சாவியின் விசிறி வாழை

நேற்று ஒரு நண்பரிடமிருந்து வந்த மின்னஞ்சல் இது:

அன்பு வணக்கம். நலம் என நம்புகிறேன்.

விசிறி வாழை நாவலை ஒரே மூச்சில், படு வேகமாக வாசித்து முடித்தேன்.அலையோசை, குறிஞ்சி மலர் கொடுத்த அதே கனத்தை, ரணத்தை உணர்ந்தேன்.

உங்களுக்கு மிக பிடித்த நாவல் இது தான் என்று அறிவேன். ஏன் என்று காரணம் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாக உள்ளேன். இதனை பற்றி பதிவு ஏதும் எழுதி ஊள்ளீர்களா? இருந்தால் சுட்டி தரவும்

அன்புடன்,

……………..

என்று முடித்திருந்தார். இந்த நாவலை சிலமுறை படித்திருந்தாலும் பதிவு எதுவும் எழுதியதில்லை.

விசிறி வாழை நாவல் எந்த வருடம் வந்தது என்று நினைவில்லை. ஆனால் விகடனில் தொடராக வந்து கொண்டிருந்தபோதே படித்திருக்கிறேன். அப்போது புரியாத சில விஷயங்கள் இப்போது படிக்கும்போது புரிகிறது. பல வருடங்களுக்குப் பின் இந்த புத்தகத்தின் pdf கிடைத்தது. இதை அனுப்பியவரும் மேற்கண்ட மின்னஞ்சலை அனுப்பியவர்தான் –  எனது பிறந்த நாளைக்கென்று தனது பரிசாக இந்தக் கதையின் pdf அனுப்பியிருந்தார்.

இந்தக் கதையின் கதாநாயகி பார்வதி முதிர்கன்னி. சிறுவயதிலேயே அம்மா அப்பாவை இழந்து ஒரே அண்ணனின் குழந்தையை (அண்ணா-அண்ணியின் மறைவிற்குப் பிறகு) தன் குழந்தையாக வளர்த்து வருபவள். தான் படித்த கல்லூரியிலேயே வேலைக்கு சேர்ந்து இன்று அதன் பிரின்சிபால் ஆக இருப்பவள். கல்லூரியின் புதிய ஹாஸ்டல் கட்டிடத்தை திறந்து வைக்க வரும் சேதுபதியின் மேல் ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது.

இனி நண்பருக்கு நான் எழுதிய பதில்:

இந்தக் கதையில் இருவகையான காதல் வருகிறது. ஒன்று இளம் நெஞ்சங்களில்  – பாரதிக்கும் ராஜாவுக்குமிடையில் மலருவது. இன்னொன்று பார்வதியின் நெஞ்சில் சேதுபதியின் நினைவாகத் தோன்றுவது. இந்த வயதான பருவத்தில் மலரும் காதலை துளிக்கூட விரசம் என்பது இல்லாமல் சாவி சொல்லியிருப்பார். சேதுபதியின் பெயரைக் கேட்கும்போதெல்லாம், அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் பார்வதியின் உள்ளம் துடிக்கும். வியர்த்துப் போவாள். ஆனால் நமது நெஞ்சில் அவளைப் பற்றி ஒரு ‘ஐயோ பாவம்’ உணர்ச்சி மட்டுமே ஏற்படும்.

முதலிலிருந்தே பார்வதியைப் பற்றி நமக்கு உயர்ந்த எண்ணம் வரவேண்டுமென்று அவர்களது வீட்டில் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் போட்டோ, சாரதா தேவியின் போட்டோ மாட்டியிருக்கும் என்று சொல்லிக்கொண்டு போவார் சாவி. தனது உயர்ந்த எண்ணங்களை (குறிக்கோள்களை நிறைவேற்ற) மற்ற இன்பங்களை துறந்துவிட்டவள். அப்படிப்பட்டவளுக்கு சேதுபதியின் மேல் ஏன் ஒரு ஆசை? 46 வயதானவள் நெஞ்சில் தோன்றும் இந்த ஆசை என்ன மாதிரியானது? கடைசிப் பக்கம் படித்துவிட்டு நிமிரும்போது நம் மனதில் பார்வதி அழுத்தமாக வந்து உட்கார்ந்து கொள்ளுவாள்.

