இந்திய தேசியக்கொடி உருவான வரலாறு..!

 

NATIONAL FLAG.jpg4

 

20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து சுதந்திரம் பெறுவதற்கான இந்திய சுதந்திர போராட்டத்தில், மக்களின் போராட்ட ஆளுமையை தகுந்தவாறு ஒருமைப்படுத்த, ஒரு கொடி தேவைப்பட்டது.

 

1904ஆம்ஆண்டு, சுவாமி விவேகானந்தரைக் குருவாக கொண்ட நிவேதிதா அவர்கள் முதன்முதலாக, ஒரு கொடியை உருவாக்கினார். அதுவே பின்னர் நிவேதிதாவின் கொடி என கூறப் பட்டது.

 

கோல்கத்தாவில் பார்சிபாகன் சதுக்கத்தில் 1906 ம்ஆண்டு ஓர் இந்தியக்கொடி ஏற்றபட்டது. அது  சிவப்பு, பச்சை, மஞ்சள் என்று கிடைமட்டமாக பச்சைநிறம் மேல் பகுதியிலும், இளஞ் சிவப்பு நடுவிலும், சிவப்பு அடியிலும் கொண்டதாக அமைந்திருந்தது.

 

பச்சைநிறம் இசுலாமியத்தைக் குறிப்பதாகவும், இளஞ்சிவப்புநிறம் இந்துத்துவத்தையும் புத்தமதத்தையும் குறிப்பதாகவும்அமைந்தன.

 

அக்கொடியின் பச்சை பட்டைகளில் வெண்தாமரை மலர்கள், வந்தேமாதரம் என்ற வார்த்தைகள், கதிர்வீசும் ஆதவன், பிறைசந்திரன், நட்சத்திரங்கள் ஆகிய இடம் பெற்றிருந்தன.  ஆங்கிலேயரின் கீழ் இருந்த எட்டு மாகாணங்களைக் குறிக்கும் வகையில், வரிசையாக எட்டு தாமரைகளை கொண்டிருந்தது அந்தக் கொடி.

 

நடுபாகத்தில், தேவநாகிரி எழுத்துருவில், வந்தேமாதரம் என்ற வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டிருந்தது. அடிபாகத்தின் கொடிக்கம்பத்திற்கு அருகில் உள்ள மூலையில், ஒரு பிறை நிலாவையும், இன்னொரு மூலையில் சூரியனையும் கொண்டிருந்தது.

 

பின்னர், 1907 ல்அந்தக்கொடியில் சிலமாற்றங்கள் செய்யப்பட்டது. 8 வெண்தாமரைகளுக்குப் பதிலாக, வானில் ஒளிவீசும் 7 நட்சத்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டு, பிக்காய்ஜிரஸ்டோம் ஜிகமா அம்மையாரும், அவரது கூட்டாளிகளும் பாரிஸ்நகரில் 1907 ம்ஆண்டு இந்தக்கொடியை ஏற்றி மகிழ்ந்தனர்.

 

1917 ம்ஆண்டு மீண்டும் தேசியகொடி 3ஆம்  முறையாக மாற்றப்பட்டது.  சிவப்புநிற பட்டை (5) பச்சைநிற பட்டை (4 ), அடுத்தடுத்து அமைந்த இந்தகொடியின் மேற்பகுதி இடதுபுறம் சிறிய அளவு யூனியன் ஜாக் கொடியும், வலதுபுறம் பிறைச்சந்திரனுடன் கூடிய நட்சத்திரமும், நடுவில் சில நட்சத்திரங்களும் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தன. இக்கொடி மக்கள் மத்தியில் பெரிய வரவேற்பைப் பெறவில்லை.

 

பின்னர் 1921 ம்ஆண்டு விஜயவாடாவில் இந்திய தேசியகாங்கிரஸ் கமிட்டி கூட்டம் நடந்தபோது, பிங்கிலி வெங்கையா என்ற இளைஞர் இந்து, முஸ்லீம் ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி காவி, பச்சை நிறங்களில் ஒரு கொடியை வடிவமைத்து காந்தியிடம் கொடுத்தார்.

 

இந்தக்கொடி அனைத்து காங்கிரஸ் கூட்டங்களிலும் பறக்கவிடப்பட்டது. ஆயினும் பெரும்பாலானோர், வெவ்வேறு மதங்களை உணர்த்துமாறு கொண்ட பொருளை விரும்பவில்லை.  1924ஆம் ஆண்டு கொல்கத்தாவில் குழுமிய அனைத்திந்திய சமசுகிருத குழுமம், இந்துக்களின் கடவுளான விஷ்ணுவின் (G)கதையை  உணர்த்தும் வகையில் காவி நிறத்தை கொடியில் சேர்க்குமாறு வலியுறுத்தியது. பின்னர், அதே வருடம், மற்ற மதத்தினரும் தத்தம் மதத்தை குறிக்க வெவ்வேறு மாற்றங்களை வலியுறுத்தினர்.

 

இதனைதொடர்ந்து, ஏப்ரல் 2, 1931ல் காங்கிரசு ஆட்சிக்குழு அமைத்த ஏழு நபர்கள் அடங்கிய ஒரு கொடிக்குழு, மூன்று வர்ணங்களும் மத உணர்வுகளை தூண்டும் வகையில் அமைந்துள்ளன என்றும், அதற்கு பதிலாக, ஒரே வர்ணமாக, காவிநிறமும் அதில்சக்கரமும் இருக்குமாறு மாற்றி –யமைக்கவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியது. ஆனால் இந்திய தேசிய காங்கிரசு அதனை ஏற்கவில்லை. பின்னர், 1931 கராச்சியில் கூடிய காங்கிரசு குழு, பிங்கலி வெங்கய்யா வடிவமைத்த, காவி, வெள்ளை, பச்சை வர்ணங்களுடன் நடுவில் சக்கரத்தைகொண்ட கொடியை ஏற்றது. அதிலமைந்த வர்ணங்கள் பின்வருமாறு, காவி நிறம் தைரியத்திற்கெனவும், வெள்ளை நிறம் சத்தியம் மற்றும் அமைதிக்கெனவும், பச்சை நிறம் நம்பிக்கை மற்றும் செழுமைக்கெனவும் பொருளுணரப்பட்டன.

 

அதேசமயம், ஆசாத்ஹிந்த் என்ற எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்ட, சக்கரத்திற்கு பதிலாக தாவும் புலியை நடுவில்கொண்ட ஒரு கொடியை இந்திய தேசியப்படை பயன்படுத்தியது. சக்கரத்திற்குப் பதிலாக அமைந்த புலியின் உருவம், மகாத்மாகாந்தியின் அகிம்சைவழிகளுக்கு நேர் எதிர்மாறான சுபாசுசந்திரபோசின் வழிகளை உணர்த்துவதாக அமைந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது, சுபாஷ் சந்திரபோஸின்  இந்திய தேசியப்படை பயன்படுத்திய இந்தக் கொடி தேசியக் கொடியாக இல்லாவிடிலும் முதல் முதலாக மணிப்பூரில், சுபாஷ் சந்திரபோஸ் அவர்களால் ஏற்றப்பட்டது.

 

விடுதலைக்குச் சிலநாட்களுக்கு முன்னர், ஒரு சிறப்புக் குழுமம், சில மாறுதல்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்ட இந்திய தேசிய காங்கிரசின் மூவண்ணக் கொடியை இந்தியர்கள் அனைத்து சமூகத்தினரும் ஏற்கும் வகையில், இந்திய தேசியக்கொடியாக ஏற்றது. முன்னிருந்த சக்கரத்திற்கு பதிலாக, அசோகசக்கரம் இக்கொடியில் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. அடர்காவி, அடர்பச்சை, மத்தியில் தூய வெண்மை ஆகிய மூன்று நிறங்களும், மத்தியிலுள்ள வெண்பட்டையில் கடல்நீல வண்ணத்தில் 24 அரும்புக்கால்களும் கொண்ட ஓர் அசோகச்சக்கரமும் கொண்டு வரையறுக்கபட்ட நீள அகலத்தில் கொடி உருவாக்கப்பட்டது.

 

இதை 22 – 07 – 1947 ல் இந்திய அரசியல் நிர்ணயசபை கூடி  புது இந்திய தேசியக் கொடியாக அறிவித்து, அதன்பின், முதன்முதலில் டில்லி செங்கோட்டையில் அதிகாரபூர்வமாக 1947 ம்ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15 ம்தேதி ஏற்றப்பட்டது.

 

இந்தியா குடியரசு நாடாகிய பிறகு, 1951-ல் [ இந்திய தரக்கட்டுப்பாட்டுத் துறையால் ] தேசியக்கொடிக்கு முதன்முதலாக அளவு முறை நிர்ணயிக்கப்பட்டது. சர்வதேச அளவுமுறைக்கு ஏற்ப மெட்ரிக்அளவு முறையாக 1964-ல் மாற்றப்பட்டது. பின்னர் ஆகஸ்ட் 17, 1968 இல் இந்தமுறை மேம்படுத்தப்பட்டது. கொடியின் நீள, அகலம், நிறங்களின்அளவு (அடர்த்தி, பளபளப்பு), துணியின் தரம் மற்றும் கொடிக்கயிற்றின் தரத்தைப் பற்றியும் விவரிக்கின்றது.

 

கொடித்தயாரிப்பில் இவ்விகிதாச்சாரங்களை மீறுவது மிகப்பெரிய குற்றமாக கருதப்பட்டு அபராதம் அல்லது சிறைவாசம் அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக வழங்கப்படுகிறது. கொடித்துணி, காதி என்கிற கைத்தறித்துணியில் மட்டுமே இருக்கவேண்டும். பருத்தி, பட்டு மற்றும் ஆட்டு உரோமம்(உல்லன்) இவற்றில் ஒன்றால் நெய்யப்பட்ட கைத்தறித் துணியாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

 

கொடியின் முக்கிய மூவர்ணபாகம் காதி-பண்டிங் என்கிற நெசவாலும், பழுப்பு நிறகம்பத்தில் இணைக்கும் பாகம் காதி-டக் என்கிறநெசவு, ஆகிய இருவகை கைத்தறித்துணியால் உருவாக்கப்படுகிறது.

 

தேசியக்கொடியினை கையாளவும், மரியாதை செய்யவும் உரிய விதிமுறைகள்

 

தனிமனிதர், தனியார் நிறுவனங்கள் தேசியக்கொடியினை, தேசியச்சின்னங்கள் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு, அதற்குரிய மரியாதையுடனும் மதிப்புடனும் பயன்படுத்த தடையில்லை.

 

  • இதன்படி, தேசியக்கொடியினை எந்த ஒரு விளம்பரத்திற்காகவும் பயன்படுத்தலாகாது.
  • பிறருக்கு மரியாதை செய்யும்போது தேசியக்கொடியினைத் தாழ்த்திப் பிடித்து வணக்கம் சொல்லுதல் கூடாது.
  • பொது இடத்தில் தேசியக் கொடியினைக்கிழித்தல், எரித்தல், அவமதித்தல் போன்றவை தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும்
  • எந்த ஒருபொருளையும் மூடிவைக்கும் அலங்காரப் பொருளாக தேசியக்கொடியினைப் பயன்படுத்தலாகாது.

 

(அரசு மரியாதையுடன் நடைபெறும் இறுதி ஊர்வலத்தில் மறைந்தவரின் உடலை, ராணுவ வீரர் இறந்தால் அவரது உடலை தேசியக்கொடி கொண்டு போர்த்துதல் இதில்அடங்காது.)

  • தேசியக்கொடியை, அணியும் உடை, பயன்படுத்தும் கைத்துண்டுகள், கைக்குட்டைகளில் பயன்படுத்தக்கூடாது.
  • தேசியக்கொடி மண்ணில்/ தரையில்/ தண்ணீரில் படும்படியாக விடக்கூடாது.
  • தனியார் கல்வி நிலையங்களில், நிறுவனங்களில் தேசியக்கொடி ஏற்றப்படும்போது, கிழிந்த, சேதமான நிலையில் இருக்கும் கொடி பயன்படுத்தலாகாது;
  • மிகவும் பிரதானமான இடத்தில் கொடி ஏற்றப்படவேண்டும்;
  • தேசியக்கொடியுடன் பிறகொடிகள் ஏற்றப்படலாகாது.
  • தேசியக்கொடி ஏற்றப்படும் கம்பம் மற்றும் அதன் பீடத்தின் மீது மாலைகளோ அல்லது வேறு பொருட்களோ வைக்கலாகாது.
  • தேசியக்கொடியினை காகிதத்தில் செய்து, விருந்தினர் வருகையின் போது மரியாதை நிமித்தம் அசைத்து வரவேற்பு நல்கலாம்.
  • சூரிய உதயத்திற்கு பின்பு தான் தேசியக்கொடி ஏற்றப்படவேண்டும். அது போல சூரிய அஸ்தமனத்துக்குள் இறக்கி வைக்கப்படவேண்டும்.
  • கல்வி நிறுவனங்களில், தேசியக்கொடி முக்கிய தினங்களில் ஏற்றப்படும் போது, கூடி நிற்பவர் கொடிக்கு எதிர்ப்புறம் ஒரே பக்கத்தில் இருக்கவேண்டும்.
  • கொடி ஏற்றப்பட்டுள்ள கம்பத்தினை சூழ்ந்து நிற்கலாகாது.
  • அரசுகட்டடங்களில் பிறநாட்டுக்கொடி அல்லது ஐ.நாவின் கொடியுடன் நமது தேசியக்கொடி ஏற்றப்படும் சந்தர்ப்பங்களில், கட்டடத்தின் எதிரே நின்று கட்டடத்தைப் பார்ப்பவர்களுக்கு அந்தக்கட்டடத்தின் இடது மூலையில் கொடி வருமாறு ஏற்றவேண்டும்.
  • பலநாட்டுக்கொடிகள் ஏற்றப்படவேண்டிய சந்தர்ப்பங்களில் (உதாரணமாகப் பலநாட்டுத் தலைவர்கள் கலந்துகொள்ளும் கூட்டம்) கட்டடத்தில், நமது தேசியக்கொடியே முதலில் ஏற்றப்பட்டு, கடைசியில் இறக்கப்பட வேண்டும்.
  • பிறநாட்டு ஆங்கிலப் பெயர்களின் முதல் எழுத்து அகரவரிசைப்படி கொடிகளின் வரிசை அமைய வேண்டும்.
  • அரசு விருந்தினராக இந்தியாவில் பயணிக்கும் வெளிநாட்டுப் பிரமுகரின் காரில், வலப்புறம் நம் தேசியக்கொடியும், இடப்புறம் அவரது நாட்டுக்கொடியும் பறக்க விடப்படவேண்டும்.

