ஸ்ரீரங்கத்து வீடு – கொள்ளுப்பாட்டியும், கொள்ளுத் தாத்தாவும்

ஸ்ரீரங்கத்து வீட்டை மேற்கொண்டு பார்ப்பதற்கு முன் இந்த வீட்டின் நாயகி ஸ்ரீரங்கம்மாவைப் பார்த்துவிடலாம். தாத்தா பெயர் திருமஞ்சனம் ராமானுஜம் ஸ்ரீனிவாச ஐய்யங்கார். திருமஞ்சனம் எனும் குடும்பப்பெயரானது உடையவரின் காலத்திலிருந்து வழக்கத்தில் இருக்கிறது. திருமஞ்சனம் என்பது ஸ்ரீரங்கம் கோவில் பெருமாளுக்கு செய்விக்கப்படும் புனித நீராடலைக் குறிக்கிறது. இந்தக் குடும்பத்தின் முன்னோர்களுள் ஒருவரான திருவரங்கவள்ளலார்  என்பவர் எம்பெருமானாரால் பெருமாளின் திருமஞ்சனக் கைங்கர்யம் செய்ய பணிக்கப் பட்டவர். திருக்கரகக்கையார் என்று இவரை கூப்பிடுவது வழக்கம். ஐய்யங்கார் என்பதற்கு ஐந்து அங்கம் கொண்ட ஸம்ஸ்காரம் செய்து கொண்டவர்கள் என்று பொருள்.

 

பாட்டி அவளது பெற்றோருக்கு ஒரே பெண். கூடப்பிறந்தவர்கள் யாரும் கிடையாது. என் அம்மா அடிக்கடி – இப்போது கூட சொல்லும் விஷயம் ஒன்று இங்கு நினைவிற்கு வருகிறது. சிறுவயதில் என் அம்மாவிற்கு ‘மாமா’ என்று ஒரு உறவு முறை இருப்பதே தெரியாதாம். மாமா மாமி எல்லாம் அயலகத்தவர்களை அழைக்கும் சொற்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாளாம். ஒருமுறை அம்மாவின் சிறுவயதுத் தோழி தன வீட்டிற்கு தனது மாமா வந்திருப்பதாகக் கூறியதை அம்மாவால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையாம். தன் அம்மாவிடம் வந்து கேட்டபோது தான் தாயின் கூடப் பிறந்தவர்கள் மாமாக்கள் என்று தெரிந்து கொண்டாளாம்.

 

ஸ்ரீரங்கத்து வீடு என் பாட்டிக்கு அவளது பெற்றோர்களால் சீதனமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. பாட்டியின் குழந்தைகள் யாருமே இந்த வீட்டில் பிறக்கவில்லை. தாத்தாவிற்கு மாற்றல் வேலையாதலால் குழந்தைகள் வேறு வேறு ஊரில் பிறந்தவர்கள். ஆனால் நாங்கள் – பாட்டியின் பெண் வயிற்றுப் பேரன் பேத்திகள் – இந்த வீட்டில் பிறந்தவர்கள் என்பதில் எனக்குப் பெருமை அதிகம்.

 

என்னைவிட நன்றாக ஸ்ரீரங்கம் பற்றியும், எங்கள் பாட்டி பற்றியும் எழுதக் கூடிய பாட்டியின் மற்ற பேரன்கள், பேத்திகள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஏனோ அவர்களுக்கெல்லாம் இந்த விஷயங்களைப் பற்றி எழுத முயற்சி இல்லை. எனக்கும் ஸ்ரீரங்கத்திற்குமான தொடர்பு கோடை விடுமுறையின் இரண்டு மாத காலம் மட்டுமே. அப்போது நான் பார்த்த நிகழ்வுகளை மட்டுமே இங்கு பதிவு செய்கிறேன். அவற்றைத் தவிர என் அம்மா அவ்வப்போது எங்களுக்குச் சொன்ன விஷயங்களையும் எழுதுகிறேன்.