சேதுபதிக்கும் பார்வதியின் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்படும். இருவரும் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டாமல் தவிப்பது கூட ரொம்பவும் decent ஆகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும். உண்மையில் இந்தக் கதை ‘சேவற்கொடியோன்’ கொடுத்த கதைக் கருவை வைத்துக் கொண்டு தான் எழுதியது என்று கதையின் கடைசியில் சாவி சொல்லியிருப்பார். சேவற்கொடியோன் இந்தக் கருவை சாவியிடம் சொல்லிவிட்டு தன்னால் இதுபோல ஒரு கருவை வைத்து எழுதமுடியாது என்றும், சாவியோ, அல்லது ஜெயகாந்தனோ எழுத வேண்டும் என்று தான் விரும்புவதாகவும் சொன்னாராம். ஜெயகாந்தன் எழுதியிருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்ப்பேன்.

ஜெயகாந்தனின் ‘கருணையினால் அல்ல’ படித்திருக்கிறீர்களா? கிட்டத்தட்ட இதேபோல இருக்கும். வயதான இருவருக்கு இடையில் வரும் காதல். கிடைத்தால் படித்துப் பாருங்கள்.

இப்போதெல்லாம் இந்த மாதிரியான அழுத்தமான கதைகளை யாரும் எழுதுவதில்லை.

இந்தக் கதையைப் பற்றிப் பேச ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கிறீர்கள். நன்றி.

நண்பரின் பதில்:

வணக்கம்

இது ஒரு Tragedy நாடகமாக இருக்காது என்று முதலில் நம்பினேன். பின் அசந்தே போனேன்…

நாலே பாத்திரங்களை வைத்து கொண்டு என்ன ஒரு விந்தை செய்துள்ளார் சாவி. பலவகையான கருத்துகளை நாசுக்காக அங்கங்கே பொதிந்து வைத்துள்ளார். மதிப்பும் மரியாதையும் உள்ள மனிதர்களை பற்றி படிக்கும் போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.

எழுத்து நடையில் என்னை கவர்ந்தது : ஒரு சம்பவம் நடந்த உடன், இருவரின் மனநிலைகளையும் தெளிவுர, மிகவும் சரியாக எழுத்தில் வடித்துள்ள விதம் தான்!

விரசமில்லா காதல் தான் வசந்த காலத்தின் அறிகுறி.

ஜெயகாந்தனின் அந்த புத்தகத்தை படித்தில்லை. அவர் கருவை இவ்வளவு இலகுவாக சொல்லி முடிப்பாரா என சிந்திக்கிறேன்…

இப்பொழுது இது போன்ற கதைகள் வருகிறதா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்கட்டும். வாசகர்கள் உள்ளார்களா ?

இது எல்லாம் நமக்கு எதுக்கு, படிக்க (இது போன்ற) பிரசித்தி பெற்ற நாவல்கள் கடல் போல், ஏற்கனவே உள்ளது, முத்தெடுத்து மகிழ்வோம் !

அன்புடன்,

இந்தப் பதிவைப் படிக்கும் வலைபதிவாளர்களுக்கும் ஒரு வேண்டுகோள்: ஒருமுறை விசிறி வாழை படித்துப் பாருங்களேன்.

விசிறி வாழை PDF நூலின் official பிரதிhttp://tamilvu.org/library/nationalized/pdf/87-saavi/visirevalzai.pdf.

நன்றி ஓஜஸ்!

காதல் பேச்சு

 

காதல் பேச்சு –

எழுதியவர் அந்தக் காலத்து எழுத்தாளர் எஸ்.வி.வி.

 

காதல் பேச்சு காதுக்குக் காது வைத்த மாதிரி இருக்கும். வேறு ஒருவர் காதிலும் படும்படியாக இராது.

கோபப்பேச்சோ அதற்கு நேர் எதிரிடையாக இருக்கும். புருஷன் பெண்ஜாதிகளுக்குள் இருந்தாலும் ஊரைக் கூட்டும். மாம்பலத்தில் பேசினால் மயிலாப்பூர் அதிரும்.அது அந்தப் பேச்சின் இயல்பு. பரீட்சார்த்தமாக ‘உனக்கு புத்தி இருக்கிறதா? இல்லையா? உப்புப் போட்டுத் தின்கிறாயா? இல்லையா? என்று மெள்ளச் சொல்லிப் பாருங்களேன், சுவாரஸ்யப் படுகிறதா என்று! படாது. அது மேல் ஸ்தாயியில் இருக்க வேண்டிய பேச்சு. அதனால் என்ன ஊர் கூடட்ட்டும், அது அப்படித்தான் கிளம்பும்.