தலைவர்கள் மறைவின்போது:

  • தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப் படவேண்டும்.
  • குடியரசுத்தலைவர், துணைக்குடியரசுத்தலைவர், பிரதமர் இவர்களது மறைவின்போது நாடெங்கும்;
  • லோக்சபா சபாநாயகர், உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிஇவர்கள் மறைந்தால் டெல்லிநகரிலும்;
  • மத்தியஅமைச்சர் மறைந்தால் டெல்லி நகரம் மற்றும் அவர் சார்ந்த மாநிலத் தலைநகரிலும்;
  • மத்தியஅரசின் இணைஅமைச்சர்/ துணைஅமைச்சர் மறைந்தால் டெல்லி நகரிலும்;
  • மாநில அரசின் அல்லது யூனியன் பிரதேச‌ கவர்னர் / முதலமைச்சர் / மறைந்தால் அந்தமாநில யூனியன்பிரதேசம் முழுவதும்;
  • மாநில / யூனியன் பிரதேச அமைச்சர் மறைந்தால் அந்தமாநில /யூனியன் பிரதேச தலைநகரத்திலும் அரைக்கம்பத்தில் தேசியக்கொடி பறக்க விடப்படவேண்டும்.

ஆயினும் தலைவர்கள் மறைவு, அடக்கம், எரியூட்டும் தினம் இவை குடியரசு தினமான ஜனவரி 26,சுதந்திரதினமானஆகஸ்ட் 15,  தேசப்பிதா காந்தியாரின் பிறந்த தினமான அக்டோபர் 2, தேசிய வாரமான ஏப்ரல் 6 முதல் 13 வரை (ஜாலியன்வாலாபாக் சம்பவத்தில் உயிரிழந்தவர்களை போற்றும் விதமான தேசியவாரம் இது), மாநில உதயம் கண்ட நாட்கள் போன்றவற்றில் ஏற்பட்டால், மறைந்த தலைவரின் உடல் வைக்கப்பட்டு இருக்கும் கட்டடத்தில் மட்டுமே தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடப்படவேண்டும்.

 

அதுவும் அந்தநாளில் அவரது உடல்தகனத்திற்காக / அடக்கத்திற்காக அந்தக்கட்டடத்தில் இருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டபின் மீண்டும் தேசியக்கொடி முழுக்கம்பத்திற்கு உயர்த்தப்பட வேண்டும்.

 

காலையில் தேசியக்கொடி ஏற்றப்பட்ட பின்பு தலைவர்களின் மரணச்செய்தி கிடைக்கப்பெற்றால், உடன் தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்திற்கு இறக்கப்படவேண்டும்.

 

அன்றைக்கு மாலை அடக்கம் / தகனம் நடைபெறாது இருப்பின் மறுநாளும் அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடப்படவேண்டும்.

 

மறுநாள் பறக்கவிடப்படும்போது, தேசியத்துக்கம் பின்பற்றப்படும் என தொடர்புடைய அரசு அறிவிக்கும் நிலையில், அந்த நாட்களில், கொடி முழுக்கம்பத்துக்கு ஏற்றப்பட்டு பின்னர் அரைக்கம்பத்துக்கு இறக்கப்படவேண்டும்.

 

அன்று மாலை கொடி இறக்கப்படும்போது அரைக்கம்ப நிலையிலிருந்து இறக்கப்படலாகாது; அரை கம்ப நிலையில் இருந்து, முழுக்கம்ப நிலைக்கு கொடியினை உயர்த்தி ஏற்றி, அதன்பின்னரே இறக்கவேண்டும்.

 

சென்னையில் தமிழகஅரசின் தலைமைச்செயலகம் அமைந்துள்ள புனித ஜார்ஜ் கோட்டையின் கொத்தளத்தின் மீது அமைந்துள்ள உயர்ந்த கொடிக்கம்பமே நம்நாட்டில், தேசியக்கொடி ஏற்றப்படும் கம்பங்களில் மிக உயர்ந்தது.

 

அனைவருக்கும் சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்!

 

தகவல்: திரு அனந்தநாராயணன் – நன்றி!

 

 

 

 

 

அப்துல் கலாம் – கனவு விதை விதைத்தவர்

இந்திய இளைஞர்களை கனவு காணுங்கள் என்று திரும்பத்திரும்ப சொன்ன நமதருமை தலைவர் டாக்டர் அப்துல் கலாம் திரும்பி வர இயலாத உலகிற்குச் சென்று ஓர் ஆண்டு கடந்துவிட்டது. சென்ற ஆண்டு இதே நாள் நாங்கள் பூனேவிலிருந்து  பெங்களூருக்கு ரயிலில் திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது இந்தச் செய்தி எங்களுக்கு கிடைத்தது. ஒரு சக பிரயாணி சொன்னார்: ‘என்ன ஒரு அனாயாச முடிவு பாருங்கள். ஆஷாட மாத (நம் ஆடி மாதம்) ஏகாதசியில் ஒரு நொடியில் மரணம் சம்பவித்திருக்கிறது. இனி அவருக்குப் பிறவி இல்லை!’ அவருக்குப் பிறவி இருக்கிறதோ இல்லையோ, நமக்கு இனி அவர் போல இன்னொரு உதாரணத் தலைவர் கிடைக்கமாட்டார் என்பது உறுதி.

 

‘கனவு காணுங்கள்; கனவுகள் உங்கள் மனதில் எண்ணங்களாக உருவாகும்; எண்ணங்கள் செயல்களாக மாறும்’.

‘உங்கள் கனவுகள் நனவாக முதலில் கனவு காணத் தொடங்குங்கள்’

‘கனவு என்பது தூக்கத்தில் காணும் கனவு அல்ல; உங்களை தூங்க விடாமல் செய்யும் கனவு!’

 

இப்படி சொல்லிச்சொல்லி இந்திய இளைஞர்களின் மனதில் கனவு விதை விதைத்தவர். கனவுகளின் மேல் அவருக்கு என்ன அவ்வளவு மோகம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது, அல்லவா? அவர் சிறுவயதில் கண்ட கனவுகள் படகோட்டி மகனான அவரை குடியரசுத்தலைவர் மாளிகை வரை கொண்டு சென்றதே! விண்வெளி பற்றி அவர் கண்ட கனவு அவரை இந்தியாவின் ஏவுகணை மனிதர் ஆக்கியதே! குடியரசுத்தலைவர் மாளிகை என்பது சாதாரண மனிதனுக்கும் எட்டக்கூடிய உயரம் தான் என்று நிரூபித்தவர் அவர். அத்தனை உயரம் சென்றாலும் எளிமையாக இருக்க முடியும் என்று காட்டியவர் அவர்.

 

1931 ஆம் ஆண்டு ராமேஸ்வரம் தீவில் அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி பிறந்த அப்துல் கலாம் பள்ளிப் படிப்பை தனது கிராமத்தில் முடித்தவர். ஏழைக் குடும்பத்தில், ஒரு படகோட்டிக்குப் பிறந்த பல குழந்தைகளில் அவரும் ஒருவர். கலாம் தனது குடும்பத்திற்கு பொருளாதாரத்தில் உதவ செய்தித்தாள் போடும் வேலையை செய்து வந்தார். திருச்சியில் உள்ள செயின்ட் ஜோசப் கல்லூரியில் இயற்பியலில் 1954 ஆம் ஆண்டு பட்டம் பெற்றார். கல்லூரிக் காலத்தில் கணிதத்திலும், இயற்பியலிலும் தீவிர ஆர்வம் காட்டினார். இதன் பின் அன்றைய மதராசில் இருந்த மெட்ராஸ் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் டெக்னாலஜியில் விண்வெளி விஞ்ஞானத்தில் பட்டப்படிப்பு படித்து 1960 ஆம் ஆண்டு பட்டம் பெற்றார். இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் நிபுணரான டாக்டர் விக்ரம் சாராபாயின் கீழ் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பில் வேலை பார்த்தார். 1969 ஆம் ஆண்டு இந்திய வானியல் ஆராய்ச்சிக் கழகத்தில் விண்வெளியில் ராக்கெட்டுகளைச் செலுத்தும் பணியில் திட்ட இயக்குனராகச் சேர்ந்தார். 1970 ஆண்டிலிருந்து 1980 வரை இந்திய வானியல் ஆராய்ச்சி கழகத்தின் மேம்பாட்டுப் பணிகளில் முக்கியப் பங்காற்றி அக்னி மற்றும் ப்ருத்வி ராகெட்டுகளை செலுத்தி விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் இந்தியாவுக்கென  ஓரிடத்தை உருவாக்கினார். இந்தியாவின் ஏவுகணை மனிதர் என்ற பட்டமும் அவருக்குக் கிடைத்தது.

 

1992-1999 ஆண்டுகளில் பிரதம மந்திரியின் அலுவலகத்தில் தலைமை அறிவியல் ஆலோசகராகவும், பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பில் செயலராகவும் இருந்தார். 1997 இல் அவருக்கு இந்தியாவின் மிக உயரிய விருதான பாரத் ரத்னா விருது அளிக்கப்பட்டது. கலாம் தலைமை திட்ட ஒருங்கிணப்பாளராக பதவி வகித்து வந்தபோது 1998 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் போக்ரான் அணு வெடிப்பு பரிசோதனை நடத்தப்பட்டது. இதனால்  அணு ஆயுத நாடுகளின் வரிசையில் இந்தியாவின் பெயரும் சேர்ந்தது.

 

2002-2007 வரை இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவராக இருந்தார். ஒரு விஞ்ஞானி, குடியரசுத்தலைவர் பதவி ஏற்கமுடியும் என்பதை செய்து காட்டியவர். இந்தியாவின் முதல் பிரம்மச்சாரி குடியரசுத்தலைவர் அவரே ஆவார். தான் ஒரு தலையாட்டி குடியரசுத் தலைவர் இல்லை என்பதை தன் பதவிக் காலத்தில் பலமுறை மெய்ப்பித்துக் காட்டினார். எந்தவித கட்சியையும் சாராமல் நடுநிலையான ஒரு குடியரசுத் தலைவராக இருக்க முடியும் என்பதற்கு அவர் ஒரு எடுத்துக் காட்டு. அரசியல் கலப்பு இல்லாமல், உயரிய நற்பண்புகளுடன், புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் ஒரு குடியரசுத் தலைவராக அவர் இருந்தது இந்திய மக்கள் அனைவரையும் கவர்ந்தது. குடியரசுத்தலைவர் மாளிகையில் அவர் அமைத்த மூலிகைத் தோட்டம், குழந்தைகளுடன் சட்டென்று ஒட்டிக் கொள்ளும் குணம், அவரது நேர்மை அவரை மற்ற தலைவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியதுடன் குடியரசுத்தலைவர் பதவியைச் சுற்றி இருந்த மாயையையும் தன செய்கைகள் மூலம் விலக்கியவர். திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் பிரம்மச்சாரியாக இருந்ததும் அவருக்குப் புகழையே சேர்த்தது. இந்திய இளைஞர்கள் எதிர்பார்த்த இந்தியாவில் பிறந்து வளர்ந்த ‘உள்ளூர் நாயகன்’ என்ற பட்டம் அவருக்கு மிகவும் பொருத்தமாக இருந்தது.

 

குடியரசுத் தலைவர் மாளிகை என்பது பெரிய மனிதர்கள் வந்து போகும் இடம் என்பதை மாற்றி சாமான்யர்களும் அதனுள் நுழையலாம் என்று காட்டினார். சாமான்யனாகப் பிறந்து நாட்டின் முதல் குடிமகனாக உயர்ந்து எதிர்கால தலைமுறைக்கு ஒரு உதாரண மனிதராக வாழ்ந்து காட்டினார். உயர உயரப் பறந்தாலும் ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமா என்ற பழமொழியை மாற்றி, உயர உயரப் பறந்து ஊர்க்குருவி பருந்தாக முடியும் என்று  காட்டியவர்.

 

தன்னுடைய இந்த எளிமையான குணத்திற்குக் காரணமாக தனது உள்ளூர், மற்றும் ராமநாதபுரம் பள்ளி ஆசிரியர்களையே சுட்டிக் காட்டுவார் கலாம். ஆசிரியர்களின் அற்பணிப்புத் தன்மை, தன்னை உருவாக்கியதாகக் கூறுவார். ஒரு மனிதனை உருவாக்குவதில் தாய், தந்தை, ஆசிரியர் இவர்களுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு என்று நம்பியவர். அதை மக்களிடமும், குறிப்பாக குழந்தைகளிடமும் சொன்னவர். நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் குழந்தைகளிடமும், மாணவர்களிடமும் தனது கனவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டவர். வளர்ச்சி என்பது எல்லோரையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து உடையவர்.

