செல்வ களஞ்சியமே 100

twins 1

சமீபத்தில் புனே சென்றிருந்தபோது உறவினர் வீட்டில் ஒரு இரண்டு வயது, இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் பெரியதாகவோ ஒரு  குழந்தை. ஒவ்வொரு வேளை சாப்பாட்டிற்கும் அது படுத்திய பாடு! பாவம் அந்தக் குழந்தையின் பின்னால் ஆறு பேர்கள்! குழந்தையின் அப்பா, அம்மா, அம்மாவின் அப்பா, அம்மா, அப்பாவின் அம்மா அப்பா! ‘சாப்பிடு! சாப்பிடு!’ என்று சாப்பாட்டு வேளையை வியர்த்து வழிய வழிய ஒரு வழி பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். சாப்பிடவே மாட்டேனென்கிறான்’ என்று எல்லோரிடமும் தாத்தா பாட்டிகள் புகார் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘அப்பளாம், அப்பளாம்’ என்றால் வாயைத் திறக்கும். அப்பளத்தை குழந்தையின் கண்ணில் படும்படியாக வைத்துக் கொண்டு கீழே சாதத்தை மறைத்து ஊட்டுவாள் அந்தப் பெண். இரண்டு முறை அப்படி சாப்பிட்ட அந்தக் குழந்தை மூன்றாவது முறை உஷாராகிவிட்டது. சாப்பிட மறுத்துவிட்டது. இப்போது அதற்கு வேறு ஏதாவது காண்பிக்க வேண்டும். குழந்தை வளர்ப்பு என்பது எத்தனை பெரிய மனஅழுத்தம் கொடுக்கும் விஷயமாகிவிட்டது என்று எனக்குத் தோன்றியது. அந்த பெண் வேலைக்குப் போகிறவள். அவளுக்கு அலுவலக நாட்களில் சீக்கிரம் குழந்தைக்கு சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு அதை ப்ளே ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டுப் போகவேண்டிய கட்டாயம். இப்போது லீவு தானே நிதானமாக வேலைகளைச் செய்யலாம் என்றால் குழந்தையின் சாப்பாட்டு வேளை நாள் முழுவதும் அவளை உட்காரவிடாமல் செய்கிறது, என்ன செய்ய? இந்தச் சின்னக் குழந்தையை கையாள பெரியவர்களால் முடியவில்லையா?

 

baby creeping

தட்டு நிறைய சாதத்தை வைத்துக்கொண்டு குழந்தையின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்த அவளைக் கூப்பிட்டேன். ‘இதோ பாரும்மா! முதலில் நீ இத்தனை சாதத்தைக் கொண்டு வராதே. நாலே நாலு ஸ்பூன் கொண்டுவா. குழந்தை அதை சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் இன்னும் நாலு ஸ்பூன் கொண்டுவா. முதல் நாலு ஸ்பூன் குழந்தையின் வயிற்றினுள் போனாலே உனக்கு சந்தோஷமாக இருக்கும். நீ கொண்டு வந்ததை குழந்தை சாப்பிட்டுவிட்டது என்று சந்தோஷம் கிடைக்கும். நீ இத்தனை சாதத்தை ஒரேயடியாகக் கொண்டு வந்தால் குழந்தையின் வயிற்றில் எத்தனை போயிற்று என்று தெரியாது. தட்டில் இருக்கும் சாதத்தைப் பார்த்து குழந்தை சாப்பிடாததுபோல உனக்குத் தோன்றும்’ என்றேன். நான் சொன்னது அந்தப் பெண்ணுக்கு ரசிக்கவில்லை. ‘எத்தனை முறை மாமி திரும்பத் திரும்ப சாதம் கலப்பது?’ என்று அலுத்துக் கொண்டாள். அவள் அம்மாவிற்கு நான் சொன்னது ரொம்பவும் பிடித்துவிட்டது. ‘சாப்பிடலை சாப்பிடலை என்று நொந்து கொள்வதைவிட நாலு ஸ்பூன் உள்ள போச்சே என்று சந்தோஷப்படலாம் அது அவளுக்குப் புரியவில்லை, பாருங்கோ’ என்றார் என்னிடம்.

 

‘ரயில் பயணங்கள்’ பாதியில் நிற்கிறது; ஸ்ரீரங்கத்து வீட்டுப் புழக்கடையில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இப்போ என்ன குழந்தைக்கு சாதம் ஊட்டுவது பற்றி பேச்சு?

