு ஏ.டி. ராமசுவாமி தலைமையில் கூட்டு சட்டமன்ற குழு ஒன்று நிலச் சுரண்டல்களை கண்டுபிடிக்கவும், முன்னாள் அதிகாரி திரு வி. பாலசுப்பிரமணியம் தலைமையில் செயல்குழு ஒன்று சுரண்டப்பட்ட நிலங்களை மீட்கவும் அமைக்கப்பட்டன. பெங்களூரிலும், அதைச்சுற்றி இருக்கும் முக்கியப் பகுதிகளில் உள்ள நிலங்களும், ஏரிக்கரைகளும் அரசியல் செல்வாக்குப் பெற்ற பெரிய தலைகளின் உதவியுடன் சூறையாடப்பட்டு வருவது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 40,000 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள 27,336 ஏக்கர் நிலம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளது என்று இந்த குழுக்கள் தகவல் தெரிவித்தன.

 

‘அழுகி நாற்றமடிக்கும் குப்பை மலைகளும், கூடிய விரைவில் தண்ணீர் பஞ்சம் வரப்போகிறது என்பதை காட்டும் குறைந்து கொண்டே வரும் நிலத்தடி நீரின் அளவும்  நமக்கு அடிக்கப்படும் எச்சரிக்கை மணிகள். இவை யாருக்குமே கேட்கவில்லையா? திடீரென வளர்ந்த பெங்களூரு நகரம் இப்போது எதிர்பாராத சரிவை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருப்பதைப்   பற்றி யாருமே கவலைப்படவில்லையே!’ என்று அங்கலாய்க்கிறார் திரு பாலசுப்பிரமணியம்.

 

ஆனால் இன்போசிஸ் நிறுவனத்தின் முன்னாள் தலைமை நிதி அதிகாரியும், மனித வள தலைமைப் பொறுப்பாளர் மற்றும் கர்நாடக தகவல் தொடர்பு தொழில்நுட்ப குழுவில் ஒருவருமான திரு மோகன் பை ‘பெங்களூரு நகரம் இந்தப் பிரச்னைகளிலிருந்து மீண்டு வரும்’ என்ற நம்பிக்கையை முன்  வைக்கிறார். ‘பெங்களூருவின் சவால் அதன் முன்னேற்றம்தான். கர்நாடகாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 60 சதவிகிதமும், வரிகள் மூலம் வரும் வருமானத்தில் 65 சதவிகிதமும் பெங்களூரிலிருந்தே கிடைக்கிறது. அடுத்தடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த அரசுகள் வேண்டுமென்றே பெங்களூருவின் உள்கட்டமைப்பில் போதிய கவனம் செலுத்தாமல் விட்டுவிட்டன’ என்கிறார்.

 

குருவியின் தலையில் பனங்காய் என்பதுபோல சிறிய நகரமான பெங்களூரு இந்த திடீர் அசுர வளர்ச்சியில் – சரியான உள்கட்டமைப்பு இல்லாத நிலையில் – திணறுகிறது. கர்நாடக தகவல் தொடர்பு தொழில்நுட்ப குழு சில பரிந்துரைகளை முன்வைக்கிறது.

  • பெங்களூரின் நகர வருமானம், மாநில வரிப் பணத்தில் ஒரு பங்கு, கடனுதவி இவைகளைக் கொண்டு அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் 2,55,00 கோடி ரூபாய் பெங்களூரின் உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்த செலவழிக்க வேண்டும்.
  • பெங்களூரைத் தவிர்த்து கர்நாடகாவிலுள்ள புதிதாக வளர்ந்து வரும் 7 தகவல் தொழில் நுட்ப மையங்களின் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

 

தேசிய மேம்பட்ட ஆய்வுகள் நிறுவனத்தின் பேராசிரியர் திரு நரேந்தர் பணி சொல்கிறார்: ‘நகரத்தின் வரிவருமானத்தை நகரத்தின் வளர்ச்சிக்கே பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது இயலாத காரியம். வருமானவரி, மக்களின் மற்ற நலன்களுக்காகவும் பயன்படுத்தப் பட வேண்டும். பெங்களூருவிலிருந்து வரும் அபரிமிதமான வரி, மற்ற நகரங்களின் பொருளாதார வருமானத்திறன் மேம்படுத்தப்படவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. இதை முதலில் சரி செய்ய வேண்டும்’.

