உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையை எழுப்புவோம், வாருங்கள்!

 

 

twins 1

படம் உதவி, நன்றி: கூகிள்

 

 

போனவாரம் உறவினர் ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தோம். இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாய் அந்தப் பெண். ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என்று நான்கு வயதிலும் 2 வயதிலுமாக இரண்டு குழந்தைகள். என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அந்த இரண்டாவது குழந்தை – பெண் குழந்தை. ஏற்கனவே பார்த்திருந்ததால் தயக்கம் இல்லாமல் என்னிடம் வந்தது. சென்ற முறை பார்த்திருந்த போது அதற்கு ஒரு பாட்டு –

‘பரங்கிக்காய பறிச்சு

பட்டையெல்லாம் சீவி,

பொடிப்பொடியா நறுக்கி,

உப்பு காரம் போட்டு

இம்(ன்)பமாகத் திம்(ன்)போம்.

இன்னும் கொஞ்சம் கேட்போம்,

குடுத்தா சிரிப்போம்;

குடுக்காட்டி அழுவோம்!’

– அபிநயத்துடன் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தேன். என்னைப் பார்த்தவுடன் முகம் மலர்ந்து தனது சின்னக்கைகளால் அந்த பாட்டிற்கு அபிநயம் செய்ய  ஆரம்பித்தது. அப்படியே அந்தக் குழந்தையை அணைத்துக்கொண்டேன். அது இப்போது புதிதாக ஒருபாட்டைப் பாடக் கற்றுக்கொண்டுள்ளது. ‘முத்தான முத்தல்லவோ’ என்ற பாட்டு.

 

மழலையில் அது பாடும்போது வார்த்தைகள் சரியாகக் கேட்கவில்லை. ‘ல்லோ….ல்லோ’ மட்டும் நன்றாகக் கேட்டது. குழந்தையின் குரலில் பிடிக்காத பாட்டும் பிடித்ததாயிற்று. தேன் போல இனிக்கும் குரலில் வார்த்தைகளை முழுங்கி முழுங்கி, வாயில் ஜொள்ளு வழிய அது பாடியது ‘குழலினிது யாழினிது’ என்ற குறளை நினைவிற்குக் கொண்டு வந்தது.

 

துளிக்கூட தயக்கம் இல்லாமல் எல்லோருடன் பழகியது. வாய் ஏதோ ஒரு பாட்டை பொரிந்து கொண்டே இருந்தது. ஏ,பி,ஸி,டி., பாபா ப்ளாக் ஷீப், என்று வீட்டைச் சுற்றிச்சுற்றி பாடியபடியே வளைய வந்து கொண்டிருந்தது. வீடே கலகலவென்று எங்கெங்கும் குழந்தையின் காலடி பட்டு மணத்துக் கொண்டிருந்தது. ‘காலைல எழுந்து வரும்போதே பாடிக்கொண்டே தான் வருவாள்’ என்று குழந்தையின் அம்மா சொன்னாள். என்ன ஒரு கொடுப்பினை! என்ன தவம் செய்தனை அம்மா என்று பாட வேண்டும் போல இருந்தது.

 

நாங்கள் சாப்பிடும்போது என் அருகிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டது அந்தக் குழந்தை. என் தட்டிலிருந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்து எடுத்து வாயில் வைத்துக் கொண்டது. வாயில் போனது கொஞ்சம், என்றால் கையிலிருந்து விழுந்தது நிறைய. ‘பாட்டி சாப்பிட்டும், தொந்தரவு செய்யாதே!’ என்ற அதனுடைய அம்மாவின் அதட்டலை அது கண்டுகொள்ளவேயில்லை. அம்மா பரிமாற வரும்போது முகத்தை சீரியஸ் ஆக வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடுவது போல பாவ்லா காட்டும். அம்மா அந்தப்பக்கம் போனவுடன் குறும்பு சிரிப்புடன், கண்கள் மின்ன என் தட்டிலிருந்து எடுத்ததைத் திரும்பவும் தட்டிலேயே போடும். இப்படியாக எடுப்பதும், போடுவதுமாக –  அன்றைக்கு நான் சாப்பிட்டது சிறுகை அளாவிய கூழ்!

 

சாப்பிட்டு முடித்து சோபாவில் உட்கார்ந்தவுடன் என் முதுகுப் பக்கம் வந்த நின்று என்னைக் கட்டிக்கொண்டு ‘பாட்டி!’ என்றது. மெத்து மெத்தென்ற அதன் சின்ன உடல் தந்த சுகத்தை என்னவென்று சொல்லுவேன்? குழந்தையின் அம்மா அதை சற்று நேரம் தூங்கச் சொன்னாள். அது ‘பாட்டி, பாட்டி…’ என்று என்னைத் தொட்டுக் காண்பித்தது. நான் அந்தக் குழந்தையை அணைத்தவாறே படுத்துக் கொண்டேன். அதன் முதுகில் தட்டிக் கொண்டே ‘ஜோ, ஜோ கண்ணம்மா’ என்று பாடினேன். உடனே அந்தக் குழந்தையும் என்னைத் தட்டி ‘ஜோ ஜோ’ என்று பாட ஆரம்பித்தது. ‘நான் தான் வசுதா, நீதான் பாட்டி, சரியா?’ என்றேன். அந்தக் குழந்தைக்கு ரொம்பவும் குஷியாகிவிட்டது. ‘வசுதா, வசுதா’ என்று என்னைக் கூப்பிட ஆரம்பித்தது. நானும் ‘பாட்டி, பாட்டி, கதை சொல்லு பாட்டி! அப்போதான் தூங்குவேன்’ என்றேன். குழந்தை தன் மழலையில் ஏதேதோ சொல்லிற்று. எனக்கு சிரிப்பு தாங்கவில்லை. குழந்தையும் என்னுடன் சிரிக்க ஆரம்பித்தது. நானும் அந்தக் குழந்தையின் உலகத்திற்குள் சென்றுவிட்டேன்.