 

உலகத்தில் கோடான கோடி ஜனங்களும் காதலர்களும் இருக்கிறார்களே! இதுவரையில் எங்கேயாவது காதலர்கள் என்ன பேசிக்கொள்ளுகிறார்கள், எப்படிப் பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று யாராவது கேட்டிருப்பார்களே? இருக்கவே மாட்டார்கள்.

 

ஜனங்கள் நிறைந்த பனகல் பார்க்கைப் போன்ற இடமாகவே இருக்கட்டும். இருவர்களும் ஒரு சிமிட்டி பெஞ்சின் மேல் போய் உட்கார்ந்தார்களானால் இந்த உலகத்தையே மறந்துவிடுவார்கள். யார் வருகிறார்கள், யார் போகிறார்கள், என்ன நடக்கிறது, ரேடியோவில் வீணையா, வாய்ப்பாட்டா என்று அவர்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா? தெரியாது. பெண்ணின் பேச்சிலும் முக உல்லாசத்திலும் ஆண் அழுந்திக் கிடப்பான். ஆணின் பேச்சிலும் அவன் அசடு தட்டும் மூஞ்சியிலும் பெண் லயித்து நிற்பாள். எப்பொழுதும் பெண்தான் கெட்டிக்காரி. இம்மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் ஆண் மூஞ்சி அசடு வழியும். பெண் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் அமுக்கி வைத்துக்கொண்டு ஆட்டம் காட்டிக் கொண்டிருப்பாள்.

 

இப்படி உலகத்தையே மறந்து இருவர்களும் சல்லாபமாய்ப் பேசிக் கொள்ளுகிறார்களே! குறுக்கும் நெடுக்கும் யதேச்சையாய் எத்தனை பேர்கள் போகிறவர்கள்? இவர்கள் நிலைமையைப் பார்த்து என்ன பேசிக் கொள்ளுகிறார்கள் என்று காதில் வாங்க வேண்டுமென்றே குறுக்கும்  நெடுக்கும் போகிறவர்கள் எத்தனை பேர்கள்? இவர்கள் காதில் அரைக்கால் பேச்சாவது விழுமோ? துளிக்கூட விழாது. அதுதான் காதல் பேச்சின் இயல்பு.

குஷி கிளம்பும் காலத்தில், புருஷன் பெண்ஜாதியை ‘என் கண்ணே! என் மூக்கே! தேனே, பாலே, சர்க்கரைக் கட்டியே, என் கட்டெறும்பே!’ என்று இம்மாதிரி கொஞ்சுகிறானா என்று யாராவது கண்டதுண்டோ? யார் தெரிந்து கொள்ள முடியும் அவரவர்கள் கொஞ்சல் அவரவர்களோடு பிறந்து காற்றில் பறந்து போகிறது. நாடகத்திலும் சினிமாவிலும் அவைகளை நாம் கேட்கிறோம்.

அதைத் தவிர நிஜ உலகத்தில் அவைகளை நாம் கேட்க முடியுமோ?

‘என் கட்டெறும்பே?’ என்று நான் சொன்னதைப் பார்த்துச் சிலர் சிரிக்கலாம். ‘அப்படி ஒரு கொஞ்சலா?’ என்று பலர் நகைக்கலாம். ஆனால், ‘இவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது? நம்மா வீட்டுக்காரர் இவரிடத்தில் போய் ‘அசட்டுப் பிசட்டென்று சொல்லிக் கொள்கிறார் என்ன?’ என்று நினைக்கிறவர்களும் அநேகம் பேர் இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

அது போகட்டும். ‘என் கட்டெறும்பே!’ என்பது கொஞ்சலில் சேர்த்தியில்லையோ?

கமலா என்று ஒரு பெண் பாவாடை கட்டிக்கொள்ளத் தெரியாமல் மூக்கு ஒழுகிக் கொண்டிருந்த காலம் முதல் அவளை எனக்குத் தெரியும். நான் அவளை எப்பொழுதும் பரிகாசம் செய்து கொண்டிருப்பேன்.

