குஜிலி குமாரி!

எத்தனை முறை சொன்னாலும் நமக்கும் இந்த ஹிந்தி மொழிக்கும் இந்த ஜென்மத்தில் ஸ்நானப் ப்ராப்தி கூட இல்லை. பெங்களூருவிற்கு வந்த மூன்றாம் மாதம் கன்னடத்தில் பேச, எழுத, படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அதேபோல மலையாளமும் வெகு சீக்கிரம் கற்றுக் கொண்டேன் – எழுத படிக்க கூட. இப்போது எல்லாம் மறந்துவிட்டாலும், மலையாளப் படங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. யாராவது பேசினால் மறுபடி எனக்கும் மலையாளம் பேச வந்துவிடும். ஆனால் இந்த ஹிந்தி மொழி மட்டும் என்னுடன் ரொம்பவும் கண்ணாமூச்சி விளையாடுகிறது. மும்பை அல்லது டில்லியில் ஒரு ஆறுமாதங்கள் இருந்தால் கற்றுக் கொண்டுவிடுவேன்! (என்று இன்னமும் திடமாக நம்புகிறேன்!!!)
திடீரென்று இப்போது என்ன, ஹிந்தி மொழி பற்றிய கொசுவர்த்தி என்று கேட்பவர்களுக்கு: ‘நான் ஈ’ படத்தில் ஒரு காட்சி. நடிகர் சுதீப் ஒரு ஸ்பாவிற்குப் போய் ஸ்டீம்பாத் எடுத்துக் கொள்வார். அவரை உள்ளே உட்கார வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போய்விடுவார் உதவியாளர். அவராக திறந்துகொண்டு வெளியே வர முடியாது. அப்போது அந்த ஈ வந்து அவரைப் பாடாய் படுத்தும், இல்லையா? அந்த ஸ்டீம் பாத் காட்சி தான் இந்த கொசுவர்த்திக்குக் காரணம்.
பல வருடங்களுக்கு முன் நான், என் ஓர்ப்படி, அவள் பெண் மூவரும் பெங்களூரில் இருக்கும் நேச்சர் க்யூர் மையத்திற்கு ஒருவார காலம் சென்று தங்கியிருந்தோம். இங்கு இயற்கை முறையில் நமது ஆரோக்கியத்தை சீர் செய்வார்கள். மண்குளியல், ஸ்டீம் பாத், எண்ணைய் மசாஜ் என்று விதம் விதமான சிகிச்சைகள் அளிக்கப்படும். எல்லா ஊர்களிலிருந்தும் இங்கு நிறைய பேர்கள் வருவார்கள். சிலர் பத்து நாட்கள் தங்குவார்கள். சிலர் பதினைந்து நாட்கள். அவரவர்கள் உடல்நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல சிகிச்சைகள் பரிந்துரைக்கப்படும். அதற்கேற்றார்போல அங்கு தங்க வேண்டும். தினமும் மதியம் ஒருமணி நேரம் யோகா வகுப்புகளும் நடக்கும்.
முதல் மூன்று நாட்கள் வெறும் எலுமிச்சம்பழ ஜூஸ் வெல்லம் சேர்த்தது. எ.பழம், வெல்லம் இரண்டும் அந்த ஜூஸில் எங்கே என்று தேட வேண்டும். பெரிய கூஜாவில் காலையில் வந்துவிடும். மூன்று வேளையும் இதுதான் சாப்பாடு. நான்காம் நாள் காலை ஒரே ஒரு பப்பாளி துண்டு – முழுப் பழம் அல்ல. மாலை மறுபடியும் ஜூஸ்(எ.பழம் + வெல்லம்) மைனஸ் எ. பழம் + வெல்லம். ஐந்தாம் நாள் காலை ஒரே ஒரு சப்பாத்தி + நிறைய காய்கறிகள் போட்டு செய்த கறியமுது. உண்மையிலேயே நிறைய கொடுப்பார்கள். அதிள் தேங்காய் சேர்த்திருப்பார்கள். தேங்காயில் உள்ள கொழுப்பு மிகவும் நல்லது என்பார்கள். சப்பாத்தி மட்டும் ஒன்று தான். மாலை அதேபோல ஒரு சப்பாத்தி + கறியமுது. ஆறாம் நாள் காலை இரண்டு சப்பாத்தி + ஏதாவது ஒரு பச்சடி. மாலையும் அதேபோல. காலை மாலை எ.பழம் ஜூஸ் வரும். காபி, டீ? மூச்! (எப்படா வீட்டுக்குப் போய் சுடச்சுட காபி குடிப்போம் என்று காத்திருப்போம்!)
நாங்கள் மூவரும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். தினசரி வேறு வேறு சிகிச்சை எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஒரு நாள் எண்ணைய் மசாஜ். சிலநாட்கள் ஸ்டீம் பாத் (சுதீப் இருந்தாரே அதே போல நாங்கள் அந்தப் பெட்டிக்குள் உட்கார்ந்திருப்போம்) சில நாட்கள் கால்களுக்கு மட்டும் மசாஜ். சில நாட்கள் முதுகிற்கு மசாஜ் + சுடச்சுட வெந்நீர் குளியல். எண்ணைய் என்று நான் குறிப்பிடுவது பல மூலிகைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட எண்ணெய்களின் கலவை. நல்ல கெட்டியாக இருக்கும். எண்ணைய் மசாஜ் என்றால் நிச்சயம் ஸ்டீம் பாத் உண்டு. இல்லையென்றால் எண்ணைய் பிசுக்கு போகாது.