 

எத்தனை நாளாயிற்று இதுபோல சிரித்து! நாம் எல்லோருமே குழந்தைகளாக இதுபோல ஒருகாலத்தில் கவலை இல்லாமல் சிரித்தவர்கள் தான். வயது ஏற ஏற கவலைகளும், பலவிதமான அலைக்கழிக்கும் எண்ணங்களும் நம்மை இந்தக் குழந்தைத்தனத்தில் இருந்து வேறு உலகத்திற்குக் கடத்தி விடுகின்றன. சிரிக்க மறந்து விடுகிறோம். கோபம் என்பதே நம் குணமாகிவிடுகிறது. குழந்தைத்தனம் நம்மை விட்டு விலகி விடுகிறது. பெரியவர்களாகி விட்டால் சிரிப்பது என்பதே பாவச்செயல் என்று எண்ணத் தொடங்குகிறோம். மன்னிப்பது  மறப்பது இரண்டும் நம் அகராதியிலிருந்து அகன்று விடுகிறது.

 

ஒவ்வொரு பண்டிகை வரும்போதும் பழைய நினைவுகளில் ஆழ்ந்து விடுகிறோம். ‘சின்னவளா இருந்தபோது……’ என்று ஏக்கத்துடன் நம் நினைவலைகளைப் பதிவு செய்கிறோம். அந்த நாட்கள் திரும்ப வராதா என்று ஏங்குகிறோம். அதெல்லாம் ஒரு காலம் என்று வருந்துகிறோம். ஏன் இப்படி? யாராவது சொன்னார்களா, நீ வளர்ந்தவுடன் உனக்குள் இருக்கும் குழந்தையை மறந்துவிடு என்று? அசந்து மறந்து சிரித்து விடாதே என்று யாராவது சொன்னார்களா? சந்தோஷமாக இருக்க எப்போது மறந்தோம்?

 

இன்றைக்கு குழந்தைகள் தினம். நாம் ஏன் இந்த தினத்தை நம்முள் உறங்கிக் கிடக்கும் குழந்தையை எழுப்பும் தினமாக மாற்றக்கூடாது? 24×7 இணையத்துடன் இணைந்திருக்க விரும்பும் நாம் நமது உற்றார் உறவினருடன் இணைந்திருக்க விரும்புவதில்லை. நமக்குள் ஒரு வெறுப்பு வந்து உட்காந்து விட்டது. குழந்தையாக இருந்த போது சீக்கிரம் பெரியவர்கள் ஆக விரும்பினோம். ஆகியும் விட்டோம். ஆனால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோமா?

 

குழந்தையின் மனதில் இருக்கும் உலகம் எளிமையானது; தூய்மையானது. அந்த உலகத்தில் தேவையில்லாதது நடந்தால் அந்தக் குழந்தை முதலில் அழுதாலும், மறந்து மன்னித்து கடந்து மேலே சென்று விடுகிறது. குழந்தைகள் நமது சிறு வயது நினைவுகளை பலமுறை நினைக்க வைத்து நம்மை மறுபடிஅந்த உலகிற்கு அழைத்துப் போகின்றன. ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? பழைய பகையை, விரோதத்தை மறக்காமல் மனதிற்குள் வைத்திருந்து மனதை எதிர்மறை எண்ணங்களால் நிரப்பி நம்மை நாமே வெறுக்கும் அளவிற்குப் போய்விடுகிறோம்.

 

குழந்தைகளிடம் இருக்கும் அப்பாவித்தனமோ அல்லது எல்லாவற்றையும் கண்டு வியக்கும் சக்தியோ நம்மிடம் குறைந்துவிட்டதால் நாம் இப்படி உம்மணாமூஞ்சிகளாக மாறவில்லை. குழந்தைகளாக இருந்தபோது நம்மிடம் இருந்த ‘தனித்துவம்’ நம்மைவிட்டுப் போனதாலேயே நாம் இப்படி எரிச்சலும், கோபமும் நிறைந்தவர்களாக ஆகிவிட்டோம். சோபா மேலிருந்து குதிக்காதே என்றால் அடுத்த நிமிடம் குதிப்போமே. எங்கே போயிற்று அந்த துணிச்சல்? எங்கிருந்து கற்றோம் இப்படி எல்லாவற்றிற்கும் பயப்பட?

 

பெரியவர்கள் ஆனால் இப்படி இருக்கவேண்டும். அப்படி இருக்கக்கூடாது என்று நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டோம். அவர்கள் என்ன சொல்வார்களோ, இவர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்களோ என்று நாலு பேருக்காக வாழ ஆரம்பித்துவிட்டோம். நம்முடைய சந்தோஷங்களை வெளிப்படுத்தத் தயங்குகிறோம்.

 

மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்குக் காரணங்கள் வேண்டாம். மறப்போம், மன்னிப்போம். பகைமையை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்த வேண்டாம். வாழ்க்கையின் நல்ல பக்கத்தை, கடவுள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் வரங்களை நினைப்போம்.

 

இந்தக் குழந்தைகள் தினத்தில் நம்மை நம் இறுக்கங்களிலிருந்து தளர்த்திக் கொண்டு நம்முள் நீண்ட காலமாக உறங்கிக் கிடக்கும் அந்தக் ‘குழந்தையை’ எழுப்புவோம், வாருங்கள்!

 

 

 

 

 

இல்லத்தரசிகளின் ஊதியமில்லா வேலைகளும் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்

குங்குமம் தோழி இதழில் வெளிவந்துகொண்டிருக்கும் தொடர் கட்டுரை:

 

முதல் பகுதி

 

இரண்டாம் பகுதி 

மூன்றாம் பகுதி

 

‘எல்லோரும் வேலைக்குப் போகும் பெண்களைப் பற்றியே பேசுகிறீர்களே, நாங்கள் செய்வதெல்லாம் கணக்கில் வராதா? ஒருநாள் அலுவலகம் செல்லாமல் வீட்டுவேலைகளைச் செய்து பாருங்கள். அப்பப்பா! எத்தனை வேலைகள்! சமையல் செய்வது அவ்வளவு எளிதான காரியமா? ஒவ்வொருநாளும் என்ன செய்வது என்று மண்டையை குடைந்து கொள்வதிலிருந்து, காய்கறிகள் வாங்கி வந்து, சாமான்கள் வாங்கி வந்து அரைக்க வேண்டியவற்றை அரைத்து, பொருட்கள் கெடாமல் பாதுகாத்து….. பட்டியல் இட்டு மாளாது. கூடவே குழந்தைகளை கவனித்து, வீட்டுப் பெரியவர்களை பார்த்துக்கொண்டு வரும் விருந்தினர்களை உபசரித்து…. இவையெல்லாம் அலுவலகம் செல்லும் பெண்கள் செய்யவில்லையா என்று கேட்காதீர்கள். செய்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் இருபத்துநாலு மணிநேரம், வாரத்தில் ஏழுநாட்கள், வருடத்தில் 365 நாட்கள் செய்யும் வேலைகளுக்கு எங்களுக்கு யார் ஊதியம் கொடுக்கிறார்கள்? ஒரு அங்கீகாரம் இல்லை…! ஏன், ஒருநாள் விடுமுறை கூட கிடையாது. கணவருக்கும், குழந்தைகளுக்கும் விடுமுறை என்றால் எங்களுக்கு அன்று கூடுதல் வேலை! அலுவலகம் செல்லும் பெண்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வயதிற்கு மேல் பணி ஓய்வு உண்டு. ஏன் தாங்களாகவே முன்வந்து முன்னாதாகவே கூட பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெறலாம். ஆனால் எங்களுக்கு?’

