நானே என்னைத் தொலைத்த கதை!

 

ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் ஆர்ட் ஆப் லிவிங் க்ரியா வகுப்புகள் எங்கள் வீட்டிலிருந்து சுமாராக ஒரு மூன்று கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு பள்ளியில் மாலை 6 மணியிலிருந்து 8 மணிவரை நடக்கும். தினமும் வீட்டில் நாங்கள் பழகுவது ஷார்ட் க்ரியா. வாரம் ஒருநாள் இந்த லாங் க்ரியா நடக்கும். என் கணவரோ, என் பிள்ளையோ என்னைக் கொண்டுபோய் விடுவார்கள். முடிந்ததும் அழைத்து வருவார்கள். இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் இந்தப் பதிவு எழுதும் அவசியமே வந்திருக்காதே!

 

ஒவ்வொரு வாரம் வேறுவேறு நடத்துனர்கள் வருவார்கள். நான் தொலைந்து போனதற்கு முந்தின வாரம் வந்த நடத்துனர் க்ரியா ஆரம்பிப்பதற்கு முன் எங்களுக்கு நிறைய பயிற்சிகள் கொடுத்தார். வெகு சில நடத்துனர்கள்தான் இப்படி செய்வார்கள். சிலர் நாங்கள் போய் உட்கார்ந்த உடனேயே க்ரியாவை ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

 

இந்த உற்சாக நடத்துனர் எங்களை நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து கண்ணை மூடிக்கொண்டு கைகளை நீட்டிக்கொண்டு வேறிடத்திற்கு நகரச் சொன்னார். நாங்கள் கொஞ்சம் தயங்கியவுடன் அவர் சொன்னார்: ‘உங்களில் நிறைய பேர்கள் ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து பழகியிருப்பீர்கள். உங்களை உங்களது வசதியான இடங்களிலிருந்து எழுப்புவதுதான் என் உத்தேசம்’ என்றார் ஒரு இடக்கான புன்னகையுடன். அவர் சொன்னது ரொம்பவும் உண்மை. நானும் இதை பலமுறை கவனித்திருக்கிறேன். சிலர் எப்போதும் ஒரே இடத்தில்தான் உட்காருவார்கள். நாம் தப்பித்தவறி அவர்கள் இடத்தில் உட்கார்ந்து விட்டால், ஏதோ பணம் கொடுத்து முன்பதிவு – அதுவும் நிரந்தமாக – செய்திருப்பது போல நம்மை எழுப்பிவிட்டுவிடுவார்கள்.

 

வேறு இடத்திற்கு நாங்கள் நகர்ந்தவுடன், அங்கிருந்தபடியே சில பயிற்சிகளை சொல்லிக் கொடுத்தார். பிறகு மறுபடியும் பழைய இடத்திற்கே வரச் சொன்னார் – கண்களை மூடியபடியே. ‘நில்லுங்கள்’ என்றார். எங்கள் பழைய இடத்திற்கு வந்தோமா என்றே தெரியவில்லை. எங்கிருந்தோமோ அங்கேயே உட்கார்ந்து க்ரியாவை செய்ய வைத்தார். க்ரியா முடிந்து கண்களைத் திறந்தபோதுதான் நாங்கள் முதலில் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து எங்கெங்கோ வந்துவிட்டோம் என்று தெரிந்தது. எல்லோரும் அவரவர்கள் முதலில் உட்கார்ந்த இடத்திற்குச் சென்று எங்கள் உடமைகளை (பர்ஸ், செல்போன் etc., etc.,) எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தோம் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று சந்தேகத்துடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடியே!

 