 

‘இந்தியாவின் நகரமயமாக்குதலில் சில குறிப்பிட்ட பாணிகள் தெளிவாக   காணக் கிடைக்கின்றன. கர்நாடகா போன்ற சில மாநிலங்களில் ஒரே ஒரு நகர வளர்ச்சியை மட்டுமே பார்க்கமுடியும். கடந்த பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளில் பெங்களூருவும் ஹைதராபாத்தும் அடைந்திருக்கும் வளர்ச்சி அந்த நகரங்களுக்கே பாதகமாக அமைந்திருக்கிறது. தெலுங்கானா மாநில உதயம் ஹைதராபாத்தை இந்த நிலையிலிருந்து வெளிக் கொண்டுவந்து விடும். பெங்களூருவை மையப்படுத்தி ஏற்படும் வளர்ச்சியிலிருந்து கர்நாடகா வெளிவர இன்னும் பல ஆண்டுகள் ஆகும்’ என்கிறார் நரேந்தர் பணி.

 

பெங்களூருவின் இன்னொரு பிரச்னை குற்றங்கள் பெருகி வருவது. எந்த வேலையானாலும் சரி, பெங்களூரு வந்தால் பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்ற மனநிலையில் வரும் இளைஞர்கள் சிறிது காலத்தில் தாங்கள் நினைத்தபடி இங்கு வேலை கிடைப்பது சுலபமில்லை என்று புரிய சின்னச்சின்ன குற்றங்களில் ஈடுபட ஆரம்பிக்கின்றனர். இந்த சிறு குற்றங்கள் நாளடைவில் பெரிய குற்றங்களாக மாறுகின்றன. வீட்டில் தனியே இருக்கும் பெண்கள், முதியவர்கள் கொல்லப்படுவது, ஏடிஎம் கொள்ளைகள், பெருகி வரும் பாலியல் குற்றங்கள் என்று பெங்களூரு இன்று பாதுகாப்பு இல்லாத நகரமாகவும் மாறி வருகிறது.

 

பெங்களூரு பற்றிய சில புள்ளி விவரங்கள்: (2011 மக்கள் தொகைக் கணெக்கெடுப்பின்படி)

  • பெங்களூரு நகர கோட்டத்தின் ஜனத்தொகை: 9,621,551 (இப்போது ஒரு கோடியைத் தாண்டிவிட்டது).
  • பத்து வருட ஜனத்தொகை அதிகரிப்பு: 47.18 சதவிகிதம். (2001 லிருந்து 2011 வரை)
  • மக்கள் நெருக்கம்: ஒரு சதுர கி. மீ.க்கு 4,381 நபர்கள். (2001 ஆம் ஆண்டு இந்த எண்ணிக்கை 2,985 ஆக இருந்தது.)
  • குழந்தைகள்: 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 944 பெண் குழந்தைகள். இந்த எண்ணிக்கை 2001 இல் 943 ஆக இருந்தது.
  • படித்தவர்களின் எண்ணிக்கை: 87.67 சதவிகிதம். பெண் படிப்பாளிகள் 96 சதவிகிதம்

 

‘ஒரு காலத்தில் இந்த நகரத்தில் நிலவும் பருவ நிலைக்காகவே பெயர் பெற்ற பெங்களூரு, இன்று அளவிற்கு அதிகமான போக்குவரத்தாலும், அவற்றால் ஏற்படும் புகை, தூசி முதலியவைகளாலும் பருவநிலை முற்றிலும் மாறிய நிலையில் மூச்சு விடமுடியாமல் திணறுகிறது’ என்கிறார் ஞானபீட பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் யு.ஆர். அனந்த மூர்த்தி. பெங்களூர் என்ற பெயரை பெங்களூரு என்று மாற்ற வேண்டும் என்ற யோசனையை முன் வைத்தவர் இவரே.