 

இப்படிக் கேட்கும் இல்லத்தரசிகளுக்காக குரல் கொடுக்கிறார் திருமதி மிலிண்டா கேட்ஸ். யாரிவர்? மைக்ரோசாப்ட் நிறுவனத்தின் சொந்தக்காரர் திரு பில் கேட்ஸ்-இன் மனைவி! அத்தனை பெரிய செல்வச் செழிப்புள்ளவர் இல்லத்தரசிகளுக்காக குரல் கொடுக்கிறாரா என்று வியப்பாக இருக்கிறது அல்லவா? இவர் பேசினால் எல்லோரும் கேட்பார்கள் என்பதும் உண்மை. என்ன நடந்தது? இவர் இப்படிப் பேச என்ன காரணம்?

 

ஒவ்வொருநாளும் சமையல் அறையிலிருந்து இரவு சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் சுத்தம் செய்து விட்டு கடைசியாக வெளிவரும் ஆள் தானே என்பதை கண்ட மெலிண்டா கேட்ஸ் எல்லா இல்லதரசிகளையும் போல சும்மா இருக்கவில்லை. ஒரு எழுதப்படா விதியை தம் இல்லத்தில் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்தார். ‘எல்லோரும் சாப்பிட்டுவிட்டு கையைத் துடைத்துக்கொண்டு போனால்? நான் ஒருத்தி தனியே எல்லாவற்றையும் செய்து முடிக்க வேண்டுமா? அம்மா சமையல் அறை வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு வெளியே வரும் வரை யாரும் சமையல் அறையை விட்டு வெளியே செல்லக் கூடாது!’ என்று.  இந்த விதிமுறையை அவரது கணவரோ, அவரது மூன்று குழந்தைகளோ வரவேற்கவில்லை. ‘ஆனால் அந்த மாற்றம் வந்த நாளை இவர்கள் மறக்கவே இல்லை!’ என்கிறார் மெலிண்டா சிரித்துக்கொண்டே.

 

‘பெண்கள் ஊதியம் இல்லாமல் செய்யும் வீட்டுவேலைகளின் நேரத்தையும், ஆண்கள் இப்படிச் செய்யும் வேலைகளின் நேரத்தையும் ஒப்பிடும்போது மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது’ என்கிறார் இவர். ‘வளர்ந்த நாடுகளில் இந்த இடைவெளி 90 நிமிடங்கள் என்றால் வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் 5 மணிநேரமாக இருக்கிறது. அதாவது பெண்கள் ஊதியம் இல்லாமல், ஆண்களின் வேலை நேரத்தைவிடக் கூடுதலாக 5 மணி நேரம் வேலை செய்கிறார்கள். இது போன்ற ஊதியம் இல்லாத வேலைகள் பெண்களின் செயல்வளங்களை முடக்குகிறது. இதைப்பற்றி நாம் இப்போது பேசியே ஆகவேண்டும். அப்போதுதான் இந்தப் பிரச்னையின் ஆழம் புரியும்!’

 

மெலிண்டா மேலும் சொல்லுகிறார்:

‘இந்த வேலைகளை வீட்டிலுள்ளவர்கள் சரிசமமாக பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை என்றால், இந்த வேலைகளைச் செய்வதில் சமநிலை வேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால் பெண்கள் தங்கள் செயல் திறனை பயன்படுத்த முடியவில்லை என்றால் நாம் எதிர்பார்க்கும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP- Gross Domestic Productivity) லாபம் அடைய முடியாது’.

 

‘வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் பெண்கள் கேட்பது ‘எனக்கு இன்னும் நிறைய நேரம் வேண்டும்’ என்பது தான். ‘வீட்டுவேலை செய்து முடிக்க இருபத்துநாலு மணிநேரம் போதவில்லை’ என்பது உலகத்தில் இருக்கும் எல்லா இல்லத்தரசிகளும் சொல்லும் வார்த்தை தான் போலிருக்கிறது. தினம் தினம் இவர்கள் செய்யும் ஊதியமில்லா வேலைகளின் நேரமும் அதிகமாகிக் கொண்டே போவதுடன், இதற்கான அங்கீகாரமும் கிடைப்பதில்லை. இது ஒரு மிகப்பெரிய பிரச்னை என்பதுடன் சமூகத்தின் மீதும், பொருளாதாரத்தின் மீதும் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை இது ஏற்படுத்தும். எத்தனை உழைப்புத் திறன் வீணாகிறது!’

 

‘மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு என்று கோடிக்கணக்கில் பணம் செலவழித்துவிட்டு, இல்லத்தரசிகள் வீட்டிற்குள் செய்யும் பணிகளை – பணிகள் என்று சொல்லாமலும், அதற்கான அங்கீகாரமும் கொடுக்காமல் இருப்பதும் நாம் 2016 ஆம் ஆண்டில் இருக்கிறோமா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது!’

 

ஒவ்வொரு வருடமும் கேட்ஸ் தம்பதி தங்களது இணையதளத்தில் தங்களை பாதிக்கும் விஷயங்கள் குறித்து கடிதம் எழுதுகிறார்கள். 2016 வருடம் திரு பில் எரிபொருள் இல்லாத உலகத்தைப் பற்றியும், திருமதி கேட்ஸ் பெண்களின் நேரம் எப்படி சமையலறையிலேயே கழிகிறது என்பதைப் பற்றியும் கடிதங்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

 

திருமதி மெலிண்டா தனது கடிதத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு முன் ஒரு விளம்பரத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அதில் ஒரு இல்லத்தரசி கூறுகிறார்: ‘எனது தேவைகளை கடைசியில் நிறைவேற்றிக் கொள்வதில் நான் பெருமகிழ்ச்சி கொள்ளுகிறேன்’ என்று.

