ரயிலில் கேட்ட குடும்ப அரசியல்!

இந்தப் பகுதியில் நான் எழுதும் அனுபவம் ஏற்பட்டது காலை 6 மணிக்கு பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பும் ஷதாப்தி விரைவு வண்டியில். இந்த முறையும் தனியாகத்தான் பயணம். எனக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் – வண்டி கிளம்புவதற்கு முன்னாலேயே கேட்க ஆரம்பித்தது. ‘நீங்க நினைக்கறாப்பல எங்க பெரியப்பா ஒண்ணும் நல்லவரில்ல…..!’ குரலைக் கேட்டால் சின்ன வயசுப் பெண் போலத் தெரிந்தது. அவள் பேசப் பேச எனக்கு அவளைப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆவல் அதிகமாயிற்று. மெதுவாக சீட்டிலிருந்து எழுந்து திரும்பிப் பார்த்தேன். இளம்பெண்! அப்போது ஆரம்பித்த அந்தப் பெண் ரயில் சென்னை வந்து சேரும் வரை நிறுத்தவில்லை! முழுக்க முழுக்க குடும்ப அரசியல்! ரொம்பவும் வியப்பாக இருந்தது – இந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த இளம்பெண் இப்படியா? ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் அடிவயிற்றிலிருந்து வரும் வெறுப்புடன் பேசுவது? அவள் கணவனிடமிருந்து அவ்வப்போது – அதுவும் அவள் – ‘கேட்டேளா?’ என்று கேட்கும்போது மட்டும் ஒரு ‘ஊம்’ அவ்வளவுதான்!

அன்று நான் கையில் எடுத்துக் கொண்ட போன புத்தகத்தைக் கூட பிரிக்கவில்லை. பின்னால் தான் லைவ் சீரியல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறதே! நான் மட்டும் கேட்டு அனுபவித்ததை உங்களுக்கும் கொஞ்சம் சாம்பிள் எழுதுகிறேன்: ‘எங்க அப்பா கடைசி பிள்ளை. பெரியப்பாதான் பெரியவர். எங்க அப்பாவைக் கண்டாலே எங்க பெரியப்பாவிற்குப் பிடிக்காது. Sibling rivalry என்று சொல்லுவா. அதை நான் நேரா பாத்துருக்கேன். எங்க அப்பாவை ரொம்ப பிடிக்கிறாப்பல நல்லா நடிப்பார். சிவாஜிலேருந்து கமலஹாசன் வரை அவர்கிட்ட பிச்ச வாங்க வேண்டும்!’ அந்தப் பெண் சொல்லச்சொல்ல, அவளது பெரியப்பாவிடத்தில் சிவாஜியும், கமலஹாசனும் கையேந்தி நின்று ‘நடிப்பு சொல்லிக்கொடுங்க…’ என்று பிச்சை கேட்பது போல ஒருநிமிடம் என் மனத்திரையில் ஒரு பிம்பம் ஓடிற்று. என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை! கைப்பையில் இருந்த புத்தகத்தை எடுத்து என் முகத்தை மறைத்து, பொங்கி வந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி சீரியலைத் தொடர்ந்து கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

‘என் அம்மா இவங்களையெல்லாம் சூப்பரா ‘ஹாண்டில்’ பண்ணுவா. இவங்களை துளிக்கூட சிந்தவே மாட்டா. எங்கம்மா ஒரு டோன்ட் கேர் மாஸ்டர்! நானும் எங்க அம்மா மாதிரி தான்!’ இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த கணவனுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? அவனது மனதில் எந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்?

 

இந்த குடும்ப அரசியல் என்பது புதியது ஒன்றுமில்லை. எல்லாக் குடும்பங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பது தான். நம்முடைய விருப்பு வெறுப்புகளை இளையதலைமுறையின் மனங்களில் வேரூன்றச் செய்வது நல்லதல்ல என்பது என் கருத்து. அவர்கள் வளர்ந்து அவர்களே தெரிந்துகொள்ளட்டுமே. நமக்கு மாமியார், மாமனார், நாத்தனார் வெளி உறவாக இருக்கலாம். ஆனால் நம் குழந்தைகளுக்கு இரத்த சம்மந்தம் இல்லையோ? திட்டும்போது மட்டும் அப்படியே பாட்டியைக் கொண்டு பொறந்திருக்கா. அத்தையை உரிச்சு வைச்சிருக்கா (அந்த உரிச்சு என்கிற வார்த்தையை சொல்லும்போது அத்தையையே உரிப்பது போல ஒரு அழுத்தம்!) என்றெல்லாம் திட்டுகிறோம். ஆனால் அவர்களைப் போல கச்சிதமாக ஒரு வேலையை செய்து முடித்தாலோ, அல்லது நன்றாகப் பாடினாலோ பாராட்டுகிறோமா? இல்லையே!