 

பாட்டி ஒரே பெண்ணாக இருந்தும் பாட்டிக்கு மக்கள் செல்வத்திற்கு பெருமாள் எந்தக் குறைவும் வைக்கவில்லை. தாத்தாவைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது. நிறையப் படித்தவர் – கல்லூரி படிப்பு என்பதைத் தாண்டி புத்தகங்களை நேசித்தவர். தாத்தா பஞ்சக்கச்சம் கட்டிக் கொண்டு கோட் போட்டுக்கொண்டு தலையில் தொப்பியுடன், கையில் வாக்கிங் ஸ்டிக்குடன் உட்கார்ந்திருக்கும் போட்டோ ஒன்று எங்கள் குடும்ப ஆல்பத்தில் இருக்கிறது. நெற்றியில் திருமண் ஸ்ரீசூர்ணம் துலங்கும் கம்பீரமான உருவம். நல்ல லட்சணமான முகம். அந்தக் கால வழக்கப்படி கையில் வாக்கிங் ஸ்டிக் வைத்திருப்பார்.  பெரியவர்கள் மட்டுமில்லாமல், குழந்தைகள் கூட அந்தக் காலத்தில் தொப்பி போட்டிருப்பார்கள். எங்கள் முன்னோர்கள் சிலரின் புகைப்படங்களில் அவர்கள் தொப்பி அணிந்து உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நாளைய Fashion Statement!

 

இன்ஸ்பெக்டர் ஆப் ஸ்கூல்ஸ் ஆகவும், மிகச் சிறந்த ஆசிரியராகவும் இருந்தவர் தாத்தா என்று அம்மா, மாமாக்கள் சொல்லுவார்கள். அருணாச்சல கவிராயரின் இராமநாடகப் பாடல்களை இராகத்துடன் தாத்தா பாடுவார் என்று என் அம்மா சொல்வாள். அம்மாவும் அந்தப் பாடல்கள் பலவற்றைப் பாடுவாள். திருமூலரின் திருமந்திரங்கள் புத்தகத்தையும் தாத்தா படித்ததற்கு அடையாளமாக அங்கங்கே கோடிட்டும், பக்கங்களில் எழுதியும் வைத்திருப்பாராம். ஆனால் தாத்தாவின் தொழிலான ஆசிரியர் தொழிலை அவரது பிள்ளைகள் யாரும் பார்க்கவில்லை. பல வருடங்கள் கழித்து நான் ஆங்கிலம் பேசச் சொல்லித் தரும் ஆசிரியை ஆனபோது என் அம்மா சொன்னாள்: ‘என் அப்பாவிற்குப் பிறகு நீதான் நம்மாத்தில் ஆசிரியை ஆகியிருக்கிறாய்’ என்று.

 

தாத்தாவிற்கு நேரம் கிடைக்கும்போது குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு நீள நடந்து போவாராம். நடந்து போகும்போது விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிக் கொடுப்பாராம். தாத்தாவின் அம்மா (எங்கள் கொள்ளுப்பாட்டி) நெடுநாட்கள் நீண்ட ஆயுளுடன் எங்கள் பாட்டியுடன் இருந்திருக்கிறார். பளிச்சென்று இருப்பாராம் இந்தப் பாட்டி. ஆனால் இவருக்கு ஸ்ரீரங்கத்தில் கருப்பச்சிப் பாட்டி என்று பெயராம். இந்தப் பாட்டியிடமிருந்துதான் நறுவிசு தங்களுக்கு வந்திருப்பதாக அம்மா சொல்லுவாள். கொள்ளுப்பாட்டி ரொம்பவும் அப்பாவியாம். சூது வாது தெரியாதவர்; புடவையில் ஏதாவது மறைத்து எடுத்துக்கொண்டு போனால் கூட என்னவென்று கேட்க மாட்டார் என்று அம்மா நிறைய சொல்லுவாள். குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதில் இந்தப் பாட்டிக்கு நிகர் யாருமில்லை என்று இன்னும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள் அம்மா. என் அம்மா தன சிறு வயதில் கணவனை இழந்த எங்கள் பாட்டிக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பலமாக இந்தப் பாட்டி இருந்திருக்கிறார். மிகச் சிறந்த மாமியாராக இருந்திருக்கிறார்.