‘கமலா, உனக்கு அறுபது வயதில் சிறு பிள்ளையாய் ஒரு புருஷனைப் பார்த்து வைத்திருக்கிறேன். ரொம்ப அழகாயிருப்பான். தடியை ஊன்றிக் கொண்டு கூனிக் கூனி இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பான்…..’

‘போங்க மாமா! நீங்கள் எப்பொழுது பார்த்தாலும் இப்படித்தான்’.

‘அய்யோ, நான் போய் சொல்லுகிறேன் என்றா நினைக்கிறாய்? நிச்சயமாய்ப் பார்த்து வைத்திருக்கிறேன், குழந்தை மாதிரி வாயில் ஒரு பல் இராது…’

 

‘அய்யய்யோ! அய்யோ! போங்க மாமா! நீங்கள் இப்படியெல்லாம் பேசினால் எனக்குக் கெட்ட கோவம் வரும். நான் போய்விடுவேன். இங்கு இருக்க மாட்டேன்’.

‘நிஜமாய்த் தான் சொல்லுகிறேன், கமலா. உனக்கு வைரத்தோடு, வைர லோலாக்கு, ஸ்வஸ்திக் வளையல் எல்லாம் போடுவான். கமலா கமலா என்று தடியை ஊன்றிக்கொண்டே கையால் இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு நொண்டி, நொண்டி, உன் பின்னாலே ஓடுவந்து கொண்டிருப்பான்…..’

‘அய்யய்யோ, போதுமே, மூடுங்களேன் வாயை!’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலே சொல்லவொட்டாமல் என் வாயை அழுத்திப் பொத்துவாள்.

கமலாவுக்கு பதினாறு வயதாகி, சமீபத்தில் கல்யாணம் நடந்தது. புருஷன் சின்னஞ்சிறு பிள்ளை. நன்றாய்ப் படித்தவன். சம்பாதிக்கிறான். ரொம்பவும் அழகாயிருப்பான். அப்பேர்ப்பட்ட புருஷன் கிடைத்தானே என்று கமலாவுக்கு ரொம்பப் பெருமை.

கல்யாணமாகி ஆறேழு மாதங்களாகியும் இப்பொழுதுதான் அவளைப் பார்த்தேன். எனக்கு நமஸ்காரம் செய்தாள்.

புதுக் கல்யாணப் பெண்ணின் முகத்தில் தாண்டவமாடும் பிரசன்னமும் ஆனந்தமும் அவள் முகத்தில் பிரதிபலித்தன. சந்தோஷகரமான முகத்தைப் பார்க்கவேண்டுமென்றால் புது மஞ்சள் பூச்சு அழியாத திருமங்கல்யத்துடன் விளங்கும் பெண்ணையும், பரீக்ஷை தேறிக் காலேஜுக்குப் போகும் பெருமையில் இருக்கும் பிள்ளையையும் பார்க்க வேண்டும். எனக்கு ஆனந்தத்தைத் தரக்கூடிய காட்சி, அவைகளுக்கு மானமாய் மற்றொன்றில்லை.

‘கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு விட்டாயா கமலா?’ என்றேன்.

ஒரு பதிலும் பேசாமல் வெட்கத்தோடு தலை குனிந்து நின்றாள்.

‘நான் உனக்குப் பார்த்து வைத்திருந்த அறுபது வயது பிள்ளைக்கு ‘டும்கி’ கொடுத்துவிட்டு கல்யாணம் செய்து கொண்டு விட்டாயே?’

‘உட்காரு கமலா’ என்றேன். அவள் தயங்கினாள்.

‘அய்யோ, என்ன இப்படி வெட்கப்படுகிறாயே? உட்காரு’ என்றேன். தலையைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டே நாற்காலியின் நுனியில் உட்கார்ந்தாள்.

சாதாரணக் கேள்விகளைக் கேட்டு அவள் வெட்கத்தைப் போக்கி முன்போல் சகஜமாய்ப் பேசும்படியான நிலைமையை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்று அவளுடைய மாமானார், மாமியார் மைத்துனன்மார்கள் இவர்களைப் பற்றிக் கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

‘உன் புருஷனுக்கு இப்போது என்ன சம்பளம்?’

‘அதெல்லாம் எனக்கென்ன தெரியும், மாமா?’

‘புருஷனுக்கு என்ன சம்பளம் என்று தெரியாமல் கூடவா இருக்கிறாய்?’

‘தெரியாது, மாமா!’

