கதை நிஜமானது

கதை நிஜமானது!

பொதுவாகவே ஓர் கதை என்பது பாதி கற்பனை மீதி நிஜம் என்று இருக்கும். எழுதுபவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை சற்று கற்பனை கலந்து எழுதுவார்கள். சிலசமயம் கதை என்று எழுதி சில வருடங்கள் கழித்து அது நிஜமாகவும் ஆகலாம். The Negotiator என்று ஓர் கதை Frederick Forsyth எழுதியது.

ராஜீவ் காந்தி கொலை நடந்த பிறகு பலர் அவரை இந்தக் கொலையில் சம்மந்தப்படுத்தி பேசினார்கள். காரணம் அவரது இந்தக் கதையில் கடத்திக் கொண்டு போகப்பட்ட அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மகனை திருப்பி அனுப்பும்போது அவன் வழியில் குண்டு வெடித்து இறந்துவிடுவான்.   அவனது இடுப்புப் பட்டையில் குண்டுகள் கட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும். ராஜீவின் கொலையாளியும் அதே உத்தியை கடைபிடித்தாள்.

இப்போது இதை நான் சொல்லக் காரணம் 20 வருடங்களுக்கு முன் நான் எழுதிய கதை சமீபத்தில் நிஜமாயிற்று. ஸ்டாப்! ஸ்டாப்!

யாரை உங்கள் கதையில் கொன்றீர்கள்? நிஜத்தில் யார் யாரைக் கொன்றார்கள்? என்றெல்லாம் உங்கள் கற்பனைக் கேள்விக் கணைகள் வந்து என்மேல் பாயும் முன் சஸ்பென்ஸை உடைத்து விடுகிறேன். பத்து நாட்களுக்கு முன் என் மருமகள் ராகி முத்தை செய்திருந்தாள். அதை சாப்பிடும் போதுதான் என் மூளையில் ஒரு மின்னல் வெட்டு. ஆஹா! 20 வருடங்களுக்கு முன்னால் இந்த ராகி முத்தையை வைத்து நான் ஒரு கதை – எனது முதல் கதை – எழுதினேன். அதில் என் பிள்ளை கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைக் காதலித்துக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு நான் அவர்கள் வீட்டிற்குப் போகும் போது என் மருமகள் எனக்கு ராகி முத்தை செய்து போட்டு அதை சாப்பிடத் தெரியாமல் நானும் என் கணவரும் விழிப்பது போல எழுதியிருந்தேன். அது நினைவிற்கு வந்தவுடன் என் மருமகளைக் கூப்பிட்டு  என் கதையை நீ இன்று நிஜமாக்கி விட்டாய் என்று சொன்னேன். ஆனால் இந்த தடவை நன்றாகச்  சாப்பிட்டோம்! அது ஒன்று தான் கதையிலிருந்து மாறுபட்டது.

இதில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். இந்தக் கதையை நான் எழுதிய போது என் பிள்ளை ரொம்பவும் சின்னவன். பிறகு அவனுக்குக் கல்யாணம் நிச்சயம் ஆனவுடன் என் அம்மா கேட்டாள்: ‘என்னடி பெண்ணின் பெயர் வேறு என்னவோ சொல்லுகிறாயே? ஷீதல் எங்கே?’ என்று. என் முதல் கதையில் கதையின் நாயகி ஷீதல்! முதல் கதை முதல் நாயகி எப்படி மறக்க முடியும்?

ஆங்கிலக் கட்டுரையாளர் JB Priestly அன்று மிகவும் உற்சாகத்துடன் டிராம் வண்டியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவரது முதல் கட்டுரை லண்டனின் பிரபல இதழ் ஒன்றில் அன்று பிரசுரம் ஆகியிருந்தது. அதுமட்டுமல்ல அவரது உற்சாகத்திற்குக் காரணம். அங்கு அவருடன் கூட பயணம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணியின் கையில் அவரது கட்டுரை வந்த அதே இதழ்! ‘அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரியுமா அந்த இதழில் எழுதிய பல அறிஞர்களில் ஒருவர் தனக்கு மிகச் சமீபத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார் என்று?’ என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டாராம்!

எனது முதல் கதை வெளிவந்த போது நான் கூட இப்படித்தான் நினைத்துக் கொண்டேன்: உலகமே மங்கையர் மலர் புத்தகத்தை வாங்கி என் கதையைத் தான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று!

ஒரு கதை வெளிவந்துவிட்டால் எல்லா எழுத்தாளர்களுமே தொடர்ந்து எழுதத் தொடங்கி விடுவார்கள். நானும் அப்படித்தான். ஆனால் Franz Kafka என்கிற ஐரோப்பிய இலக்கிய கர்த்தா அதிகம் எழுதவில்லை. மூன்று நாவல்கள், சில சிறுகதைகள் சில கடிதங்கள் அவ்வளவுதான் அவரது படைப்புகள். தனது இறப்பிற்குப் பின் தனது படைப்புகளும் மறைந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்து தனது நண்பர் Max Brod என்பவரிடம் தனது படைப்புகளைத் தீக்கிரையாக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டாராம். ஆனால் அவரது நண்பர் அப்படிச் செய்யவில்லை.

சமீபத்தில் டெக்கன் ஹெரால்ட் செய்தித்தாளில் ‘Right in the middle’ பகுதியில் திரு சி.வி. சுகுமாரன் என்பவர் தனது முதல் படைப்பைப் பற்றி எழுதும் போது மேற்கண்ட இரு கட்டுரையாளர்களை குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தார். சுவாரஸ்யமாக இருந்ததால் நீங்களும் படிக்க அதை எழுதினேன்.

இப்படியாக எனது முதல் கதை வெளிவந்த 20வது வருடத்தை ராகி முத்தை செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டாடிவிட்டேன்.

எனது முதல் கதையைப் படிக்காதவர்களுக்காக இதோ இணைப்பு:

அத்தையும் ராகி முத்தையும்

படித்து ரசியுங்கள்!