 

குழந்தைகளை அப்படிப் பார்த்துக் கொள்வாராம் கொள்ளுப்பாட்டி. நிறைய பாடல்கள், கதைகள் சொல்லி விளையாட்டுக் காண்பிப்பாராம். குழந்தைகளுக்கு இரண்டு மூன்று வயதிற்குள் எண்ணுவதற்கு, கூட்டுவதற்கு, கழிப்பதற்கு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்து விடுவாராம் பாட்டி. தமிழில் ‘அ, ஆ’ தொடங்கி, அ,ம்,மா=அம்மா என்று சொல்லிக் கொடுப்பாராம். அதேபோல க,ஞ, ச,ங வும் சொல்லிக் கொடுத்து விடுவாராம். இந்தப் பாட்டிக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். எங்கள் தாத்தா, அவரது அண்ணா. கோர்ட்டில் ஜட்ஜ் ஆக இருந்ததால், கோர்ட் அண்ணா அவர். கணவனை இழந்து, இரண்டு பிள்ளைகளையும் இழந்து ரொம்பவும் துக்கப்பட்டிருக்கிறார் இந்தப் பாட்டி.

 

எங்கள் கொள்ளுத் தாத்தாவைப் பற்றிய ஒரு சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயம் நாளை சொல்லுகிறேன்.

 

செல்வ களஞ்சியமே 100

twins 1

சமீபத்தில் புனே சென்றிருந்தபோது உறவினர் வீட்டில் ஒரு இரண்டு வயது, இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் பெரியதாகவோ ஒரு  குழந்தை. ஒவ்வொரு வேளை சாப்பாட்டிற்கும் அது படுத்திய பாடு! பாவம் அந்தக் குழந்தையின் பின்னால் ஆறு பேர்கள்! குழந்தையின் அப்பா, அம்மா, அம்மாவின் அப்பா, அம்மா, அப்பாவின் அம்மா அப்பா! ‘சாப்பிடு! சாப்பிடு!’ என்று சாப்பாட்டு வேளையை வியர்த்து வழிய வழிய ஒரு வழி பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். சாப்பிடவே மாட்டேனென்கிறான்’ என்று எல்லோரிடமும் தாத்தா பாட்டிகள் புகார் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘அப்பளாம், அப்பளாம்’ என்றால் வாயைத் திறக்கும். அப்பளத்தை குழந்தையின் கண்ணில் படும்படியாக வைத்துக் கொண்டு கீழே சாதத்தை மறைத்து ஊட்டுவாள் அந்தப் பெண். இரண்டு முறை அப்படி சாப்பிட்ட அந்தக் குழந்தை மூன்றாவது முறை உஷாராகிவிட்டது. சாப்பிட மறுத்துவிட்டது. இப்போது அதற்கு வேறு ஏதாவது காண்பிக்க வேண்டும். குழந்தை வளர்ப்பு என்பது எத்தனை பெரிய மனஅழுத்தம் கொடுக்கும் விஷயமாகிவிட்டது என்று எனக்குத் தோன்றியது. அந்த பெண் வேலைக்குப் போகிறவள். அவளுக்கு அலுவலக நாட்களில் சீக்கிரம் குழந்தைக்கு சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு அதை ப்ளே ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டுப் போகவேண்டிய கட்டாயம். இப்போது லீவு தானே நிதானமாக வேலைகளைச் செய்யலாம் என்றால் குழந்தையின் சாப்பாட்டு வேளை நாள் முழுவதும் அவளை உட்காரவிடாமல் செய்கிறது, என்ன செய்ய? இந்தச் சின்னக் குழந்தையை கையாள பெரியவர்களால் முடியவில்லையா?

