என்ன ஊரு இது?

NATIONAL FLAG.jpg4

 

காலைல எழுந்தா தண்ணி வருமா? மின்சாரம் இருக்குமா? ரேஷன் கடைல இன்னிக்காவது சர்க்கரை வந்திருக்குமா? – அன்றாடம் காய்ச்சிகளின் பிரச்னை இது.

என்ன ஊரு இது! வேறெங்காவது பிறந்திருக்கலாம்!

 

குண்டும் குழியுமா இருக்கிற தெருக்களில் இரு சக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு போவது தினசரி சர்க்கஸ். நாம் சாலை விதிகளை கடைபிடித்தாலும், எதிர்பாராத தருணத்தில் சின்ன சந்திலிருந்து வரும் டெம்போ. அதை ஓட்டும் விடலைப் பையனுக்கு தான் பிஎம்டபிள்யு ஓட்டுவதாக நினைப்பு. தடாலென்று இடப்பக்கம் ஒடித்து அங்கு அன்னநடை பயிலும் பாட்டியை எமதர்மனிடமிருந்து அப்போதைக்குக் காப்பாற்றி அந்தப் பெருமிதத்தில் முழு வீச்சில் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்துகிறான். தினமும் நடக்கும் நிகழ்வு என்றாலும் ஒவ்வொருமுறையும் இதயம் அலறுகிறது.

 

தான் ஒரு சுதந்திரத் தியாகி என்று செப்புப்பட்டயத்தை வாங்க படாதபாடு பட்ட ஒருவரின் நிஜ அனுபவங்களை இன்றைக்கு செய்தித்தாளில் படித்தேன். 32 வருடங்களில் அவர் தட்டிய கதவுகள் 321. அவர் ஏறி இறங்கிய படிகள் 60,000. எழுதிய கடிதங்கள் 1043. நீதி மன்ற முறையீடுகள் 2300. இப்படியாவது செப்புப்பட்டயம் தேவையா என்று தோன்றுகிறது. ‘எனக்கு உதவித்தொகை வேண்டுமென்பதற்காக இதைச் செய்யவில்லை. எனக்கு ஒரு அங்கீகாரம், மற்றும் மரியாதை வேண்டும் என்பதற்காக இத்தனை அலைச்சல்கள்’ என்கிறார் 85 வயதான, மும்பையை சேர்ந்த கௌர் ஹரி தாஸ். இவரது இந்த தொடர் முயற்சி திரைப்படமாக வெளிவந்திருக்கிறது. திரு அனந்த் மகாதேவனின் இயக்கத்தில். கௌர் ஹரி தாஸ் ஆக திரு விஜய் பாதக் நடித்திருக்கிறார்.

 

இதைப்போல இன்னும் எத்தனை எத்தனை தியாகிகள் தங்கள் ஊண் உறக்கம் மறந்து சுதந்திரம் வாங்கிக்கொடுத்தார்களோ, தெரியாது. இவர்களைப் பற்றிய பெருமிதம் இது ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கம் இந்தத் தலைமுறைக்கு நமது சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் யார் என்று தெரியாத – இன்றைக்கு ஒரு ஆங்கில செய்தி தொலைக்காட்சியில் கேட்ட கேள்விக்கு வந்த பதில்கள் ஏற்படுத்திய – வெட்கக்கேடு ஒரு பக்கம்.

 

ஒவ்வொரு முறையும் என்ன ஊரு இது என்று சலித்துக் கொண்டாலும், வேற எங்கயாவது பிறந்திருக்கலாம் என்று அலுத்துக் கொண்டாலும் சுதந்திர தினம் என்றால் மனதில் ஒரு உற்சாகம் பிறக்கிறதே, பட்டொளி வீசிப் பறக்கும் மூவர்ணக் கொடியைப் பார்த்தால் அசாத்திய புத்துணர்வு உண்டாகிறதே, தேசிய கீதம் பாடும் போது கண்கள் பனிக்க எழுந்து நிற்க செய்கிறதே இதற்குப் பெயர் தான் தேசபக்தியோ?

 

குறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவள் நம் அம்மா என்றால் தாய் நாடும் அப்படித்தானே? எல்லா குறை நிறைகளுடன் நான் இந்தியன் என்கிற பெருமையுடன் என் நாட்டைப் போல வருமா என்ற பெருமிதத்துடன் சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்!

இந்த வார வல்லமையாளர்!