எங்கள் பக்கத்து அறையில் சீதா மஹாஜன் என்று ஒரு சின்ன வயதுப் பெண்மணி இருந்தாள்.  ஹிந்தியில் மட்டுமே பேசுவாள். நான் ஆங்கிலம் பேசச் சொல்லித் தரும் ஆசிரியை என்று அறிந்ததும் ‘எனக்கும் இப்பவே சொல்லிக்கொடு’ என்பாள். என் ஓர்ப்படி நாக்பூரில் இருந்தவளாதலால் நன்றாக ஹிந்தி பேசுவாள். அவளும் சீதாவும் ஹிந்தியில் பேசும்போது நான் வழக்கம்போல கிண்டல் அடித்துக் கொண்டிருப்பேன். (இப்படி கிண்டல் பண்ணினால் அடுத்த ஜன்மத்திலும் உனக்கு ஹிந்தி வராது – இது என் பெண் எனக்குக் கொடுத்த, கொடுக்கும் சாபம்!)
ஒருநாள் நான் எனது சிகிச்சை முடிந்து வெளியே வரும்போது சீதா ஸ்டீம் பாத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள் (சுதீப் போல!) என்னைப் பார்த்தவுடன், ‘குஜிலி….குஜிலி….!’ என்றாள். என்ன சொல்கிறாள்? ஒரு நிமிடம் தயங்கினேன். ஏதாவது புரிந்தால் தானே? அடுத்தாற்போல  ‘நாக் மே…..நாக் மே….!’ என்றாள். நாக்கா? அங்கு இருந்த கடியாரம் பத்து மணியைத் தொட்டிருந்தது. ஓ! பசி, பாவம்! நாக் மே சாப்பாடு வேண்டும் போலிருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டு ‘ஃபினிஷ் யுவர் ஸ்டீம் பாத். வீ கேன் ஹாவ் பாத்’ (பிசிபேளே பாத், பகாளா பாத் என்று நினைத்துக் கொண்டு அந்த சப்பாத்தியை சாப்பிடலாம் – இதெல்லாம் என் மைன்ட்-வாய்ஸ் சொன்னது) என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன். பின்னாலேயே சீதா என்னை ‘பெஹென்ஜி, பெஹென்ஜி….!’ என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது. நான் ஏன் அங்கு நிற்கிறேன். சிட்டாகப் பறந்து என் அறைக்கு வந்துவிட்டேன்!
எங்கள் அறைக்குப் போனவுடன் என் ஓர்ப்படியிடம் ‘சீதா ஸ்டீம் பாத்தில் உட்கார்ந்திருக்கா. என்னைக் கூப்பிட்டு நாக், குஜிலின்னு என்னனவோ சொன்னா. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஓட்டமாக ஓடி வந்துவிட்டேன்!’ என்றேன். என் ஓர்ப்படி பெண் சிரித்தாள் சிரித்தாள், சிரித்தாள், அப்படி சிரித்தாள். (இன்னும் கூட எனக்கு அந்த சிரிப்பு கேட்கிறது!) ஓர்ப்படியும் அவளுடன் சேர்ந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். எதற்கு இந்த சிரிப்பு என்று புரியவில்லை. ஆனால் நான் ஏதோ காமெடி பண்ணியிருக்கிறேன் என்று மட்டும் புரிந்தது. இருவரது சிரிப்பும் அடங்கியவுடன் என் ஓர்ப்படி சொன்னாள்: ‘சீதாவிற்கு மூக்கில் அரித்திருக்கிறது. உங்களைக் கூப்பிட்டு சொறியச் சொல்லியிருக்கா. அது உங்களுக்குப் புரியவில்லை!’
‘அடக் கஷ்டமே! அவளுக்கு பசிக்கிறது. அதுதான் நாக், நாக் என்று நாக்கைப் பற்றி சொன்னாள் என்று நினைத்தேன்!’ என்று சொல்லிவிட்டு நானும் சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். அன்று சாயங்காலம் சீதாவைப் பார்த்தபோது எனது ஓர்ப்படியின் உதவியுடன் மனமார, உளமார எனது ஹிந்தி மொழிப் புலமையைச் சொல்லி மன்னிப்புக் கேட்டேன் – ஆங்கிலத்தில்தான்!
ஆ! சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! சீதா சிகிச்சை முடிந்து எங்கள் இன்ஸ்டிடியூட்டில் சேர்ந்து ஆங்கிலம் கற்றுக் கொண்டு போனாள்!
 தொடர்புடைய பதிவு: ஹிந்தி மாலும்?