 

1990 வரை சிறிய நகரமாக குளுகுளு வானிலையுடன், இருபுறமும் மரங்கள் நிறைந்த தெருக்களும், வண்ண வண்ண ரோஜாப் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கும் வீடுகளும், நீர் நிறைந்த ஏரிகளும், பெரிய பெரிய பங்களாக்களும், அமைதியும் சாந்தமும் நிலவும் இடமாக இருந்த பெங்களூருவின் பழைய தலைமுறைகள் தங்கள் கண் முன்னாலேயே இந்த நகரம் அழிவதை பார்த்து நொந்து கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லையா என்று குமுறுகிறார்கள். முன்னேற்றம் வேண்டும் அதற்காக ஒரு நகரம் தனது பழம் பெருமைகளை, எழிலை இழக்கலாமா என்பது இவர்களின் கேள்வி.

 

பெங்களூருவை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்ற விவாதம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் மண்டூர் மக்களுக்கு பெங்களூருவாசிகளின் பதில் என்ன என்பதும் விவாதத்திற்குரியது தான்.

நானூறு வருட சாபம்!

courtesy: Google

 

ராஜா ராணி கதைகளுக்கு இன்னும் நம்மிடையே வரவேற்பு இருப்பது போலவே, நம்மிடையே ஒரு ராஜா இருக்கிறார், நாம் அவரால் ஆளப்படுகிறோம் என்பதும் ஒரு பெருமையான விஷயமாகவே இன்றளவும் கருதப்படுகிறது. அதனால் தானோ என்னவோ 2013 டிசம்பர் மாதம் 10 தேதி மைசூரு மகராஜா ஸ்ரீகண்டதத்த நரசிம்மராஜ ஒடையார் (60) அவரது குலதெய்வமான சாமுண்டீஸ்வரி தேவியின் திருவடியை அடைந்தபோது கர்நாடக மாநிலமே சோகத்தில் ஆழ்ந்தது.

 

இவருக்கு குழந்தைகள் இல்லாததால் இவரே கடைசி அரசர். இதன் காரணமாகவே  ‘நானூறு வருட சாபம் அரச பரம்பரையை இன்றும் விடாமல் தொடர்கிறதோ?’ என்று கர்நாடக மாநிலம் முழுவதும் கேள்வி எழுந்தது. என்ன சாபம் இது என்பதைப் பார்க்கும் முன், மறைந்த மஹாராஜாவைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

 

முன்னாள் மைசூரு மகாராஜா ஜெயசாமராஜேந்திர ஒடையாருக்கும், அவரது இரண்டாம் மனைவி மகாராணி திரிபுரசுந்தரி அம்மணிக்கும் 1953 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 10 ஆம் நாள் பிறந்தவர். ஜெயசாமராஜேந்திர ஒடையாரும் அவரது தந்தையின் தத்துப்புத்திரர் தான்.

 

‘பழமையை விடாமலும், அதேசமயம் காலத்திற்குத் தகுந்தாற்போல புதுமைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, புதுமை விரும்பியாகவும் இரு’ என்ற தனது தாயின் வார்த்தைகளை அப்படியே கடைபிடித்தவர். ஆன்மீகத்திலும், பழைய சம்பிரதாயத்திலும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், அதே சமயம் புது யுகத்திற்கு தகுந்தாற்போல தன்னை மாற்றிக் கொண்டதால், பழமைவாதிகளும், நவநாகரீக யுவர்களும் அவரை விரும்பினார்கள். தசரா சமயத்தில் தனது ராஜ பீடத்தில் அமருபவர், ஃபாஷன் ஷோக்களையும் நடத்தினார். கர்நாடக சங்கீதத்தில் இருந்த ஆர்வத்தை மேல்நாட்டு இசையிலும், ராக் இசையிலும் கொண்டிருந்தார். நாகரீகஉடை வடிவமைப்பாளர், தொழில்துறை வல்லுநர், ஹோட்டல் அதிபர், கர்நாடக மாநில கிரிக்கெட் சங்கத்தின் தலைவர் என்று பலமுகங்கள் கொண்ட மகாராஜா  மாறிவரும் காலத்திற்கேற்ப தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருந்தவர்.

 

அரச பரம்பரையில் இருந்தாலும், இன்றைய அரசியலையும் விட்டுவைக்கவில்லை இந்த மகராஜா. இந்திராகாந்தியின் மறைவுக்குப் பிறகு 1984 ஆம் ஆண்டு ராஜீவ் காந்தியினால் நேரடியாக மைசூரில் நிற்க வைக்கப்பட்டு வெற்றி பெற்றார். மகாராஜா தங்கள் வீடுகளுக்கு வந்து வாக்குக் கேட்டதை மைசூரு மக்கள் இன்றைக்கும் மறக்கவில்லை. நடுவில் ஒருமுறை பா.ஜ.க விற்கு மாறியவர் மறுபடி காங்கிரசில் சேர்ந்தார்.