சிலர் அவசர அவசரமாக தங்கள் கைப்பைகளைத் திறந்து தங்கள் உடமைகளை சரி பார்த்தார்கள். ‘இங்கு யாரும் திருடர்கள் இல்லை; பயமில்லாமல் நீங்கள் வீட்டிற்குப் போகலாம்’ என்றார் எங்கள் நடத்துனர் அவர்களைப் பார்த்து. அசடு வழியச் சிரித்தபடியே வெளியேறினார்கள் அவர்கள். அவர்களைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லை. நமது உடைமைகளின் மீது கவனம் இருக்கும்போது க்ரியாவில் மனதை செலுத்த முடியுமா? எனக்கும் மனது சற்று அடித்துக்கொண்டது. ஆனாலும் க்ரியா ஆரம்பித்தவுடன் மனது அதில் லயிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. நீண்ட நேர க்ரியா என்பது சுமார் ஒருமணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஆகும். க்ரியா முடிந்தவுடன் அப்படியப்படியே படுத்துக் கொண்டு விடுவோம். அந்த நிலையிலிருந்து வெளியே வரவே முடியாது. உடம்பு லேசாகி பறப்பது போல இருக்கும். நம்மைச் சுற்றி ஒரு எனெர்ஜி பரவியிருப்பதை உணர முடியும். அந்த நிலையை சொற்களில் வர்ணிக்க முடியாது. உணர்ந்து பார்க்க வேண்டும். சரி, நம் கதைக்கு வருவோம்.

 

அவர் செய்தது ரொம்பவும் சரியே. நாம் நமது கம்ஃபர்ட் Zஓனில் இருந்து வெளியே வர விரும்புவதேயில்லை. நான் இன்னொரு இடத்திலும் இப்படி சிலர் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மல்லேஸ்வரம் யதுகிரி யதிராஜ மடத்தில் உபன்யாசம் கேட்கப் போவேன். அங்கு சில மாமிகள் எல்லா  உபன்யாசங்களுக்கும் வருவார்கள். அவர்களுக்கென்று சில இடங்கள் இருக்கும். அதுவும் வேளுக்குடி திரு கிருஷ்ணன் ஸ்வாமியின் உபன்யாசம் என்றால் எள் போட்டால் எள் விழாது. கூட்டத்தில் நசுங்கி எண்ணைய் ஆக வழியும். அத்தனை கூட்டம். பெரும்பாலும் பெண்கள் தான். ஒருமுறை நான் சற்று முன்னால் போய்விட்டேன். ஓரிடத்தில் வசதியாக உட்கார்ந்து கொண்டேன். சற்று நேரத்தில் ஒரு மாமி வந்தார். என்னைப்பார்த்தார். அருகில் வந்து ‘இது நான் உட்காரும் இடம். எழுந்திருங்கள்’ என்று சொல்லி என்னை தூக்கி தள்ளாத குறையாக எழுப்பிவிட்டு விட்டார்!

 

மறுபடி நம் கதைக்கு வருவோம். அடுத்த வாரம் சனிக்கிழமை. அந்த நடத்துனரே வந்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால் உடைமைகளின் மேல் மனது செல்வதால் ரொம்பவும் புத்திசாலித்தனமாக என் கணவரிடம் எல்லாவற்றையும் – மொத்தமாக என் கைப்பையை கொடுத்துவிட்டு – நான் உள்ளே நுழைந்தேன். என்னை இறக்கி விட்டுவிட்டு உடனே இவர் கிளம்பிவிட்டார். பள்ளி முழுவதும் அலங்காரம் வண்ண வண்ண விளக்குகள். இது என்ன என்றைக்கும் இல்லாமல் பள்ளி விழாக் கோலம் பூண்டிருக்கிறதே என்ற யோசனையுடன் படி ஏறிப் போனேன். என்னைக் கண்ட காவலாளி (வாராவாரம் பார்க்கிறாரே) ‘இன்னிக்கு எங்க ஸ்கூல்ல ஆண்டு விழா. அதனால க்ரியா வகுப்பு இங்க இல்ல. மெயின் ரோடுல ஒரு வீட்டுல நடக்குது. எனக்கு சரியா விவரம் தெரியல. நீங்க யாருக்காவது போன் செய்து கேளுங்க!’ என்றார். அடக்கடவுளே! போனவாரம் இதைச் சொல்லவே இல்லையே!

 

இப்போ எங்கே போவது? கையில் போன் இல்லை. யாரிடம் கேட்பது? சரி வீட்டிற்கே போகலாம் என்றால் என் கணவர் ஏதோ வாங்கவேண்டும்; பிக் பஜார் போய்விட்டு வருகிறேன் என்று சொன்னார். வீட்டு சாவி அவரிடம். முதலில் பணம் இல்லையே கையில். எப்படிப் போவது? உடனே ‘பல்பு’ எரிந்தது. நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்த இன்ஸ்டிடியூட் சுமார் ஒரு கி.மீ தூரத்தில் இருந்தது. அங்கு போனால் யாராவது இருப்பார்கள். கொஞ்சம் பணம் வாங்கிக் கொண்டு கணவருக்கும் போன் செய்து சொல்லிவிடலாம்.. அதற்குள் கணவரும் வந்துவிடுவார் என்று நடக்க ஆரம்பித்தேன். என் அதிர்ஷ்டம் இல்லை – துரதிர்ஷ்டம்  இன்ஸ்டிடியூட் பூட்டி இருந்தது. என்ன செய்வது?