இக்கட்டான பயணம்

 

ஒரு பக்கம் மெட்ரோ ரயில்கள் எல்லாப் பெருநகரங்களிலும் ஓட ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இதுவரை எங்களூரில் போய்ப் பார்க்கவில்லை. ஒருமுறை டெல்லியில் சும்மா இந்தப் பாயிண்டிலிருந்து அந்தப் பாயின்ட் வரை போய்விட்டு வந்தோம். அப்போது அதிசயமாக இருந்தது. ‘ஃபாரின் மாதிரி இருக்கு’ என்று வியந்தோம். கதவுகள் தாமாகவே திறப்பதும், மூடுவதும், அடுத்த ரயில் நிற்கும் இடம் பற்றிய அறிவிப்பும் குளுகுளு ரயில் கம்பார்ட்மெண்டுகளுமாக சீக்கிரம் நம்மூரில் வந்துவிடும் என்று சந்தோஷமாகப் பேசிக் கொண்டு வெளியே வந்தோம்.

 

ஆனால் நீண்ட தூரம் ஓடும் ரயில்களில் பிரயாணிகளின் தேவைக்கேற்ப வசதிகள் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். அவற்றைப் பற்றித்தான் இந்தப் பதிவு.

 

இப்போதெல்லாம் ரயில்கள் பொதுவாக சரியான நேரத்திற்கு ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. எங்கள் வண்டி சரியான நேரத்திற்குப் போய்விட்டது. வட மாநிலங்களை விட தென் மாநிலங்களில் ரயில்கள் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம். போனமுறை சென்னையிலிருந்து திரும்பிய போது பயோ டாய்லட்டுகள் பொருத்தப்பட்ட வண்டி என்று போட்டிருந்தது. இந்த வகை டாய்லட்டுகள் எப்படி இயங்குகின்றன என்று சரியாகப் புரியவில்லை. வடமாநிலங்களுக்குப் போகும் ரயில்கள் இன்னும் அழுக்காக இருக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. இப்படி நினைத்துக் கொண்டே பிரயாணம் செய்யும்போது சில பெரிய ரயில் நிறுத்தங்களில் குளிரூட்டப்பட்ட கோச்களின் கண்ணாடி ஜன்னல்களை ஸ்ப்ரே போட்டு துடைத்துவிட்டு விட்டுப் போனார்கள். இத்தனை நேரம் பயணம் செய்யவேண்டிய ஒரு வண்டியில் Pantry வேன் இல்லை. டீ, காபி கூட வெளியிலிருந்துதான் வரவேண்டும். அந்தந்த ரயில் நிலையங்களில் விற்பவர்கள் வந்து விற்றுவிட்டு அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கிவிடுகிறார்கள். சாப்பாடு சாப்பாடு என்ற ஆர்டர் வாங்கிக் கொண்டு அடுத்த சந்திப்பில் வாங்கி வந்து கொடுக்கிறார்கள். ஏதோ அதுவாவது கிடைக்கிறதே என்று சந்தோஷப்படலாம். டாய்லெட்டில் நீர் வருகிறதே என்று சந்தோஷப்படலாம்.