வல்லமை இதழில் வாரம்தோறும் ஒரு சாதனையாளரை ‘வல்லமையாளாராக’த் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். இந்த வாரம் எனது இனிய, இணைய நட்பு காமாக்ஷிமா ‘வல்லமையாளர்’ ஆகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவரைப் பற்றி வல்லமை இதழில் வந்ததை இங்கு பகிர்ந்து கொள்வதில் மிகவும் பெருமிதம் கொள்ளுகிறேன்.

ஆகஸ்ட் 4, 2014

இவ்வார வல்லமையாளர்
வல்லமைமிகு திருமதி காமாட்சி மகாலிங்கம் அவர்கள்

kamatchi

இவ்வார வல்லமையாளர் விருதிற்குரியவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள திருமதி காமாட்சி மகாலிங்கம் அவர்களுக்கு அவரது வலைப்பூவைத் தொடங்கிய ஆண்டுக்கு ஓராண்டு முன்பு வரை கணினியைப் பயன் படுத்தத் தெரியாது.  ஆனால் அவருடைய 78 வயது என்பது அவரது ஆர்வத்திற்கு ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை.  விகடனின் தீவிர வாசிப்பளரான இவர், பதிவுகளைப் படித்து கருத்துரைகளையும் வழங்கி வருபவர்.  பத்திரிக்கைகளை உடனுக்குடன் இணையம் மூலம் படிப்தற்கும், எழுதுவதற்கும் தனது மகனின் உதவியால் கணினியைக் கையாளக் கற்றுக் கொண்டதுடன் தானும் எழுதத்  தொடங்கி, தனது வலைப்பூ பதிவில் கருத்துரைக்கும் வாசகர்களுடனும் உற்சாகமாக கலந்துரையாடுகிறார்.

இவரை வல்லமையாளர் விருதிற்குப் பரிந்துரைத்தவர் வல்லமை வாசகர் ரஞ்சனி  அவர்கள். முதுமைக் காலத்திலும் தன்னால் இயன்ற அளவு பயனுறப் பொழுதைக் கழித்து, தனது எழுத்து ஆர்வத்தின் மூலம் தனக்குத் தெரிந்தவற்றை பிறருக்குப் பயன்படும் வகையில் எழுதி வரும் “சொல்லுகிறேன் காமாட்சி”அம்மையாரை இவ்வாரத்தின் வல்லமையாளராக அறிவிப்பதில் வல்லமை குழுவினர் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.

காமாட்சி அம்மையார் சிறு வயதில் ஒரு பெரிய நகரில் பிறந்து வளர்ந்தாலும் அந்நாட்களில் பெண்கல்விக்கு இருந்த வசதியற்ற சூழலில் எட்டாம் வகுப்புடன், அவருடைய 12 ஆவது வயதில் அவருடைய பள்ளிப்  படிப்பு நின்று போயிருக்கிறது.  அண்டை அயல் வீடுகளில் உள்ளவர்களுக்கு நூல்கள் படித்துக் காட்டியும், கடிதங்கள் எழுத உதவியும் வந்திருக்கிறார். 1945 ஆம் ஆண்டு கட்டாயக் கல்விமுறையை அரசு அறிவித்த பொழுது மாணவர்கள் தொகை அதிகமாகிவிட  ஆசிரியர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டிருக்கிறது.  இவர் படித்த பள்ளியிலேயே ஆசிரியராகப் பணி புரிந்திருக்கிறார்  (அந்தக் காலத்தில் E.S.L.C படித்தாலே ஆசிரியர் பணி புரியலாம்). சுதேசமித்திரன்  போன்ற பத்திரிக்கைகளில்,கதைகளும், பலவகை சமையல் குறிப்புக்களும் எழுதி சன்மானங்களும் வாங்கி இருக்கிறார்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர் வசித்த நேபாளத்திலிருந்து  மடல்கள் அனுப்பினாலே ஏற்படும் தாமதம், குடும்பப் பொறுப்பு, ஐந்து குழந்தைகளை வளர்க்கும் பொறுப்பு ஆகியவற்றினால் இவரது எழுத்துப்பணி தடை பட்டிருக்கிறது.  பிறகு முதுமைக்காலத்தில் தனது மகனுடன் ஜெனிவாவில் வசிக்கத் துவங்கியதும் இணையம் மூலம் தனது எழுத்தார்வத்தை புதுப்பித்துக் கொண்டுள்ளார்.  காமாட்சி அம்மையார் 1930 களில் பிறந்தவர். அவர் தனது 78 ஆவது வயதில் வர்ட்பிரஸ் (wordpress.com)  வலைப்பூ தொடங்கி எழுதத் துவங்கியதே ஒரு சாதனைதான்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, தற்பொழுது  தனது 82 ஆவது வயதிலும்  தொடர்ந்து  “சொல்லுகிறேன்” என்ற தலைப்பில் தனது வலைப்பூவில் எழுதி வருகிறார். சமையல் குறிப்பில் தொடங்கி தனக்குத் தெரிந்தவற்றை எல்லாம் பகிர்ந்து கொள்வேன் என்று வலைப்பூவில் தன்னைப்பற்றிய அறிமுகப் பகுதியில் குறிபிட்டுள்ள காமாட்சி அம்மையார், அதைப் போலவே பெரும்பான்மையான சமையல் குறிப்புகளும், அவற்றுடன் பயணக் கட்டுரைகள், விழாக்கள், சில நினைவுகள்,கடிதங்கள், கதைகள், துணுக்குகள்,  நடப்பு என்ற பற்பல தலைப்புகளின் கீழும் தனது எண்ணங்களைப் பதிவு செய்து வருகிறார்.  அத்துடன் தனது பதிவிற்கான புகைப்படங்களையும் தானே எடுத்து பதிகிறார் என்பது  இவரது தனிச் சிறப்பு. திரு சைபர் சிம்மன் ’80 வ‌யது பாட்டியின் வலைப்பதிவு!’ என்றும் இவரது வலைப்பூவை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். திருமதி காமாட்சியின்  வலைப்பூ அவள் விகடனிலும் அறிமுகம் ஆகியுள்ளது.