சிரித்துச் சிரித்து…..

smile

 

நீங்க தினமும் வாக்கிங் போவீங்களா? அங்கு உங்களைப் போலவே வாக்கிங் போறவங்களைப் பார்த்து புன்னகை செய்வீர்களா? அதுவும் முதல் முறை? அதெப்படி புன்னகை செய்யமுடியும்? அவங்க யாருன்னே எனக்குத் தெரியாதே அப்படீன்னு சொல்றீங்களா? நீங்க சொல்றது சரிதான். முன்பின் தெரியாதவங்களைப் பார்த்து எப்படி புன்னகைப்பது? நான் கூட உங்கள மாதிரி தான் இருந்தேன். பலவருடங்களுக்கு முன். இப்போது என்ன என்று கேட்கிறீர்களா? இப்போதெல்லாம் வாக்கிங் போகும்போது எதிரில் வருபவர்களைப் பார்த்து சிரிக்காவிட்டாலும் முகத்தில் ஒரு தோழமை பாவனையை காண்பிக்கிறேன். அவர்களும் பாசிடிவ் ஆக முகத்தை வைத்துக் கொண்டால் உடனே சிரிப்பேன். இரண்டாம் முறை பார்த்தால் கைகளைக் கூப்பி ‘நமஸ்தே’, ‘நமஸ்கார’ – சிலசமயம் நான் தமிழ் என்று தெரிந்து சிலர் ‘வணக்கம்’ என்பார்கள் – நானும் வணக்கம் என்று சொல்லிச் சிரிக்கிறேன். இந்த அற்புதமான மன மாற்றத்திற்குக் காரணம் டாக்டர் ஆர்த்தி.

 

பலவருடங்களுக்கு முன் குதிகாலில் வலி தாங்க முடியாமல் இருந்தபோது ராமகிருஷ்ணா நர்சிங் ஹோமில் பிசியோதெரபி செய்துகொள்ளச் சொல்லி என் மருத்துவர் யோசனை சொன்னார். முதல்நாள். முதலிலேயே பணம் கட்டிவிட்டு (பிசியோதெரபிக்குத்தான்) மாடிக்குச் சென்றேன். அங்குதான் பிசியோதெரபி அறை இருப்பதாக ரிசப்ஷனிஸ்ட் சொன்னார். பிசியோதெரபி என்ற பெயர்ப்பலகையுடன் இருந்த அறையை நோக்கி நடந்தேன். அந்த அறையின் வாசலில் ஒரு இளம் பெண் நின்று கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்தவுடன் முகம் மலரச் சிரித்தார். எனக்கோ குழப்பம். யாரைப் பார்த்து சிரிக்கிறார்? அப்போதெல்லாம் நானும் முன்பின் தெரியாதவர்களைப் பார்த்து சிரிக்க மாட்டேன். என் பின்னால் யாரோ அவருக்குத் தெரிந்தவர் வந்துகொண்டிருக்கிறார் போலிருக்கிறது. அவரைப் பார்த்துத்தான் சிரிக்கிறார் என்று நினைத்துப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன். யாருமில்லை. என் குழப்பம் இன்னும் அதிகமாகியது. மறுபடியும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தேன்.

 

‘ஏன் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கிறாய்? உன்னைப் பார்த்து நான் சிரிக்கக் கூடாதா? முன்பின் தெரியாதவர்களைப் பார்த்து நீ சிரிக்கமாட்டாயா? சிரித்தால் என்ன? உன்னை நான் முழுங்கிவிடுவேனா? இல்லை உன் சொத்து குறைந்துவிடுமா? வாயிலிருந்து முத்து உதிர்ந்து விடுமா?’, படபடவென்று பொரிந்தார் அந்தப் பெண்.

‘ஸாரி, நான் இப்போதான் முதல் முறை வருகிறேன்………’

‘ஸோ வாட்?’

‘………….?’

‘சிரிப்பதற்கு உனக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமா? நீ ஒரு மனுஷி; நான் ஒரு மனுஷி. இந்த ஒரு காரணம் போதாதா? ஊரு, பேரு எல்லாம் தெரிந்திருந்தால்தான் ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரிக்க வேண்டுமா?…….’ இந்த முறை பட்டாசு மாதிரி பொரிந்து தள்ளிவிட்டு, ‘ஊம்?’ என்ற உறுமலுடன் நிறுத்தினார் அந்தப் பெண்மணி (பெண்புலி?)

 

எனக்கு ஒரு விஷயம் அவரிடம் மிகவும் பிடித்திருந்தது. இத்தனை பொரிந்த போதும், அவரது முகத்திலிருந்த சிரிப்பு மாறவேயில்லை. இப்படி ஒருவர் இருப்பாரா? அவர் சொல்வது எத்தனை நிஜம். நாமாகவே முன் வந்து சிரிக்காமல் போனாலும், ஒருவர் நம்மைப் பார்த்து சிரித்த பின் நாம் அவரைப் பார்த்து சிரிக்கலாமே.

 

‘ரொம்ப அப்செட் ஆகிவிட்டாயோ?’

 

‘இல்லையில்லை. நீங்க சொன்னதை யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்….’ என்று முதல்முறையாக என் முகத்தில் சிரிப்புடன் சொன்னேன். ‘அப்பாடி! இப்பவாவது சிரித்தாயே!’

 

‘நான் டாக்டர் ஆர்த்தி, பிசியோதெரபிஸ்ட்’ என்றபடியே கையை நீட்டினார். சிரிப்பு அவரது முகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டே இருந்தது. பிறக்கும்போதே இப்படிச் சிரித்துக் கொண்டேதான் பிறந்தாரோ என்று நினைக்கும்படி முகத்தில் நிரந்தரமாக இருந்தது அந்தச் சிரிப்பு.

 

பலவருடங்களுக்குப் பின் அவரை மறுபடி சந்தித்தபோது நான் அவரைப் பார்த்து சிரித்தேன் ரொம்பவும் தோழமையுடன் – அவர் சிரிப்பதற்கு முன்பாகவே! இளமையாகவே இருந்தார் – முகத்தில் அதே சிரிப்பு. இந்தச் சிரிப்பு தான் அவரது இளமையின் ரகசியமோ?

‘நீ ஏற்கனவே இங்கு வந்திருக்கிறாயா?’ என்றார். ‘ஓ! முதல் தடவை வந்திருந்தபோது உங்களைப் பார்த்து சிரிக்காததற்கு உங்களிடமிருந்தும் ‘திட்டு’ம் வாங்கியிருக்கிறேன்!’ என்றேன்.