 

முன்பு ஒருதரம் இது போல தொலைந்தபோது கணவர் சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது. ‘கையில காசு இல்லேன்னா என்ன? ஒரு ஆட்டோவ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வரது. வீட்டுக்கு வந்து காசு கொடுக்கலாமே!’ சட்டென்று ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்தேன். வீட்டிற்கு வந்தேன். கடவுளே! கணவர் வீட்டிற்கு வந்திருக்க வேண்டுமே! வீட்டு சாவியும் கையில் இல்லையே! பரவாயில்லை. பக்கத்து வீட்டில் ஒரு சாவி கொடுத்து வைத்திருப்போம். அதை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவாறே ஆட்டோவிலிருந்து கீழே இறங்கி மாடிக்குப் போகிறேன். நல்லகாலம் என் கணவர் அப்போதுதான் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். ‘என்ன, பின்னாலேயே வந்துட்ட?’ என்றவரிடம் மூச்சு இரைக்க இரைக்க ‘காசு கொடுங்கோ அப்புறம் வந்து கதை சொல்றேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு காசை வாங்கிக் கொண்டு போய் ஆட்டோக்காரரிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன், வெற்றிகரமாக!

 

இப்போதெல்லாம் காசு இல்லாமல் வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதேயில்லை. கூடவே அலைபேசியும்!

கான்டாக்ட் லென்ஸ் பாதுகாப்பு

contact lens

 

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 27

கான்டாக்ட்  லென்ஸ்கள் எப்படி உபயோகத்துக்கு வந்தன என்பது பற்றி கடந்த பதிவுகளில் பார்த்தோம். கான்டாக்ட் லென்ஸ்களை பயன்படுத்தும்போது கவனிக்க வேண்டிய விஷயங்கள் பற்றி இந்த வாரம் பார்க்கலாம்.

நீங்கள் பயன்படுத்துவது மென்மையான (soft) லென்ஸ்களா, அல்லது கெட்டியான(hard) லென்ஸ்களா என்பதைப் பொறுத்து சுத்தம் செய்வதும் அமைகிறது. மென்மையான லென்ஸ்கள் வெகு விரைவில் காற்றிலும், சுற்றுப்புறத்திலும் இருக்கும் மாசுகளை இழுத்துக்கொள்ளும். இவை மட்டுமல்ல; நம் கண்ணீரில் இருக்கும் புரதச்சத்து கூட இந்த லென்ஸ்களின் மேல் படியக் கூடும். தினமும் இவைகளை சுத்தம் செய்வதன் மூலம் இந்த வகைப் படிமங்களை நீக்கலாம். உங்கள் கண்களிலிருந்து இந்த லென்ஸ்களை வெளியில் எடுக்கும் ஒவ்வொருமுறையும் திரும்ப அணிவதற்கு முன் கட்டாயம் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். இதற்கென்றே கிடைக்கும் சிறப்பு திரவங்களின் மூலம் சுத்தம் செய்யலாம்.

சில அடிப்படையான சுத்தம் செய்யும் முறைகளைப் பார்க்கலாம்:

  • உங்கள் கைகளை முதலில் சுத்தம் செய்துகொள்ளுங்கள். அசுத்தமான கைகளுடன் லென்ஸ்களை தொட்டால் உங்கள் கைகளில் இருக்கும் அழுக்கு அவைகளில் படியும்.
  • ஒரு கண்ணில் இருக்கும் லென்ஸை வெளியில் எடுத்து இன்னொரு உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
    சுத்தம் செய்ய உதவும் திரவத்தில் இரண்டு மூன்று சொட்டு லென்ஸின் வெளிபரப்பில் விடவும்.
  • ஆட்காட்டி விரலால் இந்த திரவத்தை லென்ஸ் முழுவதும் பரவுமாறு மென்மையாக ஒரு நிமிடம் தடவவும்.
    மறுபடியும் சுத்தம் செய்யும் திரவத்தாலேயே லென்ஸை கழுவி அதன் பெட்டியில் வைக்கவும்.
  • தண்ணீரால் ஒரு பொழுதும் மென்மையான லென்ஸ்களை கழுவாதீர்கள்.
  • லென்ஸ் வைக்கும் பெட்டியிலும் சுத்தம் செய்யும் திரவத்தை நிரப்பவும். அதற்குள் லென்ஸ் -ஐ வைக்கவும்.
  • ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக திரவத்தை நிரப்புங்கள்.
  • இன்னொரு லென்ஸையும் இதே போல சுத்த செய்யுங்கள்.