சென்னையில் ரயிலிலிருந்து இறங்கியவுடன் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து ‘பிற்காலத்தில் நல்ல அரசியல்வாதியாக வருவாயடி பெண்ணே!’ என்று சொல்ல நினைத்தேன். சொல்லவில்லை! கணவன் என்கிற அப்பிராணியை நினைத்து வருத்தப்பட்ட படியே வெளியே நடந்தேன். வேறு என்ன செய்ய?

சப்பாத்தி சப்பாத்தி தான் ரொட்டி ரொட்டி தான்…!

 

வலைச்சரம் மூன்றாம் நாள்

படம் நன்றி தினகரன்

 

 

திடீரென்று ஒருநாள் இனிமேல் நான் சப்பாத்திதான் சாப்பிடப் போகிறேன்’ என்று அறிக்கை விட்டான் என் மகன். சப்பாத்தி செய்வதும் எனக்கு எளிதுதான். அதிலேயும் 35 வருட அனுபவம். அதிலும் சுக்கா என்று சொல்லப்படும் பூல்கா நன்றாக வரும். ஒவ்வொரு சப்பாத்தியும் பூரி மாதிரி தணலில் போட்டவுடன் உப்பும். ஆனால் என்ன கஷ்டம் என்றால் அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள என்ன செய்வது? நாங்கள் சின்னவர்களாய் இருக்கும்போது எங்கள் அம்மா ரொட்டி பண்ணுவாள். (எண்ணெய் போட்டு செய்தால் ரொட்டியாம். எண்ணெய் போடாமல் செய்தால் சப்பாத்தியாம். என் ஓர்ப்படி இப்படி ஒரு விளக்கம் கொடுத்தாள்.) காலையில் செய்த குழம்பு, ரசவண்டி, இல்லை கறியமுது, கீரை கூட்டு இப்படி எது இருந்தாலும் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டுவிடுவோம். வேறு ஒன்றும் செய்யவும் மாட்டாள் அம்மா.

 

ஆனால் இப்போது சப்பாத்தி செய்தால் சன்னா, ராஜ்மா, பட்டாணி இவைகளை வெங்காயம், மசாலா போட்டு – கீரை என்றால் பாலக் பனீர் என்று செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. எங்களைப் போல எதை வேண்டுமானாலும் தொட்டுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்  குழந்தைகள். ‘சப்பாத்திக்கு குழம்பா? ரசவண்டியா? தமாஷ் பண்ணாதம்மா!’ என்கிறார்கள். இந்த சமையல் சாப்பாடே தினசரி பெரிய பாடாகிவிடும் போலிருக்கு. ஒரு வழியாக காலை டிபன், மதியம் சாப்பாடு முடித்துவிட்டு வந்து ஏதாவது எழுதலாம் என்று உட்கார்ந்தால் ‘சாயங்காலம் என்ன?’ என்ற கேள்வி வருகிறது. அப்போதுதான் இந்த ‘சங்கடமான சமையலை விட்டு’ பாட்டு அசரீரியாக காதுக்குள் ஒலிக்கும்.

 

நான் சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்த புதிதில் கூட்டுக் குடித்தனம். தினசரி  சமையல் என்ன என்று மாமனார் மாமியார் கூட்டு சேர்ந்து ரொம்ப நேரம் யோசித்து(!!!) சொல்வார்கள். வெங்காயம் வீட்டினுள்ளேயே வரக்கூடாது. சப்பாத்திக்கு என்ன சைட் டிஷ்? சாயங்காலம் முக்கால்வாசி நாட்கள் பயத்தம்பருப்பு போட்டு செய்யும் கூட்டுதான் சாதத்திற்கு. சிலநாட்கள் தேங்காய் துவையல், அல்லது கொத்துமல்லி, கறிவேப்பிலை, பருப்புத் துவையல்  இருக்கும். துவையல் இல்லாத நாட்களில் ஊறுகாய்தான் கூட்டு சாதத்திற்குத் தொட்டுக்கொள்ள. என் கணவருக்கு மட்டும் நான்கு சப்பாத்திகள். மற்றவர்களுக்கு சாதம் என்று தீர்மானமாயிற்று. கரெக்ட்டாக நான்கு சப்பாத்திகள் செய்ய வராது எனக்கு. ஒன்றிரண்டு அதிகம் இருக்கும். என் மைத்துனர்கள் எனக்கு எனக்கு என்று போட்டுக்கொள்வார்கள். ஆசையாக சாப்பிடுகிறார்களே என்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே மாவு கலந்து சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்தேன். நாளடைவில் மாமனார், மாமியார் தவிர மற்ற எல்லோரும் சப்பாத்திக்கு மாறினோம். ஆ…….சொல்ல வந்ததை விட்டுவிட்டு எங்கேயோ போய்விட்டேனே! சைட் டிஷ்! வெங்காயம் உள்ளே வரக்கூடாதே அதனால் ஒரு யோசனை தோன்றியது. நான் செய்யும் கூட்டிலேயே (மாமனார் மாமியாருக்கு தனியாக எடுத்து வைத்துவிட்டு) கொஞ்சம் மசாலா பொடியை (வெளியில் வாங்கியதுதான்!) போட ஆரம்பித்தேன். உற்சாகமான வரவேற்பு! காணாது கண்ட மாதிரி எல்லோரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

 

இரண்டு நாட்கள் சமையல் பார்த்தாயிற்று. நாளை சங்கீதம்!