 

நான் நான்குபெண்கள் தளத்தில் எழுதிவந்த செல்வ களஞ்சியமே நூறாவது வாரத்துடன் நிறைவடைந்திருக்கிறது.  என்னை குழந்தைகள் வளர்ப்புப் பற்றி எழுதச் சொன்னபோது, எனக்கு என்ன தெரியும் குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி என்று ரொம்பவும் யோசித்தேன். உங்கள் அனுபவங்களை எழுதுங்கள் என்றவுடன் உற்சாகமாக ஆரம்பித்தேன். என்னுடன் கூட டாக்டர் பெஞ்சமின் ஸ்பாக் சேர்ந்து கொண்டார். படிக்கும் செய்திகள், புத்தகங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

 

சமீபத்தில் ஒரு வாசகி இந்தத் தொடர் புத்தகமாக வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார். திருமதி ஆதி வெங்கட் ஸ்ரீரங்கத்தில் பார்த்த போது அதையே சொன்னார். முதல் வேலையாக மின்னூல் ஆக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். இரண்டு பாகமாக வரும். இந்தத் தொடரைப் படித்து பயனுள்ள கருத்துரைகள் கொடுத்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

 

எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து இன்றுவரை எனக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்து, நான் எழுதுவதை அப்படியே பிரசுரம் செய்த நான்குபெண்கள் ஆசிரியை திருமதி மு.வி. நந்தினிக்கு சொல்லில் அடங்காத நன்றி. நடுவில் என்னால் எழுத முடியாமல் போனபோது மிகுந்த பொறுமையுடன் நான் திரும்பி வரக் காத்திருந்தது மிகப்பெரிய விஷயம்.

உடல் நலக் கட்டுரை ‘நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி’ அடுத்த இதழிலிருந்து தொடரும்.

எனது இந்த சாதனையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் வேறு யாருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும்? இந்தக் கட்டுரையைப் படித்த உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி கூறி, உங்களது தொடர்ந்த ஆதரவை நாடுகிறேன்.

 

இன்னொரு சந்தோஷச் செய்தியையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். அதீதம் இணைய இதழில் எனது தொடர் ‘எமக்குத் தொழில் அசைபோடுதல்’ நாளையிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. எல்லோரும் படித்து இன்புற்று கருத்துரை இடுமாறு கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.

நான் மதிக்கும் பதிவர்

eezham

நான்கு மாதங்களுக்கு முன் விவேகானந்தர் பற்றி எழுத வேண்டும் என்ற வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன், குழந்தைகள் பரீட்சைக்குப் படிப்பது போல விவேகானந்தரைப் பற்றி இரவு பகலாகப் படித்தது இன்று மறுபடி நினைவில் ஓடியது.

 

ஒரு புத்தகம் எழுதவே இத்தனை கடுமையாக உழைக்க வேண்டும் என்றால் ஒரு புத்தகம் அச்சுவடிவில், மூன்று மின்னூல்கள் என்றால் எத்தனை உழைப்பு! நினைக்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது. அதுவும் எடுத்துக் கொண்ட விஷயங்கள் எல்லாமே கனமானவை; அப்பழுக்கில்லாத கவனம் தேவைப்படுபவை. கம்பிமேல் நடப்பது போல எழுத வேண்டிய விஷயங்கள்.

 

என்னதான் வலைப்பதிவில் எழுதியவை என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட எத்தனை புத்தகங்களைப் படித்திருக்க வேண்டும், எத்தனை விஷயங்களை மறக்காமல், அவை நடந்த காலங்களை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மணி கோர்ப்பது போலக் கோர்த்திருக்க வேண்டும்!

 

ஒரு நிறுவனத்தில் பெரிய பொறுப்பான பதவியில் இருந்து கொண்டு இத்தனை எழுத வேண்டும் என்றால் நிச்சயம் கடின உழைப்பாளியாகத் தான் இருக்க வேண்டும், இல்லையா?