 

அப்துல் கலாம் என்ற பெயர் நம் முன் முதலில் கொண்டுவருவது எளிமை. அடுத்ததாக, இந்தியாவை 2020 ஆம் ஆண்டில் வல்லரசாக்குவோம் என்ற அவரது கனவு. தான் கனவு கண்டதுடன் நிற்காமல் அதை இளைஞர்களிடமும் கொண்டு சேர்த்தார். அதனாலேயே இன்று இந்தியா அவரை ஒரு விஞ்ஞானியாகவோ, குடியரசுத் தலைவராகவோ பார்க்காமல் சொந்தக்காரராகப் பார்க்கிறது. அவரது ஏவுகணை ஆராய்ச்சி, ராக்கெட் தொழில் நுட்பம் எத்தனை இந்தியர்களுக்குப் புரியுமோ தெரியாது. அவை சாதாரண மக்களின் அறிவுக்குப் புலப்படாதது. பின் எது அடிமட்ட இந்தியனை அவர்பால் ஈர்த்தது? நாட்டின் முதல் குடிமகன் ஆனபோதிலும் தனது வேர்களை மறக்காமல், கால்களை பூமியின் மேல் அழுந்த வைத்துக் கொண்டு நின்றது, ஊழல் இல்லாத மனிதர் என்ற நற்பெயர், எட்டாத உயரத்திற்குப் போன பின்னும் மிகச் சுலபமாக கீழே இறங்கி வந்து மக்களுடன் மக்களாகக் கலந்து உறவாடியது இவையே அவருக்கு பிராபல்யத்தையும், மக்களின் அன்பையும் பெற்றுத் தந்துள்ளது. தன்னுடைய தோட்டக்காரரைக் கூட தன் நண்பர் என்றே பிறருக்கு அறிமுகம் செய்வார். அவரைப் பொறுத்தவரை உலகம் தட்டையானது தான். உலக மக்கள் யாவரும் ஒரே மேடையில் இருப்பவர்கள் தான். மேடு பள்ளங்கள் அற்ற சமுதாயம் தான் அவர் கனவு கண்டது.

 

அவரது மிகப்பெரிய நம்பிக்கை, இந்திய நாடும், அதன் இளைஞர்களும். தனது கடைசிப் பயணத்தில் கூட தனது ஆலோசகரிடம் அவர் மிகவும் கவலையுடன் பேசியது நாடாளுமன்றம் சமீப காலமாக செயல்படாமல் இருப்பதைப் பற்றியும், அதிகரித்து வரும் தீவிரவாதம் பற்றியும் தான். தனது மாணவர்களிடையே தாம் இவை பற்றி பேசி இவற்றிற்கு ஒரு தீர்வு காணவேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

 

‘நீ நுண்ணறிவாளனாக இருந்தால், அந்த நுண்ணறிவை கல்வியால் உயர்த்திக் கொள்ள முடிந்தால் இந்த உலகத்தை மாற்றவேண்டிய பொறுப்பு உன்னுடையது’ என்று தனது மாணவர்களிடம் அடிக்கடி சொல்வாராம். ‘இந்தியாவின் நூறு கோடி மக்களின் முகத்திலும் நூறு கோடி புன்னகைகளைக் காணவேண்டும் என்பதே என் கனவு’ என்று சொன்னவர். தேசபக்தி நிரம்பியிருந்தது போலவே தெய்வ நம்பிக்கையும் அவரிடத்தில் நிறைந்திருந்தது. ‘உங்கள் காலத்திற்குப் பிறகு மக்கள் உங்களை எப்படி நினைவில் கொள்ளவேண்டும் என்று கேட்டபோது, ஒரு ஆசிரியராகவே எல்லோரும் என்னை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறியவரின் ஆசையை கடவுள் நிறைவேற்றியதில் எந்த அதிசயமும் இல்லை.

 

அவர் நம்மிடையே இன்று இல்லை என்பது உண்மை. அதனால் என்ன? அவரது கனவுகளை, நம்பிக்கைகளை வாழ வைத்து அடுத்த தலைமுறைக்கும் அவற்றைக் கொண்டு செல்ல வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவருடைய கடமை. எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், நடக்கலாம், என்று இருந்த இந்திய இளைஞர்களை, கனவு காண வைத்து, கனவு நனவாக நல்ல எண்ணங்களை மனதில் வளர்க்கலாம், அயராது உழைக்கலாம் என்று தன் வாழ்க்கை மூலம் நடந்து காட்டிய இந்த மாபெரும் மக்களின் தலைவருக்கு நமது உளப்பூர்வமான அஞ்சலிகள்.

 

 

ஆண்களுக்கு இந்தப் பதிவு!

‘குட்மார்னிங் ஆண்ட்டி…..!’

காலையில் வழக்கம்போல வாசல் தெளிக்க வந்த நான்  பக்கத்து வீட்டு இளைஞரின் குரல் கேட்டு ‘குட் மார்னிங்’ சொல்லியபடியே நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.  சற்று வித்தியாசமாகத் தெரிந்தார். என்ன வித்தியாசம் மண்டையைக் குடைந்துகொண்டேன். ஆ! புரிந்து போயிற்று! புதியதாக மீசை வைத்திருக்கிறார். அதுவும் அடர்த்தியாக பார்ப்பவர்களை கேள்வி கேட்க வைக்கும்படியாக!

‘என்ன திடீரென்று மீசை?’

‘இந்த மாதம் முவம்பர்…….!’

‘முவம்பர்?’ மறுபடி என் புருவங்கள் முடிச்சிட்டன.

‘ஆமாம், நிறைய பேர் வேறு வேலை இல்லாமல் மீசை வளர்க்கிறாய் என்று சொல்லுகிறார்கள். அதனால மீசை வளர்க்கறதுக்கும் ஒரு குறிக்கோள் அதான் முவம்பர். அக்டோபர் மாதம் முழுக்க மழமழன்னு ஷேவ் பண்ணிக்கறது.  நவம்பர் மாதம் ‘முஷ்’ – மீசை மட்டும் வளர்க்கறது….’

‘எதுக்கு நவம்பர்ல மீசை மாத்திரம் வளர்க்கணும்….?’

‘என்னைப் பார்க்கறவங்க எல்லாம் உங்கள மாதிரி கேள்வி கேட்பாங்க, இல்லையா? அவங்க கிட்ட ஆண்களின் உடல்நலம் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தத்தான் இப்படி மீசை வளர்க்கிறேன் என்று சொல்லத்தான். நவம்பர் முழுக்க மீசை – ஆங்கிலத்தில் முஷ்டாஷ் – வளர்ப்பதால் நவம்பர் என்பது முவம்பர் ஆகிவிட்டது. நம்மால் எல்லோரையும் திருத்திவிட முடியாது. அட்லீஸ்ட் இரண்டு பேராவது என் பேச்சைக்கேட்டு முழு ஹெல்த் செக்கப் போனார்கள் என்றால் சந்தோஷமாக இருக்கும், இல்லையா?’

‘………………………’

இன்றைக்கு இணையத்தில் தேட ஒரு விஷயம் அகப்பட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

இனி முவம்பர் பற்றி இணையத்தில் நான் சேகரித்த தகவல்கள்:

முஷ் (moustache) என்பதன் முதல் இரண்டு எழுத்துக்கள் நவம்பர் (November) என்ற சொல்லில் உள்ள ‘No’ என்ற எழுத்துக்களுக்குப் பதிலாக சேர்க்கப்பட்டு முவம்பர் ஆகியிருக்கிறது. இதில் பங்குபெறும் ஆண்கள் தங்களை MO BRO (முவம்பர் சகோதரர்கள்) என்று அழைத்துக் கொள்ளுகிறார்கள். ஆண்கள் மட்டுமல்ல; பெண்களும் இந்த இயக்கத்தில் தங்களது பங்கை செய்கிறார்கள். அவர்கள் MO Sistas என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்பர்ன் என்னுமிடத்தில் இரண்டு நண்பர்கள் – ட்ரேவிஸ் கரோன் (Travis Garone), லுயிக் ஸ்லாட்டரி (Luke Slattery) என்ற இரு நண்பர்கள் ஒரு மதுபானக் கடையில் சந்தித்த போது ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. ஆண்களின் மீசையை அடையாளமாக வைத்து ஆண்கள் உடல்நலம் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏன் ஏற்படுத்தக் கூடாது என்று. 30 இளைஞர்கள் இந்த சவாலை ஏற்க தயாராயினர். இது நடந்தது 2003 ஆம் ஆண்டு. இதை தொடர்ந்து இந்த முவம்பர் என்ற இயக்கம் பதிவு செய்யப்பட்டு இணையதளமும் உருவாக்கப்பட்டது. இதன் மையக் குறிக்கோள் மீசை வளர்ப்பது; அது பற்றிக் கேட்பவர்களிடம் ஆண்களின் உடல்நலம் பற்றிப் பேசுவது.

ஆண்களைத் தாக்கும் ப்ரோஸ்டேட் மற்றும் டெஸ்ட்டிக்யூலர் புற்றுநோய்கள், மனநலம் குன்றுதல் அதன் காரணமாக தற்கொலை செய்து கொள்ளுதல்,  போதுமான அளவு உடல் உழைப்பின்மை அதனால் நேரிடும் மரணம் போன்றவை பற்றிய போதுமான விழிப்புணர்வு பொதுமக்களிடையே – குறிப்பாக ஆண்களிடையே இல்லை. முவம்பர் இயக்கத்தின் குறிக்கோள் இவை பற்றிய விழிப்புணர்வை ஆண்களிடையே ஏற்படுத்தி அவர்களை தங்கள் உடல்நலம் பற்றி சிந்திக்க வைப்பதுதான்.

இந்த இயக்கத்தில் சேர விரும்புபவர்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது அக்டோபர் மாதம் முழுவதும் முகத்தை  மழுங்க சிரைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நவம்பர் மாதம் முதல் நாளிலிருந்து  மீசை மட்டும் வளர்க்க வேண்டும். என்ன திடீரென்று மீசை என்று கேட்கிறவர்களிடம் ஆண்கள் உடல்நலம் பற்றி பேச வேண்டும். முவம்பர் இணையதளத்தில் உங்கள் பெயரை பதிந்து கொள்வதன் மூலம் இந்த இயக்கத்தில் நீங்கள் இணையலாம். ஆண்கள் தங்களின் உடல்நலத்தைப் புறக்கணிப்பதால் வரும் தீமைகள் பற்றி நிறைய தெரிந்து கொண்டு பின் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு சொல்லத் தொடங்கலாம். இந்த இயக்கத்திற்கான முகநூல் பக்கமும் இருக்கிறது.

பெண்களை போல ஆண்கள் தங்கள் உடல்நலம் பற்றி அதிகம் கவலைப்படுவதில்லை. ‘எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது’ என்கிற மனநிலைதான் இதற்குக் காரணம். அதிலும் இந்திய ஆண்கள் தங்கள் ஆரோக்கியத்தை ரொம்பவும் புறக்கணிக்கிறார்கள் என்று பல ஆய்வுகள் சொல்லுகின்றன. விரை வீக்கம் அல்லது விபரீதமான மனஅழுத்தம் போன்றவற்றைப் பற்றி பேச ஆண்களிடைய எப்போதும் ஒரு தயக்கம். குறிப்பாக படித்த, இளம்வயது ஆண்களிடையே இந்தத் தயக்கம் மிகவும் அதிகம் இருக்கிறது. அத்துடன் ஹெல்த் செக்-அப் என்பதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை – ‘நான் நன்றாகத் தானே இருக்கிறேன்!’ என்ற மனப்பான்மை.

அடுத்தமுறை ரூபனைப் பார்த்தபோது நான் இணையத்தில் படித்துத் தெரிந்து கொண்டதை சொன்னேன். ‘இந்தியாவில் இன்னும் இந்த இயக்கம் அவ்வளவாக அறியப்படவில்லை’  என்பதை மிகவும் வருத்தத்துடன் சொன்னார் அவர். ‘நான் ஒருமுறை அலுவலக வேலை தொடர்பாக லண்டன் போயிருந்தபோதுதான் இந்த இயக்கம் பற்றித் தெரிந்து கொண்டேன். என்னுடைய உறவினர்களிலேயே சிலரை புற்றுநோய் பறித்துக் கொண்டது. இந்த இயக்கத்தில் சேர்ந்து புற்றுநோய்க்கு எதிரான போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளவும், இந்நோயில் அவதிப்படுபவர்களுக்கு உதவவும், ஆண்களிடைய இந்நோய்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும் தீர்மானித்தேன்’.

‘பலர் இந்த விஷயத்தில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். ஆனால் நன்கொடை அளிப்பதில் தயக்கம் காட்டுகிறார்கள். இந்த இயக்கத்தின் அலுவலகம் இந்தியாவில் இல்லாதது ஒரு பெரிய குறை. சிலர் முதலில் ஆர்வம் காட்டினாலும் இந்த விஷயத்தை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு மறந்து விடுகிறார்கள். பெறப்படும் நன்கொடைகள் வசதி இல்லாதவர்களின் சிகிச்சைக்கும், இந்த நோய்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன’ என்றார் மேலும்.

மொத்தத்தில் இந்த நவம்பர் மாதத்தில் மீசை என்பது ஆண்களின் உடல்நலம் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் பதாகை என்று சொல்லவேண்டும். ஆனால் அந்த மீசை மற்றவர்களின் கவனத்தைக் கவரக் கூடிய வகையில் இருக்க வேண்டும். ‘என்ன மச்சி! முகத்துல முறம் மாதிரி மீசை வச்சிருக்கே?’ என்று நக்கலடிக்கிறவர்களிடம் வித்தியாசமான இந்த இயக்கத்தைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

முவம்பர் இயக்கத்தின் முக்கியத்துவம் பற்றி அறிய கீழ்கண்ட தகவல்கள் உதவும்:

  • 7 ஆண்களில் ஒருவர் தனது வாழ்நாளில் ப்ரோஸ்டேட் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்படுகிறார்.
  • டெஸ்ட்டிக்யூலர் புற்றுநோய் 15-34 வயதுவரை உள்ள ஆண்களிடையே அதிகம் காணப்படுகிறது.
  • ஒவ்வொரு வருடமும் அமெரிக்காவில் 87 ஆண்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகிறார்கள்.
  • போதுமான அளவு உடல் உழைப்பு இல்லாமல் போவதால் வருடந்தோறும் 3.2 மில்லியன் இறப்புகள் நேரிடுகிறது.

நிறைய ஆண்கள் இந்த இயக்கத்தில் சேர்ந்து தங்கள் உடல்நலத்தைப் பேண வேண்டும் என்பதற்காக பல்வேறு பரிசுகள், விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. அதிக நன்கொடை வசூலித்துத் தருபவர்களுக்கு பரிசுகள் உண்டு.