 

இன்றைய வலைச்சரத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறவர்கள்: இங்கே 

 

வலைச்சரம் இரண்டாம்நாள் 

வலைச்சரம் முதல்நாள் 

இறந்தபின் உலகம் நம்மை எப்படி நினைவில் கொள்ள வேண்டும்?

யோசிப்போமா?

தினமணி வலைப்பூ பகுதியில் 29.10.2014 வந்த எனது கட்டுரை

 

 

 

 

அந்தப் பெரிய ஹால் முழுக்க மனிதர்கள். எல்லோரும் சந்தோஷமாகப் பேசிக்கொண்டும், சிரித்துக் கொண்டும் கையில் ஒரு தட்டுடன், அந்தத் தட்டு நிறைய தங்களுக்குப் பிடித்த உணவுப் பொருட்களை போட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டவாறே தங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களுடன் உரையாடிக்  கொண்டிருந்தனர். சிலர் கையில் தட்டுடன் உட்கார இடம் தேடிக் கொண்டிருந்தனர். சிலர் இன்னும் என்ன என்ன உணவுவகைகள் இருக்கின்றன என்று நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே உணவை ருசி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

காலையில் திருமணம். மாலையில் இந்த வரவேற்பு. நீண்ட நாட்களாக எதிர்பார்த்த திருமணம் இதோ இன்று நடந்திருக்கிறது. பெண் வீட்டார் பிள்ளை வீட்டார் இருவருக்கும் மனம் நிறைந்திருந்தது. மேடையில்  மணப்பெண், மணமகன் இருவரும் வருபவர்களை சிரித்த முகத்துடன் வரவேற்று, அவர்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு அவர்களை சாப்பிட்டுவிட்டு செல்லுமாறு கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். மிகவும் ரம்யமான சூழ்நிலை. மெல்லிய இசை எல்லோரையும் வருடிக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தது.

 

என் பெண்ணுடன் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் சந்கீதாவிற்குத் திருமணம். கல்யாணப் பிள்ளையும் அதே அலுவலகத்தில் பணிபுரிகிறான். இருவரும் ரொம்பவும் வற்புறுத்திக் கூப்பிட்டதால் வெளியூரில் திருமணம் என்றிருந்தும் நான் வந்திருந்தேன். என் பெண்ணும் அவளது உற்ற தோழி பங்கஜாவும்தான் வருபவர்களை வரவேற்கும் பணியை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். என் பெண்ணுடன் வேலை செய்யும் எல்லோரையும் எனக்கும் ஓரளவுக்குத் தெரியும் என்பதால் எல்லோரும் மணமக்களைப் பார்த்துவிட்டு என்னையும் குசலம் விசாரித்துவிட்டு சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

 

சுற்றிவர யாராவது எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று தலையைத் திருப்பி திருப்பிப் பார்த்தேன். அதோ, அங்கு பங்கஜாவின் மாமியார். காலையில் திருமணத்திலும் பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அருகில் சென்றேன். ஏனோ முகம் கடுகடுவென்று இருந்தது. கண்களில் கோபம். என்னவாயிற்று? ‘மாமி, சாப்பிடலையா?’ என்று மெதுவான குரலில் விசாரித்தேன். அதற்கென்றே காத்திருந்தவர் போல படபடவென்று பொரிந்தார் அந்த மாமி. ‘நான் சாப்ட்டா என்ன, சாப்பிடலைன்னா என்ன?  சாப்பாடும் வேணாம் ஒண்ணும் வேணாம்….’

 

இந்த திடீர் கோபத்தில் சற்றுத் தடுமாறினாலும் விடாமல் கேட்டேன். ‘என்ன ஆச்சு?’ ‘இன்னும் என்ன ஆகணும்? அதோ பாருங்கோ, பங்கஜா குறுக்கும் நெடுக்கும் போயிண்டிருக்கா. நான் சாப்பிட்டேனா என்று ஒரு வார்த்தை கேட்டாளா? வரவாளோட சிரிச்சு சிரிச்சு பேச்சு! மாமியார் நெனப்பு ஏன் வரப்போறது?’

 

எனக்குப் புரிந்தது. இங்கு வந்தும் தனக்கு மாமியார் மரியாதையை எதிர்பார்க்கும் மாமி. பங்கஜா ரொம்பவும் நல்ல பெண். எந்தக் கல்யாணம் ஆனாலும், விழாவானாலும் மாமியாரை அழைத்துக் கொண்டு தான் வருவாள். மாமியும் ‘ஜம்’மென்று மாட்டுப்பெண் பின்னால் ஸ்கூட்டியில் உட்கார்ந்து வருவார். இதோ வெளியூர் திருமணத்திற்கும் மாமியாரை அழைத்து வந்திருக்கிறாளே! மாமிக்கு இது ஏன் புரியவில்லை? எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.