 

baby creeping

தட்டு நிறைய சாதத்தை வைத்துக்கொண்டு குழந்தையின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்த அவளைக் கூப்பிட்டேன். ‘இதோ பாரும்மா! முதலில் நீ இத்தனை சாதத்தைக் கொண்டு வராதே. நாலே நாலு ஸ்பூன் கொண்டுவா. குழந்தை அதை சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் இன்னும் நாலு ஸ்பூன் கொண்டுவா. முதல் நாலு ஸ்பூன் குழந்தையின் வயிற்றினுள் போனாலே உனக்கு சந்தோஷமாக இருக்கும். நீ கொண்டு வந்ததை குழந்தை சாப்பிட்டுவிட்டது என்று சந்தோஷம் கிடைக்கும். நீ இத்தனை சாதத்தை ஒரேயடியாகக் கொண்டு வந்தால் குழந்தையின் வயிற்றில் எத்தனை போயிற்று என்று தெரியாது. தட்டில் இருக்கும் சாதத்தைப் பார்த்து குழந்தை சாப்பிடாததுபோல உனக்குத் தோன்றும்’ என்றேன். நான் சொன்னது அந்தப் பெண்ணுக்கு ரசிக்கவில்லை. ‘எத்தனை முறை மாமி திரும்பத் திரும்ப சாதம் கலப்பது?’ என்று அலுத்துக் கொண்டாள். அவள் அம்மாவிற்கு நான் சொன்னது ரொம்பவும் பிடித்துவிட்டது. ‘சாப்பிடலை சாப்பிடலை என்று நொந்து கொள்வதைவிட நாலு ஸ்பூன் உள்ள போச்சே என்று சந்தோஷப்படலாம் அது அவளுக்குப் புரியவில்லை, பாருங்கோ’ என்றார் என்னிடம்.

 

‘ரயில் பயணங்கள்’ பாதியில் நிற்கிறது; ஸ்ரீரங்கத்து வீட்டுப் புழக்கடையில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இப்போ என்ன குழந்தைக்கு சாதம் ஊட்டுவது பற்றி பேச்சு?

 

நான் நான்குபெண்கள் தளத்தில் எழுதிவந்த செல்வ களஞ்சியமே நூறாவது வாரத்துடன் நிறைவடைந்திருக்கிறது.  என்னை குழந்தைகள் வளர்ப்புப் பற்றி எழுதச் சொன்னபோது, எனக்கு என்ன தெரியும் குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி என்று ரொம்பவும் யோசித்தேன். உங்கள் அனுபவங்களை எழுதுங்கள் என்றவுடன் உற்சாகமாக ஆரம்பித்தேன். என்னுடன் கூட டாக்டர் பெஞ்சமின் ஸ்பாக் சேர்ந்து கொண்டார். படிக்கும் செய்திகள், புத்தகங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

 

சமீபத்தில் ஒரு வாசகி இந்தத் தொடர் புத்தகமாக வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார். திருமதி ஆதி வெங்கட் ஸ்ரீரங்கத்தில் பார்த்த போது அதையே சொன்னார். முதல் வேலையாக மின்னூல் ஆக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். இரண்டு பாகமாக வரும். இந்தத் தொடரைப் படித்து பயனுள்ள கருத்துரைகள் கொடுத்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

 

எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து இன்றுவரை எனக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்து, நான் எழுதுவதை அப்படியே பிரசுரம் செய்த நான்குபெண்கள் ஆசிரியை திருமதி மு.வி. நந்தினிக்கு சொல்லில் அடங்காத நன்றி. நடுவில் என்னால் எழுத முடியாமல் போனபோது மிகுந்த பொறுமையுடன் நான் திரும்பி வரக் காத்திருந்தது மிகப்பெரிய விஷயம்.

உடல் நலக் கட்டுரை ‘நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி’ அடுத்த இதழிலிருந்து தொடரும்.

எனது இந்த சாதனையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் வேறு யாருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும்? இந்தக் கட்டுரையைப் படித்த உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி கூறி, உங்களது தொடர்ந்த ஆதரவை நாடுகிறேன்.