‘சரியாய் பத்து மணிக்க்கு ஆபீஸுக்குப் போய்விடுவான் போலிருக்கிறது?’

‘ஒன்பது மணிக்கே புறப்பட்டுப் போய்டுவார்’

‘அப்புறம் சாயந்திரம் ஐந்து மணிக்குத்தான் வருவான்?’

‘ஐந்துக்கு வரமாட்டார். ஆறுக்கும்தான் வருவா, சில நாள் எட்டு மணி கூட ஆய்விடும்’.

‘அதுவரைக்கும் நீ ‘எப்போ வருவாரோ எந்தன் கலிதீர’ என்று அவனையே நினைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாய்?’

‘போங்க மாமா’

என்னை எங்கேப் போகச் சொல்லுகிறாய்?’

‘பின்னே நீங்க இப்படியெல்லாம் பேசுகிறீர்களே!’

‘எப்படியெல்லாம் பேசுகிறேன்? உள்ளதைச் சொன்னேன். நீ அவனையே நினைத்துக் கொண்டே உட்கார்த்திருக்கிறதில்லே?’

‘இல்லை’

‘நிச்சயமாய்?’

‘நிச்சயமாய்”

‘புளுகு’

‘புளுகில்லை, நிஜம் நிஜம், நிஜம்!’

எங்களுக்குள் முன்னிருந்த சிரிப்பு விளையாட்டு, சிநேகம் ஏற்பட்டு விட்டது.

‘உன் முகத்தைப் பார்த்தால் அப்படித் தெரியவில்லையே’

‘உங்களுக்குத் தெரியும்! நீங்கள்தான் மாமியை எப்பொழுது பார்த்தாலும் நினைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருகிறீர்கள் போலிருக்கிறது!’

‘ஆமாம். உன்னைப்போல் இல்லை என்கிறேனா? நினைத்துக் கொண்டுதான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். உன் புருஷன் என்ன கோபக்காரனா? சாதாரணமாய்ச் சிரித்து விளையாடிக் கொண்டு குஷியா இருக்கிறவனா?’

‘அதெல்லாம் தெரியாது மாமா’

‘எதைக்கேட்டாலும் தெரியாது என்கிறாயே, உனக்கு என்னதான் தெரியும்?’

‘எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது மாமா! நான் போய்வருகிறேன்’

‘உட்காரு, சொல்லுகிறேன். ஒன்றும் சொல்லாமல் போகிறேன் என்கிறாய். உன் புருஷனுக்குச் சங்கீதம் தெரியுமா?

‘அது என்ன தெரியுமோ? எனக்கென்ன தெரியும், மாமா?

‘தெரியுமா என்று கேட்கிறதுதானே!’

‘நான் போய்வருகிறேன், மாமா.’

‘உட்காரு. உட்காரு. சங்கீதம் தெரிந்தவனாயிருந்தால் வலிப்பு வந்தவன் மாதிரி மூஞ்சியைக் கோண அடித்துக் கொண்டு, எப்போது பார்த்தாலும் கொய் கொய் என்று இழுத்துக் கொண்டிருப்பானே? அது கூடவா காதில் விழுந்திராது?’

‘எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது, மாமா’

‘அகமுடையானைத் தெரியுமோ, இல்லையோ?’

‘அது கூடத் தெரியாது’

‘அவனை நீ பார்த்ததே இல்லே?’

‘இல்லை’

‘யாரோ இப்போது ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் ஆபீஸுக்குப் போய்விடுவா, ராத்திரி எட்டு மணிக்குத்தான் வருவா, என்றாயே, அது யார்?’

‘அது யாரோ, தெரியாது’

கல்யாணமான புதிதில் பெண்களிடத்தில் புருஷனைப் பற்றிப் பேசினால் அவர்கள் இப்படித்தான் ‘கோணா மாணா’ என்று பதில் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். முகத்தில் மாத்திரம் அடங்காத சந்தோஷம் விளங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

‘புருஷன் பேரை எடுத்தாலே உனக்கு வாயெல்லாம் பல்லாய் போய்விடுகிறதே!’

‘மாமி பேச்சை எடுத்தால் உங்களுக்கு அப்படிப் போல் இருக்கிறது’.

‘ஆமாம் உன்னைப் போல் இல்லை என்கிறேனா? உன் புருஷன் உன்னை என்னவென்று கூப்பிடுகிறது?