ஆரோக்கியத்தைப் பேண ஆண்களுக்கு இந்த இயக்கம் தரும் சில அறிவுரைகள்:

  • மற்ற விஷயங்களைப் போலவே நண்பர்களுடன் தொடர்பில் இருப்பதற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுங்கள். இதனால் உங்களுக்கும் நன்மை; உங்கள் நண்பர்களுக்கும் அப்படியே.
  • உங்களிடம் ஏதாவது மாறுதல் தெரிந்தால் சொல்லச் சொல்லுங்கள். அதேபோல அவரிடம் ஏதாவது வழக்கத்திற்கு மாறாக வித்தியாசம் தெரிந்தால் நீங்கள் சொல்லுங்கள்.
  • எப்போதும் உற்சாகத்துடன் இருக்கும் நண்பர் சோர்வாகத் தெரிகிறாரா, உடனே அவரை மனம் விட்டுப் பேசச் சொல்லுங்கள். பொதுவா ஆண்கள் தங்கள் மனக்குறைகளை பிறரிடம் பகிர்ந்து கொள்வதை விரும்புவதில்லை. உடல்நலக் குறைவு பற்றி பேசும் ஆண்கள் மிகமிகக் குறைவு.
  • உங்கள் நண்பருடன் சேர்ந்து நடக்கலாம், ஓடலாம்; உங்கள் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கலாம்.
  • உங்கள் ஆரோக்கியம் உங்கள் கையில் என்பதை நினைவு வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் ஆரோக்கியமாக இருப்பதன் மூலம் உங்கள் குடும்பம் மட்டுமல்ல இந்த சமுதாயமும் ஆரோக்கியமாக மாறும்.
  • உங்கள் உடம்பைப் பற்றி நீங்கள் நன்றாக அறிவீர்கள். ஏதாவது ஒரு உறுப்பில் வலியோ, வீக்கமோ இருந்தால், தானாகவே சரியாகிவிடும் என்று அசட்டையாக இருக்காதீர்கள். உடனே மருத்துவரை அணுகி ஆலோசனை பெறுங்கள். முன்கூட்டி அறிதலினால் பல நோய்களை நாம் தடுக்க முடியும் என்பதை நினைவில் வைத்திருங்கள்.
  • சுறுசுறுப்பாக இருங்கள். உங்களை எப்படி சுறுசுறுப்பாக வைத்திருப்பது என்பது உங்கள் கையில் இருக்கிறது. நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பது நல்லதல்ல. ஒரு சின்ன நடை, சின்னதாக ஒரு ஓட்டம், அல்லது அரைமணிநேரம் விளையாடுதல் என்று ஏதாவது செய்து கொண்டே இருங்கள்.
  • வாழ்க்கைத் துணையுடன் அல்லது விரும்பியவருடன் உறவு முறிதல், வேலையை இழத்தல், பணக்கஷ்டம், அல்லது முதல் முறையாக அப்பா ஆதல் முதலியவை உங்கள் வாழ்வில் மிகப்பெரிய விஷயங்கள். இவற்றினால் உங்களுக்கு ஏற்படும் துக்கம், மனக்கலக்கம், சந்தோஷம் இவற்றை பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். இதில் தவறேதும் இல்லை.
  • உங்கள் குடும்ப சரித்திரம் பற்றி அறிந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி அறிய இது உதவும். உங்கள் பெற்றோர்கள் எந்தெந்த நோய்களினால் பாதிக்கப்பட்டார்கள் என்ற விவரம் உங்கள் உடல்நிலை பற்றியும், உங்களுக்கு என்னென்ன நோய்கள் வரக்கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறது என்பதை பற்றியும் அறிய உதவும். உங்கள் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெரியவர்களுடன் இது பற்றிப் பேசுங்கள். இறந்தவர்களைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

குடும்பத்தலைவராக, குடும்பத்தை நடத்திச் செல்லுபவர்களின் ஆரோக்கியமும் முக்கியம். பெண்களின் உடல்நலத்திற்காக அக்டோபர் மாதம் பிங்க் ரிப்பன் என்று இருப்பது போலவே இந்த நவம்பர் – முவம்பர் மாதம் ஆண்களின் உடல்நலத்தை பேண.

எல்லா ஆண்களுக்கும் இந்த செய்தி போய்ச் சேர் வேண்டும் என்பதுதான் இந்த பதிவின் முக்கிய நோக்கம். படிப்பவர்கள் இதனை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள், ப்ளீஸ்!

மேலும் விவரங்களுக்கு: முவம்பர் பவுண்டேஷன் 

ஒரு இந்தியனாக நாம் செய்யக்கூடியது என்ன?

R day

 

69 சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடும் இந்த நாளில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று பட்டியல் போடுகிறார் கடைசிபெஞ்ச் திரு பாண்டியன். அவரது பதிவிலிருந்து எடுத்தது இது. இந்தியனாக பெருமை கொள்ளலாம் என்பதற்கு இவர் சொல்லும் காரணங்களையும் இந்தப் பதிவில் படியுங்கள். நான் படித்த சுதந்திர தினப் பதிவுகளில் மிகச் சிறந்த பதிவு இது.

சுதந்திரதின நிகழ்வுகள் – முழு பதிவும் படிக்க

அவரது முன் அனுமதியுடன் இங்கே பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.

 

Help yourself against paid agenda:

ஜாதி, இனப்பிரச்சினை இந்தியாவில் தீர்ந்துவிடக்கூடாது என்று பணத்தை வாரி இறைக்கும் கும்பல் இருக்கிறது. அவர்களிடமிருந்து காத்துக்கொள்ள குறைந்த பட்சம் நேர் மறை சிந்தனை கொண்டிருப்பது அவசியம்.

Help yourself against linguistic politics:

தமிழ்தான், இந்தி எதிர்ப்பு, ஆக்கிரமிப்பு என்கிற மிகை வாசகங்களைப் புறம் தள்ளுங்கள். உங்கள் நண்பர்களே ஆனாலும் புறக்கணியுங்கள். தமிழகம் விட்டு வெளியே வந்து வேலை செய்யும் எங்களுக்குத் தெரியும் ஒரு பொது மொழியின் அவசியம். அது இந்தியாக இருந்தாலும் சரியே. தமிழ் மொழி தவிர வேறு தெரியாது என்பதனால் வெளி நாடுகளில் தமிழர்கள் பிற இந்தியர்களுடன் கலக்க முடியாதிருக்கிறார்கள் என்பதை உணருங்கள். ஹிந்தியும் தெரியாது, தமிழும் தெரியாது என்கிற கேவல தமிழர் கூட்டத்தில் நீங்களோ உங்கள் குழந்தைகளோ தவறியும் சேராதீர்கள். இந்தி எதிர்ப்பு என்பது காவிரி அரசியல், இலங்கை அரசியல் மாதிரி ஒரு அரசியல் அஜெண்டா என்பதை உணருங்கள்.

Help yourself against social media:

சமூக வலை என்பது சீழ் பிடித்து நாறும் மனங்களின் மன்று கூடுகைகளாக மாறி வருகிறது. தள்ளி இருங்கள். அவசியமில்லாத ஒன்று கண்ணில் பட்டால் அதற்கெதிரான நடவடிக்கை எடுங்கள்.  பிறர் உங்களுக்குத் தரவேண்டிய மரியாதையை பிறருக்கும் அளியுங்கள். இனிய இணையம் என்பது ஒவ்வொருவரின் பங்களிப்பு.

Help yourself against negative publicity:

எதிர்மறை கருத்துகள் கூறி புகழ் பெற ஒரு கும்பல் துடிக்கிறது. இந்தியாவிற்கெதிரான எந்த உணர்வையும் வளர்த்துவிட இவை காத்திருக்கின்றன. இந்தியாவிற்கு எதிராக பணம் தரும் எவனாவது பிச்சை போடமாட்டானா என்று காத்திருக்கின்றன. பிச்சை கிடைத்துவிட்டால தன்னைச் சுற்றி ஒரு 10 பேரை மனம் மாற்ற, மதம் மாற்ற விளைகின்றன. துஷ்டனைக் கண்டால் தூரவிலகு.

Help yourself against anti-nationalists:

மன்மோகனைப் பிடிக்கும் பிடிக்காது. மோடியைப் பிடிக்கும் பிடிக்காது. யாருக்காகவும் தேசீயத்தை விட்டுக்கொடுக்கலாகாது. மதம் வேறு தேசியம் வேறு. அதைக் கலக்கி, கலகம் விளைவித்து, குளிர் காய காத்திருக்கும் வீணர்களிடம் சிக்காதீர்கள்.

Help your kids against evil minds:

பேசுங்கள். கதை பேசுங்கள். அவர்களுக்கு தங்கள் அடையாளத்தைக் கதையாகச் சொல்லிக் கொடுங்கள். டிவி டிவியாக இருக்கட்டும். உங்கள் குழந்தைகளின் செவிலி ஆக வேண்டாம்.

 

இவர் எழுதியிருக்கும் மற்ற விஷயங்கள்:

ஊடக தர்மமும், அதர்மமும்

இந்தியா – பங்களாதேஷ் நிலப்பங்கீடு

இந்திய பங்களாதேஷ் உறவு மேம்பாடு

வட கிழக்கு மாநிலங்கள்

வெளியுறவுகள்

 

பாராட்டுக்கள், பாண்டியன்.

என்ன ஊரு இது?

NATIONAL FLAG.jpg4

 

காலைல எழுந்தா தண்ணி வருமா? மின்சாரம் இருக்குமா? ரேஷன் கடைல இன்னிக்காவது சர்க்கரை வந்திருக்குமா? – அன்றாடம் காய்ச்சிகளின் பிரச்னை இது.

என்ன ஊரு இது! வேறெங்காவது பிறந்திருக்கலாம்!

 

குண்டும் குழியுமா இருக்கிற தெருக்களில் இரு சக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு போவது தினசரி சர்க்கஸ். நாம் சாலை விதிகளை கடைபிடித்தாலும், எதிர்பாராத தருணத்தில் சின்ன சந்திலிருந்து வரும் டெம்போ. அதை ஓட்டும் விடலைப் பையனுக்கு தான் பிஎம்டபிள்யு ஓட்டுவதாக நினைப்பு. தடாலென்று இடப்பக்கம் ஒடித்து அங்கு அன்னநடை பயிலும் பாட்டியை எமதர்மனிடமிருந்து அப்போதைக்குக் காப்பாற்றி அந்தப் பெருமிதத்தில் முழு வீச்சில் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்துகிறான். தினமும் நடக்கும் நிகழ்வு என்றாலும் ஒவ்வொருமுறையும் இதயம் அலறுகிறது.

 

தான் ஒரு சுதந்திரத் தியாகி என்று செப்புப்பட்டயத்தை வாங்க படாதபாடு பட்ட ஒருவரின் நிஜ அனுபவங்களை இன்றைக்கு செய்தித்தாளில் படித்தேன். 32 வருடங்களில் அவர் தட்டிய கதவுகள் 321. அவர் ஏறி இறங்கிய படிகள் 60,000. எழுதிய கடிதங்கள் 1043. நீதி மன்ற முறையீடுகள் 2300. இப்படியாவது செப்புப்பட்டயம் தேவையா என்று தோன்றுகிறது. ‘எனக்கு உதவித்தொகை வேண்டுமென்பதற்காக இதைச் செய்யவில்லை. எனக்கு ஒரு அங்கீகாரம், மற்றும் மரியாதை வேண்டும் என்பதற்காக இத்தனை அலைச்சல்கள்’ என்கிறார் 85 வயதான, மும்பையை சேர்ந்த கௌர் ஹரி தாஸ். இவரது இந்த தொடர் முயற்சி திரைப்படமாக வெளிவந்திருக்கிறது. திரு அனந்த் மகாதேவனின் இயக்கத்தில். கௌர் ஹரி தாஸ் ஆக திரு விஜய் பாதக் நடித்திருக்கிறார்.

 

இதைப்போல இன்னும் எத்தனை எத்தனை தியாகிகள் தங்கள் ஊண் உறக்கம் மறந்து சுதந்திரம் வாங்கிக்கொடுத்தார்களோ, தெரியாது. இவர்களைப் பற்றிய பெருமிதம் இது ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கம் இந்தத் தலைமுறைக்கு நமது சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் யார் என்று தெரியாத – இன்றைக்கு ஒரு ஆங்கில செய்தி தொலைக்காட்சியில் கேட்ட கேள்விக்கு வந்த பதில்கள் ஏற்படுத்திய – வெட்கக்கேடு ஒரு பக்கம்.

 

ஒவ்வொரு முறையும் என்ன ஊரு இது என்று சலித்துக் கொண்டாலும், வேற எங்கயாவது பிறந்திருக்கலாம் என்று அலுத்துக் கொண்டாலும் சுதந்திர தினம் என்றால் மனதில் ஒரு உற்சாகம் பிறக்கிறதே, பட்டொளி வீசிப் பறக்கும் மூவர்ணக் கொடியைப் பார்த்தால் அசாத்திய புத்துணர்வு உண்டாகிறதே, தேசிய கீதம் பாடும் போது கண்கள் பனிக்க எழுந்து நிற்க செய்கிறதே இதற்குப் பெயர் தான் தேசபக்தியோ?

 

குறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவள் நம் அம்மா என்றால் தாய் நாடும் அப்படித்தானே? எல்லா குறை நிறைகளுடன் நான் இந்தியன் என்கிற பெருமையுடன் என் நாட்டைப் போல வருமா என்ற பெருமிதத்துடன் சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்!

எனது கதாநாயகன்

vivekanandar - firstbook

எனது முதல் புத்தகத்தின் கதாநாயகன் விவேகானந்தர் பிறந்தநாள் இன்று. எனது புத்தகத்தின் கடைசி அத்தியாயம் இங்கே:

 

தன்னிகரற்ற குரு

 

சுவாமி விவேகானந்தருக்கு முன்னால் நம் நாட்டில் மகான்கள் யாருமே பிறக்கவில்லையா? மக்களை வழி நடத்தவில்லையா? ஆன்மீக நாடான இந்தியாவில் துறவிகளுக்கோ, மதத்தலைவர்களுக்கோ, சொற்பொழிவாளருக்கோ என்றுமே குறைவில்லை. அப்படியிருக்கும்போது, சுவாமி விவேகானந்தர் எப்படி மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு இருந்தார்? அவர் வாழ்ந்தது 39 வருடங்களும் சில மாதங்களும். அதற்குள் அவர் சாதித்தது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டு நிற்கிறது. இந்த சாதனைகளுக்கு எந்த ஆற்றல் அவருக்குத் துணை நின்றது?