 

கல்லூரியில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். வெளிநாட்டுக் கார்களில் அமோக மோகம் கொண்ட இவரிடம்,  ஒரு காலகட்டத்தில் 20 சொகுசுக் கார்கள் இருந்தன. கார் ஓட்டுவதிலும் வல்லவரான இவர், மைசூரு-பெங்களூரு இடையே உள்ள தூரத்தை ஒருமுறை 90 நிமிடங்களில் கடந்தவர். பந்தயக் குதிரைகளையும் வளர்த்து மகிழ்ந்தார்.

 

இவரிடத்தில் பல அலைபேசிகள் – குடும்பத்தினருடன் பேச, நண்பர்களுடன் அளவளாவ, தனது தொழில் உறவுகளுடன் உரையாட என்று – தனித்தனியாக வைத்திருந்தார். விதம்விதமான கைகடியாரங்கள் சேமித்து வைப்பதிலும் பேரார்வம் கொண்டிருந்தார். கலை மற்றும் கலாச்சார போஷகராக இருந்தார். பிறந்த வருடமான 1953 ஐ தனது அதிர்ஷ்ட எண்ணாக நினைத்திருந்ததால், அந்த எண் தனது கார்களிலும், அலைபேசிகளிலும் வருமாறு அமைத்துக் கொண்டார்.

 

கல்லூரி நாட்களிலேயே கிரிக்கெட் விளையாடுவதில் தீவிர ஆர்வம் கொண்டிருந்த மகாராஜா  மாநில அளவில் ஆடியவர். பின்னாட்களில் இரண்டு முறை கர்நாடக மாநில கிரிக்கெட் போர்டிங் தலைவராக இருந்தவர். மிக சமீபத்தில் தான் (டிசம்பர் 1, 2013) இரண்டாம் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

 

‘என்னுடைய எழுபது வயதுவரை எனது வாரிசு பற்றி யோசிப்பதாக இல்லை’ என்றவர் வாரிசு இல்லாமல் 60 வயதில் மரணமடைந்து தலக்காடு சாபத்திற்கு ஆளாகிவிட்டார் என்று  எண்ண வைத்துவிட்டார்.

 

அது என்ன தலக்காடு சாபம்? நானூறு வருட சாபமும் இதுவே.

 

விஜயநகரத்தின் தளபதி ஸ்ரீரங்கராயனிடமிருந்து ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை 1610 ஆம் ஆண்டு அன்றைய மைசூரு மகராஜா ராஜ ஒடையார் கைப்பற்றினார். ஸ்ரீரங்கராயனின் மனைவி அலமேலம்மா ஆதிரங்கனின் ஆலய நகைகளை எடுத்துக் கொண்டு தலைமறைவானபோது, ராஜ ஒடையார் அவரைப் பிடிக்க தனது படை வீரர்களை அனுப்புகிறார். அவர்களிடமிருந்து  தப்ப அலமேலம்மா தலக்காடு நோக்கி ஓடிவருகிறார். அங்கு மாலங்கி நதியில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, தப்ப முடியாத அலமேலம்மா, ‘தலகாடு மணல் மூடி போகட்டும்; மாலங்கி நதி மடுவாகட்டும்; ஒடையார் பரம்பரை வாரிசற்றுப் போகட்டும்’ என்று சாபமிட்டு விட்டு நதியில் குதித்து விடுகிறார்.

 

இப்போதும் தலகாடு மணல் மூடித்தான் இருக்கிறது. மாலங்கி நதியில் நீர் வரத்து இல்லை. இந்த இரண்டு சாபங்களும் பலித்தது போலவே ஒடையார் பரம்பரையிலும் நேர் வாரிசு என்பது இல்லை. ஸ்ரீகண்ட தத்தாவின் அந்திமக் கிரியைகளை அவரது சகோதரி மகன் காந்தராஜ் அர்ஸ் செய்தார். அவரே அடுத்த ஒடையார் பரம்பரையின் வாரிசாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

 

மறைந்த மகாராஜாவிற்கு நம் அஞ்சலிகள்.