ஓர் அன்னையர் தினப் பதிவாக தனது அன்னையைப் பற்றிய அந்தக் கால நினைவுகளை அசை போடத் தொடங்கியவர் தொடர்ந்து  அடுத்த ஆண்டு வரை பதினைந்து பதிவுகளுக்கு அக்கால நினைவலைகளில் நீந்திச் செல்கிறார்.  அதன் வழியாக சென்ற நூற்றாண்டின் ஆரம்பக் காலங்களில் மக்களின் வாழ்க்கையை, குறிப்பாக பெண்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கால வரலாற்றைப் பதிவு செய்துள்ளார்.  “பழைய காலத்தில் பெண்களுக்கு வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் அமைந்தது என்பதின் சிலரின் குறிப்புகள்…… அந்த நாளைய சமாசாரங்கள். இந்த கதையெல்லாம் யாராலே சொல்லமுடியும் ? பிடிச்சா படியுங்கோ. அவ்வளவுதான்…” என்று முன்குறிப்புகள் கொடுத்துத் தொடர்ந்துள்ளார்.  அப்பதிவுகளில் இருந்து ஒரு சில பகுதிகள் மட்டும்  படித்து மகிழ கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது….

அன்னையர் தினத் தொடர்வு

என் அம்மாவைப் பற்றி எழுதுகிறேன் என்று சொன்னேன். அவர் இருந்தா  நூறைவிட அதிகம் வயது. இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவரின் சின்ன வயது அனுபவங்களைப் கேட்டபோது காலம் எப்படியெல்லாம் இருந்தது என்பதை தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவரின் சிறிய வயது காலத்தில்  விவாகம் என்பது பெண் குழந்தைகளுக்கு அவசியம் என்பதுடன், உள்ளூரிலேயே ஸம்பந்தம் செய்ய வேண்டும்,  என்பதால்,  சாப்பாட்டிற்கு கஷ்டமில்லாது பார்த்துக் கொள்ளக் கூடியவரைப் பார்த்தார்களே தவிர நல்ல இடம் கிடைக்கும் என்றுவேறு ஊர்களில் வரன் தேடுவதில்லை. கஷ்டப் பட்டாலும், கண்ணெதிரே இருப்பதை விரும்பினார்கள்.  ஆதலால் வயது வித்தியாஸம், பெரியதாகத் தெரிவதில்லையாம். அந்தந்த ஸீஸனில் விளையும் பயிர் பச்சைகள் போல, கிடைக்கும் மாப்பிள்ளைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள போலும்………..

……. மற்றொரு பதிவில் …….