 

‘அவள் வருகிறவர்களை விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். நீங்கள் என்னுடன் வாருங்கள். இருவரும் சாப்பிடலாம்’ என்றேன். மாமி என் வார்த்தைகளுக்கு மசியவில்லை. மாட்டுப்பெண் தன்னை சாப்பிடச் சொல்லவில்லை என்ற கோவத்திலேயே இருந்தார். எப்படி மாமியை சமாதனப்படுத்துவது என்று நானும் யோசித்தவாறே அமர்ந்திருந்தேன். என் நல்ல காலம் பங்கஜாவின் கணவர் அந்தப் பக்கம் வந்தவர், என்னையும், தனது அம்மாவையும் பார்த்துவிட்டு ‘என்னம்மா, மாமியுடன் சாப்பிட்டுவிட்டு வாயேன்’ என்றார். அடுத்த நொடி அவருக்கு அம்மாவின் கோபம் புரிந்தது போலிருக்கிறது. ‘என்ன இங்கேயும் பங்கஜா உன்னை கவனிக்கவில்லை என்று குற்றப்பத்திரிகை படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாயா? எங்க வந்தாலும் நீ இப்படி மூஞ்சியை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு சண்டை போட்டால் என்னம்மா செய்வது? உன்னை அழைத்துக் கொண்டு வரவேண்டாம் என்று அவளிடம் சொன்னேன். அவள் கேட்கவில்லை. அம்மா தனியா இருப்பார் அழைச்சுண்டு போகலாம் என்று உனக்கும் சேர்த்து டிக்கெட் வாங்கிவிட்டாள். நீ இந்த மாதிரி வர இடத்திலெல்லாம் சண்டை போட்டாயானால் பங்கஜாவின் தோழிகள் இனிமே உனக்கு ‘சண்டைக்கார மாமியார்’ என்று தான் பெயர் வைப்பார்கள்.. உன்னோட யாரும் பேசக்கூட மாட்டார்கள். ‘அந்த சண்டைக்கார மாமி’ என்றுதான் உன்னை நினைவு வைத்துக்கொள்ளுவார்கள். எழுந்திரு. சாப்பிட வா…!’ என்று மாமியின் கையை பிடித்து அழைத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார்.

 

‘உன்னை எப்படி இவர்கள் நினைவு வைத்துக்கொள்ளுவார்கள் தெரியமா?’ என்று மாமியின் பிள்ளை கேட்டது எனக்கு திரும்பத்திரும்ப மனதில் ஓடியது. சட்டென்று  நோபல் பரிசு நிறுவிய ஆல்பிரட் நோபல் அவர்களின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு சம்பவம் என்று நான் படித்தது எனக்கு நினைவில் வந்தது. ஒருநாள் அவர் காலை செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அதில் அவருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி தரும் பயங்கரமான செய்தி இருந்தது. அவருடைய பெயர் ‘காலமானார்’ பகுதியில் பிரசுரமாகியிருந்தது. பார்த்தவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். நான் எங்கிருக்கிறேன்? பூமியிலா? மேலுலகத்திலா?

 

சற்று நேரம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பின் நிதானமாக யோசிக்க ஆரம்பித்தார். செய்தித்தாளுக்கு உண்மையைச் சொல்வதற்கு முன் தம்மைப் பற்றி மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்,  பத்திரிகைகள் என்ன எழுதியிருக்கின்றன என்று பார்க்க விரும்பினார். காலமானார் பகுதியில் ‘அணுகுண்டு  சக்கரவர்த்தி’ காலமானார்;  ‘மரண வியாபாரி’ மரணத்தைத் தழுவினார்’ என்று போட்டிருந்தது. தன்னுடைய மரணச் செய்தியைக் காட்டிலும் இந்த விவரணைகள் அவரை இன்னும் பயமுறுத்தின. ‘நமது மரணத்திற்குப் பின் நம்மை இப்படித்தான் உலகம் நினைவு வைத்துக் கொள்ளுமா?’ என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார்.

 

தன்னைப் பற்றிய சுயபரிசோதனையில் இறங்கினார். நம்மைப் பற்றி நினைக்கும்போது உலகம் சந்தோஷப்பட வேண்டும் அதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். தன் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளை மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார். அன்று முதல் உலக அமைதிக்காக தன் வாழ்நாளை செலவழிக்க ஆரம்பித்தார். உலக அமைதிக்கான நோபல் பரிசு மிகப்பெரிய அங்கீகாரம் பெற்றது. பொருளாதாரம், விஞ்ஞானம் போன்ற மற்ற துறைகளுக்கும் இந்த நோபல் பரிசுகள் கொடுக்கப்படுகின்றன.

 

நாமும் சற்று யோசிப்போமா?  நாம் இருக்கும்போதும், நாம் மறைந்த பின்னும் நம்மைப் பற்றி இந்த உலகம் எப்படி நினைவில் கொள்ளவேண்டும்?