திருமதி கேட்ஸ் சொல்லுகிறார்:

’50, ’60 களில் இது போன்ற விளம்பரங்கள் வரும். இப்போது அவற்றைப்பார்க்க சிரிப்புத்தான் வருகிறது. நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது எங்கள் வகுப்புத் தோழர்கள் தங்கள் அம்மாக்கள் வீட்டிலேயே – அதாவது வெளியே போய் வேலை செய்யாமல் – வீட்டிலேயே இருப்பவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வார்கள். நான் வளர்ந்த பிறகுதான் இது எத்தனை பெரிய பொய் என்று தெரிந்தது. அவர்கள் வீட்டில் சும்மா இருப்பவர்கள் இல்லை; வெளியில் ஒரு பெண் செய்யும் வேலை நேரத்தைவிட அதிக நேரம் வீட்டில் உழைத்துக் கொண்டு இருப்பவர்கள் என்று புரிந்தது’.

 

‘இவர்களது சமையலறை ஒரு முக்கோண வடிவில் இருக்கும். ஒரு மூலையில் அடுப்பு. ஒரு மூலையில் குளிர்சாதனப் பெட்டி; இன்னொரு மூலையில் பாத்திரங்களைக் கழுவும் தொட்டி. இந்த முக்கோணவடிவத்தின் மூன்று மூலைகளுக்கும் நடந்து நடந்தே இவர்களது சக்தி வீணாகும். உதாரணத்திற்கு ஒரு பெண் இதைபோன்ற ஒரு சமையலறையில் ஒரு கேக் செய்கிறாள் என்றால் அவள் 281 அடிகள் நடக்க வேண்டும். ஆனால் புதிதாக மாற்றி வடிவமைக்கப்பட்ட சமையலறையில் அதே கேக் செய்ய அவள் 41 அடிகள் மட்டுமே நடக்க வேண்டியிருக்கும். ஒரு கேக் செய்வதிலேயே பெண்களின் திறமை 85% மேம்படுத்தப்படும் என்கிறது இந்த உதாரணம்’.

 

பெண்கள் மட்டுமே சமையலறையில் பாடுபட வேண்டும் என்கிற இப்போதுள்ள நடைமுறை மாறினால் ஒழிய பெண்கள் தங்கள் சக்தியை ஆயிரக்கணக்கான மணித்துளிகளை வீட்டு வேலைகளில் மட்டுமே செலவழித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஏனெனில் இந்த சமூகம் வீட்டு வேலை செய்வதை பெண்களின் கடமையாகவே பார்க்கிறது. ஆண்களை விட அதிக நேரம் பெண்கள் செய்யும் இந்த வேலைக்கு சம்பளம் எதுவும் கொடுக்கப்படுவதில்லை என்பது இந்தப் பிரச்னையின் இன்னொரு முகம். பெண்கள் ஆண்களை விட அதிக நேரம் இந்தக் கூலி இல்லாத வேலைகளைச் செய்வது எல்லா நாடுகளிலும் நடைபெற்று வருகிறது. இதன் விளைவாக  பெண்களின் வேலைத்திறன் களவாடப்படுகிறது. ஒருநாளைக்கு 4.5 மணிநேரம் இந்த வேலைகளில் செலவிடப்படுகிறது. பெண்கள் செய்யும் இந்த சம்பளமில்லாத வேலை இந்தியாவில் 6 மணிநேரம். ஆண்கள் ஒருமணிநேரத்திற்கும் குறைவாகவே இத்தகைய வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்.

 

பெண்கள் சுத்தம் செய்வதிலும், சமையல் செய்வதிலும் அதிகநேரம் செலவிடுவதால் சம்பளம் கிடைக்கும் வேலைகளை செய்ய அவர்களுக்கு  நேரம் கிடைப்பதில்லை. பெண் குழந்தைகள் வீட்டு வேலைகளையும் செய்வதால் பள்ளியில் பின்தங்கி விடுகிறார்கள். ‘வீட்டுவேலைகளை 5 மணி நேரத்திலிருந்து 3 மணிநேரமாகக் குறைப்பதால் பெண் பணியாளர்களின் உற்பத்தித்திறன் 10% அதிகரிக்கும்.பெண்களும் ஆண்களுக்கு சமமாக உழைத்தால் நாட்டின் பொருளாதார உற்பத்தி 12% அதிகரிக்கும்.

 

வீட்டுவேலைகளை மூன்று விதமாகப் பிரிக்கலாம்: 1. சமையல் 2. சுத்தம் செய்தல் 3. வீட்டில் உள்ள குழந்தைகளையும், முதியவர்களையும் பார்த்துக்கொள்வது. இந்த மூன்றில் எதையெல்லாம் ஆண்களும் பங்கு போட்டுக்கொண்டு செய்ய முடியுமோ அப்படி வேலைகளைப் பிரித்துக் கொண்டு செய்வதால் பெண்களின் சக்தி கணிசமாக நாட்டின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு உதவும்.

 

கூடவே பெண்களின் ஆரோக்கியம் பற்றியும் அக்கறை அதிகம் வேண்டும். நல்ல குடிநீர் கிடைப்பதற்கு வழி வகுத்தால் பெண்களின் வேலைச் சுமை பாதியாகக் குறையும் என்கிறார் திருமதி கேட்ஸ். பல நாடுகளில் நல்ல தண்ணீரைத் தேடித் போவதே பெண்களின் தலையாய பணியாக இருக்கிறது. கணவன் மனைவி இருவரும் தங்களுக்குள் வீட்டு வேலைகளை எப்படிப் பங்கு போட்டுக்கொண்டு செய்யலாம் என்பது பற்றி பேசவேண்டும். உதாரணத்திற்கு டான்சானியா கணவர்களைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார் திரு கேட்ஸ். இங்கு ஆண்கள் தண்ணீர் கொண்டுவரும் பணியை ஏற்கிறார்கள். பலமான உடல் அமைப்பு இருப்பதால், கடினமான பணிகளை ஆண்கள் செய்யமுடியும்.