இந்தியா என்றால் வறுமையும், பஞ்சமும், பெண் குழந்தைகளைக் கொல்லுவதும், பெண்கள் கொடுமைக்கு உள்ளாவதும் மட்டுமே என்று நினைத்திருந்த மேலைநாடுகளின் எண்ணத்தை மாற்றி, ஆன்மீகச் செல்வம் செழிக்கும் நாடு இந்தியா என்ற கருத்தை நிலைநாட்ட தன்னந்தனியாக மேலைநாடுகளுக்குச் சென்றாரே, அவருடன் கூடப் போனது யார்? எந்த இந்து சமய அமைப்பின் சார்பில் அவர் மேலைநாடுகளுக்குச் சென்றார்? சர்வமத மகாசபையில் எல்லோரும் முன்கூட்டியே தயார் செய்துகொண்டு வந்து பேசியபோது, முன்தயாரிப்பு எதுவும் இல்லாமல், ‘அமெரிக்க சகோதர சகோதரிகளே’ என்று பேச ஆரம்பித்து அனைவரையும் ஸ்தம்பிக்கச் செய்தாரே, அவரை வழி நடத்திய அற்புத ஆற்றல் எது? 150 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் நாம் அவரை தெய்வத் திருமகனாக நினைக்கக் காரணம் என்ன?

 

மனித ஆற்றல், இறைவனின் வழிகாட்டுதல், நல்ல குருவை அடைந்து அவரது சொற்படி நடத்தல் என்ற மூன்றும் கலந்த ஒரு அற்புத கலவை இந்த ஆற்றல் என்று சொல்லலாம். மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்று வாழ்ந்ததன் பலனாக சுவாமிஜிக்குக்  கிடைத்த மாபெரும்  ஆற்றல் என்றும் சொல்லலாம். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரால் ‘நீயே நரநாராயணனாக அவதரித்தவன்’ என்று சொல்லப்பட்டிருந்தாலும்,  அவரை சிவபெருமானின் அவதாரம், புத்தரின் அவதாரம் என்று பலர் சொன்னாலும், தமது மன ஆற்றலை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு மகத்தான காரியங்களை சாதித்திருக்கிறார் சுவாமிஜி.

 

முதன்முதலாக ஏழை மக்களுக்காக உருகிய தீர்க்கதரிசி இவர்தான். இந்த பண்புதான் அவரை அவருக்கு முன் இருந்த மகான்களிலிருந்து வேறுபடுத்தியது. இந்தியப் பயணத்தின் போது அவர் கண்ட ஏழை இந்தியா அவரை வருத்தியது. ‘என் தாய்நாட்டு மக்களுக்கு நான் என்ன செய்யமுடியும்?’ என்ற இடைவிடாச் சிந்தனை அவரது ஆற்றலுக்கு பின்னணியாக இருந்தது. எந்த ஒரு விஷயத்தையும் யாரோ சொன்னார்கள் என்பதற்காக நம்பாமல், தானே சோதித்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற வேட்கை அவரது ஆற்றலை வழி நடத்தியது.

 

கன்னியாகுமரியில், அவரிடம் பணம் இல்லாததால் படகோட்டிகள் அவரை ஸ்ரீபாத பாறைக்கு அழைத்துச் செல்ல மறுத்த போது சற்றும் தயங்காமல் அலைகடலில் குதித்து நீந்தியே அந்தப் பாறையை சென்று சேர்ந்தாரே, எதற்கு? ‘என்னால் முடியும்’ என்று மார்தட்டவா? இல்லை; ‘என் தாய் திருநாட்டு மக்களே, என்னால் முடிந்தால் உங்களாலும் முடியும். உங்களுக்குள் இருக்கும் தெய்வீக ஆற்றலை உணருங்கள். உங்கள் அறியாமைத் துயிலிலிருந்து எழுந்திருங்கள்; எப்போதும் விழித்திருங்கள்; உங்கள் லட்சியத்தை அடையும் வரை ஓயாதீர்கள்’ என்ற எழுச்சி மந்திரத்தை உபதேசிக்க.

சுவாமிஜி மனிதர்களிடம் கொண்டிருந்த அளவற்ற அக்கறை அவரை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்தியது. மனிதனிடம் உள்ள எல்லையற்ற திறமைகளையும் ஆற்றலையும் வெளிக்கொணர உதவுவதே தன் முக்கியப்பணி என்று  எண்ணினார். கோவிலில் இருக்கும் கடவுளிடம் பற்று வைக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்து உங்கள் சக மனிதனிடம் பற்று வையுங்கள் என்றார். கடவுள் என்பவர் எங்கோ உட்கார்ந்துகொண்டு மனிதர்களை ‘விதி’ என்னும் நூலினால் ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருப்பவர் அல்ல; மனிதர்களின் உள்ளே ஆன்மாவாக நிறைந்திருக்கிறார். தன்னுள்ளே இருக்கும் தெய்வீகத்தை ஒவ்வொரு மனிதனும் உணருவதால் அவனது ஆற்றல் பெருகி, வெற்றிகரமான வாழ்க்கை வாழமுடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைத்தார்.

சுவாமிஜியின் இன்னொரு பண்பும் நம்மைக் கவருகிறது. அது அவரது வெளிப்படையான பேச்சு. சிங்கத்தின் குகைக்குள்ளே போய் அதனுடன் போரிடுவது போல ‘எங்கள் மதமே உலகத்தில் சிறந்தது’ என்றெண்ணி இருந்தவர்களை, அவர்களின் நாட்டிலேயே ‘எல்லா மதங்களும் இறைவனை உணர வழிகாட்டும் பாதைகள். எல்லா மதங்களையும் நாங்கள் மதிக்கிறோம்’ என்ற தமது வாதத்தின் மூலம் வாயடைக்கச் செய்தார். ‘மதத்தின் பெயரால் சண்டை வேண்டாம். மனித இதயங்களைத் திறக்கவும், மனிதனை பொருளாதார ரீதியில் மேம்படவும் செய்வதே மதம். மதமாற்றத்தின் மூலம் சமுதாயத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவர முடியாது. பசித்தவனுக்கு மதம் தேவையில்லை; அவனது தேவை பசித்தபோது உணவு. அந்த உணவை பெற, அவர்கள்  தங்கள் சொந்தக் காலில் நிற்க, கல்வியைக் கொடுங்கள். அந்தக் கல்வி ஏட்டுச்சுரைக்காயாய் இல்லாமல் மதத்திலிருந்து அவனை விலகாமல், அவனை உருவாக்கும் கல்வியாக இருக்கட்டும்’ என்றார்.

இறைவனைத் தேடுபவர்களுக்கு மட்டுமே இருந்த ஆன்மத் தேடலை சாதாரண மனிதர்களுக்கும் உரிமை ஆக்கினார். இந்த ஆன்மத் தேடலுக்கு உதவும் கல்வியை மனிதனை உருவாக்கும் கல்வி என்று குறிப்பிட்டார். ஆன்மிகம், இறையனுபூதி என்று பேசினாலும், சமயச் சடங்குகள், சமயச் சின்னங்கள் மனிதனுக்கு அவனை அறிய உதவவில்லை என்றால் இவற்றால் எந்தப் பலனும் இல்லை என்று வெளிப்படையாகப் பேசினார். யாரும் பாவிகள் இல்லை. பாவமும் புண்ணியமும் சேர்ந்ததே மனித வாழ்வு. எல்லோரும் தெய்வத்தின் குழந்தைகள். மதவாதிகள் மனிதனை மறந்துவிட்டு இறைவனைப் பார்த்தார்கள். ஆனால் சுவாமிஜி மனிதர்களிலே இறைவனைப் பார்க்கச் சொன்னார்.

சாஸ்த்திரங்களில் சொல்லப்பட்டிருந்த கருத்துக்களை சாதாரண மக்களுக்கும் பொதுவாக்கினார். வறட்டு வேதாந்தத்தை செயல்முறை வேதாந்தமாக மாற்றினார். ஏழை மக்களிடம் நாராயணனைக் கண்டார். தந்தை கொடுத்த கட்டுடலை கொண்டு தரித்திர நாராயண சேவையை கடைசி வரை அந்த உடல் நலிந்தபோதும் செய்தார். தாய் சொன்னபடி அகத்தூய்மை, புறத்தூய்மை இரண்டையும் கடைசி நிமிடம் வரை காத்தார். குரு சொன்னது போல தனது அமானுஷ்ய ஆற்றல்களை ஒருபோதும் தன் சொந்தப் பலனுக்காக உபயோகிக்கவில்லை.

இறைவனை நம்பி இறைவன் காட்டிய வழியிலேயே தன் வாழ்க்கையை நடத்தினார். மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, மன்னர்களுக்கும் அவர்களது நிலையை எடுத்துரைத்து, கடமைகளை நினைவுறுத்தினார். சர்வமத மகாசபையில் அவர் மூலம் வெளிப்பட்டது இந்தியாவின் மத உணர்வு. பழமையான கீழ்த்திசை, நவீன மேல்திசை இவை இரண்டின் சிந்தனைகளும் கலந்து சங்கமிக்கின்ற இடமாக சுவாமிஜி காட்சியளித்தார். ஆன்மிகம் என்பதற்கு மனிதன் தன்னுள்ளே இருக்கும் ஆன்மாவை உணருவதே என்ற புதிய கருத்தை சொன்னார்.

மனிதனைப்பற்றிய புதிய கண்ணோட்டம், மதம் பற்றிய புதிய கருத்துக்கள், கடவுள் பற்றிய  புதிய சிந்தனை இவற்றுடன், நல்லொழுக்கத்துடன் கூடிய புதிய சமுதாயம் என்று மனித குலத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியையும் தனது செய்தியாக சுவாமிஜி இந்த உலகிற்குக் கொடுத்துவிட்டு சென்றிருக்கிறார்.

மிகக்குறைந்த வயதில் மிகப்பெரிய சாதனை செய்து நம் மனங்களில் மறக்கவொண்ணாத தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்திச் சென்ற அந்த மாமனிதரை அவர் சொல்லிச் சென்ற செய்திகளை பின்பற்றுவதன் மூலம் பெருமைபடுத்துவோம். அவரே சொன்னதுபோல நம்முள் அவர் உருவமற்ற குரலாக இருந்து நம்மை வழி நடத்துவார் என்பதில் சிறிதும் ஐயம் இல்லை.

மகாகவி பாரதியாரின் வார்த்தைகளுடன் ஆரம்பித்து ரவீந்திரநாத் தாகூரின் இந்த வார்த்தைகளுடன் சுவாமிஜியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நிறைவு செய்வோம்.

அனைத்துப் பரிமாணங்களிலும் மனிதனின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியே விவேகானந்தரின் செய்தி – ரவீந்தரநாத் தாகூர்.

மதிப்புரை.காம் தளத்தில் வந்த இந்தப் புத்தகத்தின் மதிப்புரை இங்கே:

அதே தளத்தில் வந்த இன்னொரு மதிப்புரை இங்கே:

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

வந்தார் விவேகானந்தர்

யாரு ஸார் இவரு?

 

சுப்ரமண்ய சிவா அக்டோபர் 4

இந்தப் பதிவை எழுதியவர் திரு இன்னம்பூரான் சௌந்தரராஜன். படித்து மனம் நெகிழ்ந்து போனதால் இங்கு மறுபதிவு செய்கிறேன் – அவருடைய அனுமதியின் பேரில். நன்றி இன்னம்பூரான் ஸார்.

இன்று தேசாபிமானி சுப்ரமணிய சிவா அவர்களின் 130வது ஜன்ம தினம்.

‘லொட்!லொட்! ‘லொட்!லொட்!  ‘லொட்!லொட்!

இது என்ன ஊன்றுகோலா? அடிக்கற பெருந்தடியா? அதை விட்றா! அவர் கண்களிலிருந்து தீப்பொறி பறக்கிறதே. பயமா இருக்கு. தொள, தொளன்னு சொக்காய். பஞ்சகச்சம். கோணலா தலைப்பா. உள்ள நுழையறபோதே அதட்டறாரே! அதுவும் சின்ன முதலியாரை விளக்கெண்ணைய் என்கிறார். ‘வழ வழ வெண்டைக்காய் என்கிறார். அதுவா? சுப்ரமண்ய சிவா வந்திருக்கார். வேப்பமரத்தடிக்கு கூட்டிண்டு போ. அவரோட பேச்சுக்கொடுக்காதே. அவா பேசிக்கட்டும். இடம்: சாது அச்சுக்கூடம்.நவசக்தி ஆபீஸ். திரு.வி.க. தான் சின்ன முதலியார். அவ்வப்பொழுது நவசக்தியில் எழுதும் சிவா அவர்கள் சண்டை போட வந்திருக்கிறார். பரதநாட்டிய நர்த்தகி ருக்மணி தேவியை ஜார்ஜ் சிட்னி அருண்டேல் திருமணம் செய்வதை ஆதரித்த திரு.வி.க. அவர்களை நாவினால் சுட வந்திருக்கிறார், இந்த தீப்பொறி.

(தனிச்செய்தி: ஹிந்து, சுதேசமித்திரன் எல்லாம் இந்த விஷயத்தில் திரு.சிவா கட்சி.)

[‘Saunters in Subramania Sivam (Sivam) (1884-1925), the spit-fire patriot clad in a loose shirt, furled dhoti and tilted turban tut-tuting his inseparable staff. The staff and his flowing beard remind one of a domineering Moses. Having shattered the calm in Navasakthi [4] office, he aggravates the situation by loudly hailing for the ‘castor-oil Mudaliyar’, his epithet for ThiruViKa. His other epithets for him are, ‘vendaikkai’ and ‘vazha vazha’, all insinuating that there is no ‘cut and thrust’ to his writings. A contributor to the weekly himself, he had come to tongue lash him for supporting an Indian marrying a foreigner. Rukmini Devi (1904-1986), the classical dancer, was marrying George Sidney Arundale (1878-1945), the Theosophist. Leading lights like the Hindu and Swadesamithran had deplored it.]