‘நீங்கள் மாமியை என்னவென்று கூப்பிடுகிறது?’

‘பேரைச் சொல்லித்தான் கூப்பிடுகிறது’.

‘மற்றப் பேர்களும் அப்படித்தான் கூப்பிடுவா’

‘அதைக் கேட்கவில்லை. கமலா கமலா என்று சாதாரணமாய் கூப்பிடுகிறதுதான் இருக்கிறதே. அந்தரங்கமாய்க் கூப்பிடுகிற பேர் ஒன்று இருக்குமே?’

‘நீங்கள் மாமியை என்னவென்று கூப்பிடுகிறது?’

‘ஏ சைத்தான்!’ என்பேன்’

‘ஹோ! ஹோ! ஹோ!’ என்று இடி இடி என்று சிரித்தாள்.

‘என்னைக் கேட்டால் நான் சொன்னேனே, நீ இப்பொழுது சொல்ல வேண்டுமோ இல்லையோ?’

‘எனக்கு செல்லப்பேரு ஒன்றுமில்லை’

‘நீ சொன்னா நான் நம்புவேனா? இல்லாமல் இருக்குமா?’ எப்படிக் கூப்பிடுகிறான் சொல்லு?’

‘இல்லை மாமா’, ‘போங்க மாமா’, ‘என்னை ஒன்றும் கேட்காதீர்கள் மாமா’ என்று எவ்வளவோ சாகசங்களும், பிகுவும் பண்ணிக் கடைசியில் ‘தேள் குட்டி’ என்று கூப்பிடுகிறது’ என்று சொல்லிக் கையால் முகத்தை மூடிக் கொண்டு பிடித்தாள் ஓட்டம்.

‘ஏ தேள் குட்டி! இங்கே வா’ என்று சிரித்துக் கொண்டே அவள் பின் கத்தினேன். போனவள் போனவள் தான்.

‘கட்டெறும்புக்கு’ த் தேள் குட்டி எப்படியிருக்கிறது?

எத்தனை தரம் கமலாவென்று கூப்பிட்டாலும் ஒரு தரம் தேள்குட்டி என்று கூப்பிடுகிற சந்தோஷத்தை அவளுக்குக் கொடுக்குமா? ஆனால் வேறொருவர் அதைக் கேட்க முடியுமோ?

காதல் பேச்சுக்களே விநோதம்! வாழ்க்கையின் இனிப்புப் பூராவும் அல்லவா சிருஷ்டியில், காதலில் திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது!

*********************

2015 புத்தகக் கண்காட்சியில் நான் வாங்கிய எஸ்.வி.வி எழுதிய   ‘ஹாஸ்யக் கதைகள்’ என்ற புத்தகத்திலிருந்து. அல்லயன்ஸ் வெளியீடு.

 

 

 

 

 

காதல் பொக்கிஷம் – காதல் கதை 3

love symbol

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.

“மேடம் ஃப்ரீ தானே? இன்னிக்கு உங்களோட குப்பைத் தொட்டியை ( என் புத்தக அலமாரியின் செல்லப் பெயர்!) சரி பண்ணலாமா?” என்றார் கணவர்.

“எத்தனை புத்தகங்கள்! ஏன் இப்படிச் சேர்த்துச் சேர்த்து வைக்கிறே? படிச்சதை எல்லாம் தூக்கிப் போடக் கூடாதா? எப்படி அடைச்சு அடைச்சு வெச்சிருக்கே, பாரு! இதிலேருந்து பாம்பு, தேள் – ஏன் சிங்கம் புலி வந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை!” – என்னைக் கடிந்தவாறே புத்தகங்களை எடுத்து வெளியே வைக்க ஆரம்பித்தார். சற்று நேரத்தில் எங்களைச் சுற்றிப் புத்தக மலை.

“இதோ பாரு…இதென்ன ஃபைல்? இவ்வளவு பேப்பர்களையும் ஒரே ஃபைலில் போட்டு திணிக்க வேண்டுமா?”

புத்தக தீவுக்குள் அமர்ந்திருந்த நான் கையை மட்டும் நீட்டி, அந்த மஞ்சள் நிற பைலை வாங்கினேன். திறந்தவுடன் ‘குப்’பென்று ஓர் ஆனந்தம் உடல் முழுக்க ஹை- வோல்டேஜ் மின்சாரம் போல் பாய்ந்தது. சூழ்நிலை மறந்து, புத்தக மலைகளை ஒரே தாண்டாகத் தாண்டி, கணவரின் பக்கத்தில் போய் அமர்ந்தேன்.