அது ஒருகாலம்.  குழந்தை வைத்தியம் ஸரிவர இல்லாத காலமென்றும் சொல்லலாம். மருந்துகள்   கண்டு பிடித்த காலம் அது என்றும்  சொல்லலாம். எங்கு நோக்கினாலும்    ஒரு வயதுக் குழந்தைகள்  வயிற்றைப் பெரியதாக முன்நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டு, சரிந்த தோள்களும், மெலிந்த கால்களுமாக உட்கார்ந்து கொண்டிருக்குமே தவிர சுரு சுருப்பாக இராது. கண்களில் ஒரு ஏக்கம். அழுகை என ஈரல், குலைக்கட்டிக்கு ஆளாகி  இம்மாதிரிக் குழந்தைகள்தான் பார்க்கக் கிடைக்கும். கட்டி விழுந்த குழந்தை.,   மாதமொரு  முறை  ஜம்மி வெங்கட ரமணய்யாவின் அருகிலிருக்கும் பெரிய ஊர்களுக்கு அவரின் விஜயம் எல்லா மாதங்களிலும் ஒரே குறிப்பிட்ட தேதியில் அவர் வருகைக்காக அம்மாவுடன் பயணிக்கும். நல்ல    வார்த்தை  டாக்டர்  சொல்ல  வேண்டுமே  என்று  வேண்டும் தாயின்  உள்ளங்கள்.

பத்துரூபாய் மருந்து என்றால்   பாப்பையா மருந்து.   வியாதி கடினம். ஐந்து ரூபாய் மருந்து என்றால்  ஜம்மியோ, ஜிம்மியோ? வியாதி  ஆரம்பம். அப்படிப் பெயர்போன மருந்துகள். மிகவும் கஷ்டம், எத்தனை தேரும், தேராது என்பது. ஒரு முப்பது வருஷ காலங்கள் இம்மாதிரிதான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நான் நிறைய இம்மாதிரி குழந்தைகள் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு ஐம்பது வருஷமாக இம்மாதிரி அவல நிலை ஓய்ந்தது என நினைக்கிறேன். அம்மாவின் முதல் ஆண் குழந்தை இம்மாதிரி இழப்பு………..

அக்காலத்தில் தனது பாட்டிகளிடம் கதைகேட்டு வளர்ந்தவர்களுக்குத் தெரியும் பாட்டிகள் எவ்வளவு அனுபவச் சுரங்கங்களாக இருந்தார்கள் என்பது. கதைகள், வைத்தியக் குறிப்புகள், சமையல் குறிப்புகள், பாடல்கள், காலக்குறிப்புகள் எனஅவர்கள் அள்ளி அள்ளி வழங்குவார்கள்.  அந்த அருமையான வாய்ப்பினை இழந்த இக்காலதவருக்கு, அந்த ஏக்கத்தை தீர்க்க  ‘இணையப்பாட்டி’ போல  காமாட்சி அம்மையார்  எழுதி வருகிறார்.  இளைய தலைமுறையினருக்கு இவரது வலைப்பூ  தகவல் பலத் தரும் ஓர் அருமையான கருவூலம்.

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

 

நன்றி:  திருமதி தேமொழி, வல்லமை இணைய இதழ்

 

காதல் பொக்கிஷம் – காதல் கதை 3

love symbol

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.

“மேடம் ஃப்ரீ தானே? இன்னிக்கு உங்களோட குப்பைத் தொட்டியை ( என் புத்தக அலமாரியின் செல்லப் பெயர்!) சரி பண்ணலாமா?” என்றார் கணவர்.

“எத்தனை புத்தகங்கள்! ஏன் இப்படிச் சேர்த்துச் சேர்த்து வைக்கிறே? படிச்சதை எல்லாம் தூக்கிப் போடக் கூடாதா? எப்படி அடைச்சு அடைச்சு வெச்சிருக்கே, பாரு! இதிலேருந்து பாம்பு, தேள் – ஏன் சிங்கம் புலி வந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை!” – என்னைக் கடிந்தவாறே புத்தகங்களை எடுத்து வெளியே வைக்க ஆரம்பித்தார். சற்று நேரத்தில் எங்களைச் சுற்றிப் புத்தக மலை.

“இதோ பாரு…இதென்ன ஃபைல்? இவ்வளவு பேப்பர்களையும் ஒரே ஃபைலில் போட்டு திணிக்க வேண்டுமா?”