ஒழுங்கா இருக்கு! போங்கோ! திரு.வெ.சாமிநாத சர்மா அவர்கள் எழுதியதை ஆங்கிலாக்கம் செய்து, அதை தமிழாக்கம் செய்தது மேலே. எல்லாம் அடியேன் உழவாரப்பணி தான்.

அக்டோபர் 4, 1884 சிறைப்பறவையும், விடுதலை வீரரும், ஆன்மிக எழுத்தாளரும் ஆன சுப்ரமண்ய சிவா அவர்களின் அவதார தினம். அவர் நீதி மன்றத்தில் அளித்த வாக்குமூலங்களில் ஒன்று:

”நான் ஒரு சந்யாசி. முக்தியடையும் வழியைப் பிரச்சாரம் செய்வதே என் வேலை. அதன் தத்துவங்களை எடுத்து விளக்கி அதை அடையும் மார்க்கத்தை போதிப்பதே என் வேலை. சகலவிதமான வெளி பந்தங்களினின்றும் விடுவித்துக் கொள்வதே ஆத்மாவிற்கு முக்தியாகும். இதே போன்று ஒரு தேசத்தில் முக்கியாவது – அந்நிய நாடுகளின் பிடிப்பினின்றும் விடுவித்துக் கொள்வது; பரிபூர்ண சுதந்திரம் அடைவது. அதையே இந்நாட்டு மக்களுக்கு நான் போதிக்கிறேன். அதாவது, சுதந்திர லட்சியம் அதை அடையும் மார்க்கம். புறக்கணிப்பது – சுதந்திரப் பாதையில் குறுக்கே நிற்கும் எதையும் – சாத்வீக முறையில் எதிர்ப்பது, சுதேச கல்வி இவையேயாகும்.”

நான் சம்பந்தப்பட்டவரை இவரை போன்ற சான்றோர்கள் அவதார புருஷர்களே. அப்படித்தான் எழுதுவேன். நாற்பதே வருடங்கள் வாழ்ந்து, ஜூலை 23, 1925ல் மறைந்தார். அதில் 14 வருடங்கள் [1908 -22] ஜெயிலுக்குப் போக வேண்டியது;வரவேண்டியது. குஷ்டரோகம் வேறு சிறைச்சாலை தந்த பரிசு. அது பெருவியாதியாம். ரயிலில் ஏற அனுமதி இல்லை. சிவா அவர்கள் கால்நடையாகவும், கட்டை வண்டியிலும், தமிழ் நாடு முழுதும் சுற்றினார். 2011 ஜூலை மாதம் பேப்பர்க்காரங்க ந்யூஸ்: இரண்டாயிரம் சதுர அடி பரப்பளவு; 48 அடி உயர கோபுரம். 40 லக்ஷம் ரூபாயாம். பெண்ணாகரத்தில் சிவா அவர்களுக்கு மணிமண்டபமாம்! அவருக்கு தெரிஞ்சா என்ன சொல்வாரோ? ஏன்னா நீங்க ம.பொ.சிவஞான கிராமணி என்று கேள்விபட்டிருக்கிறீர்களோ? பெரிய மீசையும், பெரிய ஆசையும் ( நாட்டின் மேல் தான், ஸ்வாமி!) வச்சவருக்கு கின்னஸ் பரிசு என்றால், இவருக்குத் தான் போகும்! அவர் ஒரு புத்தகம் போட்டார், “கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை’ என்று. சிலப்பதிகாரம் பற்றி இந்த ‘சிலம்புச்செல்வர்’் எழுதிய சில நூல்களை, ஒரு மின் தமிழருக்கு பரிசளிக்க வாங்கியபோது, “கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை’ இல் படித்தது

“…சிதம்பரம் பிள்ளையவர்களுடைய அந்திம நாட்கள் வறுமையால் வாடிப்போனதாக நேர்ந்தது தமிழ்நாட்டின் தப்பிதமேயாகும். அடிமைத்தனம் மிகுந்து விலங்கினங்கள் வசிக்கும் காடாந்தகாரமாக இருந்த தமிழ் நாட்டில் கல்லையும் முள்ளையும் களைந்து படாத துன்பங்களைப் பட்டுப் பண்படுத்தி தேசாபிமானம் என்ற விதையை நட்டுப் பயிர்செய்து பாதுகாத்த ஆதி வேளாளனாகிய சிதம்பரம் பிள்ளை துன்பம் நிறைந்த சிறைவாசத்தையும் கழித்து வெளியே வந்தபோது தமிழ்நாடு அவரைத் தக்கபடி வரவேற்று ஆதரிக்கத் தவறிவிட்டது…

சுப்ரமண்ய பாரதியார் சோறின்றி வாடிக்கொண்டே பாடிக்கொண்டு மறைந்தார். சுப்ரமண்ய சிவா ஊரூராகச் சென்று பிச்சைக்காரனைப்போல் பிழைத்து மாண்டார். தமிழ்நாட்டுத் தியாகிகளுள் தலைவரான சிதம்பரம் பிள்ளை வறுமையில் வாடியும் ஓசையில்லாமல் தமது கடைசி நாட்களைக் கஷ்டங்களிலேயே கழித்து ஒழித்தார்”.

அணிந்துரையில் நாமக்கல் கவிஞர் ராமலிங்கம் பிள்ளை: (1946 ம் வருட இரண்டாம் பதிப்பு)

“அகில இந்திய காங்கிரஸ் செயற்குழுவின் அனுமதியுடன் டாக்டர் பட்டாபி சீதாராமய்யா வெளியிட்டுள்ள காங்கிரஸ் வரலாற்றில் செüரிசெüரா சத்தியாக்கிரகம், நாகபுரிக் கொடிப்போர், பர்தோலி வரிகொடா இயக்கம் ஆகிய சிறுசிறு இயக்கங்களைப் பற்றியெல்லாம் பக்கம் பக்கமாக வரையப்பட்டுள்ளனவே தவிர, சிதம்பரனாரின் சீரிய புரட்சியைப் பற்றி ஒரு வரிகூட, ஏன் ஒரு வார்த்தைகூட இல்லை” என்பதை “சிலம்புச் செல்வர்’ ம.பொ.சி. பதிவு செய்யும்போது அன்றும் எனக்கு விழியில் நீர்கோத்தது; இன்றும் கோத்தது…’

ஆறாம் திணையில் படித்ததில் ஒரு பகுதி:

வ.உ.சி.யையும் பாரதியையும் பற்றித் தமிழகம் அறிந்தளவிற்கு சிவம் கண்டறியப்படவில்லை. சுப்பிரமணிய சிவம் (1884-1925) தமிழக சமூக அரசியல் ஆன்மிகக் கருத்தியல் தளங்களில் இயங்கிய முனைப்பு தீவிர பரிசீலனைக்கும் கவனிப்புக்கும் உரியது. வழக்கு விசாரணையின்போது நீதிபதியின் முன் சிவம் கொடுத்த வாக்குமூலம், அவரது நோக்கு? அவர் யார்? என்பதை நன்கு தெளிவாக்குகிறது.

தமிழ் நேஷன் என்ற கழட்டிவிடப்பட்ட இணைய தளத்தில்:

‘…சுதந்திர போராட்ட வரலாறு இன்னமும் எழுதி முடிக்கப் படாத மகாகாவியமாகும்.

இதில் விடுபட்டுப்போன பெயர்களும் நிகழ்ச்சிகளும் ஏராளம். எத்தனையோ வீரத் தியாகிகளின் பெயர்கள் ஒப்புக்கு இடம் பெற்றுள்ளதே தவிர முழுமையான தகவல்கள் வெளிச்சத்திற்கு வருவதில்லை…

…சுப்பிரமணிய சிவா என்று அழைக்கப்பட்ட சுப்பிரமணிய சிவம் ராஜம் ஐயர் நாகலட்சுமி அம்மாள் தம்பதியர்க்கு 4-10-1884 ஆம் வருடம் மதுரை அருகே உள்ள வத்தலகுண்டு என்ற ஊரில் பிறந்தார்…இவருடைய இளமைப் பருவம் வறுமையில் கழிந்தது. 12-வது வயது வரை இவர் மதுரையில் படித்தார். பின்னர் திருவனந்தபுரம் சென்று அங்கே இலவச உணவு உண்டு படித்தார். பின்னர் கோயம்புத்தூரில் ஒரு வருடம் பிரவேச தேர்வுக்காக படித்தார் இக்காலமே இவரின் தேச பக்தி அரும்பத் தொடங்கிய காலம். இக்காலத்தில் தென்னாப்பிரிக்காவில் நடந்து கொண்டிருந்த போயர் யுத்தத்தில் போயர்களின் வீரச்செயல்களை பாராட்டி ஆங்கிலத்தில் பல கவிதைகள் இயற்றியுள்ளார் (அவற்றில் ஒன்று கூட இப்பொது நமக்கு கிடைக்கவில்லை )… 1899-ல் இவருக்கும் மீனாட்சியம்மைக்கும் திருமணம் நடைபெற்றது. இல்லறத்தில் நுழைந்தாலும் தேச சேவை மறந்தாரில்லை…

…1906-ஆம் ஆண்டு திருவனந்தபுரத்தில் ஆரிய சமாஜத்தை சேர்ந்த தாவுர்க்கான் சந்திரவர்மா சொற்பொழிவாற்றினார். இதனை கேட்ட சுப்பிரமணிய சிவாவின் தேசபக்தி சுடர் அனலாய் எரியத் தொடங்கியது. இதன் நோக்கம் இளைஞர்களின் மனதில் தேசபக்தியை உருவாக்கி சுதந்திர உணர்வை தூண்டுவதே ஆகும். இதனை எதிர்த்த திருவாங்கூர் சமஸ்தானம் சிவாவை திருவாங்கூவுர் சமஸ்தானத்தில் இருந்து உடனே வெளியெற உத்தரவிட்டது. இதன் பின்னர் இவர் ஊர் ஊராகச் சென்று ஆங்கில அரசுக்கெதிராக பிரச்சாரம் செய்து வந்தார்…

சிவா மிகச் சிறந்த சொற்பொழிவாளர்… சிவா 2-11-1912-ல் விடுதலை அடைந்தார். விடுதலைக்குப் பின் சென்னையில் குடியேறினார். சென்னையில் பிரபஞ்ச சமித்திரன் என்ற வாரபத்திரிகையையும், ஞானபானு என்ற மாத பத்திரிகையையும் தொடங்கினார். ஞானபானு-வில் பாராதியாரின் படைப்புகளை தொடர்ந்து வெளியிட்டார். பாண்டிச்சேரியில் இருந்த பாரதிக்கு ஞானபானு சுதந்திர போராட்ட ஆயுதமாக திகழ்ந்தது. பாரதி பல புனைப் பெயர்களில் கதை, கவிதை, கட்டுரைகள் எழுதி தேசிய உணர்வு ஊட்டினார். குத்தலும், கெலியும், கிண்டலும் நிறைந்த அன்றைய ஜமீன்தார்களையும், அவர்களை அண்டிப் பிழைத்த புலவர் கூட்டத்தினையும் தோலுரித்து காட்ழய சின்ன சங்கரன் கதை ஞானபானு-வில் வெளிவந்த பாரதியின் படைப்புகளில் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று. சுப்பிரமணிய சிவாவின் சென்னை வாழ்க்கை மிகுந்த நெருக்கடியில் தான் கழிந்தது. இந்நிலையில் அவருடைய மனைவி. மீனாட்சியம்மை உடல் நிலை மொசமாகி 15-5-1915-ல் சென்னையில் காலமானார். மனைவி இறந்தபின் சிவாவின் சுற்றுப் பயணங்கள் மேலும் அதிகப்பட்டன. ஊர் ஊராக சென்று மக்களுக்கு தேச உணர்வை கூட்டினார். பொது கூட்டமாக நடத்தாமல் மக்கள் எங்கு கூட்டமாக இருக்கிறார்களோ அங்கே பேசினார்.

1919-ல் மீண்டும் இந்திய தேசாந்திரி என்ற பத்திரிகையை தொடங்கினார். ஆரம்பம் முதலே சுப்பிரமணிய சிவா தொழிலாளர்பால் மிகுந்த அன்புடையவர்…தொழிலாளர்களுக்காக பகலிரவு பாராது உழைத்தார்…1920-ஆம் வருடம் கல்கத்தாவில் லாலா லஜபதி ராயின் தலைமையில் ஒத்துழையாமை இயக்கம் சம்பந்தமாக நடைபெற்ற சிறப்பு மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு விபின் சந்திர பாலர் கொண்டு வந்த தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக நின்றார்.

சிவாவின் உள்ளத்தில் காந்தியின் தாக்கமும் படியத் தொடங்கியது. தமிழ் நாடு என்ற பத்திரிகையில் திலகர் – காந்தி தர்சனம் என்ற சிறு நாடகத்தையும் சிவா எழுதியுள்ளார்…அவர் கலந்து கொள்ளாத மாநாடுகளோ, பொராட்டங்களோ இல்லை என்றெ சொல்லலாம். அவற்றில் எல்லாம் சிவாவின் எரிமலைப் பிரசங்கங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. சிவா மிகுந்த துணிச்சல் மிக்கவர்.

காந்தீயத்தின்பால் அவர் உள்ளம் சென்றாலும் அவரின் தீவிரவாதக் தன்மை என்றுமே அடங்கியதில்லை. சிவாவின் பிரசங்கங்கள் மக்கள் மத்தியில் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியதால் அரசாங்கம்… தருமபுரி அருகே உள்ள பாப்பாராபட்டியில் உள்ள தனது ஆசிரமத்தில் தேசபந்து சித்தரஞ்சன் தாசைக் கொண்டு 23-1-1923-ல் அடிக்கல் நாட்டினார். அந்த ஆலயத்தில் பல தேச பக்தர்களின் சிலைகளை நிறுவ நினைத்திருந்தார். அவற்றுள் வ.உ.சி. சிலைக்கு முதல் நிலை கொடுக்கவும் திட்டமிட்டிருந்தார்…சுப்பிரமணிய சிவாவிற்காக எதையும் செய்யத் துணிந்த வீரவாலிபர்களும், எதையும் தரத் தயாராக இருந்த செல்வந்தர்களும் பாப்பாராட்டியில் இருந்தனர்.இவர்களிடையே வந்து சேர்ந்த மறுநாள் அதாவது 23-7-1925 வியாழக்கிழமை காலை 5 மணிக்கு சுப்பிரமணிய சிவா தனது 41-வது வயதில் தனது இவ்வுலக வார்ழ்வை நீந்தார். சிவா வாழ்ந்த 40 வயதிற்குள் 400 வருட சாதனைகளை செய்து முழத்துள்ளார். தமிழகத்தின் பல நகரங்களில் சிவாஜி நாடகம் மூலமாக தேச பக்தியை பரப்பினார். அவரும் நாடகத்தில் பங்கெற்று நடித்துள்ளார். ராம கிருஷ்ணர் மீதும் விவேகானந்தர் மீதும் ஆழ்ந்த பற்று கொண்ட சிவா அவர்களின் நூல்களையும் மொழிபெயர்த்துள்ளார். ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து புரட்சி செய்த சுப்பிரமணிய சிவா பல கனவுகளுடன் மறைந்து விட்டார்.