 

திருமதி கேட்ஸ் போட்ட விதியால் அவரது வீட்டில் ஏதாவது பலன் உண்டா? நிச்சயம் உண்டு. இரவு வேலைகளை எல்லோரும் பங்கு போட்டுக்கொண்டு செய்வதால் சீக்கிரம் வேலைகள் முடிகின்றன. அதுமட்டுமில்லை; இப்போது தனது குழந்தைகளை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு வரும் வேலையை திரு கேட்ஸ் செய்கிறார். அதைப்பார்த்துவிட்டு ‘அத்தனை பெரிய மனிதரே தன் குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு பள்ளியில் விடும்போது நீங்களும் செய்யலாம்’ என்று மற்ற அம்மாக்கள் தங்கள் கணவர்களை முடுக்கி விடுகிறார்களாம்!

ரயில் பயணங்களில்…..4 ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?

 

ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?’ என்றார் இன்னொரு பெண். நானும் என் கணவரும் ஒருவரையொருவர் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டோம் – இத்தனைக்குப் பிறகு சிற்றுண்டியா? என்று மயங்கி விழாமல் இருக்க! காலை சிற்றுண்டியை ஒரு அரசனைப் போல சாப்பிட வேண்டும் என்பார்களே அதன் முழு அர்த்தம் அன்றைக்குத் தான் புரிந்தது. முதலில் சிகப்புக் கலரில் பூரி வந்தது. எங்களுக்கும் தான்! (இந்த வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்) அடுத்து நெய் தடவிய ரொட்டி. அடுத்தது ஃபூல்கா சப்பாத்தி. அதற்கு தொட்டுக்கொள்ள வகைவகையான மசாலாக்கள், கறிவகைகள் அதைத் தவிர ஊறுகாய்கள். அந்த சிற்றுண்டி அரசனுக்கு மட்டுமல்ல; அவனது அரசவைக்கும், ஏன் குடிமக்களுக்கும் கூட போதும். அத்தனை வகைகள்!

 

நடுநடுவில் ரயிலில் வரும் குர்குரே, லேஸ், பிஸ்கட் வகைகள் வேறு வாங்கிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தார்கள். டாங்கோ ஜூஸ் ரயிலிலேயே செய்து எல்லோருக்கும் விநியோகம் செய்தார்கள்.

‘ஆண்ட்டி நீங்கள் ‘தியா அவுர் பாத்தி’ (இது ஒரு ஹிந்தி சீரியல் – தமிழில் என் கணவன் என் தோழன் என்ற பெயரில் வருகிறது)  பார்ப்பீங்களா? எங்கள் வீடுகளும் அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பத்தில் தான் இருக்கிறோம். நாங்கள் எல்லோரும் நண்பர்கள் தான். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல; எங்கள் கணவன்மார்கள் – மொத்தம் 7 பேர்கள் – பள்ளிக்கூட நாட்களிலிருந்து நண்பர்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் 7 குடும்பங்களும் சேர்ந்து எங்காவது சுற்றுலா போவோம். இந்த முறை நான்கு பேர்களால் வரமுடியவில்லை. நாங்கள் லோனாவாலாவில் இறங்கு ‘இமேஜிகா’ தீம் பார்க் போய்க்கொண்டிருகிறோம்.’

 

பேசிக்கொண்டும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் இருக்கும்போது ஒரு பெண் யாருக்கோ போன் செய்து மொத்தம் 12 சாப்பாடு வேண்டும் என்று சொன்னார். மதிய உணவு! நல்லவேளை கைக்குழந்தை தப்பித்தது! என்னிடம் ஒரு நம்பர் கொடுத்து, ‘நீங்க திரும்பி வரும்போது சாப்பாடு வேண்டுமென்றால் இந்த எண்ணுக்கு போன் செய்தால் உங்களுக்கு சாப்பாடு ரயிலிலேயே கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள்’ என்றார். நாங்கள் மும்பையிலிருந்து திரும்பும்போது அந்த எண் பயன்பட்டது.

 

‘கூச்சப்படாமல் சாப்பிடுங்க ஆண்ட்டி, அங்கிள்’ என்று ஏக உபசாரம் வேறு. ‘எல்லாமே வீட்டில் செய்தது. எங்களை ரொம்ப படிக்க வைக்க மாட்டார்கள், ஆண்ட்டி. சமையல் வேலை செய்ய பழக்குவார்கள். விதம்விதமாக இனிப்பு வகைகள், சமோசா, கட்லெட் என்று செய்வோம். எங்கள் தலைமுறை பரவாயில்லை. நாங்கள் எல்லோருமே கல்லூரிப் படிப்பை முடித்திருக்கிறோம். எங்கள் அம்மா எல்லாம் சரியாகப் பள்ளிக்கும் போனதில்லை. இப்போது நாங்களும் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறோம்’

 

அவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தே எங்களுக்கு வயிறு நிரம்பிப் போயிருந்தது. ஒரு பூரி, ஒரு நெய் ரொட்டி, ஒரு பூல்கா என்று வாங்கிக் கொண்டோம். நாங்கள் எடுத்துப் போயிருந்த சப்பாத்தி, தக்காளி தொக்கு இரண்டையும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கவே வெட்கமாக இருந்தது! நான் 6 சப்பாத்தி எடுத்துக் கொண்டு போயிருந்தேன். யானைப் பசிக்கு அது சோளப்பொரி இல்லையோ? என் கணவர் ஒரு ஸ்டேஷனில் இறங்கி வாழைப்பழங்கள் வாங்கி வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தார்.

 

மதிய சாப்பாடு முடிந்தவுடன் இனிப்பு வகைகள் ஆரம்பமாயின. முதலில் லட்டு; அடுத்தது மலாய் சிக்கி; பிறகு பாதாம் பர்பி; பிறகு…..பிறகு…… எனக்கு பெயர்கள் கூட மறந்துவிட்டது. சாப்பாடு முடிந்தவுடன் பான் வேண்டுமே. அதுவும் கொண்டுவந்திருந்தார்கள். வகை வகையாகப் பாக்கு, சோம்பு, சாரைப்பருப்பு என்று. அது முடிந்தவுடன் உலர்ந்த எலந்தம் பழம். ‘ஜீரணத்திற்கு நல்லது’ என்று சொல்லி கொடுத்தார்கள்.

 

ஒருவழியாக லோனாவாலா ஸ்டேஷன் வந்ததோ, நாங்கள் பிழைத்தோமோ! பிரியாவிடை கொடுத்து ‘நன்றாக எஞ்ஜாய் பண்ணுங்கள்’ என்று வழியனுப்பி வைத்தோம்.

 

அவர்கள் இறங்கிப் போனதும் என் கணவர் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி: ‘இப்படி விடாமல் சாப்பிடுகிறார்களே, அந்தப் பெண்கள் எப்படி ஒல்லியாவே இருக்காங்க?’