நண்பர்களை ஏமாற்றியவன்/வள்

தாயை ஏசியவன்/வள்

கூடப்பிறந்தவர்களை நெருங்க விடாதவன்/வள்

முதலில் சொன்ன மாமியைப் போல எங்கு போனாலும் சண்டை போடுபவள்/வன்?

நம் குழந்தைகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்லும் சொத்து என்ன? இந்த மாதிரியான அவப்பெயர் பெற்றவரின் பிள்ளை, பெண் என்ற பெயரா?

யோசிப்போமா?

http://blog.dinamani.com/?p=7354

 

கிணற்றுக்குள் சொம்பு!

well

என் மாமியார் ரொம்பவும் ஆசாரம் பார்ப்பவர். திருமணம் ஆன புதிதில் சமையலறைக்குள் செல்ல வேண்டுமென்றால் கையை அலம்பிக்கொண்டுதான் நுழைய வேண்டும். இது என்ன பெரிய இதுவா என்கிறீர்களா? சற்று பொறுங்கள், நான் இன்னும் மெயின் கதைக்கே வரவில்லையே!

சமையலறைக்கு வெளியே ஒரு சொம்பு இருக்கும். தங்கம், வெள்ளி, பித்தளை, மண் இவற்றால் ஆன சொம்பு அல்ல; சிமென்ட் சொம்பு! என் வாழ்க்கையில் அப்போதுதான் முதன்முதலாக சிமென்ட் சொம்பு பார்க்கிறேன். குளியலறைக்குள் போய் அந்த சொம்பில்  இருக்கும் நீரில் கையை அலம்ப வேண்டும்.

சரி, கையை அலம்பியாயிற்று; உள்ளே போய் ஏதாவது எடுக்கலாம் என்றால், ‘இரு, இரு…’ என்று என் மாமியாரின் குரல் ஒலிக்கும் – அவர் எங்கிருந்தாலும் நான் சமையலறைக்குள் நுழைவது அவருக்குத் தெரிந்துவிடும். இது என்ன மாய மந்திரம் என்று இதுவரை எனக்குப் புரிந்ததே இல்லை!

அடுத்தாற்போல சமையலறையில் இருக்கும் குழாயில் கையை அலம்ப வேண்டும். அந்தக் குழாயை –  விரல்களால் அல்ல – மேல் கைகளால் இரண்டு பக்கமும் பிடித்துக் கொண்டு –– திறந்து கையை அலம்ப வேண்டும்.

ஒரொரு சமயம் இப்படியாவது கையை அலம்பி அலம்பி சமையலறையிலிருந்து ஏதாவது எடுக்க வேண்டுமா என்று தோன்றும். உள் பாத்திரங்கள், வெளி பாத்திரங்கள் என்று இருக்கும். உள் பாத்திரங்களை வெளியே கொண்டு வரக் கூடாது. வெளியில் இருப்பது உள்ளே போகக் கூடாது.  வெளியே குடிக்கும் நீருக்கு தனியாக ஒரு பாத்திரம். அதில் நீர் காலியாகிவிட்டால், சமையலறைக்குள் போய் சொம்பில் (இது வேறு சொம்பு – பித்தளை சொம்பு!)  இருக்கும் கொதித்து ஆறின நீரை மேலே சொன்ன முறையில் கையை அலம்பிக் கொண்டு எடுத்து வந்து வெளியில் இருக்கும் பார்த்திரத்தில் ஊற்ற வேண்டும். பொதிகை தொலைக்காட்சியில் வரும் ‘அத்தே! நான் ஸ்கூலுக்குப் போய்விட்டு வரேன்’ விளம்பர மாமியார் போல என் மாமியாரும் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்.

எனக்கு சவாலாக இருந்தது அந்த சிமென்ட் சொம்பு தான். (இப்போது கூட அவ்வப்போது கனவில் வந்து ‘ஹா…..ஹா…..!’ என்று வீரப்பா ஸ்டைலில் சிரிக்கும் அந்த சொம்பு) திருமணம் ஆன அடுத்த நாள் ‘வாசல் தெளித்து கோலம் போடு’ என்றார் என் மாமியார். ‘கிணற்றிலிருந்து தண்ணி சேந்திக்கோ..!’ இது உபரி கட்டளை. கிணறு, தண்ணி இந்த இரண்டு வார்த்தைகளை வைத்துக் கொண்டு சேந்திக்கோ என்றால் இறைப்பது என்று அர்த்தம் புரிந்து கொண்டேன். (I am always good at reading in between the lines….!)

நான் கேட்க மறந்தது எதால் சேந்திக் கொள்வது? நான் மரியாதையாக (திரு திரு) முழிப்பதைப் பார்த்து ‘அந்த சிமென்ட் சொம்பு இருக்கு பாரு, அதில் சேந்திகோ..!’ என்றார் என் மாமியார்.