எல்லா கனவுகளையும் நீங்கள் நனவாக்காவிடினும், தேசாபிமானத்தையாவது உடும்புப்பிடியாக பிடித்துக்கொள்ளவும். அதை நிரூபிக்கும் வகையில், ஒரு வரி விடாமல், இந்த இழையை படித்து விட்டேன் என்று சத்திய பிரமாணம் செய்யுங்கள். நாலு பேருக்காவது சுப்ரமண்ய சிவா அவர்களின் பாமர கீர்த்தி பாடிக்காண்பித்தேன் என்று சத்திய பிரமாணம் செய்யுங்கள்.

இன்னம்பூரான்

60 வருட திரைப்பயணம்:  ஸர் ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோ

வெப்துனியா மின்இதழில் வந்த எனது கட்டுரை 

நம்மில் எத்தனை பேர்கள் மகாத்மா காந்தியைப் பார்த்திருப்போம்? ’48 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பிறந்தவர்களுக்கு அந்த பாக்கியம் கிடைத்திருக்காது. இதற்கு முன் பிறந்தவர்களிலும்  எத்தனை பேர்களுக்கு அந்த பாக்கியம் கிடைத்திருக்கும்? அவரைப்பற்றிக் கேள்விப்படும்போதும், புகைப்படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதும் இந்த மகாத்மா நம்மிடையே இப்போது நடமாடினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று நம்மில் பலர் நினைக்காமல் இருந்திருக்கவும் முடியாது. இந்தியர்கள் பலரின் இந்தக் கனவு நனவாகியது 1983 ஆம் ஆண்டு,  ஸர் ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோ என்கிற இங்கிலாந்து இயக்குனர் மூலம். வாழ்க்கை வரலாற்றுச் சித்திரங்களை எடுப்பதில் மன்னன் என்று பெயர் பெற்ற இவர் தனது ‘காந்தி’ திரைப்படம் மூலம் நம் கண் முன்னே காந்தியை நடமாடவிட்டார்.

சமீபத்தில் மறைந்த ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோவின் வெள்ளித்திரையின் மீதான காதலுக்கு வயது 60. முதல் முதலில் மேடை நடிகராக வெள்ளித்திரைப் பயணத்தைத் தொடங்கிய அட்டன்பரோ இயக்குனராக மாறினார். நடிகராக எந்த அளவிற்கு விரும்பப்பட்டாரோ, அதே அளவு இயக்குனராகவும் எல்லோராலும் விரும்பப்பட்டார். இரண்டு துறைகளிலும் வெற்றிக் கோடி நாட்டினார்.

1923 ஆகஸ்ட் மாதம் 29 ஆம் தேதி இங்கிலாந்திலுள்ள கேம்ப்ரிட்ஜில் பிறந்த அட்டன்பரோ தனது 12 ஆம் வயதில் நடிக்கத் துவங்கிவிட்டார். ராயல் அகாதமி ஆப் டிராமடிக் ஆர்ட் –இல் பயிற்சி பெற்ற இவர் 1941 ஆம் ஆண்டு முதன்முதலில் மேடை ஏறினார். இதற்கு ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு நோயல் கவர்ட் – இன் ‘இன் விச் வி சர்வ்’ (In Which We Serve) என்ற படத்தில்  தன்னை நம்பியவர்களை கைவிட்டுவிட்டு ஓடும்  கப்பல் மாலுமியாக, சிறிய ஆனால் மிகவும் கனமான பாத்திரத்தில் நடித்து பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்தார். தொடர்ந்து வந்த திரைப்படங்களில் இதே போன்ற கதாபாத்திரங்களே இவருக்குக் கிடைத்தன. 1947  ஆம் ஆண்டு ‘ப்ரைடன் ராக்’ (Brighton Rock) படத்தில் மனநோய் பீடித்த இளம் தாதாவாக நடித்த திரைப்படம் இவரது வாழ்வில் திருப்பு முனையாக அமைந்தது.

அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளில் பல பிரித்தானிய படங்களில் நடித்தார். ‘50 களில் பல படங்களில் நகைச்சுவை நடிகராகவும் நடித்தார். இவர் தனது மேடை வாழ்க்கையின் துவக்கத்தில் நடித்த அகாதா கிறிஸ்டியின் நாடகம் ‘தி மௌஸ்ட்ராப்’ உலகத்தில் நீண்ட நாட்களுக்கு நடிக்கப்பட்ட நாடகங்களுள் ஒன்று. இவரும் இவர் மனைவியும் இந்த நாடகத்தில் நடித்த ஆரம்ப கால நடிகர்கள். 1952 இல் மேடையேறிய இந்த நாடகம் 2007 வரை நடந்து வந்திருக்கிறது.

1969 இல் வெளிவந்த ‘ஓ! வாட் அ லவ்லி வார்’ (O! What a Lovely War!) என்ற திரைப்படத்தின் மூலம் இயக்குனர் ஆனார். அப்போதிலிருந்து நடிப்பதை குறைத்துக் கொண்டார். 50 களின் இறுதியில் திரைப்படங்களை தயாரிக்கவும் தொடங்கினார். திரைப்படத் துறையைச் சார்ந்த பல அமைப்புகளில் தலைவர் பதவியையும் வகித்தார்.

இரண்டாம் உலகப் போரில் ராயல் விமான படையில் பணியாற்றிய இவர்  ஆங்கில நடிகை ஷீலா சிம் என்பவரை 1945 ஆண்டு மணம் செய்துகொண்டார். இந்த தம்பதிகளுக்கு 3 குழந்தைகள். 2004 ஆம் ஆண்டு மூத்தமகள், பேத்தி ஆகியோரை ஆசிய சுனாமியில் பறிகொடுத்தார். இவரது மகன் மைக்கேல் அட்டன்பரோவும் ஒரு இயக்குனர். அட்டன்பரோவின் தந்தை லீசெஸ்டர் பல்கலைக் கழகத்தின் முதல்வராக இருந்தவர். ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோ இந்தப் பல்கலைக்கழகத்தின் புரவலர். 1997 ஆம் ஆண்டு ரிச்சர்ட் அட்டன்பரோவின் பெயரில் அவரை கௌரவிக்கும் வகையில் ‘ஊனமுற்றோர்களுக்கான கலை மையம்’ இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் திறந்து வைக்கப்பட்டது.

காந்தி திரைப்படம் மட்டுமல்ல, இவரை இந்தியர்களுக்கு அடையாளம் காட்டியது; நாம் மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த ‘ஜுராசிக் பார்க்’ படத்திலும் நடித்தவர் இவர். ஜான் ஹம்மண்ட் என்ற கதாபாத்திரத்தில் இவர் நடித்த ‘ஜுராசிக் பார்க்’ படத்தை அவ்வளவு சுலபமாக நம்மால் மறக்க முடியாது. இந்தப் படத்தின் ஆரம்பத்தில் அழிந்த விலங்கினத்தைச் சேர்ந்த டைனோசர்களை மறுபடியும் தாம் உருவாக்கியிருக்கும் விந்தையை மிகவும் பெருமையுடன் சொல்லும்போதும், இறுதியில் தான் உருவாக்கிய ஜுராசிக் பார்க்கை தானே மூடும் நிலை வரும்போது கடைசி முறையாக அந்த இடத்தை திரும்பிப் பார்த்து வேதனைப்படும்போதும் இவரது நடிப்பை நாம் மிகவும் ரசிக்கலாம்.

காந்தி திரைப்படம்:

 இந்தத் திரைப்படம் அட்டன்பரோவின் நீண்ட நாளைய கனவு. ஏற்கனவே காந்தியைப் பற்றிய திரைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று 1952 இல் கேப்ரியல் பாஸ்கல் என்பவர் அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் பாஸ்கலின் மறைவினால்  (1954) இத்திட்டம் கைவிடப்பட்டது. 1962 இல் அட்டன்பரோவிற்கு இந்திய வெளிநாட்டுத் தூதரகத்திலிருந்து மோதிலால் கோத்தாரி தொலைபேசினார். காந்தியைப் பற்றி ஒரு திரைப்படம் அட்டன்பரோ எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். லூயிஸ் ஃபிஷர் எழுதிய காந்தியின் வரலாற்றைப் படித்த அட்டன்பரோ அடுத்த 18 ஆண்டுகளை இந்தத் திரைப்படம் தயாரிப்பதில் செலவிட்டார். லார்ட் லூயிஸ் மவுண்ட்பேட்டன் மூலம் நேருவையும் இந்திரா காந்தியையும் சந்தித்தார். நேரு, காந்தி படத்திற்கு தனது ஒப்புதலைத் தெரிவித்து அதன் தயாரிப்பிற்கு உதவுவதாகவும் கூறினார். நேருவின் மறைவு (1964) படத்திற்கு மறுபடியும் பின்னடைவை உண்டுபண்ணியது. மனம் தளராத அட்டன்பரோ 1976 இல் திரும்பவும் வார்னர் பிரதர்ஸ் உதவியுடன் படத்தைத் துவக்கினார். இந்தியாவில் அவசரகால நிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு இந்தியாவில் திரைப்படத்தை படமாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. இறுதியாக 1980 இல் படம் எடுப்பதற்கு தேவையான நிதி உதவியும், இந்தியாவில் படமெடுக்கக் கூடிய சூழ்நிலையும் உருவானது. பட ஒளிப்பதிவு 26 நவம்பர் 1980 ஆம் ஆண்டு துவங்கி மே 10, 1981 ஆண்டு முடிவடைந்தது. காந்தியின் இறுதிச்சடங்கில் பங்கு கொள்ள மூன்று லட்சம் உதவி நடிகர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டனர். இது ஒரு கின்னஸ் சாதனை. இந்தப் படம் எடுத்த போது அட்டன்பரோவிற்கு 60 வயது.

‘காந்தி’ திரைப்படம் அட்டன்பரோவிற்கு சிறந்த இயக்குனர் என்ற ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றுத் தந்தது. பதினோரு பிரிவுகளில் இந்தப் படம் ஆஸ்கர் விருதிற்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது. எட்டு பிரிவுகளில் விருதுகளை வாங்கிக் குவித்தது. இந்தப் படத்திற்காக தனது லண்டன் வீட்டை அடமானம் வைத்தும், தனது கலைப் பொக்கிஷங்களை விற்றும் பணம் சேர்த்தார் அட்டன்பரோ. ஆஸ்கர் விருதுகளை மட்டுமல்லாமல் செலவழித்த பணத்தைப் போல 20 மடங்கு அதிகப்பணத்தையும் அள்ளிக் கொடுத்தது இந்தப் படம்.

இவரது மனைவி மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டு டென்வில் ஹாலில் உள்ள முதியோர் நலப் பாதுகாப்பு இல்லத்திற்குச் சென்றுவிட்ட நிலையில், சென்ற ஆண்டு தானும் தனது மனைவியும் வாழ்ந்து வந்த லண்டன் வீட்டை 18.4 மில்லியன் டாலருக்கு விற்றுவிட்டு, அட்டன்பரோவும் அங்கு தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து கொண்டார்.

இவரது மறைவு குறித்து ஜுராசிக் பார்க் படத்தை இயக்கிய ஸ்பீல்பெர்க் கூறுகிறார்: ‘தான் விரும்பியதையெல்லாம் செய்ய நேரம் ஒத்துக்குவார் அட்டன்பரோ. இந்தத் திரைப்பட உலகிற்கு அவர் விட்டுச் சென்றுள்ள பரிசு காந்தி திரைப்படம். அவரை ரசித்த பல கோடி மக்களின் வரிசையில் நானும் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்’

நமது மனம் கவர்ந்த இந்த இயக்குனருக்கு நாமும் நம் இறுதி அஞ்சலியை செலுத்துவோம்.

மின்தமிழ்மேடையிலும்  இந்த எனது கட்டுரையைப் படிக்கலாம்

இந்திய தேசிய இயக்கத்தின் கொடை

R day

வல்லமை இதழில் வெளியான சுதந்திர தின சிறப்பு கட்டுரை 

நமது சுதந்திரப் போராட்டத்தை பற்றி நாம் எல்லோரும் அறிவோம். இந்தப் போராட்டம் வெறும் சுதந்திரம் கிடைக்க வேண்டும்; அந்நியர்களை வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் நடத்தப்பட்ட போராட்டம் இல்லை. சுதந்திரத்திற்காக போராடிய அதேவேளையில் சுதந்திர இந்தியா எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற வரைபடமும் இந்தக் காலத்தில் வரையப்பட்டது; இப்போது நாம் காணும் சுதந்திர இந்தியாவின் ஒவ்வொரு செயலும் இந்தப் போராட்டத்தின் போது உருவாகிய இந்திய தேசிய இயக்கத்தினால் வழி நடத்தப்பட்டது. சுதந்திரம் கிடைத்தபின் இந்தியா சந்தித்த சவால்கள் என்னென்ன, தலைவர்களின் முன்னே எழுந்த கேள்விகள் என்னென்ன இவற்றையெல்லாம் இந்திய மக்களும், இந்தியத் தலைவர்களும் எப்படி எதிர்கொண்டனர் என்பதைப் பற்றிய கட்டுரை இது.