என்னை விசித்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டே பைலைத் திறந்தவர், அடுத்த நொடி முகம் மலர்ந்தார். “ஏய்! இன்னுமா இதையெல்லாம் வெச்சிருக்கே? தூக்கிப் போட்டு இருப்பேன்னு நினைச்சேன்!” என்றார்.

“சேச்சே! இதையெல்லாம் தூக்கிப் போட முடியுமா?” என்றேன். இருவருமே மௌனத்தின் வசமானோம்.

எங்களுடைய திருமணம் காதல் – கம் அரேஞ்ஜ்டு  மேரேஜ்.  இருவரும் சந்தித்து ஆறு மாதங்கள் கழித்து நிச்சயதார்த்தம். பிறகு ஆறு மாதங்கள் கழித்து திருமணம். ஆக, இந்த ஒரு வருடம் நாங்கள் காதலர்களாக இருந்தபோது பரிமாறிக் கொண்ட கடிதங்கள், வாழ்த்து அட்டைகள்தான் அந்த பைலில் இருந்தன!

வாயு வேகம், மனோ வேகம் என்பார்களே அதைவிட வேகமாக மனத் திரையில் எங்கள் ரொமான்ஸ் மலர்ந்தது.

நாங்கள் இருவரும் சென்னையில்தான் இருந்தோம். அவர் அசோக்நகர். நான் புரசைவாக்கம். ஆனாலும் தினமும் சந்தித்திக்கொள்ள முடியாது. தொலைபேசியில் (உபயம்: அவரவர் அலுவலகங்கள்) மணிக்கணக்கில் அரட்டையடிப்போம். அத்தோடு, தினம் ஒரு கடிதம், மாதம் ஒரு வாழ்த்து அட்டை என அனுப்பிக் கொள்வோம்.

“ஏய்!, இந்த கிரீட்டிங் கார்ட் பாரு…” – கணவரது குரலால், நினைவுகள் என்னும் மேகக் குவியலிலிருந்து சட்டென்று தரையிறங்கினேன்.

ஆஹா….! அவர் அனுப்பிய முதல் கார்ட்! அதின் என்னவர் ‘டு ரஞ்சனி’ என்று எழுதியிருந்தார். ‘ஐயோ! இதென்ன ஆபீஸ் கடிதமா? டியர் என்று எழுதக் கூடாதா?’ என்று செல்லமாக நான் கடிந்து கொண்டதும், அடுத்த கார்டில் ‘டியர்’ என்று எழுதினார்.

அடுத்து நான் ‘ரத்தத்தின் ரத்தமே’ ஸ்டைலில் ‘டியரஸ்ட் டியர்’ என்று தடாலடி காட்ட, ‘அம்மா, தாயே! எனக்கு இதுபோல எழுதத் தெரியாது. என்னை விட்டுடு!’ என்று அவர் சரண்டரான காட்சி கண்முன்னே வந்து நின்றது. இரண்டு பேருமே வாய்விட்டு சிரித்தோம். அப்பா! எத்தனை நாளாயிற்று, இப்படிச் சிரித்து!

ஒரு திங்கட்கிழமை – இவர் வெளியூர் போயிருந்தார். அப்போதுதான் புரிந்தது – பிரிவு என்பது எத்தனை துயரமானது என்று! தினமும் சந்தித்துக் கொள்வது இல்லை என்றாலும், டெலிபோனிலாவது பேசிக் கொள்வோம். இன்று அதுவும் முடியவில்லையே என்று நான் நொந்து நூலாகியிருந்த சமயம், தபாலில் வந்தது ‘Miss you…’ கார்ட்! அடடா… நான் அந்த வினாடி பெற்ற குதூகலம், இன்று நினைக்கையிலும் மனம் சிலிர்க்கிறது!

“ஆமா…சனிக்கிழமையே ஹைதராபாத் போறேன்னு சொல்லிட்டுக் கிளம்பினீங்க! எப்படி திங்கட்கிழமை ‘மிஸ் யூ’ கார்ட் கரெக்டா வந்தது எனக்கு?