 

சீனியர் சிடிசன்களுக்கு டிக்கட்டில் கணிசமாக தள்ளுபடி கொடுக்கிறார்கள். அதற்கு மட்டும் ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷப்படலாம்.

 

இந்தமுறை சாப்பாடு கொண்டு போய்விட்டேன். டீ மட்டும் வாங்கிக் கொண்டோம். காஞ்சீபுரம் இட்லி, தக்காளித் தொக்கு, சப்பாத்தி ஊறுகாய், தயிர், அமுல் பால் என்று ரொம்பவே தயாராகச் சென்றோம். ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது ஜெயின் குடும்பத்தவர் வருவார்களா?

 

ரயில் பெட்டிகளில் அடுக்கி வைத்திருக்கும் கம்பளிகள், போர்வைகள் பயன்படுத்தக் கொஞ்சம் தயக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. எங்களுக்குக் கதவைத் திறந்தவுடன் இருக்கும் சைடு லோயர் சீட்டு. அங்கேயே அப்பர் பர்த். அப்பர் பர்த்தில் ஏறுவது பிரம்மப்பிரயத்தனம் தான். அதுவும் கதவைத் திறந்தவுடன் இருக்கும் அப்பர் பர்த்தில் ஏற படிகள் இல்லை. சீட்டுக்கருகில் ஒரு பிளைவுட் தடுப்பு போட்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு மெல்லிய கம்பி. அதில் காலை வைத்து ஏறவேண்டும். இவருக்குத்தான் அந்த சீட். எங்கள் பெட்டியில் இருந்த இளம் தம்பதி இவரை அடுத்தாற்போல இருந்த அவர்களது மிடில் சீட்டிற்குப் போக முடியுமா என்று கேட்டார்கள். சந்தோஷமாக விட்டுக் கொடுத்து விட்டோம். ஒவ்வொரு முறை அந்த இளைஞன் ஏறி இறங்கும்போதும் நாங்கள் பயந்துகொண்டே இருந்தோம். அந்த இளைஞரே ஏற ரொம்பவும் சிரமப்பட்டார். இறங்கும்போது தடாலெனக் குதித்தார். ரயில்வே மந்திரியை கூட்டிக் கொண்டு வந்து ஏறி இறங்கச் சொல்லவேண்டும்.

 

என்னுடைய சைடு லோயரில் இருந்த இன்னொரு பெண் தன் கணனியுடன் மேலே ஏறிவிட்டாள். தேவைப்பட்ட போது மட்டுமே கீழே இறங்கினால். அதனால் நாங்கள் இருவரும் காலை வேளையில் சைடு லோயர் சீட்டிலேயே உட்கார்ந்து வந்துவிட்டோம். என்ன ஒரு இக்கட்டான பயணம். இனி இதுபோல நீண்ட தூரப் பயணம் வரவே கூடாது என்று அங்கேயே தீர்மானம் போட்டோம். எத்தனை நாளைக்கு இந்தத் தீர்மானம் செல்லுபடியாகுமோ தெரியாது.

 

சந்தோஷமான செய்தி: இதுவரை அடுத்த பயணத்திற்கு டிக்கட் வாங்கவில்லை!

 

தொடரும்…..

ரயில் பயணங்களில் ….5 ‘எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’

tea image

 

ஒருமுறை வேளுக்குடி திரு கிருஷ்ணன் ஸ்வாமியின் குழுவுடன் சேர்ந்து பிருந்தாவனம் துவாரகா சென்றிருந்தோம். சென்னையிலிருந்து ரயில். நான் என் சமந்தியுடன் சென்றேன். என் சம்மந்தியின் தங்கை ஒருவரும் எங்களுடன் வந்தார். அவரது கணவர் அவரை ரயிலில் ஏற்றிவிட்டு விட்டு அங்கேயே நடைமேடையிலேயே நின்றிருந்தார். மனைவி திரும்பத் திரும்ப ‘நீங்க கிளம்புங்கோ’ என்று சொல்லியும் ஆள் அசையவில்லை. ‘உங்களுக்கு டாடா சொல்லிவிட்டுத்தான் போவார் போலிருக்கு’ என்றேன் நான். எங்கள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த மாமி சொன்னார்: ‘ரயில் கிளம்பியதும் உங்க அகத்துக்காரர் ஜனகராஜ் மாதிரி,’எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா….! எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’  என்று டான்ஸ் ஆடிவிட்டுத் தான் போவார் போலிருக்கு’ என்று சொல்ல அந்தக் கணவர் உட்பட அத்தனை பேரும் சிரித்துவிட்டோம். அப்படியும் அவர் ரயில் கிளம்பியதும்தான் கிளம்பினார். மாமி மேல ரொம்பப் பாசம் போல!