‘ஓ! ரொம்பவும் கடுமையாக நடந்துகொண்டேனா? ஸாரி’

‘இல்லை. நான் ஒரு மிகப்பெரிய பாடத்தை அன்று கற்றுக்கொண்டேன்’ என்றேன்.

அன்றிலிருந்து எப்போது வாக்கிங் போனாலும் எதிரில் வருபவர்களைப்  பார்த்து புன்னகைக்க ஆரம்பித்தேன். என்ன ஆச்சரியம்! அதற்காகவே காத்திருந்தது போல பலரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். சிலர் சிரிக்காமலும் போனார்கள்.

 

நான் வாக்கிங் போகும் பூங்காவில் லாபிங் க்ளப் (laughing club) அங்கத்தினர்கள் நிறையப் பேர் வருவார்கள். தினமும் இவளும் வருகிறாளே, கொஞ்சம் புன்னகையாவது புரியலாம் என்று ஒருநாளாவது யாராவது என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள் என்று நினைத்து நினைத்து நான் ஏமாந்ததுதான் மிச்சம். ஆகாயத்தைப் பார்த்து, மரத்தைப் பார்த்து ‘ஹா….ஹா….’ என்கிறவர்கள் உடலும் உயிருமாக இருக்கும் என்னைப் பார்த்து சிரிக்க மாட்டார்கள்!!  இதுவும் ஒரு பாடம் தான், இல்லையா?

 

பல்வேறு இடங்களில் இருந்தாலும் என் வாக்கிங் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. கூடவே புன்னகையும். சமீபத்தில் நாங்கள் குடியேறிய பகுதியில் எங்கள் வளாகத்தின் உள்ளேயே கட்டிடங்களைச் சுற்றி மிக நீண்ட வாக்கிங் டிராக்.  டிராபிக் பற்றிக் கவலைப்படாமல் எத்தனை நேரம் வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். சிரிப்புப் பரிமாறல்களை இங்கும் தொடருகிறேன். நிறைய அனுபவங்கள். ஒரு சாம்பிள் இதோ:

 

‘வாக்கிங் போறீங்களா?’

பார்த்தால் எப்படித் தெரிகிறது? என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே குரல் வந்த திசையைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

கிட்டத்தட்ட என் வயதில் ஒரு பெண்மணி. என் பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தார். அவர் தான் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார். முகத்தில் சட்டென்று ஒரு சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு ‘ஆமாம்’.

கேட்டாரே இரண்டாவதாக ஒரு  கேள்வி: ‘உங்களுக்கு சுகரா? அதான் தினமும் இப்படி நடக்கறீங்களா?’

 

அடப்பாவமே! சுகர் இருந்தால் தான் நடக்கணுமா? நம் ஊரில் குண்டாக இருப்பவர்கள் தான் ஜிம் போகணும். சுகர் இருந்தால் தான் நடக்கணும். BP இருந்தால் தான் உப்பு குறைச்சலாக சாப்பிடணும்.

 

ஆரோக்கியமாக இருக்க எல்லோருமே இந்த மூன்றையும் செய்யலாம்!

smile

WOW

Image result for chennai marina beach photos

image

It was my last day in the city …….

– ஒரு காலத்தில் மதாராஸ் என்று எங்களால் அழைக்கப்பட்ட நகரம் – இன்று சென்னை என்று அழைக்கப்படும் இந்த நகரத்தில் இன்று தான் என்னுடைய கடைசி நாள். என்னுடைய நாளைய தினம் புதிய ஊரில் விடியப் போகிறது. ஒருபுறம் மகிழ்ச்சி – புதிய ஊருக்குச் செல்லுகிறோம் என்று. இன்னொரு புறம் புதிய வாழ்க்கை எப்படியிருக்குமோ என்ற பயம்.

 

நான் இப்போது சொல்லப்போகும் இந்த நிகழ்வு 30 வருடங்களுக்கு முன் நடந்தது. நான் சென்னையை விட்டு வெளியேறி முப்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டதா? நினைக்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது. 1987 ஆம் வருடம் சென்னையை விட்டு கிளம்பினோம்.

 

என்னுடைய பள்ளிப்படிப்பு, முதல் வேலை (கடைசி வேலையும் அதுதான்!) திருமணம், குழந்தைகள் பிறந்தது என்று எல்லாமே சென்னையில் தான். எப்படி நான் வேறு ஒரு இடத்திற்குக் குடிபெயர முடியும்? எனது வேர்கள் பரவி இருப்பது இங்கு அல்லவா? ஏற்கனவே ஒருமுறை நான் வேருடன் பிடுங்கப்பட்டு வேறு இடத்தில் நடப்பட்டேன், திருமணம் என்ற பந்தத்தின் மூலம். அதை நான் மிகவும் பெருமையுடன் ஏற்று, நடப்பட்ட இடத்தில் பற்றிப் பரவினேன். அது சென்னைக்குள்ளேயே தான். சென்னையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்குச் சென்றேன் அவ்வளவே. அதுவுமில்லாமல், எல்லாப் பெண்களின் வாழ்விலும் நடப்பது தான் இந்த நாற்று நடும் நிகழ்ச்சி. இதனாலேயே பிறந்த வீட்டிலிருந்து புகுந்த வீட்டிற்குக் குடிபெயரும் பெண் நாட்டுப்(நாற்றுப்)பெண் என்று அழைக்கப்படுகிறாளோ?

 

இத்தனை வருடங்கள் வளர்ந்த இந்த நகரத்தை விட்டுப் போவதென்பது- அதுவும் முதல் முறையாக – மிகவும் கடினமான ஒன்றாக இருந்தது.  மனமெல்லாம் கனத்தது. கிட்டத்தட்ட திருமணம் ஆகி புகுந்த வீட்டிற்குப் போகும் பெண்ணின் மனநிலையில் இருந்தேன் நான். சிறிய வயது – திருமண வாழ்க்கை பற்றிய கனவுகளுடன் கூடவே புதிய இடம், புதிய மனிதர்களுடன் வாழப் போகிற புதிய வாழ்க்கை எப்படியிருக்குமோ என்ற பயமும் கலந்த ஒரு இரண்டுங்கெட்டான் நிலை அப்போது. இப்போது 30 வயதைக் கடந்த,  இரண்டு குழந்தைகள் பெற்ற பொறுப்புள்ள தாய். என்றாலும் புதிய ஊர், புதிய மொழி, புதிய வாழ்க்கை எப்படி இருக்குமோ என்ற கவலையுடன் கூடவே சின்ன உற்சாகமும் இருந்தது என்பது தான் உண்மை.