“சனிக்கிழமை காலையிலே கார்டை போஸ்ட் பண்ணிட்டு ஊருக்குப் போயிட்டேன்….” என்றவர், “எனக்குத் தெரியும் – திங்கட்கிழமை என்னோடு பேச முடியலையேனு நீ அப்செட் ஆயிடுவேன்னு. அதனாலதான் சர்ப்ரைசா இருக்கட்டும்னு இப்படிப் பண்ணினேன்!” என்று கூறிச் சிரித்தார்.

“யப்பா….நாலு பக்கத்துக்கு ஒரு கடிதம்! எப்போ எழுதினே இதை?” என்றார் இன்னொரு கடிதத்தைக் காட்டியபடி.

எனக்கு நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது. அப்போது நான் பி.ஏ. கரஸ்பாண்டன்ஸில் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். பரீட்சை நெருங்கிய நேரம். ‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்..’ என்று அவருக்கு கண்டிஷன் போட்டு விட்டு படிப்பில் மூழ்கினேன். கஷ்டப்பட்டு ஒரு வாரம், மூன்று பரீட்சைகள் முடித்து விட்டேன். அடுத்த பரீட்சைக்கு முன்னால்  இரண்டு நாட்கள் லீவு. ‘கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டாகப் படிப்போம்’ என்று மாடிக்குப் புத்தகங்களுடன் போனால், அவர் நினைவே….! ‘ச்சே! அனாவசியமாக நானே கண்டிஷன் போட்டு, மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கிறேனே!’ – சுய இரக்கம் மேலிட்டது. ‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்..’ என்றுதானே சொன்னேன். நேர்ல வரலாமே…! என்று அவர் மேல் இருந்த கோபம் அழுகையாக மாறத் தொடங்கிய நேரம்….

என் தம்பி மூச்சிறைக்க ஓடி வந்தான். “சீக்கிரம் கீழே வா. அவர் வந்திருக்கார்!”

‘அவரா??! – தடதடவென்று மாடிப்படிகளில் இறங்கி வந்த நான், எங்கள் வீட்டுக் கூடத்தில் உட்கார்ந்திருந்த அவரைப் பார்த்துப் பரவசமானேன்.

‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்.. என்றுதானே சொன்னே? நேர்ல வரலாம், இல்லையா?’ என்றபடி என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்ட…ஆஹா இதுவல்லவோ டெலிபதி!

அன்றிரவு என் மனநிலையை அப்படியே படம் பிடித்தாற் போல உணர்ந்து, அவர் நேரில் வந்ததை பற்றியும்  எங்கள் மனநிலையின் ஒற்றுமையையும் வார்த்தைகளில்  கொட்டி நான் எழுதிய கடிதம் தான் அது.

ஒவ்வொரு கடித்தத்தின் பின்னாலும் இதைப் போன்று ஒரு இனிய நினைவு. இத்தனை வருடங்களாகியும் இருவருமே எதையும் மறக்கவில்லை என்பதுதான் ஹைலைட்!

எத்தனையோ வாக்குவாதங்கள், சின்னச்சின்ன மனஸ்தாபங்கள் என்று வாழ்க்கை எங்களைப் புரட்டி எடுத்துப் புடம் போட்டிருந்தாலும், எல்லாவற்றுக்கும் அடித்தளமாக, அடிநாதமாக ஒலித்துக் கொண்டிருப்பது – இந்த இளவயதுக் காதல்தானே!

இருட்டு அறையில் ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினால், சட்டென்று ஒரு ஒலி பரவுமே….அதுபோல எங்கள் இதயங்களில் ஒரு புது ஒளியை பரவச் செய்தன இந்தக் கடிதங்கள்!

நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த எங்கள் அன்பு இந்தக் கடிதங்களினால் மறுபடி புதுப் பொலிவைப் பெற்றது என்று சொல்ல வேண்டும்.

பழைய காதல் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாத்து வைப்பதும், அவ்வப்போது அவற்றை எடுத்துப் பார்த்து புதுப்பித்துக் கொள்வதும் கூட  ரொமான்ஸ் ரகசியங்களில் ஒன்று என்பது புரிந்தது.

 

2004 ஆம் ஆண்டு அவள் விகடன் ‘ரொமான்ஸ் ரகசியம்’ பகுதியில் வெளியான என் கட்டுரை.

 

காதல் கதை – 1

 

காதலர் தினம் – காதல் கதை 2