 

நாங்கள் பயணம் செய்தது துராந்தோ விரைவு வண்டி. எங்களுக்கு சாப்பாடும் அதிலேயே வந்துவிட்டது. காலையில் காபி – அமுல் பால் பவுடர், ரெடிமேட் காபி பவுடர் சர்க்கரை பொடி கொடுத்துவிட்டுப் போவார்கள். நாம் எல்லாவற்றையும் பிரித்து, பேப்பர் கப்பில் போட்டு வைத்திருந்தால் சுடச்சுட தண்ணீர் வரும். அதை நம் கப்பில் கொட்ட காபி ரெடி! வெந்நீர் ஊற்றும்போது சில மாமிகள் (அந்த வண்டி முழுவதும் மாமாக்கள். மாமிகள் தான்!) பாதி கப் நிரம்பியதும் ‘போதும்… போதும்!’ என்பார்கள். இவர்கள் எல்லாம் கொஞ்சமாகக் காப்பி சாப்பிடுவார்கள் போலிருக்கு என்று நினைத்துக் கொண்டேன் முதலில். பிறகுதான் ‘சுண்ணாம்புல இருக்குது சூட்சுமம்’ என்று புரிந்தது. ஸ்ட்ராங் காப்பிக்காக கொஞ்சமாக வெந்நீர்! பலே மாமிகள்!  காலை சிற்றுண்டிக்கு பன், பிரட் வரும். மதிய உணவின் போது சூப், பிரட் ஸ்டிக், சப்பாத்திகள், புலாவ், தயிர் கடைசியில் ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் வரும்.

நாங்கள் இறங்கியது நிஜாமுத்தீன் ரயில் நிலையத்தில். அங்கிருந்து பேருந்துகளில் பிருந்தாவனம் சென்றோம். இஸ்கான் அமைப்பு கட்டியிருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் தங்க வைக்கப்பட்டோம். அங்கு ஒரு கிருஷ்ணன் கோவில். ஒவ்வொரு நாளும் அங்கிருந்த ராதாகிருஷ்ணன் பளிங்குச் சிலைகளுக்கு ஒவ்வொரு கலர் உடைகள். நல்ல கண்ணைப் பறிக்கும் மஞ்சள், வயலெட், பச்சை, ஆரஞ்சு நீலம் என்று உடைகள் வெகு அழகாக உடுத்தியிருப்பார்கள்.

 

அடுத்தநாள் எங்கு போகப்போகிறோம், எத்தனை மணிக்கு தயாராக வேண்டும் என்றெல்லாம் முன்கூட்டியே சொல்லிவிடுவார்கள். நாங்கள் கிளம்புவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னால் காலை சிற்றுண்டி மற்றும் காப்பி ரெடியாகி நாங்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிடும். நான்கு கிளம்ப வேண்டும் என்றால் காலை மூன்று  மணிக்கு காலைச் சிற்றுண்டி வந்துவிடும். எப்படித்தான் அத்தனை சீக்கிரம் தயார் செய்வார்களோ தெரியாது. யாராவது சிற்றுண்டி நன்றாகயில்லை, காப்பி சுமார் என்றெல்லாம் பேசினால் எனக்கு மிகவும் வருத்தமாகிவிடும். வீட்டில் நான்கு பேருக்கு சமைக்க செய்ய நாம் எத்தனை வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இங்கு ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு அவர்கள் தயார் செய்கிறார்களே, அதை பாராட்ட வேண்டுமில்லையா?