 

குழந்தைகள் இருவரும் தங்கள் தோழர்களிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கும் புதிய பள்ளி. புதிய தோழர்கள். புதிய மொழியைக் கற்க வேண்டிய கட்டாயம். தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டு மொழிகளைத் தவிர வேறு மொழி எதுவும் தெரியாத எனக்கும் புதிய மொழி அது. எப்படிச் சொல்லித் தரப்போகிறேன்? மிகப்பெரிய சவால் என் முன்னே காத்திருக்கிறது. வாழ்க்கையில் சவால்கள் இருந்தால் தானே சுவாரஸ்யம்?

 

நண்பர்களிடமிருந்தும் உறவினர்களிடமிருந்தும் விடை பெற்றுக் கொண்டேன். பத்து நாட்களாகவே விருந்து சாப்பாடுதான். அம்மா, அக்கா வழி அனுப்ப வந்திருந்த தம்பியின் குடும்பம் என்று எல்லாரிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டேன்.

 

கடைசியாக அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் இவை: ‘இங்கிருக்கிற பெங்களூருக்குத் தானே போகிறாய். பிருந்தாவன் ரயில் தினமும் பெங்களூருக்கும், சென்னைக்கும் ஓடுகிறது. நினைத்த போது நீயும் வரலாம்; நாங்களும் வரலாம். கவலைப்படாமல் போய்விட்டு வா’.

 

ஏதோ கண்காணாத ஊருக்குப் போவது போல ‘ஸீன்’ போட்டுக் கொண்டிருந்த என்னை நிஜ உலகத்திற்குக் கொண்டு வந்தன இந்த வார்த்தைகள். சட்டென்று என் மனநிலை மாறியது. அட! அதானே! இதோ இருக்கிற பெங்களூரு தான்! சென்னையின் வெயில் இல்லாமல், தண்ணீர் கஷ்டம் இல்லாமல் குளுகுளுவென்று இருக்கப் போகிறது எங்கள் வாழ்க்கை என்று சந்தோஷமாக விமானம் ஏறினேன். முதலில் சில நாட்களுக்கு சென்னையின் நினைவு வந்து கொண்டிருக்கத்தான் செய்தது. வெகு சீக்கிரம் புதிய ஊர் பழகிவிட்டது.

 

கூடவே அவ்வப்போது கல்யாணம், சின்னச்சின்ன விசேஷங்கள் என்று அவ்வப்போது சென்னைக்குச் சென்று வந்து என்னை புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.

 

ஒவ்வொருமுறையும் ‘என்ன வெயில்!, என்ன வியர்வை’ என்று அலுத்துக் கொண்டாலும், சென்னை செல்வது என்பது பிறந்தகம் செல்வது போல இனிக்கத்தான் செய்கிறது. சென்னை போல வருமா என்று பலமுறை சொல்வதும் உண்டு.  எங்கள் ஊர் சென்னை என்று சொல்லிக் கொள்வதில் வரும் சந்தோஷம் மாறவேயில்லை இத்தனை வருடங்களில்.  சென்னையின் மேல் நான் கொண்ட பாசம் இன்றுவரை சற்றும் குறையவில்லை! அதுதான் சென்னையின் விசேஷம் என்று கூடச் சொல்லலாம்.

 

This post is a part of Write Over the Weekend, an initiative for Indian Bloggers by BlogAdda.’

டோரேமான்! முஜே பச்சாவ்வ்வ்வ்……….!

 

Image result

 

படம் நன்றி கூகுள்

 

 

சின்னக் குழந்தைகள் இருக்கும் வீடுகளில் இந்த டோரேமான் பற்றி தெரிந்திருக்கும். இது ஒரு ரோபாட். ஜப்பானிய தொலைக்காட்சி சீரியல் ஒன்றின் கதாநாயகன் – இல்லையில்லை, கதாநாயகனின் தோழன் – ஆனால் இதை கதாநாயகன் ஸ்தானத்தில் வைக்கும் அளவிற்கு இதற்கு இந்த சீரியலில் ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு.

 

என் சின்னப்பேரனுக்கு ரொம்பவும் பிடித்த இந்த சீரியல் ஹங்காமா என்ற சானலில் ஹிந்தி மொழியில் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது. பேரன் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டால் நாள் முழுவதும் ‘டோரேமான் முஜே பச்சாவ்வ்வ்….!’ என்று எங்கள் வீட்டு தொலைக்காட்சிப் பெட்டி அலறியவண்ணம் இருக்கும். நோபிதா என்ற சிறுவனுக்கு இந்த டோரேமான் பலவிதங்களிலும் உதவுகிறது. அவ்வப்போது இருவரும் விண்வெளியில் பறக்கவும் செய்வார்கள். நோபிடாவின் வகுப்புத்தோழி ஸுஸுகா. அவர்களின் வகுப்பில் ஷீசான் என்ற ஒரு (B)புல்லியும் உண்டு. இந்த நோபிதா எப்போதும் நீலக்கலர் அரை டிராயர் போட்டுக்கொண்டு வருவான். ‘இவனுக்கு வயதே ஆகாதாடா? எப்போ பார்த்தாலும் அதே நீலநிற அரை டிராயர்? என்று என் பேரனை வம்புக்கு இழுப்பேன்.

 

நோபிதா வீட்டுப்பாடம் செய்யவில்லை என்றாலோ, அல்லது சக மாணவர்களுடன் போட்டி என்றாலோ அல்லது எந்த விதமான ஆபத்து என்றாலும் ‘டோரேமான் முஜே பச்சாவ்வ்வ்…..!’ என்று அலறுவான். ஒரு புதுவித கேட்ஜெட்டுடன் டோரேமான் ‘யாமிருக்க பயமேன்?’ என்று அவனைக் காப்பாற்றும். அம்மா, அப்பா, ஆசிரியர்கள் என்று எல்லோரிடமிருந்தும் அவனைக் காப்பாற்றுவதே டோரேமானின் முக்கிய வேலை. இது ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கும்.. சிலசமயம் அந்த கேட்ஜட்டை நோபிதா டோரேமானின் எச்சரிக்கையை மீறி பயன்படுத்தி ஆபத்தில் மாட்டிக்கொள்வதும் மறுபடியும் டோரேமான் அவனைக் காப்பாற்றுவதும் உண்டு. நோபிதா மேல் கோபம் கொண்டு டோரேமான் தன்னிடம் இருக்கும் கேஜட்டினால் அவனை பழிவாங்கும் காட்சிகளும் உண்டு. எப்படியோ, தினம் தினம் ‘டோரேமான் முஜே பச்சாவ்வ்வ்…..!’ என்ற அலறல் மட்டும் நிச்சயம்.