‘எனக்குதான் கிணற்றில் நீர் சேந்த வருமே! ஸ்ரீரங்கத்தில் என் பாட்டி அகத்தில் கிணற்றில் நீர் ‘சேந்தி’ இருக்கிறேனே’ என்று மனதிற்குள் தன்னைபிக்கை ஊற்றுப் பெருக்கெடுக்க, சிமென்ட் சொம்பை தூக்கிக் கொண்டு கிணற்றை நோக்கி நடந்தேன். தாம்பக் கயிற்றில் சொம்பைக் கட்டி உள்ளே இறக்கினேன். மேலே இழுத்தால் கனமே இல்லை. சிமென்ட் சொம்பில் இத்துனூண்டு தண்ணீர்!

அசோக்நகரில் எங்கள் வீடு. MIG அடுக்குக் குடியிருப்பு. 2 பெட்ரூம் வீடு. வீட்டின் முன்னாலும் பின்னாலும் நிறைய இடம் இருக்கும். சிமென்ட் சொம்பில் வந்த நீரைப் பார்த்து எனக்கு கண்ணில் நீர்! இத்தனூண்டு இத்தனூண்டாக எத்தனை முறை நீர் சேந்தி வாசல் தெளிப்பது?

‘மொதல் தடவ சேந்தினத கீழ கொட்டிடு…!’ பின்னாலிருந்து கட்டளை. ‘ரெண்டாவது தடவ தண்ணி எடுத்து வாசல் தெளி…!’

‘ராத்திரில கிணற்றை பூதம் காவல் காக்கும். அதனால மொத தண்ணியை கொட்டிடணும்…!’ காரணம் புரிந்தது.

‘இத்துனூண்டு தண்ணி தான் வரது…’ தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு கேட்டேன். ‘இன்னொரு தடவ தண்ணி எடுத்துண்டு வா…!’

‘எத்தன தடவ?’

என்னை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு, ‘சரி பெரிய பக்கெட் எடுத்துக்கோ!’ ஒரு வழியாக பெரிய பக்கெட்டில் நீர் எடுத்து வாசல் தெளித்து எனக்கு தெரிந்த ‘மாடர்ன் ஆர்ட்’ கோலத்தைப் போட்டு முடித்தேன்.

‘புள்ளிக் கோலம் வராதா?’

‘வராது…’

அரிச்சந்திரனின் தங்கை நான்!

ஒரு நாள் காலை எழுந்திருக்கும்போதே தூக்கமான தூக்கம். முதல் நாள் இரவு இரண்டாவது ஆட்டம் சினிமா பார்த்துவிட்டு வந்ததன் விளைவு.

‘ஆவ்வ்வ்….!’ என்று கொட்டவி விட்டுக் கொண்டே சிமென்ட் சொம்பை கயிற்றில் கட்டி கிணற்றுக்குள் இறக்கினேன். மேலே இழுத்தால் சிமென்ட் சொம்பு காணோம்! அய்யய்யோ!

சட்டென்று தூக்கம் கலைந்து, கயிற்றைப் பார்த்தால் சொம்பின் கழுத்து மட்டும் கயிற்றில்!  தூக்குப்போட்டுக் கொண்டு விட்டதோ? சொம்பு கிணற்று சுவற்றில் பட்டு உடைந்து விட்டது. தூக்கக்கலக்கத்தில் எனக்கு இது உறைக்கவே இல்லை!

மாமனார் வேறு ரொம்ப கோபக்காரர். என்ன செய்வது? கயிற்றை மறுபடி கிணற்றில் இறக்கிவிட்டு – சொம்பின் கழுத்துடன் தான் – ஆபத் பாந்தவா, அனாத ரக்ஷகா என்று கணவரிடம் ஓடி – இல்லையில்லை – நடந்து தான் – போய் சொன்னேன்.

ஒரு நிமிடம் யோசித்தார். பிறகு சொன்னார்: ‘ அந்தக் (சொம்பின்) கழுத்தையும் கிணற்றில் போட்டுவிடு. அம்மாவிடம் சொம்பு கிணற்றுக்குள் விழுந்துடுத்து அப்படின்னு சொல்லிடு’ என்றார்.

மாமியாரிடம் போய் சொன்னேன் ‘சொம்பு கிணத்துக்குள் விழுந்துடுத்து!’ நான் சொன்னது மாமனாரின் காதிலும் விழுந்துவிட்டது.

மாமனார் ஏதோ கோவமாக சொல்ல ஆரம்பித்தார். மாமியார் சொன்னார் : ‘புது பொண்ணு; விடுங்கோ!’

அப்பாடி பெரிய ரிலீப். மாமனார் மாமியார் கோவிச்சுக்கலை என்பதற்காக இல்லை.

NO MORE சிமென்ட் சொம்பு!

பாவம் அந்த சொம்பு. நான் கரித்து கொட்டியதிலேயே தற்கொலை பண்ணிண்டுடுத்தோ?

well 1

செல்வ களஞ்சியமே : பகுதி -14

அலுவலகம் செல்லும் பெண்களுக்கு …..