 

அதுவும் அத்தனை காலையில். ஒருநாள் கூட எங்களுக்கு உணவு இல்லையென்றோ, போதவில்லை என்றோ கிடையவே கிடையாது. சிலர் குழுவினருடன் வராமல் தாங்களாகவே வண்டி அமர்த்திக் கொண்டு வெளியில் போய்விட்டு வேளை கெட்ட வேளையில் திரும்பி வந்து சாப்பாடு கிடைக்கவில்லை என்று குறை கூறுவார்கள். வெளியில் போகிறவர்கள் அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதுதானே. இல்லையென்றால் குழுவினருடன் வர வேண்டும். எந்தக் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளும் வராமல் குறை மட்டும் சொல்வார்கள். இன்னொரு தமாஷும் நடக்கும். காப்பி கழுநீர் மாதிரி இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டே அதையும் ப்ளாஸ்க்குகளில் பிடித்துக் கொண்டு போவார்கள். மற்றவர்களுக்கு இருக்கிறதா இல்லையா என்று கூட யோசிக்காமல் ஒரு பெரிய பாத்திரம் நிறைய காப்பி வாங்கிக் கொண்டு போகிறவர்களும் இந்தக் கூட்டத்தில் உண்டு.

 

ஸ்வாமியே ஒருமுறை பேசும்போது சொன்னார்: நாம் வந்திருப்பது சாப்பாட்டிற்காக அல்ல; அதற்கென்று உங்களைப் பட்டினி கிடக்கச் சொல்லவில்லை. வேளாவேளைக்கு நாங்கள் கொடுக்கிறோம். கொஞ்சம் முன்னேபின்னே இருந்தால் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளுங்கள். நாம் வேறு ஒரு அனுபவத்திற்கு – கிருஷ்ணானுபவத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று. எங்கு போனாலும் சிலர் மாறவே மாட்டார்கள். முதலில் வயிறு பிறகுதான் கிருஷ்ணானுபவம்!!

 

பயணங்கள் தொடரும்…..!

 

 

ரயில் பயணங்களில்…..4 ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?

 

ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?’ என்றார் இன்னொரு பெண். நானும் என் கணவரும் ஒருவரையொருவர் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டோம் – இத்தனைக்குப் பிறகு சிற்றுண்டியா? என்று மயங்கி விழாமல் இருக்க! காலை சிற்றுண்டியை ஒரு அரசனைப் போல சாப்பிட வேண்டும் என்பார்களே அதன் முழு அர்த்தம் அன்றைக்குத் தான் புரிந்தது. முதலில் சிகப்புக் கலரில் பூரி வந்தது. எங்களுக்கும் தான்! (இந்த வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்) அடுத்து நெய் தடவிய ரொட்டி. அடுத்தது ஃபூல்கா சப்பாத்தி. அதற்கு தொட்டுக்கொள்ள வகைவகையான மசாலாக்கள், கறிவகைகள் அதைத் தவிர ஊறுகாய்கள். அந்த சிற்றுண்டி அரசனுக்கு மட்டுமல்ல; அவனது அரசவைக்கும், ஏன் குடிமக்களுக்கும் கூட போதும். அத்தனை வகைகள்!

 

நடுநடுவில் ரயிலில் வரும் குர்குரே, லேஸ், பிஸ்கட் வகைகள் வேறு வாங்கிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தார்கள். டாங்கோ ஜூஸ் ரயிலிலேயே செய்து எல்லோருக்கும் விநியோகம் செய்தார்கள்.

‘ஆண்ட்டி நீங்கள் ‘தியா அவுர் பாத்தி’ (இது ஒரு ஹிந்தி சீரியல் – தமிழில் என் கணவன் என் தோழன் என்ற பெயரில் வருகிறது)  பார்ப்பீங்களா? எங்கள் வீடுகளும் அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பத்தில் தான் இருக்கிறோம். நாங்கள் எல்லோரும் நண்பர்கள் தான். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல; எங்கள் கணவன்மார்கள் – மொத்தம் 7 பேர்கள் – பள்ளிக்கூட நாட்களிலிருந்து நண்பர்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் 7 குடும்பங்களும் சேர்ந்து எங்காவது சுற்றுலா போவோம். இந்த முறை நான்கு பேர்களால் வரமுடியவில்லை. நாங்கள் லோனாவாலாவில் இறங்கு ‘இமேஜிகா’ தீம் பார்க் போய்க்கொண்டிருகிறோம்.’

 

பேசிக்கொண்டும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் இருக்கும்போது ஒரு பெண் யாருக்கோ போன் செய்து மொத்தம் 12 சாப்பாடு வேண்டும் என்று சொன்னார். மதிய உணவு! நல்லவேளை கைக்குழந்தை தப்பித்தது! என்னிடம் ஒரு நம்பர் கொடுத்து, ‘நீங்க திரும்பி வரும்போது சாப்பாடு வேண்டுமென்றால் இந்த எண்ணுக்கு போன் செய்தால் உங்களுக்கு சாப்பாடு ரயிலிலேயே கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள்’ என்றார். நாங்கள் மும்பையிலிருந்து திரும்பும்போது அந்த எண் பயன்பட்டது.