 

‘அம்பது வயசுக்கு மேலே குண்டடிப்பாங்க’ என்று சொன்னேன். சரிதானே? (ஹி…..ஹி…..சொந்த அனுபவந்தேன்!)

 

மறக்க முடியாத (சாப்பாட்டு) மனிதர்கள்!

 

 

 

 

 

ரயில் பயணங்களில்…….3 அட்சய பாத்திரம் கொண்டுவந்த ஜெயின் குடும்பம்

kaaraa boonthiமும்பைக்குப் பயணம். பெங்களூரு சிட்டி ரயில் நிலையத்திலிருந்து இரவு கிளம்பும் உதயான் விரைவு வண்டி. பெங்களூரு கண்டோன்மென்ட்டில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. எங்கள் குடும்பம் பெரிசு என்பதுபோல நிறைய குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்கள். அதைவிட நிறைய சாமான்கள். ‘எத்தனை லக்கேஜ் ?’ என்று நினைத்துக் கொண்டவள் மௌனமானேன்.

ஏனென்றால் ஒருமுறை இப்படித்தான் ஒரு குடும்பம் –பெரிய குடும்பம் தான் – எங்கள் பெட்டியில் ஏறியது. எங்கள் சாமான்களை அப்படியும் இப்படியும் நகர்த்தி நகர்த்தி அவர்கள் சாமான்களை வைக்க ஆரம்பித்தனர். ‘எங்க சாமான்கள் அப்படியே இருக்கட்டும்; மூன்று airbags தான் என்றேன். ‘ஏனம்மா, உங்க ரெண்டு பேருக்கு மூணு பைன்னா நாங்க 6 பேரு எவ்வளவு பை இருக்கும், சொல்லுங்க’ என்றார் அந்தக் குடும்பத் தலைவர்! அன்றிலிருந்து லக்கேஜ் பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொருத்தர் எடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள் பாருங்கள், பிரயாணத்திற்கா இல்லை வீட்டையே – சில சமயம் ஊரையே – காலி பண்ணிக் கொண்டு போகிறார்களா என்று தோன்றும்!

இப்போது எங்கள் பெட்டியில் ஏறியவர்கள் மொத்தம் மூன்று குடும்பங்கள் – கணவன், மனைவி மூன்று ஜோடி, ஏழு குழந்தைகள். ‘நான் இங்க, நீ அங்க’ என்று சளசளவென்று ஒரே சத்தம். இன்னிக்கு ராத்திரி அவ்வளவுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதிர்ஷ்டவசமாக எங்களிருவருக்கும் லோயர் பெர்த்! IRCTC வாழ்க! சிறிது நேரம் கழித்து புடவையில் வந்த பெண்கள் அனைவரும் நைட் உடைக்கு மாறினார்கள். குழந்தைகளைப் படுக்க  வைத்துவிட்டு அவர்களும் படுத்துவிட்டனர். இரவு நான் நினைத்த அளவிற்கு சத்தம் இல்லை   doughtnut 2காலை விடிந்ததோ இல்லையோ, சாப்பாடுக் கடை ஆரம்பமாகியது. முதலில் MTR பன். குழந்தைகளுக்கு, கணவன்மார்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு எங்களிடம் நீட்டினார் ஒரு பெண். நாங்கள் மென்மையாக மறுத்துவிட்டோம். அடுத்து சுருமுறி (லேசான தின்பண்டங்கள்) அதுவும் எங்களுக்கு கொடுக்க வந்தார்கள். மறுத்தோம். ஒரு பெண் எங்களிடம் சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கினார்.’என்ன ஆண்ட்டி, புடவையில் வந்தவர்கள் உடை மாற்றி விட்டார்களே என்று பார்த்தீர்களா? எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் புடவையில் தான் இருப்போம். வெளியிடங்கள், வெளியூர் சென்றால் எங்கள் விருப்பப்படி உடுத்துவோம். எங்கள் மாமியாருக்கும் இது தெரியும். இப்போதெல்லாம் அவர்களே வீட்டில் கூட சுடிதார் போட்டுக்கொள்ள அனுமதிக்கிறார்கள்.  நாங்கள் தான் புடவையே கட்டிக் கொள்ளுகிறோம். அவர்களுக்கு புடவை தான் விருப்பம். அதை ஏன் மறுக்க வேண்டும்?’ பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டார்களா, சாப்பிட்டுக் கொண்டே பேசினார்களா என்றே தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு air-bag லிருந்தும் ஏதோ ஒரு சாப்பாட்டு சாமான் வந்த வண்ணம் இருந்தது.     cucumber ஒரு பெண் ஆரஞ்சு பழங்கள் கொடுத்தார். எல்லாவற்றையும் மறுத்தால் எப்படி என்று பழங்களை வாங்கிக் கொண்டோம். ஆரஞ்சு பழத்தை அடுத்து கொய்யா வந்தது; அடுத்து ஆப்பிள், அடுத்து சப்போட்டா …….! ஒரு பழமுதிர்சோலையே வந்துவிட்டது!

அடுத்து பச்சைக் காய்கறிகள். ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. ஒரு பெண் முதலில் வெள்ளரிக்காயை எடுத்து அலம்பிக் கொண்டு வந்தார். தோல் சீவி வட்ட வட்டமாக நறுக்கி அதற்கு உப்பு, காரம், மசாலா பொடி எல்லாம் போட்டு கொடுத்தார். இந்த பொடிகள் எல்லாம் ஒரு சின்ன – ரொம்ப ரொம்ப சின்ன – டிபன் கேரியரில்(4 அடுக்குகள்) குழந்தைகள் விளையாடுவார்களே அந்த அளவு தான் – பார்க்கவே மிக மிக அழகாக இருந்தது – கொண்டு வந்திருந்தார்கள். எங்களுக்கு ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. பார்க்கவே கலர்புல் ஆக இருந்தது. ஆனாலும் நாசுக்காக ஒரு தட்டு போதும் என்று வாங்கிக் கொண்டோம்.   எல்லாம் ஆயிற்று (என்று நாங்கள் நினைத்தோம்!) ஆனால்……..!??

நாளை: தொடரும் சாப்பாட்டுக் கடை

சப்பாத்தி சப்பாத்தி தான் ரொட்டி ரொட்டி தான்…!