‘உங்க பேரு என்ன?’

‘என் பேரா?’
‘ஆமாங்க…’
‘வசந்தி….’
‘என்ன பண்றீங்க வசந்தி?’
‘நானா?’
‘ஆமாங்க நீங்கதான்…..’

‘ஒண்ணுமில்லீங்க, வீட்டுல சும்மா ஹவுஸ்வைஃப் – ஆ இருக்கேன்….!’
நம்ம ஊரு தொலைக்காட்சிகளில் அடிக்கடி கேட்கும் உரையாடல் இது.
இந்த உரையாடலைக் கேட்கும்போதெல்லாம் வியப்பாக இருக்கும். ஹவுஸ்வைஃப் வீட்டுல சும்மாவா இருக்காங்க? அதென்னவோ வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்கு வேலைக்குப் போனால்தான் தங்களுக்கு மதிப்பு; அலுவலகம் செல்லும் பெண்களைப் போல நாம இல்லையே என்ற மனக்குறை. அக்கரைப் பச்சை!

இந்தப் பகுதியை தொடர்ந்து படிக்க:

பின்குறிப்பு: இந்தச் செல்வ களஞ்சியமே தொடர் இந்தமுறை 14 வது வாரத்தை தொட்டிருக்கிறது. 3 மாதங்கள் முடிந்து நான்காவது மாதம், இரண்டாவது வாரத்தில் காலடி வைத்திருக்கிறது.

எனக்கு உற்சாகம் கொடுத்து தொடர்ந்து படித்து ஊக்கம் அளிக்கும் எல்லா அன்பர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன்.

என்னை எழுதச் சொல்லி உற்சாகம் கொடுக்கும் நான்குபெண்கள் தளத்திற்கு ஸ்பெஷல் நன்றி!

 

எல்லோருக்கும் விஜய வருட புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்!

 

மூக்குத்திப் பூ ….!

 

nose ring

‘பொண்ணு மூக்கு குத்திண்டு இருக்காளா?’

‘இல்லை…பிடிக்கலங்கறா…’

‘பெரிய மாட்டுப் பொண்ணும் குத்திக்கல…. அக்கா மாதிரியே தங்கையும் இருக்காளாமா?’

என் அப்பாவுக்கும் என் எதிர்கால மாமியாருக்கும் என் திருமணத்திற்கு முன் நடந்த வார்த்தையாடல் இது.

‘வயசானப்பறம் மூக்குத்தி இல்லைன்னா முகத்துல களையே இருக்காது….’ (என்னுடைய இப்போதைய முகக் களைக்கு காரணம் தெரிஞ்சுதா?)

எதற்கும் நான் மசியவில்லை.

‘உங்க மாமியார் இப்படி சொல்றாளே’ என்று என் அப்பா சொன்னதற்கு ‘வயசானப்பறம் குத்திக்கறாளாம் – ன்னு சொல்லு அப்பா’ என்றேன்.

‘நீயே கல்யாணம் ஆனப்பறம் சொல்லிக்கோ’ என்றார் என் அப்பா.

இதனால் எங்கள் கல்யாணம் நிற்காது என்ற தைரியம் எனக்கு. காதலித்து கடிமணம் புரிபவர்கள் ஆயிற்றே!

ஸோ, மூக்கு குத்திக்காமலேயே கல்யாணம் ஆயிற்று.

அக்காவைப் போல என்று என் மாமியார் சொன்னது என் பெரிய ஒர்ப்படியை – என் பெரியம்மாவின் பெண்!

அவளது திருமணத்தில் தான் செம்புலப்பெயல் நீர் போல எங்கள் அன்புடை நெஞ்சங்கள் கலந்தன!

எனக்கு அடுத்த ஒர்ப்படி என் மாமியார் சொல்வதற்கு முன்பே மூக்குத்தி அணிந்தே எங்கள் கூட்டுக் குடும்பத்தில் வலது காலை வைத்து வந்தாள். அவளுக்கு ஸ்பெஷல் மரியாதை!

‘நான் சொல்வதற்கு முன்னாலேயே லட்சணமா மூக்குத்திண்டு வந்திருக்கா!’ என்று.

என் பெரிய ஓர்ப்படி வெளியூரில் இருந்ததால் நான்தான் எல்லோருடைய விமரிசனத்துக்கும் ஆளானேன்.

அசரவில்லை நான்.

பக்கத்து வீட்டு மாமியின் பிள்ளைக்குக் கல்யாணம். போய்விட்டு வந்து என் மாமியாரிடம் சொன்னேன்: ’பொண்ணு மூக்கு குத்திண்டு லட்சணமா இருக்கா..!’

‘வயசானப்பறம் மூக்குத்தி இல்லைன்னா முகத்துல களையே இருக்காது… அதான் உன்னையும் குத்திக்கச் சொன்னேன்….!’

‘அதான் வயசானப்பறம் குத்திக்கறேன்னு சொன்னேனே!’