 

இன்னொரு சந்தோஷச் செய்தியையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். அதீதம் இணைய இதழில் எனது தொடர் ‘எமக்குத் தொழில் அசைபோடுதல்’ நாளையிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. எல்லோரும் படித்து இன்புற்று கருத்துரை இடுமாறு கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.

ரயில் பயணங்கள் தொடர்கிறது……!

 

 

 

சிறுவயதுகளில் எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே ரயில்நிலையம் சென்னை எழும்பூர். மலைக்கோட்டை ரயிலில் ஏறி ஸ்ரீரங்கம் போவோம். கோடை விடுமுறை ஆரம்பித்தவுடன் போனால், பள்ளிக்கூடம் திறப்பதற்கு முதல் நாள் திரும்பி வருவோம். ஸ்ரீரங்கம் தவிர வேறெங்கும் ரயிலில் சென்றது கிடையாது. பல வருடங்கள் சென்ட்ரல் ரயில் நிறுத்தம் பார்த்ததேயில்லை. எங்கள் உறவினர் ஒன்றிரண்டு பேரைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் சென்னையில் தான் இருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் உள்ளூர் பேருந்துகள் அல்லது நடராஜா சேவை. முக்கால்வாசி நடைதான்.  மறந்துவிட்டேனே! அப்பாவைப் பெற்ற தாத்தா, பாட்டி பல்லாவரத்தில் இருந்தார்கள். அதற்கும் எக்மோர் போய் உள்ளூர் ரயிலில் போவோம். இந்த இரண்டு இடங்களைத் தவிர வேறெங்கும் ரயிலில் போனது இல்லை.

 

எங்கள் பெரியம்மாவின் குடும்பம் வடஇந்தியாவில் இருந்தது. அவர்களும் கோடை விடுமுறையில் ஸ்ரீரங்கம் வருவார்கள். எங்களைப் போல இரவு ஏறினால் காலையில் ஸ்ரீரங்கம் என்றிருந்ததில்லை அவர்கள் பயணம். சென்னை சென்ட்ரலுக்கு வந்து அங்கிருந்து இன்னொரு ரயில் பிடித்து ஸ்ரீரங்கம் வரவேண்டும். மூன்று நாட்கள் ஆகிவிடும் ஸ்ரீரங்கம் வந்து சேர. எனக்கும் அவர்களைப் போல மூன்று நாட்கள் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று அப்போதெல்லாம் ஆசையாக இருக்கும். மூன்று  நாட்கள் ரயிலில் ஜாலியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வரலாமே என்று தோன்றும். என் அம்மாவிடம் சொன்னால், ‘நாறிப் போய்விடுவோம்’ என்பாள்.

 

இன்னொரு ஆசையும் எனக்கு உண்டு. திருச்சி வந்து ஸ்ரீரங்கம் வரும் ரயிலில் வரவேண்டும் என்பதுதான் அந்த ஆசை. ஏனென்றால் அப்போது இரண்டு பாலங்கள் வரும். காவிரிப் பாலம் ஒன்று; கொள்ளிடப் பாலம் ஒன்று.  காவிரிப் பாலத்தில் ரயிலில் போவது போல த்ரில் வேறில்லை என்று நினைத்திருந்தேன் – பிற்காலத்தில் சம்பல் நதியைப் பார்க்கும்வரை! சம்பல் நதி மேல் ரயில் போனபோது பிரமித்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தது இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. திருப்பதி மலைமேல் பேருந்து போவதைப் பார்த்து பிரமித்தவள் பத்ரிநாத் போனபோது இமயமலை எதிரில் நம் திருமலா ஜுஜுபி என்று உணர்ந்தேன்!