 

சிலசமயங்களில் சத்தம் தாங்கமுடியாமல் நான் என் பேரனைக் கோபித்துக் கொள்வேன். கொஞ்ச நேரம் எனக்குப் பிடித்த நேஷனல் ஜியாக்ரபி சானலை வைப்பான். நான் கொஞ்சம் அசந்தால் மறுபடியும் ‘டோரேமான்…….!’ தான். அதுமட்டுமில்லை; அவன் வந்துவிட்டால் தொலைக்காட்சிப் பேட்டியின் ரிமோட் கண்ட்ரோல் அவனிடம் தான்  இருக்கும். ஒரு நொடிக்கு ஒரு சானல் மாற்றுவான். பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும்போது கைட் (guide) என்ற பட்டனை அழுத்துவான். திரை முழுவதும் அது அடைத்துக் கொண்டு ஒன்றுமே தெரியாது. கிடுகிடுவென சானல்கள் மாற்றுவதும், அவன் போகுமிடத்திற்கெல்லாம் அந்த ரிமோட் கண்ட்ரோல் போவதும் – அங்கங்கே வைத்துவிட்டு வருவதும்…! பிறகு எனக்கும் என் கணவருக்கும் அதைத் தேடுவது ஒரு பெரிய வேலை! சிலசமயங்களில் அவன் வீட்டிற்குத் திரும்பிப்  போனபின் ரிமோட் காணோம் என்றால் என் மகளுக்கு போன் செய்து அங்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டானா என்று கேட்கும் கூத்தும் நடக்கும்!

 

முதலில் பிங்கு, ஆஸ்வால்ட் என்று பார்க்கத் தொடங்கியவன் சோட்டா பீம் பார்க்க ஆரம்பித்தான். பிறகு இந்த டோரேமான். இந்த சீரியல் பார்த்துப் பார்த்து ஹிந்தி நன்றாகக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டான். நான் ‘எப்போ பார்த்தாலும் ‘என்னடா டோரேமான்? டீவியை அணை’ என்று கோபித்துக் கொள்ளும்போது அணைத்துவிட்டு, பிறகு நான் நல்ல மூடில் இருக்கும்போது என்னிடம் வந்து ‘நீ இந்த டோரேமான் பார்த்துப் பார்த்து ஹிந்தி கத்துக்கலாம், பாட்டி!’ என்பான். சிரித்து மாளாது எனக்கு!

 

சிறிது நாட்களுக்கு முன் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். வழக்கம்போல ரிமோட்டைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டான். ‘என்னடா, இன்னும் டோரேமான் தானா?’ என்றவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு ஏதோ ஒரு ஹிந்தி சானல் பார்க்க ஆரம்பித்தான். சரி போகட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். சற்று நேரம் கழித்து என்ன சத்தத்தையே காணோமே என்று எட்டிப் பார்த்தேன். தாத்தாவினுடைய ஹெட்போன் அவன் காதில்! சரி போகட்டும் ஒருவழியாக டோரேமான் தொல்லையிலிருந்து விடுதலை என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பினேன். திடீரென்று ‘இடிஇடி’ என்று சிரிப்பு! தூக்கிவாரிப் போட்டது. மறுபடி எட்டிப் பார்த்தேன். சிரிப்புடன் கூட சோபாவிலேயே துள்ளித் துள்ளிக் குதிக்கிறான்; கைதட்டுகிறான்; கையை நீட்டி தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைக் காட்டிக் காட்டிச் சிரிக்கிறான். தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைப் பார்த்தேன். ஏகப்பட்ட மனிதர்கள். நானும் அவன் பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டேன். உடனே ‘நீயும் பார்க்கிறாயா, பாட்டி?’ என்று கேட்டுக்கொண்டே ஹெட்போனை காதிலிருந்து எடுத்தான்.

 

‘இது என்னடா புதுசு?’ என்றேன். ‘இது ‘தாரக் மெஹ்தா கா உல்டா சஷ்மா’’ என்கிறான். ‘ரொம்ப தமாஷ் பாட்டி! நீயும் பாரேன். ஹிந்தி நன்னா வரும்…!’ மறுபடி மறுபடி என் வீக்னெஸ் பற்றியே பேசுகிறானே என்று நினைத்துக்கொண்டு சும்மா இருந்தேன். கோகுல் தாம் என்ற அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் இருக்கும் குடித்தனங்களுக்கு இடையே நடக்கும் தினசரி நிகழ்வுகள் தான் இந்த சீரியல். தமிழ், பஞ்சாபி, குஜராத்தி, மகாராஷ்டிரா, பெங்கால் என்று வேறு வேறு மாநிலங்களிலிருந்து இங்கு வந்து குடியேறியிருக்கும் குடும்பங்கள்.

 

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒவ்வொரு குழந்தை. ஒரு வீட்டில் ஒரு தாத்தா இருக்கிறார். தாத்தாவிற்கு ஒரு இரவு விக்கல் வந்துவிடும். அதை எப்படி நிறுத்துவது என்பதுதான் அன்றைய கதை. உடல்நலத்திற்காக உடற்பயிற்சி செய்யப்போய் இடுப்பு பிடித்துக்கொண்டு விடும் ஒருவருக்கு. ஒரு கையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஒருபக்கம் சாய்ந்த நிலையில் நின்றுகொண்டிருப்பார். அவரை எப்படி சரி செய்வது என்று எல்லோரும் பதறிக் கொண்டிருப்பார்கள். கால் வழியே பிறந்தவர் வந்து ஒரு உதை விட்டால் சரியாகிவிடும் என்பார்கள். இவரது மனைவியே கால்வழியே பிறந்தவள் தான். கணவனை எப்படி உதைப்பது என்று தயங்குவாள். கடைசியில் ஒரு கழுதையைக் கூட்டிக்கொண்டு வருவார்கள். கழுதை உதைப்பதற்கு வாகாக ஒரு கயிற்றுக்கட்டிலில் அவரைக் கட்டி வைப்பார்கள். கழுதை தன்னை உதைக்கப் போவதை நினைத்து மிரண்டு இடுப்புப் பிடித்துக் கொண்டவர் கட்டிலையும் தூக்கிக்கொண்டு ஓடுவார். கழுதை துரத்த, துரத்த கொஞ்சநேரத்தில் நேராக ஓட ஆரம்பித்துவிடுவார்.