தொடர்ந்து படிக்க : நான்குபெண்கள்

உயிருடன் கண்தானம் 

பார்வையற்றோருக்குப் பார்வை

312px-Braille_closeup

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 19

 

என் தோழியின் மகன் தனது பள்ளியில் கொடுத்திருந்த ஒரு craft வேலையை செய்து கொண்டிருந்தபோது அவனது தங்கை ஓடிவந்து அண்ணாவின் மேல் விழ, அவன் கையில் இருந்த ஊசி அவள் கண்ணினுள் போய்விட்டது! நல்லவேளை, உடனடியாக சிகிச்சை கொடுத்ததால் கண் பார்வை காப்பாற்றப்பட்டது.

 

எவ்வளவு பேருக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் அமையும்? பார்வை போனால் போனதுதான். அவர்களின் வாழ்க்கையே அவ்வளவுதான் என்றிருந்த காலம் போய்விட்டது. கண் பார்வையிழந்தவர்கள் ப்ரெயில் முறையில் இப்போது எல்லோரையும் போல படிக்க முடியும். அது மட்டுமல்ல; கார் ஓட்டமுடியும், புகைப்படங்கள் எடுக்கலாம் இன்னும் நிறைய செய்யலாம். இவற்றிற்கெல்லாம் வழி வகுத்துக்கொடுத்துள்ள தொழில் நுட்பத்திற்கு நன்றி!

 

ப்ரெயில் முறை பற்றி எல்லோருமே கேள்விப் பட்டிருப்போம். இதைக் கண்டுபிடித்தவர் லூயி ப்ரெயில் என்கிற பிரெஞ்சுகாரர்.

 

நான்கு வயது சிறுவனாய் இருந்தபோது, செருப்பு தைக்கும் தனது தந்தையின் பெரிய ஊசியை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அந்த தடிமனான ஊசி அவர் கண்ணைக் குத்தி விட்டது. ஒரு கண் பார்வை போயிற்று. அந்தக் கண்ணில் உண்டான தொற்று சில மாதங்கள் கழித்து இன்னொரு கண்ணிற்கும் பரவி முழுப் பார்வையும் போய்விட்டது. பார்வை போய்விட்டாலும், படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவரிடம் நிறைய இருந்தது. கண் பார்வை இழந்தவர்கள் படிக்க ஏதாவது ஒரு வழி கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று யோசித்தார். பலரிடமும் பேசினார். என்ன செய்யலாம் என்று எல்லோரிடமும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

 

என்ன செய்தார் என்று அறிய : நான்குபெண்கள்

சோம்பேறி கண்!

eyes

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 18

சோம்பேறி கண் எனப்படும் பார்வை தெளிவின்மை (amblyopia)

ஒருநாள் பக்கத்துவீட்டிற்கு சென்றபோது அவர்கள் குழந்தை டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. குழந்தையைப் பார்த்த எனக்கு அதிர்ச்சி. ஒரு கண்ணிற்கு மட்டும் ஒரு பிளாஸ்டர் போட்டு மறைத்திருந்தது. ‘என்ன ஆச்சு? கண்ணில் அடிபட்டு விட்டதா?’ என்றேன் கொஞ்சம் படபடப்புடன். 6 வயதுப் பிள்ளை. கொஞ்சம் வால் என்றாலும் கண் ஆயிற்றே!

குழந்தையின் அம்மா சொன்னார்: ‘இல்ல மாமி. லேசி ஐஸ் (lazy eyes). ஒரு கண்ணால் மட்டும் அதிகமாகப் பார்க்கிறான். இன்னொரு கண்ணில் சரியான பார்வை இல்லை. ஒரு கண் நார்மலாகவும், இன்னொரு கண் பலவீனமாகவும் இருக்கிறதாம். அதனால் தினமும் அரைமணி நேரம் நார்மலாக இருக்கும் கண்ணை பிளாஸ்டர் போட்டு மறைத்து இன்னொரு கண்ணால் பார்க்க சொல்லியிருக்கிறார் கண் மருத்துவர்’.