 

தில்லி அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் திரு சலில் மிஸ்ரா எழுதிய ‘Legacy of the Struggle’ என்னும் கட்டுரையின் மொழியாக்கம் இது. இந்தக் கட்டுரை டெக்கன் ஹெரால்ட் செய்தித்தாளில் 10.8.2014 அன்று வெளியானது. சுதந்திரப் போராட்டம் பற்றியும், இன்றைய இந்தியாவின் நிலை பற்றியும் புதுவிதக் கோணத்தில் இந்தக்கட்டுரை பேசுகிறது. சமீபத்தில் படித்த கட்டுரைகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கட்டுரையை வல்லமை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.

——————————————————————————————————————————————-

 

இந்திய தேசிய இயக்கம் மூன்று வகையில் சுதந்திர இந்தியாவுடன் தொடர்பு உடையது. முதலில் நவீன இந்தியா எப்படி அமையவேண்டும் என்ற வரைபடம் இந்த இயக்கத்தின் கருவில் உதித்ததுதான். இரண்டாவதாக இந்திய சமுதாயத்தில் ஒரு ஆழமான, மரபுவழி தடத்தை இந்த இயக்கம் விட்டுச் சென்றது. மூன்றாவதாக இந்த இயக்கத்தின் வழி நடைபெற்ற போராட்டங்களுக்கும், சுதந்திர இந்தியாவின் கையாளப்பட்ட அரசியல் பொருளாதார நெறிகளுக்கும் இடையே வியக்கத்தக்க ஒற்றுமைகள் உண்டு. இவைமட்டுமல்லாமல் இந்த இயக்கத்திற்கு ஒரு உலகப்பின்னணியும் உண்டு. இவை எல்லாவற்றையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது நமக்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை கிடைக்கிறது.

 

19ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் ஏகாதிபத்தியம் என்பது நன்றாக வேரூன்றி இருந்தது. சில ஐரோப்பிய நாடுகளின் ஆத்திகம் நிலைபெற்றிருந்தது. இந்த நிலை இப்படியே நீடிக்கும்; இதுவே இயற்கையானது என்றும் சில நாடுகள் நம்பத்தொடங்கின. ஆனால் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பல சக்தி வாய்ந்த இயக்கங்கள் பிறந்து ஆசியாவிலும், ஆப்பிரிக்காவிலும் நிலவி வந்த இந்த ஏகாதிபத்திய முறைக்கு சவால் விடுத்தன. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் 1945 – 1960 ஆண்டுகளின் நடுவே சுமார் 120 நாடுகள் வெளிநாட்டினரின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றன.

 

இப்படி விடுதலை பெற்ற நாடுகளின் முன் சில கேள்விகள் எழுந்தன: விடுதலை மற்றும் நாட்டின் வளம் இவை இரண்டும் இந்த நாடுகளின் குறிக்கோள் ஆக இருந்த நேரத்தில் அடிமைத்தளை நீங்கிய முன்னேற்றம் என்பது சாத்தியமா? சுதந்திரத்துடன் கூடிய வளமை என்பது எப்போது கிடைக்கும்? என்ற கேள்விகள் எழுந்தன. இவற்றை அடைய பல தடைகள் இருந்தன. ஏகாதிபத்தியம் என்பது ஒரு தடையே ஆனாலும் அது ஒன்று மட்டுமே தடையாக இல்லை. தொழில்துறை முன்னேற்றம் என்பது இந்த ஏகாதிபத்தியத்தினால் தள்ளிக் கொண்டே போயிற்று. சமுதாயத்தில் மாற்றங்கள் ஏற்படத் துவங்கிய பின்னும், அரசியல் குழப்பங்கள், நவீன கருத்துக்களைக் கொண்ட நிறுவனங்கள் இல்லாமை, பொருளாதார உள்கட்டமைப்புகள் இல்லாமை ஆகியவற்றால் இந்த மாற்றங்கள் ஏற்படுவது கடினமாகவும் கைகெட்டாமலும் போயின. உலகப் போருக்கு பின் உலகின் வடக்கு பாகங்கள் சுதந்திரமாகவும், வளமாகவும், தெற்கு பாகங்கள் சுதந்திரம், செல்வச் செழுமை என்ற இரண்டிலும் பின்தங்கியும் இருந்தன. இந்த சுதந்திரம், செல்வச் செழுமை இரண்டுமே ஐரோப்பிய நாடுகளின் சொத்து என்ற எண்ணம் கூட நிலவி வந்தது இந்த காலகட்டத்தில்.

 

சுதந்திர இந்தியா இந்த நிலையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள தீவிரமாக முயன்று வந்தது. இந்தியத் தலைவர்கள் சுதந்திரம் செல்வச் செழுமை இரண்டையுமே தங்கள் குறிக்கோளாகக் கொண்டு நாட்டை முன்னேற்ற விரும்பியதால் இரண்டின் முன்னேற்றமும் மிகவும் மெதுவாகவும், சரிசமமான முன்னேற்றம் இல்லாமலும், அங்கங்கே முன்னேற்றங்கள் என்ற நிலையிலும்  இருந்தன. பிரமாதமான முன்னேற்றம் என்று நாம் மார்தட்டிக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றம் என்பது நாம் வெட்கப்பட்டும் வகையில் நிச்சயம் இல்லை.

 

இந்திய மக்களின் ஆயுட்காலம் சுதந்திரத்திற்கு முன் 32 வருடங்கள்.  கற்றவர்களின் சதவிகிதம் 14%. உணவுப் பற்றாக்குறை மிகவும் அதிகம். பட்டினிச் சாவுகள் அதிசயமல்ல. இன்று சூழ்நிலை மிகவும் மாறியிருக்கிறது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இந்தத் துறைகளில் முன்னேற்றம் கண்டு வருகிறோம். இந்த முன்னேற்றங்களை நாடாளுமன்ற ஜனநாயகக் கட்டமைப்பில் பெற்றிருக்கிறோம் என்பது பெருமைக்குரியது.

 

இந்திய சுதந்திரப்போராட்டம் என்பது வெள்ளையர்களை வெளியேற்றுவது என்பதுடன் நிற்கவில்லை; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நவீன இந்தியாவின் கட்டுமானப் பணிக்கான அஸ்திவாரம்தான் இந்தப் போராட்டம். நவீன இந்தியாவை உருவாக்குவதில் ஒரு பகுதி தான் சுதந்திரப் போராட்டம். சுதந்திர இந்தியாவில் ஏற்படப்போகும் மிக முக்கிய முன்னேற்றங்களுக்கு இந்திய தேசிய இயக்கம் ஒரு ஆரம்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. இந்திய தேசிய இயக்கத்தின் நிலைபாடுகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு 1947 க்குப் பிறகு நிகழ்ந்த அரசியல் பொருளாதார முன்னேற்றங்களை அறிய முடியாது.  சுதந்திர இந்தியாவின் பிரஜைகளுக்கு இந்திய தேசிய இயக்கம் தனது விலையுயர்ந்த சொத்தாக பல உயர்ந்த எண்ணங்களையும், நடைமுறைகளையும், நம்பிக்கைகளையும், விழைவுகளையும் விட்டுச் சென்றுள்ளது. இவையெல்லாம் நமது அரசியல் சாசனத்தில் நெறிமுறைப்படுத்தப் பட்டுள்ளன. நமது அரசியல் சாசனம் இந்திய தேசிய இயக்கத்தின் தயாரிப்புதான்.

 

நிர்வாக இயந்திரம் என்பது இங்கிலாந்தின் காலனித்துவ அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும் சுதந்திர இந்தியாவின் சிந்தனைப் போக்கு முழுவதும் இந்திய தேசிய இயக்கத்தாலேயே உருப்பெற்றிருக்கிறது. இந்திய மக்களின் பொதுவான நம்பிக்கைகளையும், அபிலாஷைகளையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு இந்தியா உருவானது இந்த இயக்கத்தின் விளைவுதான். இந்திய தேசத்தின் பிரதிநிதியாக மட்டுமில்லாமல் ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவை உருவாக்குவதும் இந்த இயக்கத்தின் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பணியாக இருந்தது. ஏனெனில் சில ஆங்கில அறிஞர்களும், இனவரைவியலாளர்களும் (ethnographers) இந்திய தேசியம் என்பதை உருவாக்குவது மிகவும் கடினம் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். இந்தியாவின் பரப்பளவு, மதம், மொழி, கலாச்சாரம் இவைகளால் நிலவும் வேற்றுமைகள் காரணமாக ஒருங்கிணைந்த இந்தியா என்பது தூரத்துப் பச்சை; உண்மையில் இத்தனை பன்முகத்தன்மையுடன் கூடிய தேசத்து மக்கள் தம்மை ஒரு தேசத்தவர் என்று அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது நடைமுறை சாத்தியமில்லை என்றனர். ஆனால் தேசிய தலைவர் சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி இதை வலுவாக மறுத்தார். ‘இந்திய நாட்டின் மக்கள் இப்போது தங்களுக்கான ஒருங்கிணைந்த தேசத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் இருக்கிறார்கள். அவர்களது வேற்றுமைகள் இந்த ஒருங்கிணைந்த தேசத்தை உருவாக்கும் பணிக்கு இடையூறு விளைவிக்காது’ என்றார். காந்தி சொன்னார்: ‘இந்தியா வேற்றுமைகள் நிறைந்த பெரிய, மிகப்பெரிய நாடு. ஒவ்வொரு மதமும், கலாச்சாரமும், மொழியும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக, ஒன்று அடுத்ததற்கு உதவுவதாக இருக்கும். எதிராக செயல்படாது. இந்தநிலை உருவாக பல வருடங்கள் ஆகலாம். ஒருநாள் இந்நிலை ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கையில் நான் இறக்க விரும்புகிறேன்’ என்றார். ஜவஹர்லால் நேரு இதனையே ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்று விவரித்தார். இந்த ‘வேற்றுமைகள் எங்களது பலவீனம் அல்ல; எங்கள் பலம்’ என்றார் அவர். வேற்றுமைகளுடன் கூடிய ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவாக இந்நாடு இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையை தெரிவித்தனர் சுதந்திர இந்தியாவின் தலைவர்கள்.

 

தொழில் முன்னேற்றம் என்பது நமது நாட்டை வளமாக்கும் என்றாலும் இந்த மாறுதலுக்காக நாம் கொடுக்கும் விலையும் அதிகம்தான். மக்கள் வேறிடங்களுக்குக் குடிபெயர்தல், இருப்பிடங்கள் தொழிற்சாலைகளாக மாறுவது இவையெல்லாம் ஒரு சமூகத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும். இந்தப் பாதிப்பிலிருந்து மக்களை மீட்பதுவும் இந்த தேசிய உணர்வுதான்.

 

ஜனநாயக அரசியல் என்பதுவும் நமக்கு தேசிய இயக்கம் கொடுத்த கொடைதான். ஜனநாயகமாக்குதல் என்பது மக்கள் பெருமளவில் அரசியலில் பங்கு கொள்வது மற்றும் குடியுரிமைகளை ஊக்குவிப்பது என்ற இரு பிரிவுகளைக் கொண்டது. உலக சரித்திரத்திலேயே மிகப்பெரிய இயக்கம் இந்திய தேசிய இயக்கம் தான் என்பதில் மாறுபட்ட கருத்து இல்லை. முதலில் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பெருமளவில் பங்கு கொண்டாலும், போகப்போக எளிய மக்களும் இந்த இயக்கத்தில் பங்கு கொண்டனர். பெண்கள் அதிக அளவில் பங்கு கொண்ட இயக்கமும் இதுவே. சிறுபான்மையினரும் தங்கள் தேவைகளுக்காக போராடுவது – வேறு யாருடைய தலையீடும் இல்லாமல் – என்பது ஜனநாயக அமைப்பு  இவர்களுக்குக் கொடுத்த நம்பிக்கை என்று சொல்லலாம். முழுமை பெற்றதாக இல்லாமல் போனாலும் இந்தியாவின் ஜனநாயகம் உயிர்ப்புடன் முன்னே சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

 

வாக்குரிமை என்பது படிப்பறிவு அதிகம் இல்லாத இந்தியாவிற்கு நல்லதல்ல என்ற கருத்து வெளியானபோது நமது தலைவர்கள் சொன்ன பதில் இது: படிப்பறிவு அதிகம் இல்லாதபோதும் சுதந்திரம் வேண்டுமென்று ஒன்றாகக் கூடி போராடிய மக்களுக்கு, தங்களுக்கு வேண்டிய தலைவர்களைத் தாமே தேர்ந்தெடுப்பதற்கும், சொந்தமாக அரசியல் முடிவுகளை எடுப்பதற்கும் வேண்டிய முதிர்ச்சியும் இருக்கும்’.

 

இந்திய தேசிய இயக்கம் இந்த உலகிற்கு அளித்த செய்தி இதுதான்: ‘இந்திய நாடு தனது மரபுகளை மீறாமல், நவீனத்துவத்தையும் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும்’.

 

1958 ஆண்டு நமது பிரதமர் நேரு தனது உரையில் கூறினார்: ‘

‘நவீன பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக நாம் அதிக விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்குமா? அதற்காக நமது பழமையை மறக்காமல் கடைபிடிக்க முடியுமா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு என்னிடம் விடை இல்லை. வேறு யாரிடமும் விடை இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.விஞ்ஞான, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களை நாம் வீரியத்துடனும், உள்ளார்வத்துடனும் வரவேற்க வேண்டிய அதே நேரத்தில் மனித வாழ்வின் மற்ற முக்கிய தேவைகளை நாம் மறக்கக் கூடாது. இதனால் நாம் இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்ல ஏனைய நாடுகளுக்கும் தேவையானவற்றை செய்து தர இயலும். பொறாமையும், வன்முறையும், மன அழுத்தங்களும் நிறைந்த இந்த உலகில் இந்தியாவின் நட்பு நிறைந்த குரல் இந்த அழுத்தங்களைக் குறைக்க நாங்கள் இருக்கிறோம் என்ற செய்தியை ஒலிக்கும்’.

 

எல்லோருக்கும் சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்!

 

நன்றி: டெக்கன் ஹெரல்ட் செய்தித்தாள்