 

நான் யாரைப் பற்றி எழுதுகிறேன் என்று இதற்குள் புரிந்திருக்கும். உங்கள் ஊகம் சரிதான். திரு ஜோதிஜி அவர்களை பற்றித்தான் சொல்லுகிறேன். என் வலைதளத்தை அவரது வலைச்சர வாரத்தில் அறிமுகப்படுத்தியதும்தான் இவரது எழுத்துக்களை அதிகமாகப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். பல பதிவுகளைப் படித்துவிட்டு, பின்னூட்டம் எதுவும் போடாமல் வந்துவிடுவேன். ஏனெனில் இவரது பதிவுகளை ஒருமுறை படித்துவிட்டு கருத்து சொல்வது மிகவும் கடினமான விஷயம். மனதில் இவர் சொல்லும் விஷயங்கள் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும். மறுபடி படிக்கவேண்டும். நீண்ட நீண்ட வாக்கியங்கள் நம்மை கொஞ்சம் தடுமாற வைக்கும். என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று திரும்பவும் படிக்க வேண்டும். நுனிப்புல் மேய்வது என்பது இங்கு நடக்கமுடியாத ஒன்று.

 வெள்ளை அடிமைகள்

டாலர் நகரம் என்ற இவரது முதல் புத்தகத்தை வாங்கினேன். நான் முதல் முறையாக புத்தக மதிப்புரை எழுதியது இவரது இந்தப் புத்தகத்திற்குத்தான். அதற்குப்பின் இரண்டாவது பதிவர் திருவிழாவில் நேரில் சந்தித்தேன். நீண்ட நாட்கள் நட்பில் இருந்தவர்கள்போல இருவரும் பேசிக்கொண்டோம்.

 

நான் புத்தகம் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது இவர் கூறிய வார்த்தைகள் மறக்க முடியாதவை: ‘நீங்க இப்போ முதல் திரைப்பட இயக்குனர் போல. படத்தை நல்லபடியாக எடுத்து திரையிடுவது ஒன்றே அவரது குறியாக இருக்கும். அதுபோல உங்கள் கவனம் முழுவதும் எழுதுவதில் மட்டும் இருக்கட்டும்’ என்றார். கடைசி அத்தியாயம் எழுத தடுமாறிக்கொண்டிருந்தபோதும் இவரது வார்த்தைகள் மிகப்பெரிய வழிகாட்டியாக இருந்தன. தனது பதிவில் எனது புத்தகம் பற்றிய தகவலும், எனது எழுத்து பற்றியும் எழுதியிருந்தார் ரொம்பவும் உயர்வாக – தகுதி இருக்கிறதா எனக்கு?

 

எப்படி நன்றி சொல்வது என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது இவரிடமிருந்து ஒரு உதவி கேட்டு மின்னஞ்சல். ‘கனடாவிலிருந்து ஒரு ரசிகர் ஆங்கிலத்தில் டாலர் நகரம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். நேரமின்மை காரணமாக என்னால் அதை தமிழில் எழுத முடியவில்லை. உங்களால் முடியுமா?’ என்று. கரும்பு தின்னக் கூலியா? எனது நன்றியைத் தெரிவிக்க இதைவிட பெரிய வாய்ப்பு கிடைக்குமா? உடனே – இல்லையில்லை – ஒருவாரம் கழித்து எழுதி கொடுத்தேன்.

 

வல்லமை இதழில் இவரது புத்தகத்திற்கு நான் எழுதிய மதிப்புரை மூன்றாவது பரிசு பெற்றது. அதையும் தனது பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

 

சிலவிஷயங்களை எழுத நான் தயங்குவேன். ‘யாருக்காகவும் பயப்படாதீர்கள். தைரியமாக எழுதுங்கள்’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். இவரது சொற்படி எழுத ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

 

மின்னூல்கள் என்ற ஒரு கருத்தை இவர் முன்வைத்து அதை செய்தும் காண்பித்திருக்கிறார். இதோ மூன்றாவது மின்னூல் வெளியாகி இருக்கிறது. ஈழம் வந்தார்கள் வென்றார்கள் புத்தகத்தை தரவிறக்கம் செய்து படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். அதற்குள் இன்னும் இரண்டு புத்தகங்கள்.

thamizhar desam

 

கூடிய சீக்கிரம் படித்துவிடுகிறேன், ஜோதிஜி. என்னைப் பற்றிய உங்கள் நல்ல எண்ணங்களுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி!

 

மேலும் மேலும் பல சிறப்புகள் உங்களை தேடி வர வாழ்த்துகள்!