 

‘கூச்சப்படாமல் சாப்பிடுங்க ஆண்ட்டி, அங்கிள்’ என்று ஏக உபசாரம் வேறு. ‘எல்லாமே வீட்டில் செய்தது. எங்களை ரொம்ப படிக்க வைக்க மாட்டார்கள், ஆண்ட்டி. சமையல் வேலை செய்ய பழக்குவார்கள். விதம்விதமாக இனிப்பு வகைகள், சமோசா, கட்லெட் என்று செய்வோம். எங்கள் தலைமுறை பரவாயில்லை. நாங்கள் எல்லோருமே கல்லூரிப் படிப்பை முடித்திருக்கிறோம். எங்கள் அம்மா எல்லாம் சரியாகப் பள்ளிக்கும் போனதில்லை. இப்போது நாங்களும் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறோம்’

 

அவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தே எங்களுக்கு வயிறு நிரம்பிப் போயிருந்தது. ஒரு பூரி, ஒரு நெய் ரொட்டி, ஒரு பூல்கா என்று வாங்கிக் கொண்டோம். நாங்கள் எடுத்துப் போயிருந்த சப்பாத்தி, தக்காளி தொக்கு இரண்டையும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கவே வெட்கமாக இருந்தது! நான் 6 சப்பாத்தி எடுத்துக் கொண்டு போயிருந்தேன். யானைப் பசிக்கு அது சோளப்பொரி இல்லையோ? என் கணவர் ஒரு ஸ்டேஷனில் இறங்கி வாழைப்பழங்கள் வாங்கி வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தார்.

 

மதிய சாப்பாடு முடிந்தவுடன் இனிப்பு வகைகள் ஆரம்பமாயின. முதலில் லட்டு; அடுத்தது மலாய் சிக்கி; பிறகு பாதாம் பர்பி; பிறகு…..பிறகு…… எனக்கு பெயர்கள் கூட மறந்துவிட்டது. சாப்பாடு முடிந்தவுடன் பான் வேண்டுமே. அதுவும் கொண்டுவந்திருந்தார்கள். வகை வகையாகப் பாக்கு, சோம்பு, சாரைப்பருப்பு என்று. அது முடிந்தவுடன் உலர்ந்த எலந்தம் பழம். ‘ஜீரணத்திற்கு நல்லது’ என்று சொல்லி கொடுத்தார்கள்.

 

ஒருவழியாக லோனாவாலா ஸ்டேஷன் வந்ததோ, நாங்கள் பிழைத்தோமோ! பிரியாவிடை கொடுத்து ‘நன்றாக எஞ்ஜாய் பண்ணுங்கள்’ என்று வழியனுப்பி வைத்தோம்.

 

அவர்கள் இறங்கிப் போனதும் என் கணவர் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி: ‘இப்படி விடாமல் சாப்பிடுகிறார்களே, அந்தப் பெண்கள் எப்படி ஒல்லியாவே இருக்காங்க?’

 

‘அம்பது வயசுக்கு மேலே குண்டடிப்பாங்க’ என்று சொன்னேன். சரிதானே? (ஹி…..ஹி…..சொந்த அனுபவந்தேன்!)

 

மறக்க முடியாத (சாப்பாட்டு) மனிதர்கள்!

 

 

 

 

 

சப்பாத்தி சப்பாத்தி தான் ரொட்டி ரொட்டி தான்…!

 

வலைச்சரம் மூன்றாம் நாள்

படம் நன்றி தினகரன்

 

 