 

கிட்டத்தட்ட 2000 (ஆமாம், நான் சரியாகவே எழுதியிருக்கிறேன்) எபிசோடுகள் வந்துவிட்டனவாம். சிறிது நேரம் பார்த்தேன். அவ்வளவுதான் என்று நினைத்தால் இன்னொரு எபிசொட். தொடர்ந்து இன்னொன்று. ‘என்னடாது?’ என்றால் ‘நாள் முழுக்க இது வந்துண்டே இருக்கும், பாட்டி!’ என்கிறான். அட கஷ்டமே! இப்படிக் கூட ஒரு சானலில் தொடர்ந்து ஒரு சீரியலைப் போடுவார்களா, என்ன? வேடிக்கையாக இருக்கிறது என்றால் கூட எத்தனை நேரம் பார்ப்பது? காலை, மதியம், மாலை, இரவு தூங்கும் வரை ‘தாரக் மெஹ்தா’ தான்!

 

காலையில் எழுந்தவுடன் இன்று என்ன பாட்டு மனதில் வந்தது தெரியுமா? ‘தாரக் மெஹ்தா கா உல்டா சஷ்மா!’ சீரியலின் பாட்டுதான். அடக் கடவுளே! என்ன இப்படி ஆகிவிட்டேன்! யார் என்னைக் காப்பாற்றப் போகிறார்கள்?

 

சட்டென்று நினைவிற்கு வர உரக்கக் கூவினேன்: ‘டோரேமான் முஜே பச்சாவ்வ்வ்…..!’

 

 

 

இனிய துர்முகி தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

 

ஒரு பிரபல எழுத்தாளர் தனது படிக்கும் அறையில் அமர்ந்திருந்தார். ஏதோ தோன்றவே தனது எழுதுகோலை எடுத்து எழுத ஆரம்பித்தார்:

  • சென்ற வருடம் எனது கல்லீரல் அகற்றப்பட்டது. அதற்கான அறுவை சிகிச்சைக்குப் பின் நான் பல நாட்கள், மாதங்கள் படுக்கையிலேயே இருக்கநேரிட்டது. என்ன கொடுமையான நாட்கள்!
  • சென்ற வருடம் எனக்கு 60 வயது பூர்த்தியாயிற்று. அதனால் எனது மனதிற்குப் பிடித்த, 30 வருடங்கள் வேலை பார்த்த பதிப்பகத்திலிருந்து  கட்டாய ஓய்வு பெற வேண்டி வந்தது.
  • சென்ற வருடம் எனது தந்தையின் மறைவு எனக்கு மிகுந்த துக்கத்தைக் கொடுத்தது.
  • சென்ற வருடம் எனது மகன் ஒரு கார் விபத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டதால் அவன் மருத்துவப் படிப்பில் தேர்ச்சி பெறவில்லை. மருத்துவமனையில் உடல் முழுக்கக் கட்டுக்களுடன் நீண்டநாட்கள் இருக்க நேர்ந்தது. எனது கார் அந்த விபத்தில் முழுவதும் சேதமடைந்தது இன்னொரு வருத்தமான செய்தி.

 

கடைசியில் எழுதினர்: மொத்தத்தில் சென்ற வருடம் ஒரு மோசமான வருடம்.

சற்று நேரத்தில் எழுத்தாளரின் மனைவி அந்த அறையினுள் வந்தார். தன் கணவர் ஏதோ நினைவில் ஆழ்ந்து, முகம் மிகவும் வாடிப்போய் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார். கணவரின் அருகில் வந்தவர் அவர் கையில் இருந்த காகிதத்தை வாங்கிப் படித்தார். ஒன்றும் பேசாமல் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறியவர் சிறிது நேரத்தில் கையில் இன்னொரு காகிதத்துடன் வந்தார். தன் கணவர் எழுதி வைத்திருந்த காகிதத்தின் அருகில் தான் கொண்டு வந்த காகிதத்தையும் வைத்தார்.

எழுத்தாளர் அந்தத் தாளில் தனது பெயர் எழுத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார். கையில் எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.

அதில் எழுதியிருந்தது:

  • சென்ற வருடம் எனது கல்லீரல் அகற்றப்பட்டது. பல வருடங்களாக நான் பட்டுக் கொண்டிருந்த சொல்லமுடியாத வலியிலிருந்து எனக்கு ஒருவழியாக விடுதலை கிடைத்தது.
  • சென்ற வருடம் நல்ல ஆரோக்கியத்தில் இருக்கும்போதே வேலை ஓய்வு பெற்றேன். இனி இன்னும் நிறைய எழுதலாம். எனது எழுத்துக்களில் அதிக கவனம் செலுத்தலாம். எனது நேரம் இனி எனக்கே.
  • சென்ற வருடம் என் தந்தை தனது 95 வது வயதில் யாரையும் சார்ந்து இருக்காமல், எந்தவிதமான நோய்க்கும் ஆளாகாமல் அமைதியாக இறைவனடி சேர்ந்தார்.
  • சென்ற வருடம் எனது காரை ஓட்டிச் சென்ற எனது மகன் ஒரு விபத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டான். கார் முழுமையாக சேதமடைந்த போதிலும், எனது மகன்  எந்தவிதமான பாதிப்பும் இல்லாமல் உயிர் பிழைத்தான். இப்போது அவனுக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கை கிடைத்திருக்கிறது. கடவுள் மிகவும் கருணை உள்ளவர்.

கடவுளின் அருளால் சென்ற வருடம் நல்லபடியாகச் சென்றது.

இதைப்படித்த எழுத்தாளர் மனம் மகிழ்ந்து போனார். வருத்தத்தைக் கொடுக்கும் நிகழ்வுகளிலும் நல்லவற்றைக் காணும் தன் மனைவியைப் பாராட்டினார்.