 

ஸ்ரீரங்கம் வரும்போது பெரியம்மா பால் கோவா செய்து கொண்டு வருவாள். இன்னும் அதன் ருசி எங்கள் நாவில் இருக்கிறது. இனிக்கிறது. ஸ்ரீரங்கத்தில் எங்களை வரவேற்க மாமாக்களில் யாராவது ஒருவர் ஸ்டேஷனுக்கு வருவார்கள். ஒரு லொடலொட மாட்டு வண்டியில் ஏறிக்கொண்டு பின்மண்டையில் இடி பட்டுக்கொண்டே வீடு வந்து சேருவோம். ஸ்ரீரங்கத்தின் மண்வாசனையே அலாதிதான். நாங்கள் வந்திறங்கியவுடன் எங்கள் மாமா சொல்லுவார்: ‘மெட்ராஸ் அழுக்குப் போக எல்லோரும் குளித்துவிட்டு வாருங்கள். உங்களுக்காகவே ‘லைப்பாய் சோப்’ வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். உங்களோட அழுக்கிற்கு அதுதான் சரி’ என்பார். இப்போது இந்த சோப்பிற்கு என்ன விளம்பரம் செய்கிறார்கள்!

 

ஸ்ரீரங்கம் நினைவுடன் போட்டிபோட்டுக் கொண்டு நினைவிற்கு வருவது சிலோன் ரேடியோ. காலையில் எங்களை எழுப்புவதே இந்த வானொலி தான். முத்துமுத்தான பாடல்களுடன் மயில்வாகனம் எங்களை எழுப்புவார். ‘என்னை யாரென்று எண்ணி எண்ணி நீ பார்க்கிறாய்?’ என்று டிஎம்எஸ், சுசீலா இனிமையாக பாடி எங்கள் கோடை விடுமுறையை துவக்குவார்கள். அதைத் தொடர்ந்து பல்தேய்த்து, காப்பி  குடித்துவிட்டு  குளிப்பதற்கு  கொள்ளிடம் போவோம். எங்களுடன் பெரியவர்கள் யாரும் வர மாட்டார்கள். நாங்களே போய்விட்டு  குளித்துவிட்டு வருவோம். ‘9 மணி சங்கு ஊதியவுடன் வந்துவிட வேண்டும் ‘ என்று சொல்லி அனுப்புவாள் பாட்டி. போகும் வழியில் எல்லாம் ‘ஸ்ரீரங்கம்மாவின் பேரன் பேத்தி’களாக அறியப்படுவோம். கொள்ளிடத்தில் அதிகம் நீர் இருக்காது. உட்கார்ந்துகொண்டு ஆறஅமரக் குளிப்போம் . ஆனால் ஊற்றுக்கள் நிறைய இருக்கும். என் சகோதரன் சொல்லுவான்: ‘நாமளே இந்த ஊற்றுக்களை எல்லாம் தோண்டிதோண்டி  இன்னொரு கொள்ளிடம் பண்ணிடலாம்’ என்று!

ஸ்ரீரங்கத்தில் இன்னொரு நிகழ்வு மறக்க முடியாதது: விளக்கெண்ணை போட்டல்!

நாளை தொடரலாம்….

 

அருமைப் பேரனின் அரிய சாதனை

 

teji teji

இந்தப் படத்தில் இருப்பது தேஜஸ் கிருஷ்ணா. என் பிள்ளையின் புகைப்பட ஆற்றலையும் கண்டு களியுங்களேன்!

 

எனது பேரன் சிரஞ்சீவி தேஜஸ் கிருஷ்ணா CBSE பத்தாம் வகுப்பில் எல்லா பாடங்களிலும் பத்துக்குப் பத்து புள்ளிகள் பெற்று அவனது பள்ளியில் முதல் மாணவனாக வந்திருக்கிறான் என்பதை மிக மிக மிக மிகப் பெருமையுடன் இங்கு பதிய விரும்புகிறேன். இந்த கல்வி முறையில் மதிப்பெண்கள் கொடுப்பதில்லை. (வாழ்க, முன்னாள் கல்வி அமைச்சர் கபில் சிபல்!!) Cumulative Grade Point Average (CGPA) என்று ஒவ்வொரு பாடத்திலும் 10 புள்ளிகளுக்கு மாணவர்களின் திறமை கணக்கிடப்படுகிறது.