மனிதர்கள் மொத்தமாக சோம்பேறிகளாக இருப்பார்கள், கண் மட்டும் சோம்பேறியாக இருக்குமா? இதென்ன புதிதாக இருக்கிறதே என்று இணையத்தில் தேட ஆரம்பித்தேன். நான் படித்தவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.

குழந்தைகளை அதிகம் பாதிக்கும் இந்த பார்வை தெளிவின்மையில் ஒரு கண்ணில் மட்டும் பார்வை (பிம்பங்கள்) சரியாக உருவாவதில்லை. அதாவது ஒரு கண்ணில் தெளிவான பார்வையும் இன்னொரு கண்ணில் ‘மசமச’ வென்று (குறைவான) பார்வையும் இருக்கும். இப்படிப்பட்ட நிலை இருக்கும் ஒரு குழந்தையின் மூளை, சரியாக பார்வை இல்லாத கண்ணில் விழும் தெளிவற்ற பிம்பத்தை அலட்சியப்படுத்திவிடுகிறது. மூளையின் பார்க்கும் சக்தியும் அந்த கண்ணில் வளராமல் போகிறது. இந்த ஆம்ப்ளியோபியா-வை கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டால் ஒரு கண்ணில் பார்வை இழப்பு நேருகிறது. இந்த நிலையை கண்ணாடிகள் மூலமாகவோ, காண்டாக்ட் லென்ஸ் மூலமாகவோ சரி செய்ய முடியாது. இது மூளையில் ஏற்படும் நரம்புக் கோளாறு.

இந்த நிலை எப்படி ஏற்படுகிறது?

தொடர்ந்து படிக்க : நான்குபெண்கள்

கண்களுக்கு ஏற்படும் ஆபத்துக்களும் தடுக்கும் முறைகளும்

blue eyes

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 17

 

சின்ன வயதில் ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது கரி எஞ்ஜின் ரயிலில் தான் போவோம். அதுவும் பாசெஞ்ஜெர் வண்டி. ஒரு ஸ்டேஷன் விடாமல் நின்று நின்று – ஏன், யாராவது கை காண்பித்தால் கூட – நின்று ஏற்றிக்கொண்டு போகும். வெளியில் எட்டி எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டு வருவோம். ஒவ்வொருமுறையும் கண்களில் கரி விழும். அம்மாவிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வோம். ஆனாலும் அடுத்தமுறை எட்டிப் பார்ப்பது தொடரும். கண்களில் விழுந்த கரியை எப்படி எடுப்பது? அம்மா தன் புடவை தலைப்பை நாலாக மடித்து வாயில் வைத்து ஊதி, எங்கள் கண்களின் மேல் ஒத்தடம் கொடுப்பது மாதிரி வைப்பாள் – பல தடவை. இளம் சூடு கண்களில் பரவும். அப்படியும் சரியாகவில்லை என்றால் குடிப்பதற்கென்று கொண்டு வந்திருக்கும் நீரில் கண்களை அலம்பி விடுவாள். கொஞ்ச நேரத்தில் கண் சரியாகிவிடும்.

அந்தக் காலத்தில் காற்றில் அவ்வளவு மாசு தான் இருந்தது. ஆனால் இப்போது? வண்டியில் போக வேண்டாம். நடந்து போனாலே கண்களில் தூசி வந்து விழும் அபாயம் இருக்கிறது. ஒரு வண்டி நம்மைக் கடந்து சென்றால் தெருவில் கொட்டிக் கிடக்கும் அத்தனை தூசியும் மேலெழும்பி கண்களை மறைக்கும்.

கண்களுக்கு வரும் ஆபத்துக்கள்:

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

வெள்ளெழுத்து என்றால் என்ன?

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 16

பல வருடங்களுக்கு முன் என் உறவினர் ஒருவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வைத்திருந்தார். காலையில் செய்தித்தாள் வந்தது. சோபாவில் அவர் உட்கார்ந்திருந்தார். செய்தித்தாள் கிட்டத்தட்ட அவரது கைகள் எவ்வளவு நீளுமோ அத்தனை தூரத்தில் இருந்தது. ‘என்ன இவ்வளவு தூரம் வைத்துக் கொண்டு படிக்கிறீர்கள்?’