********                                          ***************                                    **************

அந்த எழுத்தாளரின் மனைவி போல நம் வாழ்க்கையில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களிலும் நல்லதைப் பார்க்கும் மனப்பக்குவத்தை கடவுள் எல்லோருக்கும் கொடுக்கட்டும்.

இனிய துர்முகி தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

நீலநயனங்களில் ஒரு நீண்ட கனவு வந்தது…..

நன்றி: கூகிள்

 

இப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சி பார்க்கும்போது மறக்காமல் ரிமோட்டை கையில் வைத்துக்கொள்ளுகிறேன். இடைவேளையின்போது சானல் சானலாக அலைவதற்கா? நாங்களும் அதைச் செய்கிறோமே, என்கிறீர்களா? நான் அதைச் சொல்லவில்லை. நான் அதைச் செய்யவும் மாட்டேன். நான் ஸ்ரீராமன் மாதிரி அவருக்கு ஒக பாணம், ஒக வார்த்தை, ஒக மனைவி. எனக்கு ஒக சானல் ஒக நிகழ்ச்சி. பார்த்து முடித்துவிட்டுத்தான் அடுத்த சானல். சரி, ரிமோட்டை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வேன்? விளம்பரம் வரும்போது mute செய்துவிடுவேன். உடனே என் காது ‘அப்பாடி’ என்று நன்றி சொல்லும். அப்பப்பா! இந்த விளம்பரங்கள் படுத்தும்பாடு, சொல்லி மாளாது. விளம்பரங்களைப் பற்றி இன்னொரு பதிவில் சொல்லுகிறேன்.

 

விளம்பரச் சத்தத்தை சில நிமிடங்களாவது நிறுத்துவது போல வேறு சில விஷயங்களையும் செய்ய முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றும். அழகான நீர்வீழ்ச்சியின் அருகில் சகிக்காத உடையுடன் ஆடும் கதாநாயகி கதாநாயகனை அப்படியே அந்த நீர்வீழ்ச்சியில் தள்ளிவிட முடிந்தால்?  கதாநாயகனை விட கூடுதல் பெர்சனாலிட்டியுடன் கதாநாயகனின் பின்னால் ஆடும் அந்த இளைஞனை க்ளோசப்பில் பார்க்க முடிந்தால்? ஆடுகிறேன் பேர்வழி என்று சாணி மிதிக்கும் நாயக நாயகியரை அப்படியே freeze செய்ய முடிந்தால்? வெள்ளை உடையுடன் வரும் அழகிகளை அப்படியே புகைபோல மறையச் செய்தால்? இப்படி எனக்குள் நிறைய தோன்றும். முக்கியமாக ‘மலரே…மௌனமா….?’ பாடல் காட்சியில் ஒரே ஒருமுறையாவது ரஞ்சிதாவையும், அர்ஜுனையும் ‘காக்கா உஷ்’ செய்துவிட்டு அந்த இயற்கை அழகை ரசிக்க ஆசை!

 

கொஞ்சம் பின்னால் போகலாம். தொலைக்காட்சி வராத காலம். வானொலியில் மட்டுமே சில பாடல்களை கேட்டு ரசித்துக் கொண்டிருப்பேன். நாளை நமதே படம் வெளிவந்த ‘75 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதி. அந்தப் படத்தில் வரும் ‘நீலநயனங்களில் ஒரு நீண்ட கனவு வந்தது….’ பாடல் மிகவும் பிரபலம். வானொலியில் மட்டுமல்ல; அன்றைய தினத்தில் மேடைப்பாடகர்களில் பிரபலமாக இருந்த திரு ஏ.வி. ரமணன், திருமதி உமா ரமணன் இருவரும் இந்தப் பாடலை மேடைதோறும் பாடுவார்கள். என் கணவருக்கு இவர்கள் இருவரும் பாடும் நிகழ்ச்சி மிகவும் பிடிக்கும். எங்கு இவர்கள் கச்சேரி என்றாலும் போய்விடுவார். திருமணத்திற்கு முன் தனியாக. திருமணம் ஆனவுடன் என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு.

 

காதல் டூயட்கள் பாடுவதில் இவர்கள் இருவரையும் அடித்துக்கொள்ள இன்றுவரை வேறு மேடைப்பாடகர்கள் இல்லை. போர்த்திய தலைப்புடன் துளிக்கூட ஆடாமல் அசையாமல் உமா பாடுவதைக் காண மிகவும் வியப்பாக இருக்கும். அவரது குரல் தேன், அமிர்தம் இன்னும் என்னென்னவோ! பாடல்களில் வரும் அத்தனை நெளிவு, சுளிவுகள், குழைவுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே கொடுப்பார் உமா.

 

நாளை நமதே படம் நான் பார்த்ததில்லை இன்று வரை. ஒவ்வொருமுறை உமா ‘நீலநயனங்களில்……’ என்று ஆரம்பிக்கும்போது கூடியிருக்கும் கூட்டம் மகுடி கேட்ட நாகமாக மயங்கும். இந்தப் பாடலுக்காகவாவது இந்தப்படத்தைப் பார்க்க வேண்டுமென்று எனக்கு ஆசை. அந்த ஆசை சமீபத்தில் தான் நிறைவேறியது. ஏன் நிறைவேறியது என்று நான் நொந்துவிட்டேன். பார்க்காமலேயே இருந்திருக்கலாமே என்று இன்றுவரை வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு நல்ல பாட்டைக் கெடுக்கமுடியுமா? நிச்சயம் கெடுக்கலாம் மோசமான படப்பிடிப்பால் என்று இந்தப்பாட்டைக் கேட்டவுடன் – ஸாரி பார்த்தவுடன் புரிந்தது.

 

மோசமான உடைகள், மோசமான காட்சியமைப்பு, மோசமான உடல் அசைவுகள் மோசமான, மோசமான, மோசமான என்று எத்தனை மோசமான என்று எழுதினாலும் வார்த்தைகளால் சொல்லமுடியாத அளவிற்கு மோசமோ மோசம். இனி இந்தப்பாட்டை காதால் மட்டுமே கேட்கவேண்டும் கண்ணால் காண்பது கூடாது என்று முடிவு செய்தேன். ஒருவேளை நான் தொலைக்காட்சி எதிரே உட்கார்ந்திருக்கும்போது இந்தப்பாட்டு வந்தால் உடனடியாக இடத்தைக் காலி செய்துவிடுகிறேன்.