 

அவனது திறமையை வெளிக் கொணருவதில் என் மகளின் பங்கு மிகப்பெரியது. தேஜஸ் வெகு புத்திசாலி. அவனது புத்திசாலித்தனத்தை நல்லமுறையில் வழிநடத்திச் சென்ற பெருமை என் மகளையே சேரும்.

 

தேஜஸ் கிருஷ்ணாவின் அப்பா (என் மாப்பிள்ளை), அத்தைகள், பெரியப்பா என்று எல்லோருமே படிப்பில் புலிகள். என் மாப்பிளையின் பெரியப்பா (80+) அஸ்ட்ராலஜி எனப்படும் ஜோசியத்தில் இப்போது முனைவர் பட்டம் பெற படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். என் மாப்பிளையின் அப்பா பல சம்ஸ்க்ருத நூல்களை கன்னட மொழியில் மொழி பெயர்ப்பு செய்து கொண்டிருக்கிறார். இவர்கள் இருவரும் கணணி தொழில் நுட்பத்திலும் வல்லவர்கள். தங்கள் ஆராய்ச்சிகளுக்கும், நூல் மொழி பெயர்ப்புகளுக்கும் கணணியை அசாதாரணமாக பயன்படுத்துகிறார்கள்!

 

மொத்தத்தில் பெரிய படிப்பாளிக் குடும்பம். அப்படியிருக்கையில் தேஜஸ் செய்தது என்ன பெரிய சாதனையா என்று தோன்றலாம். இந்தப் பக்கத்தில் நான் இருக்கிறேனே!!!!

 

எங்களுடன் இந்த விடுமுறையில் தேஜஸ் வந்து இருந்தான். ரொம்பவும் ஒட்டுதலாக பேசிக்கொண்டும், எனக்கும், அவனது தத்தாவிற்கும் உதவிகள் செய்துகொண்டும் இருந்தான். அவன் வந்தது சோர்ந்திருந்த எங்களுக்கு (கணவர் தொலைக்காட்சி முன், நான் என் கணணி முன் – வீட்டில் சத்தமே இருக்காது) பாலைவனத்தில் பெய்த மழையைப் போல குளிர்ச்சி ஊட்டியது.

 

அவன் ஒரு நல்ல படிப்பாளியாக, நல்ல மகனாக, நல்ல அண்ணாவாக, நல்ல பேரனாக மட்டுமின்றி, ஒரு நல்ல மனிதனாகவும் முழுமை பெற்று வாழ எங்கள் எல்லோரின் ஆசிகளும்.

 

பாதகமலங்கள் காணீரே!  – தேஜஸ் கிருஷ்ணாவைப் பற்றிப் படிக்க

 

அம்மா மின்னலு…..! மகளின் பெருமையைப் படிக்க

 

 

குழந்தைகளுக்கு உறவுகள் தேவையில்லையா?

 

 

சென்ற வாரம் ‘சம்மர் கேம்ப்’ பற்றி எழுதியதற்கு ஒரு சகோதரி எனது வலைப்பதிவில் ஒரு கருத்துரை போட்டிருந்தார். ‘தேவையில்லைன்னு சொல்றீங்க….பாட்டி வீடு, உறவினர் வீடு என்று செல்ல முடியாமல் அம்மா, அப்பா இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் இடத்துப் பிள்ளைகளை என்ன செய்வது?’

 

ரொம்பவும் வருந்த வேண்டிய நிலை இல்லையா இது? உறவுகளே இல்லாமல் ஒரு குழந்தை வளர முடியுமா? அந்தக் காலத்தைப் போல நாலு அத்தை, இரண்டு சித்தப்பா, மூணு மாமா என்றெல்லாம் வேண்டாம். ஒரு தாத்தா பாட்டியாவது குழந்தைக்கு வேண்டும், இல்லையா? எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் நாம்?