‘இல்லையே, சரியாத்தான் வைச்சுண்டு படிக்கிறேன்…!’

‘டாக்டர் கிட்டே போய் செக்கப் பண்ணிக்குங்க. வெள்ளெழுத்து வந்திருக்கும்’ என்றேன்.

‘சேச்சே! அதெல்லாம் இருக்காது. எனக்கு நன்றாக படிக்க முடியறதே!’

‘ஆனால் எவ்வளவு தூரத்தில் வைத்துப் படிக்கிறீர்கள், பாருங்கள்…’

அவர் தனக்கு கண் குறை இருக்கும் என்று ஒத்துக் கொள்ளத் தயாராகவே இல்லை. நம் ஊரில் இப்படித்தான். ‘எனக்கு எதுவும் வராது’ என்ற எண்ணம் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது.

யாருக்கும் எதுவும் வர வேண்டாம் என்றுதான் எல்லோருமே பிரார்த்திக்கிறோம். ஆனால் மனித உடம்பு தானே. அதுவும் வயதானால் சில கோளாறுகள் வரும். உடனடியாக கவனித்தால் ஆரம்பத்திலேயே குணப்படுத்தலாம்.

உடலுக்கு வயதாவதை தலையில் தோன்றும் நரை காண்பிப்பது போல கண்ணுக்கு வயதாவதை இந்த வெள்ளெழுத்து காட்டுகிறது.

 

இதன் அறிகுறிகள் என்ன? தொடர்ந்து படிக்க : நான்குபெண்கள்

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 15

கண்கள் எப்படி வேலை செய்கின்றன?

blue eyes

 

 

 

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 11

மனிதக் கண்கள் எப்படி வேலை செய்கிறதோ அதே போலவே காமிராவும் வேலை செய்கிறது. நாம் பார்ப்பது நம் கண்களின் வழியே ஒரு செய்தியாக நமது மூளைக்குச் (ஆகிஸிபிடல் கார்டெக்ஸ் பகுதி) செல்லுகிறது. அங்கு அந்த செய்தி மூளையினால் – நீள, அகலங்கள், குறுக்கு, நெடுக்குத் தோற்றங்கள், வண்ணங்கள் என்று எல்லாம் – அலசப்பட்டு நாம் பார்க்கும் பொருளை நம்மால் அறியமுடிகிறது. பொருளை அறிவதோடு மட்டுமல்ல; அது அசைகிறதா? சின்னதா? பெரியதா? நாலு கால்களா, இரண்டு கால்களா, என்று சகலத்தையும் நமது கண்கள் மூலம் நமது மூளை அறிந்து இந்த விளக்கங்களையும் அந்தப் பொருளின் வடிவத்துடன் ஒரு இடத்தில் சேர்த்து வைக்கிறது. அதே பொருளை மறுபடி பார்க்கும்போது – அட! இது எதிர் வீட்டு நாய்! – என்று நம் மூளை சொல்லுகிறது. நமது பொது அறிவுத் திறன் 80% நமது கண்களின் மூலமே வளர்கிறது.

 

camera

 

நமது கண்களுக்கும் காமிராவிற்கும் இருக்கும் ஒற்றுமைகள் வேற்றுமைகள் இரண்டுமே நம்மை அசத்தும்.

நமது கண்கள், காமிரா இரண்டிலும் லென்ஸ் இருக்கிறது. இரண்டு லென்ஸ்களுமே ஒரே மாதிரியான குவி லென்ஸ். பூதக் கண்ணாடியில் இருக்கும் ஒருங்கிணைப்பு லென்ஸ் போன்ற அமைப்பு கொண்டது.

தொடர்ந்து படிக்க: நான்குபெண்கள்

 

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 10

 

 

நமக்குள் ஒரு கேமிரா!

blue eyes

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 10

‘பறவையை கண்டான் விமானம் படைத்தான்

பாயும் மீன்களில் படகினைக் கண்டான்

எதிரொலி கேட்டான் வானொலி படைத்தான்..’