புத்தக தீவுக்குள் அமர்ந்திருந்த நான் கையை மட்டும் நீட்டி, அந்த மஞ்சள் நிற பைலை வாங்கினேன். திறந்தவுடன் ‘குப்’பென்று ஓர் ஆனந்தம் உடல் முழுக்க ஹை- வோல்டேஜ் மின்சாரம் போல் பாய்ந்தது. சூழ்நிலை மறந்து, புத்தக மலைகளை ஒரே தாண்டாகத் தாண்டி, கணவரின் பக்கத்தில் போய் அமர்ந்தேன்.

என்னை விசித்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டே பைலைத் திறந்தவர், அடுத்த நொடி முகம் மலர்ந்தார். “ஏய்! இன்னுமா இதையெல்லாம் வெச்சிருக்கே? தூக்கிப் போட்டு இருப்பேன்னு நினைச்சேன்!” என்றார்.

“சேச்சே! இதையெல்லாம் தூக்கிப் போட முடியுமா?” என்றேன். இருவருமே மௌனத்தின் வசமானோம்.

எங்களுடைய திருமணம் காதல் – கம் அரேஞ்ஜ்டு  மேரேஜ்.  இருவரும் சந்தித்து ஆறு மாதங்கள் கழித்து நிச்சயதார்த்தம். பிறகு ஆறு மாதங்கள் கழித்து திருமணம். ஆக, இந்த ஒரு வருடம் நாங்கள் காதலர்களாக இருந்தபோது பரிமாறிக் கொண்ட கடிதங்கள், வாழ்த்து அட்டைகள்தான் அந்த பைலில் இருந்தன!

வாயு வேகம், மனோ வேகம் என்பார்களே அதைவிட வேகமாக மனத் திரையில் எங்கள் ரொமான்ஸ் மலர்ந்தது.

நாங்கள் இருவரும் சென்னையில்தான் இருந்தோம். அவர் அசோக்நகர். நான் புரசைவாக்கம். ஆனாலும் தினமும் சந்தித்திக்கொள்ள முடியாது. தொலைபேசியில் (உபயம்: அவரவர் அலுவலகங்கள்) மணிக்கணக்கில் அரட்டையடிப்போம். அத்தோடு, தினம் ஒரு கடிதம், மாதம் ஒரு வாழ்த்து அட்டை என அனுப்பிக் கொள்வோம்.

“ஏய்!, இந்த கிரீட்டிங் கார்ட் பாரு…” – கணவரது குரலால், நினைவுகள் என்னும் மேகக் குவியலிலிருந்து சட்டென்று தரையிறங்கினேன்.

ஆஹா….! அவர் அனுப்பிய முதல் கார்ட்! அதின் என்னவர் ‘டு ரஞ்சனி’ என்று எழுதியிருந்தார். ‘ஐயோ! இதென்ன ஆபீஸ் கடிதமா? டியர் என்று எழுதக் கூடாதா?’ என்று செல்லமாக நான் கடிந்து கொண்டதும், அடுத்த கார்டில் ‘டியர்’ என்று எழுதினார்.

அடுத்து நான் ‘ரத்தத்தின் ரத்தமே’ ஸ்டைலில் ‘டியரஸ்ட் டியர்’ என்று தடாலடி காட்ட, ‘அம்மா, தாயே! எனக்கு இதுபோல எழுதத் தெரியாது. என்னை விட்டுடு!’ என்று அவர் சரண்டரான காட்சி கண்முன்னே வந்து நின்றது. இரண்டு பேருமே வாய்விட்டு சிரித்தோம். அப்பா! எத்தனை நாளாயிற்று, இப்படிச் சிரித்து!

ஒரு திங்கட்கிழமை – இவர் வெளியூர் போயிருந்தார். அப்போதுதான் புரிந்தது – பிரிவு என்பது எத்தனை துயரமானது என்று! தினமும் சந்தித்துக் கொள்வது இல்லை என்றாலும், டெலிபோனிலாவது பேசிக் கொள்வோம். இன்று அதுவும் முடியவில்லையே என்று நான் நொந்து நூலாகியிருந்த சமயம், தபாலில் வந்தது ‘Miss you…’ கார்ட்! அடடா… நான் அந்த வினாடி பெற்ற குதூகலம், இன்று நினைக்கையிலும் மனம் சிலிர்க்கிறது!

“ஆமா…சனிக்கிழமையே ஹைதராபாத் போறேன்னு சொல்லிட்டுக் கிளம்பினீங்க! எப்படி திங்கட்கிழமை ‘மிஸ் யூ’ கார்ட் கரெக்டா வந்தது எனக்கு?