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு என் மாமியார் ‘நான் இந்த விளையாட்டுக்கு வரலை’ ன்னு  விலகிட்டார்.

என் மாமியார் 1992 ஆம் வருடம் பரமபதித்தார். நானும் மூக்குத்தி விவகாரத்தை மறந்தே போனேன். அப்போது நாங்கள் தும்கூரில் இருந்தோம்.

எங்கள் திருமணத்தின் போது என் அப்பா என் கணவருக்கு 3 வைரக் கற்கள் வைத்து ஒரு மோதிரம் போட்டிருந்தார். தினமும் அதை கையோடு போட்டிருந்தார் என்னவர்.

ஒரு நாள் அதில் ஒரு கல்லைக் காணவில்லை. எங்கே விழுந்ததோ? எனக்கு ரொம்பவும் வருத்தம். அப்பா போட்ட மோதிரம் என்று பயங்கரமான சென்டிமென்ட் வேறே!

என் கணவர் அதை கழட்டி விட்டார். என் அம்மாவிடம் கேட்டேன். இரண்டு கற்களை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்ய?

என் கணவருக்கு நவரத்தின மோதிரம் வேண்டும் என்று ரொம்ப நாட்களாக ஒரு ஆசை. சரி இந்த இரண்டு கற்களில் அதில் ஒன்றை வைத்து விடலாம் என்றாள் அம்மா.

இன்னொன்று?

‘நீ மூக்கு குத்திண்டு அதில் மூக்குத்தி பண்ணி போட்டுக்கோ!’

‘நானா? இந்த வயதில் மூக்கு குத்திக்கறதா?’

‘நீதானே சொன்னே, வயதானப்பறம் மூக்குக் குத்திக்கறேன்னுட்டு….!’ மடக்கினாள் அம்மா. என் அம்மாவாயிற்றே!

ஆஹா!, நுணலும் தன் வாயால் கெடும் என்பார்களே, அது இதுதானோ?

கொஞ்சம் யோசித்தேன். சரி வந்தது வரட்டும் என்று சம்மதித்தேன்.

ஒரே மாதத்தில் மூக்குத்தி ரெடி! மூக்கு?  குத்திக்கொள்ளணுமே! அப்போதானே ரெடி ஆகும்?

வலிக்குமோ என்று கொஞ்சம் (இல்லை, நிறையவே)  பயந்தேன். எங்கள் டாக்டரிடம் போனேன். ஏதோ ஸ்ப்ரே அடித்து விட்டு மூக்கை வலி தெரியாமல் குத்தி மூக்குத்தியையும் போட்டு விட்டு விட்டார். சந்தோஷமாக வீட்டிற்கு வந்தேன். அல்ப சந்தோஷம் என்று அடுத்த நாள் காலையில் தெரிந்தது. மூக்கு வீங்கிப் போய் வேதனை தாங்கவில்லை.

டாக்டரிடம் போய் மூக்குத்தியை வெற்றிகரமாக கழற்றிக்கொண்டு வந்தேன்.

சிறிது நாட்கள் ஆன பின் என் அம்மா சொன்னாள்: ‘தங்க மாளிகைல போய் குத்திக்கோ. வலி தெரியாம குத்திண்டு வரலாம்’

மறுபடியுமா? அடுத்த முறை சென்னை போனபோது தங்க மாளிகையில் போய் கேட்டேன். ‘உங்கள் மூக்குத்தியை போட முடியாது. எங்களிடம் வெறும் தங்கத்தில் செய்த மூக்குத்தி இருக்கிறது. முதலில் அதைப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள். கொஞ்ச நாட்கள் ஆனவுடன் வைர மூக்குத்தியைப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள்’ என்றார்கள்.

அடடா! இந்த ரகசியம் தெரியாமல் எடுத்தவுடனே வைர மூக்குத்தியைப் போட்டுக் கொண்டு….

ஐந்தே நிமிடங்கள் தான். 1993 இல் இரண்டாவது முறையாக வெற்றிகரமாக மூக்கு குத்திக்கொண்டு தங்க மூக்குத்தியுடன், முகத்தில் புதிய களை வழிந்து ஓட, வெளியே வந்தேன். உலகம் முழுவதுமே என்னையும், என் மூக்குத்தியையுமே பார்க்கிறாப் போல பிரமை!

சிறிது நாட்களில் என் வைர பேசரியை (சும்மா…ஒரு பந்தா தான்!) போட்டுக் கொண்டேன்.

ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்து துன்புறுத்தியது. 40 வயதில் பண்ணிக் கொண்டதை 20 வயதில் பண்ணிக் கொண்டிருந்தால் மாமியார் மகிழ்ந்திருப்பாரோ?

 

பி.கு. இது எனது ரசிகை திருமதி ஷாந்தி அவர்களின் வேண்டுகோளுக்காக எழுதப்பட்டது.

அன்பு ஷாந்தி உங்கள் காமென்ட் – ஐ மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன்.

முகத்தின் அழகு மூக்குத்தியில்!