என்று பாடிக் கொண்டே போகும்போது மனிதன் மட்டும் பிற பொருட்களைப் பார்த்து மற்றவற்றை படைத்தானா? இறைவனின் மிகச்சிறந்த படைப்பான மனிதனிடமிருந்து எதுவுமே உண்டாகவில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது, இல்லையா?

ஏன் இல்லை? நம் கண்களைப் பார்த்துத்தான் கேமிரா படைக்கப்பட்டது என்று பெருமை பட்டுக் கொள்ளலாம்.

நாம் கண் என்று சொல்வது புருவம், இமை, இமைக்குள் காணப்படும் வெண்மைப் பகுதி (Sclera), இதன் மேல் படர்ந்திருக்கும் கஞ்சங்டைவா எனப்படும் மெல்லிய திசு, ஐரிஸ் எனப்படும் கண்ணின் வண்ணப் பகுதி, இதற்கு நடுவில் சிறு துளை ‘பாப்பா’ (pupil) இவையே.

ஐரிஸ் நீலம், பச்சை, பிரவுன், கருப்பு என்று பல வண்ணங்களில் இருக்கும். நம் தோலின் அடியில் இருப்பது போலவே கண்களிலும் இந்த நிறத்தைக் கொடுக்கும் மெலனின் என்ற நிறமி இருக்கிறது.

‘பாப்பா’ என்று பெயர் தானே தவிர இது செய்யும் காரியங்கள் எல்லாமே பெரியவை. இதன் வழியாகத்தான் நாம் பார்க்கும் காட்சிகள் மூளைக்கு செல்லுகின்றன.  ஐரிசை மூடி இருக்கும் படலம் தான் கார்னியா. வண்ணமில்லாமல் இது இருப்பதற்கு காரணம் இங்கு இரத்தக் குழாய்கள் இல்லை.

மனித கண்களைப் பற்றி மேலும் படிக்க :இங்கே

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 8

‘உங்கள் உடல் இறப்பினால் மடிய வேண்டியதில்லை’

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 8

 

ஆகஸ்ட் 6 ஆம் தேதி உலக உறுப்பு தான தினம். அதையொட்டிய சிறப்புப் பதிவு இது.

ஒரு பெரிய பணக்காரர். 71 வயதானாலும் திடகாத்திரமாக, நோய்நொடி எதுவுமில்லாமல் வாழ்ந்து வந்தார். திடீரென்று அவருக்குத் தான் இறந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம் வந்துவிட்டது. தான் இனிமேல் ரொம்ப காலம் இருக்க மாட்டோம் என்கிற பயம் அவரை ரொம்பவும் துன்புறுத்தியது. ஒரு மன நல மருத்துவரை அணுகினார். அவர் சொன்ன ஒரு வாசகம் இவருக்கு ரொம்பவும் பிடித்துப் போனது. இவருடைய பயங்களையும் போக்கிற்று.

அந்த வாசகம் தான் ‘உங்கள் உடல் இறப்பினால் மடிய வேண்டியதில்லை’

இதைத்தான் ‘உறுப்பு தானம்’ என்கிறார்கள் மருத்துவத் துறையில்.

உறுப்பு தானம் என்றால் என்ன?

ஆரோக்கியமாக இருக்கும் ஒருவர் தனது உறுப்பின்  ஒரு பகுதியை அல்லது முழு உறுப்பை, அந்த உறுப்பு தேவைப்படும் – ஆனால் கிடைக்காமல் – இறக்கும் தருவாயில் இருக்கும் ஒருவருக்கு தானமாகக் கொடுத்து அவரை மரணத்தின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றுவதாகும்.

உறுப்பு தானம் என்பதை இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கலாம்.

  • ஒன்று உயிருடன் இருக்கும்போது செய்யும் தானம்.
  • இன்னொன்று இறந்த பின்னர் செய்வது.

உயிருடன் இருக்கும் போது தானமாக எந்தெந்த உறுப்புகளை கொடுக்கலாம்?

  • நமக்கு இரண்டு சிறுநீரகம் இருப்பதால் ஒன்றை தானமாகக் கொடுக்கலாம்.
  • நுரையீரல், குடல், கணையம், ஈரல் ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதி
  • ரத்தம்

தொடர்ந்து படிக்க: இங்கே

இந்தக் கட்டுரை நான்குபெண்கள் தளத்தில் நான் எழுதி வரும் நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி என்ற தொடரில் வருவது.

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி – 7