திடீரென்று ஒருநாள் இனிமேல் நான் சப்பாத்திதான் சாப்பிடப் போகிறேன்’ என்று அறிக்கை விட்டான் என் மகன். சப்பாத்தி செய்வதும் எனக்கு எளிதுதான். அதிலேயும் 35 வருட அனுபவம். அதிலும் சுக்கா என்று சொல்லப்படும் பூல்கா நன்றாக வரும். ஒவ்வொரு சப்பாத்தியும் பூரி மாதிரி தணலில் போட்டவுடன் உப்பும். ஆனால் என்ன கஷ்டம் என்றால் அதற்கு தொட்டுக் கொள்ள என்ன செய்வது? நாங்கள் சின்னவர்களாய் இருக்கும்போது எங்கள் அம்மா ரொட்டி பண்ணுவாள். (எண்ணெய் போட்டு செய்தால் ரொட்டியாம். எண்ணெய் போடாமல் செய்தால் சப்பாத்தியாம். என் ஓர்ப்படி இப்படி ஒரு விளக்கம் கொடுத்தாள்.) காலையில் செய்த குழம்பு, ரசவண்டி, இல்லை கறியமுது, கீரை கூட்டு இப்படி எது இருந்தாலும் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டுவிடுவோம். வேறு ஒன்றும் செய்யவும் மாட்டாள் அம்மா.

 

ஆனால் இப்போது சப்பாத்தி செய்தால் சன்னா, ராஜ்மா, பட்டாணி இவைகளை வெங்காயம், மசாலா போட்டு – கீரை என்றால் பாலக் பனீர் என்று செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. எங்களைப் போல எதை வேண்டுமானாலும் தொட்டுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்  குழந்தைகள். ‘சப்பாத்திக்கு குழம்பா? ரசவண்டியா? தமாஷ் பண்ணாதம்மா!’ என்கிறார்கள். இந்த சமையல் சாப்பாடே தினசரி பெரிய பாடாகிவிடும் போலிருக்கு. ஒரு வழியாக காலை டிபன், மதியம் சாப்பாடு முடித்துவிட்டு வந்து ஏதாவது எழுதலாம் என்று உட்கார்ந்தால் ‘சாயங்காலம் என்ன?’ என்ற கேள்வி வருகிறது. அப்போதுதான் இந்த ‘சங்கடமான சமையலை விட்டு’ பாட்டு அசரீரியாக காதுக்குள் ஒலிக்கும்.

 

நான் சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்த புதிதில் கூட்டுக் குடித்தனம். தினசரி  சமையல் என்ன என்று மாமனார் மாமியார் கூட்டு சேர்ந்து ரொம்ப நேரம் யோசித்து(!!!) சொல்வார்கள். வெங்காயம் வீட்டினுள்ளேயே வரக்கூடாது. சப்பாத்திக்கு என்ன சைட் டிஷ்? சாயங்காலம் முக்கால்வாசி நாட்கள் பயத்தம்பருப்பு போட்டு செய்யும் கூட்டுதான் சாதத்திற்கு. சிலநாட்கள் தேங்காய் துவையல், அல்லது கொத்துமல்லி, கறிவேப்பிலை, பருப்புத் துவையல்  இருக்கும். துவையல் இல்லாத நாட்களில் ஊறுகாய்தான் கூட்டு சாதத்திற்குத் தொட்டுக்கொள்ள. என் கணவருக்கு மட்டும் நான்கு சப்பாத்திகள். மற்றவர்களுக்கு சாதம் என்று தீர்மானமாயிற்று. கரெக்ட்டாக நான்கு சப்பாத்திகள் செய்ய வராது எனக்கு. ஒன்றிரண்டு அதிகம் இருக்கும். என் மைத்துனர்கள் எனக்கு எனக்கு என்று போட்டுக்கொள்வார்கள். ஆசையாக சாப்பிடுகிறார்களே என்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே மாவு கலந்து சப்பாத்தி செய்ய ஆரம்பித்தேன். நாளடைவில் மாமனார், மாமியார் தவிர மற்ற எல்லோரும் சப்பாத்திக்கு மாறினோம். ஆ…….சொல்ல வந்ததை விட்டுவிட்டு எங்கேயோ போய்விட்டேனே! சைட் டிஷ்! வெங்காயம் உள்ளே வரக்கூடாதே அதனால் ஒரு யோசனை தோன்றியது. நான் செய்யும் கூட்டிலேயே (மாமனார் மாமியாருக்கு தனியாக எடுத்து வைத்துவிட்டு) கொஞ்சம் மசாலா பொடியை (வெளியில் வாங்கியதுதான்!) போட ஆரம்பித்தேன். உற்சாகமான வரவேற்பு! காணாது கண்ட மாதிரி எல்லோரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

 

இரண்டு நாட்கள் சமையல் பார்த்தாயிற்று. நாளை சங்கீதம்!

 

இன்றைய வலைச்சரத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறவர்கள்: இங்கே 

 

வலைச்சரம் இரண்டாம்நாள் 

வலைச்சரம் முதல்நாள்