 

இன்றைக்கும் எங்களுக்கு எங்கள் மாமாக்கள் என்றால் அத்தனை ஒட்டுதல். எங்கள் குழந்தைகள், அவர்கள் குழந்தைகள் என்று எல்லோருக்குமே இனிய நண்பர்கள். போன வருடம் என் பேரனின் பூணூல் வைபவத்திற்கு என் மாமா வந்திருந்தார். இந்த உறவுகள் எல்லாம் நம் தலைமுறையை சொல்பவவை அல்லவா? நமது பரம்பரை, பழக்க வழக்கங்கள் எல்லாம் இவர்களிடமிருந்து தானே நமக்கு வருகிறது.

 

பெற்றோர்கள் எப்போதும் குழந்தைகளிடம் கண்டிப்பும் கறாருமாக இருப்பார்கள். பாட்டி தாத்தாக்கள் தங்கள் முழு அன்பையும் குழந்தைகளிடம் கொட்டுவார்கள். இரண்டும் குழந்தைகளுக்கு வேண்டும். அதுவுமின்றி, தங்கள் குழந்தைகளை கொஞ்ச நேரமின்றி இருந்திருக்கும். இப்போது பேரக்குழந்தைகள் வந்து தாத்தா பாட்டி என்று கூப்பிடும்போது ஏற்படும் ஆனந்தம் இருக்கிறதே, அது அளவு கடந்தது. இன்றைய இளைய தலைமுறை இதை உணர வேண்டும்.

 

மேலும் படிக்க: நான்குபெண்கள்

 

சம்மர் கேம்ப் தேவையா?

 

 

செல்வ களஞ்சியமே 66

 

எங்கள் யோகா வகுப்பில் ஒரு சிறுவன் இப்போது சிறிது நாட்களாக வருகிறான். இரண்டாம் வகுப்பிலிருந்து மூன்றாம் வகுப்பு செல்லும் சிறுவன். வாய் ஓயாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். எங்களுக்கு அவனது பேச்சு பிடித்திருந்தாலும், எங்கள் கவனம் கலைந்துகொண்டே இருக்கும். அதுமட்டுமல்ல; ஓரிடத்தில் உட்காருவது என்பது அந்தச் சிறுவனால் முடியாத காரியம். நான் முதலில் நினைத்தது அந்தச் சிறுவன் இங்கு பயிற்சி பெறும் பெண்மணி ஒருவருடைய பிள்ளை என்று. பிறகுதான் தெரிந்தது அவனும் யோகாசனம் கற்க வருகிறான் என்று. துறுதுறுவென்று இருக்கும் அந்தக் குழந்தைக்கு எதற்கு யோகாசனம் இப்போது? ஓடிவிளையாடும் குழந்தையை இப்படி ஒரு இடத்தில் உட்காரச் சொல்வது பெரிய கொடுமை, இல்லையோ?

 

கோடை விடுமுறை ஆரம்பித்துவிட்டது. குழந்தைகள் வீட்டில் என்ன செய்வார்கள்? சம்மர் கேம்ப் என்று குழந்தைகளை வதைக்கும் வகுப்புகளுக்கு அனுப்ப வேண்டியதுதான். ஒன்று மட்டும் நான் பார்த்துவிட்டேன். குழந்தைகளை வீட்டில் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஏதோ ஒரு வகுப்பிற்கு அனுப்பிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். என்ன கற்கிறார்கள்? யாருக்குக் கவலை? பள்ளி மூடியிருக்கும் சமயங்களிலும் பெற்றோர்களிடமிருந்து பணம் கறக்க பள்ளிகள் கண்டுபிடித்திருக்கும் புதுவழி இந்த சம்மர் கேப்ம்ஸ். முன்பெல்லாம் தனியார்கள் நடத்தி பணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது நாமே செய்யலாமே என்று பள்ளிகளும் களத்தில் இறங்கிவிட்டன.

 

தொடர்ந்து படிக்க : நான்குபெண்கள்

 

செல்வ களஞ்சியமே 65