 

வலைச்சரம் மூன்றாம் நாள்

படம் நன்றி தினகரன்

 

 

திடீரென்று ஒருநாள் இனிமேல் நான் சப்பாத்திதான் சாப்பிடப் போகிறேன்’ என்று அறிக்கை விட்டான் என் மகன். சப்பாத்தி செய்வதும் எனக்கு எளிதுதான். அதிலேயும் 35 வருட அனுபவம். அதிலும் சுக்கா என்று சொல்லப்படும் பூல்கா நன்றாக வரும். ஒவ்வொரு சப்பாத்தியும் பூரி மாதிரி தணலில் போட்டவுடன் உப்பும். ஆனால் என்ன கஷ்டம் என்றால் அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள என்ன செய்வது? நாங்கள் சின்னவர்களாய் இருக்கும்போது எங்கள் அம்மா ரொட்டி பண்ணுவாள். (எண்ணெய் போட்டு செய்தால் ரொட்டியாம். எண்ணெய் போடாமல் செய்தால் சப்பாத்தியாம். என் ஓர்ப்படி இப்படி ஒரு விளக்கம் கொடுத்தாள்.) காலையில் செய்த குழம்பு, ரசவண்டி, இல்லை கறியமுது, கீரை கூட்டு இப்படி எது இருந்தாலும் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டுவிடுவோம். வேறு ஒன்றும் செய்யவும் மாட்டாள் அம்மா.

 

ஆனால் இப்போது சப்பாத்தி செய்தால் சன்னா, ராஜ்மா, பட்டாணி இவைகளை வெங்காயம், மசாலா போட்டு – கீரை என்றால் பாலக் பனீர் என்று செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. எங்களைப் போல எதை வேண்டுமானாலும் தொட்டுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்  குழந்தைகள். ‘சப்பாத்திக்கு குழம்பா? ரசவண்டியா? தமாஷ் பண்ணாதம்மா!’ என்கிறார்கள். இந்த சமையல் சாப்பாடே தினசரி பெரிய பாடாகிவிடும் போலிருக்கு. ஒரு வழியாக காலை டிபன், மதியம் சாப்பாடு முடித்துவிட்டு வந்து ஏதாவது எழுதலாம் என்று உட்கார்ந்தால் ‘சாயங்காலம் என்ன?’ என்ற கேள்வி வருகிறது. அப்போதுதான் இந்த ‘சங்கடமான சமையலை விட்டு’ பாட்டு அசரீரியாக காதுக்குள் ஒலிக்கும்.

 

நான் சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்த புதிதில் கூட்டுக் குடித்தனம். தினசரி  சமையல் என்ன என்று மாமனார் மாமியார் கூட்டு சேர்ந்து ரொம்ப நேரம் யோசித்து(!!!) சொல்வார்கள். வெங்காயம் வீட்டினுள்ளேயே வரக்கூடாது. சப்பாத்திக்கு என்ன சைட் டிஷ்? சாயங்காலம் முக்கால்வாசி நாட்கள் பயத்தம்பருப்பு போட்டு செய்யும் கூட்டுதான் சாதத்திற்கு. சிலநாட்கள் தேங்காய் துவையல், அல்லது கொத்துமல்லி, கறிவேப்பிலை, பருப்புத் துவையல்  இருக்கும். துவையல் இல்லாத நாட்களில் ஊறுகாய்தான் கூட்டு சாதத்திற்குத் தொட்டுக்கொள்ள. என் கணவருக்கு மட்டும் நான்கு சப்பாத்திகள். மற்றவர்களுக்கு சாதம் என்று தீர்மானமாயிற்று. கரெக்ட்டாக நான்கு சப்பாத்திகள் செய்ய வராது எனக்கு. ஒன்றிரண்டு அதிகம் இருக்கும். என் மைத்துனர்கள் எனக்கு எனக்கு என்று போட்டுக்கொள்வார்கள். ஆசையாக சாப்பிடுகிறார்களே என்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே மாவு கலந்து சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்தேன். நாளடைவில் மாமனார், மாமியார் தவிர மற்ற எல்லோரும் சப்பாத்திக்கு மாறினோம். ஆ…….சொல்ல வந்ததை விட்டுவிட்டு எங்கேயோ போய்விட்டேனே! சைட் டிஷ்! வெங்காயம் உள்ளே வரக்கூடாதே அதனால் ஒரு யோசனை தோன்றியது. நான் செய்யும் கூட்டிலேயே (மாமனார் மாமியாருக்கு தனியாக எடுத்து வைத்துவிட்டு) கொஞ்சம் மசாலா பொடியை (வெளியில் வாங்கியதுதான்!) போட ஆரம்பித்தேன். உற்சாகமான வரவேற்பு! காணாது கண்ட மாதிரி எல்லோரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

 

இரண்டு நாட்கள் சமையல் பார்த்தாயிற்று. நாளை சங்கீதம்!

 

இன்றைய வலைச்சரத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறவர்கள்: இங்கே 

 

வலைச்சரம் இரண்டாம்நாள் 

வலைச்சரம் முதல்நாள் 

அன்புள்ள அம்மா…..,

எனக்கு வந்த ஒரு மின்னஞ்சலின் தமிழாக்கம்.

 

அன்புள்ள அம்மா,

எல்லா இளம் பெண்களையும் போலவே எனக்கும் திருமணம் என்பது மிகவும் இனிப்பான ஒன்றாக இருந்தது. திருமணத்திற்கு பின் என் இளவரச பேரழகனுடன் முடிவில்லாத இன்பத்தில் திளைத்திருப்பேன் என்று நினைத்திருந்தேன்.

 

ஆனால்…..திருமணத்திற்குப் பின் தான் தெரிந்தது, திருமணத்திற்குப் பின்னான வாழ்க்கை நான் நினைத்தபடி ரோஜாப்பூக்கள் தூவப்பட்ட அழகான பாதை அல்ல என்று. திருமணம் என்பது நம் மனதுக்குப் பிடித்தவனுடன் மட்டும் சந்தோஷமாக இருந்து சுகிப்பது இல்லை. அதற்கும் மேலாக பொறுப்புகள், கடமைகள், தியாகங்கள், விட்டுக் கொடுத்தல், அனுசரித்துப் போதல் இவற்றையும் சேர்த்தே திருமணம் என்பது என்று இப்போது புரிகிறது.