“சனிக்கிழமை காலையிலே கார்டை போஸ்ட் பண்ணிட்டு ஊருக்குப் போயிட்டேன்….” என்றவர், “எனக்குத் தெரியும் – திங்கட்கிழமை என்னோடு பேச முடியலையேனு நீ அப்செட் ஆயிடுவேன்னு. அதனாலதான் சர்ப்ரைசா இருக்கட்டும்னு இப்படிப் பண்ணினேன்!” என்று கூறிச் சிரித்தார்.

“யப்பா….நாலு பக்கத்துக்கு ஒரு கடிதம்! எப்போ எழுதினே இதை?” என்றார் இன்னொரு கடிதத்தைக் காட்டியபடி.

எனக்கு நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது. அப்போது நான் பி.ஏ. கரஸ்பாண்டன்ஸில் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். பரீட்சை நெருங்கிய நேரம். ‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்..’ என்று அவருக்கு கண்டிஷன் போட்டு விட்டு படிப்பில் மூழ்கினேன். கஷ்டப்பட்டு ஒரு வாரம், மூன்று பரீட்சைகள் முடித்து விட்டேன். அடுத்த பரீட்சைக்கு முன்னால்  இரண்டு நாட்கள் லீவு. ‘கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டாகப் படிப்போம்’ என்று மாடிக்குப் புத்தகங்களுடன் போனால், அவர் நினைவே….! ‘ச்சே! அனாவசியமாக நானே கண்டிஷன் போட்டு, மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கிறேனே!’ – சுய இரக்கம் மேலிட்டது. ‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்..’ என்றுதானே சொன்னேன். நேர்ல வரலாமே…! என்று அவர் மேல் இருந்த கோபம் அழுகையாக மாறத் தொடங்கிய நேரம்….

என் தம்பி மூச்சிறைக்க ஓடி வந்தான். “சீக்கிரம் கீழே வா. அவர் வந்திருக்கார்!”

‘அவரா??! – தடதடவென்று மாடிப்படிகளில் இறங்கி வந்த நான், எங்கள் வீட்டுக் கூடத்தில் உட்கார்ந்திருந்த அவரைப் பார்த்துப் பரவசமானேன்.

‘நோ போன் கால்ஸ்…நோ லெட்டர்ஸ்.. என்றுதானே சொன்னே? நேர்ல வரலாம், இல்லையா?’ என்றபடி என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்ட…ஆஹா இதுவல்லவோ டெலிபதி!

அன்றிரவு என் மனநிலையை அப்படியே படம் பிடித்தாற் போல உணர்ந்து, அவர் நேரில் வந்ததை பற்றியும்  எங்கள் மனநிலையின் ஒற்றுமையையும் வார்த்தைகளில்  கொட்டி நான் எழுதிய கடிதம் தான் அது.

ஒவ்வொரு கடித்தத்தின் பின்னாலும் இதைப் போன்று ஒரு இனிய நினைவு. இத்தனை வருடங்களாகியும் இருவருமே எதையும் மறக்கவில்லை என்பதுதான் ஹைலைட்!

எத்தனையோ வாக்குவாதங்கள், சின்னச்சின்ன மனஸ்தாபங்கள் என்று வாழ்க்கை எங்களைப் புரட்டி எடுத்துப் புடம் போட்டிருந்தாலும், எல்லாவற்றுக்கும் அடித்தளமாக, அடிநாதமாக ஒலித்துக் கொண்டிருப்பது – இந்த இளவயதுக் காதல்தானே!

இருட்டு அறையில் ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினால், சட்டென்று ஒரு ஒலி பரவுமே….அதுபோல எங்கள் இதயங்களில் ஒரு புது ஒளியை பரவச் செய்தன இந்தக் கடிதங்கள்!

நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த எங்கள் அன்பு இந்தக் கடிதங்களினால் மறுபடி புதுப் பொலிவைப் பெற்றது என்று சொல்ல வேண்டும்.

பழைய காதல் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாத்து வைப்பதும், அவ்வப்போது அவற்றை எடுத்துப் பார்த்து புதுப்பித்துக் கொள்வதும் கூட  ரொமான்ஸ் ரகசியங்களில் ஒன்று என்பது புரிந்தது.

 

2004 ஆம் ஆண்டு அவள் விகடன் ‘ரொமான்ஸ் ரகசியம்’ பகுதியில் வெளியான என் கட்டுரை.

 

காதல் கதை – 1

 

காதலர் தினம் – காதல் கதை 2