 

காலையில் நான் நிதானமாக எழுந்திருக்க முடியாது. எல்லோரும் எழுவதற்கு முன்பே எழுந்து மற்றவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்ற தயாராக இருக்க வேண்டும். நைட்டியுடன் நாள் முழுவதும் வீட்டில் சுதந்திரமாக அலைந்து கொண்டிருக்க முடியாது. நான் எப்போதுமே பார்க்க ‘பளிச்’ சென்று இருக்க வேண்டும். எப்போதுமே சுறுசுறுப்பாக வீடு முழுவதும் வளைய வந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். நினைத்த மாத்திரத்தில் வெளியே போக முடியாது. குடும்பத்தவர்களின் தேவைகளைப் புரிந்து கொண்டு நடக்க வேண்டும். நினைத்த போது படுத்துக் கொள்ள முடியாது. என்னை யாரும் இளவரசியாக நடத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது. ஆனால் இங்கிருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் புரிந்துகொண்டு அவர்களுக்குத் தகுந்தாற்போல் நான் அனுசரித்துக் கொண்டு நடக்க வேண்டும்.

 

அப்போதுதான் அம்மா எனக்குத் தோன்றும்: ‘ஏன்தான் கல்யாணம் செய்து கொண்டோமோ?’ என்று. உன்னுடன் நான் எத்தனை சந்தோஷமாக இருந்தேன். சில சமயங்களில் நம் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்துவிடலாமா என்று தோன்றும். உன் மடியில் படுத்துக் கொண்டு நீ என்னைக் கொஞ்சுவதை அனுபவிக்க வேண்டும். நீ எனக்குப் பிடித்த உணவுகளை சமைப்பாய். நான் ஒவ்வொரு நாளும் என் தோழிகளுடன் ஊர் சுற்றிவிட்டு வரும்போது சுடச்சுட சாப்பாட்டை வைத்துக் கொண்டு காத்திருப்பாய். உன் மடியில் படுத்துக் கொண்டு எனக்கு துன்பங்களே இல்லை என்பது போல உறங்க வேண்டும் என்று பல சமயங்களில் தோன்றும்.

 

இப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது தான், அம்மா எனக்கு ஒரு விஷயம் உறைத்தது. நீயும் இப்படித்தானே திருமணம் செய்துகொண்டு உன் இளம் வயது நினைவுகளை துறந்திருப்பாய்? இன்றைக்கு நான் நம் வீட்டைப் பற்றிய இனிமையான நினைவுகளில் மூழ்க முடிகிறது என்றால் அது என் வயதில் நீ செய்த தியாகம் அல்லவா? எத்தனை கடமைகள், பொறுப்புகள், அனுசரித்தல் உன்னிடம்! இன்றைக்கு நான் இத்தனை மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க உன் நல்லதனங்கள் அல்லவா காரணம்?

 

இதையெல்லாம் நீ எதற்கு செய்தாய் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். உன்னைப் பார்த்து, உன்னைப் போலவே நானும் இப்போது வாழ வந்திருக்கும் என் குடும்பத்திற்கு நல்லவைகளை வழங்க வேண்டும் என்பதற்குத் தானே?

 

உன்னிடமிருந்து நான் கற்ற நல்லவைகளை எனது குடும்பத்திற்குக் கொடுத்து நாளை இவற்றையே என் சீதனமாக என் இளைய தலைமுறைக்குக் கொடுப்பேன் அம்மா.

 

எங்களுக்காக நீ செய்த தியாகம், குடும்பத்தில் சந்தோஷத்தை நிலை நாட்ட நீ எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி அம்மா.

 

இதோ நானும் உன் பாதையில் நடக்க தயாராகிவிட்டேன்.

அன்புடன்,

உன் அருமை மகள்.

குழந்தையை சாப்பிட வைப்பது எப்படி? – 2

egg

 

 

                                                                           idli

 

 

 

செல்வ களஞ்சியமே – 33

 

ஒரு முறை நான் குழந்தை நல மருத்துவரிடம் என் பிள்ளையை எடுத்துக் கொண்டு போன போது எனக்கு முன்னால் இருந்த ஒரு பெண்மணி மருத்துவரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்: ‘ஒரு நாள் நல்ல சாப்பிடுகிறாள்; மறுநாள் சாப்பிட மாட்டேங்குறா.. என்ன பண்றது டாக்டர்?’

‘நீங்க எப்படிம்மா சாப்பிடறீங்க? தினமும் ஒரே மாதிரி சாப்பிடறீங்களா? ஒரு நாள் நல்ல பசியிருக்கு; ஒரு நாள் ஒண்ணும் வேணாம் மோர் குடிச்சா போதும் போல இருக்கு இல்லையா? அது போலதான்மா குழந்தையும்’.

‘முதல் ஒரு வருஷம் நீங்க நினைக்கறபடி குழந்தை சாப்பிடும். நீங்கள் பால் கொண்டு வருவதற்குள் அழுது ஊரைக் கூட்டும். ஆனால், அதுவும் வளருகிறது, இல்லையா? அதனால நம்மளை மாதிரியே அதுக்கும் பசி மாறுபடும். வேண்டும் வேண்டாம் என்பதை கற்றுக் கொள்ளுகிறது. அதனால் குழந்தை ஒரு நாள் சரியாக சாப்பிடவில்லை என்றால் நீங்கள் டென்ஷன் ஆகாதீர்கள்’ மருத்துவர் அந்தப் பெண்மணிக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அடுத்த கேள்வி கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி: ‘டாக்டர், முட்டையை முழுக்க வேக வைக்கலாமா? இல்லை அரை வேக்காட்டில் கொடுக்கலாமா?’

‘எப்படி வேண்டுமானாலும் கொடுக்கலாம், குழந்தை எப்படிக் கொடுத்தால் விரும்பி சாப்பிடுகிறதோ, அப்படிக் கொடுங்கள்’

‘இல்லை டாக்டர், சிலபேரு அரை வேக்காடுதான் நல்லது என்கிறார்கள். முழுக்க வேக வைத்தால் சத்து எல்லாம் போயிடுமாம்……’

‘எப்படியும் சில சத்துக்கள் போகத்தான் போகும். மற்றவர்கள் சொல்வதை விடுங்கள். உங்கள் குழந்தையின் விருப்பத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கள்’

‘உங்க வீட்டுல முட்டை சாப்பிடுவீங்களா?’ ‘…….இல்லை டாக்டர், சாப்பிட மாட்டோம். ஆனா குழந்தைக்கு நல்லதுன்னு சொன்னாங்க… அதுதான்…..’

 

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

 

செல்வ களஞ்சியமே – 32