 

அதேபோல இன்னொரு பாட்டு: உமா ரமணன், ஜேசுதாஸ் பாடும் ‘ஆகாய வெண்ணிலாவே….’ உமா+தாஸ்யேட்டனின் தேன் குரலைக் கேட்டும் அந்த நடன அமைப்பாளருக்கு எப்படி பிரபுவையும், ரேவதியையும் கோமாளி மாதிரி ஆட வைக்க முடிந்தது என்பது இன்று வரை எனக்குப்புரியாத புதிர். இன்னொரு பாட்டு ‘வெண்ணிலவே, வெண்ணிலவே….’. கண்ணை மூடிக்கொண்டு அனுபவித்துக் கேட்க வேண்டிய பாடல் இது. கண்ணை தப்பித்தவறி திறந்து வைத்துக்கொண்டு பார்த்துவிட்டால் ‘பெண்ணே…..பெண்ணே….’ என்று பிரபுதேவா வாயைப்பிளக்கும்போது ‘பட்’டென்று கன்னத்தில் ஒன்று போட்டு இளையராஜா கேட்டது போல ‘அறிவிருக்கா?’ என்று கேட்கத்தோன்றும்.

 

கண்களை மூடிக்கொண்டு கேட்கவேண்டிய பாடல்களின் லிஸ்ட் கொடுக்கலாம் என்றால் ரொம்ப ரொம்ப நீளமானது அது. நான் பார்க்க ஆசைப்பட்டு நொந்து போன பாடல் காட்சிகளில் இன்னொன்று ‘பவளக்கொடியிலே முத்துக்கள் பூத்தால் புன்னகை என்றே பேராகும்’ பாடல். இந்தப் பாடலின் நினைவு வந்தவுடன் கே.ஆர். விஜயாவின் நினைவு நிச்சயம் வரும். ‘தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்’ என்று இவர் வாயை அசைக்கும் பாடல் காட்சியைப் பார்த்துவிட்டு என் பிள்ளை (அப்போது அவன் மிகவும் சின்னவன்) கேட்டான்: ‘இந்த மாமி ஏன் வாயைக் கோணிண்டு அழகு காட்டறா?’ என்று.

 

நம்மை விட குழந்தைகள் உள்ளதை அப்படியே சொல்லுபவை, இல்லையா?

 

 

 

ஸ்ரீரங்க நாச்சியாரும் பங்குனி உத்திரமும்

ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கட்டாயம் சேவிக்க வேண்டிய உத்சவங்கள் மூன்று:

  1. பங்குனி உத்திரம் ஸ்ரீரங்கம் திவ்ய தம்பதிகளின் சேர்த்தி சேவை.
  2. திருநாராயணபுரம் வைரமுடி சேவை
  3. திருவாலி-திருநகரி வேடுபறி சேவை

மூன்றையுமே சேவித்திருக்கிறேன் என்பதில் ஒரு நிறைவு.

 

WP_20160322_17_56_25_Pro.jpg

மேலே எங்கள் அகத்தில் இருக்கும் பெருமாளும் நப்பின்னையும்.

நாளை (23.3.2016) ஸ்ரீரங்கத்தில் பங்குனி உத்திரம் சேர்த்தி சேவை. ஸ்ரீரங்கத்தில் பிறந்திருந்தாலும் சில வருடங்களுக்கு முன்தான் இந்த சேர்த்தி சேவையை சேவிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது. பிள்ளைக்குக் கல்யாணம் ஆனவுடன் மாட்டுப்பெண்ணையும் கூட்டிக்கொண்டு போயிருந்தோம். சாயங்காலமே (ரொம்ப சீக்கிரம் என்று நாங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம் – அங்கு போனபின்தான் எங்களுக்கு முன்னால் ஒரு நீண்ட வரிசை நிற்பது  தெரிய வந்தது.) ஒரேயொரு சந்தோஷம் என்னவென்றால் தாயார் சந்நிதி எதிரே இருக்கும் கம்பராமாயணம் அரங்கேறிய மண்டபம் வரை க்யூ இல்லாமல் போய்விட்டோம். சரி, சீக்கிரம் சேவை கிடைக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டோம்.

 

நாங்கள் நின்றிருந்த இடத்தில் கருங்கல் தரை. மார்ச் மாத வெயிலில் கால்கள் பொரிந்துவிட்டன. காலை மாற்றி மாற்றி வைத்து நின்று கொண்டோம். பிள்ளையின் முகத்தைப் பார்க்காமல் வேறு எங்கோ பராக்கு பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன். காலில் பட்ட சூடு அவன் கண்களில் நெருப்பாக வெளிவந்து என்னை எரித்துக்கொண்டிருந்தது. நல்லகாலம், சீக்கிரமே வரிசை சற்று முன்னேறி மண்டபத்திற்குள் போய்விட்டோம். இப்போது பிள்ளையைப் பார்த்து கூலாக சிரித்தேன். ‘பெங்களூருக்கு வா, உன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளுகிறேன்’ என்றான்.

 

ஒரு வழியாக முன்னேறி பெருமாள் தாயார் சேர்த்தி மண்டபத்திற்குள் ஏறினோம். தாயாரும் பெருமாளும் வெள்ளைவெளேரென்ற பட்டு வஸ்த்திரத்தில் ஜொலித்தனர். ஒரு நிமிடம் அப்படியே மெய் சிலிர்த்தது. என்ன கம்பீரம்! அன்றுதான் பிறந்த பயன் கிடைத்தது போல ஒரு நெகிழ்ச்சி. என்னவொரு ஜோடிப்பொருத்தம்! திவ்யதம்பதிகள் என்று இதனால்தான் சொல்லுகிறார்களோ என்று கூடத் தோன்றியது.

 

இவர்களின் சேர்த்தி அழகை சேவித்துதானே ஸ்ரீ ராமானுஜர் கத்யத்ரயம் சாதித்தார்! நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்களுக்காகவும் அன்றே அவர் இந்த திவ்யதம்பதிகளை சரணடைந்தார்! (கத்யம் என்பது வடமொழி ஸ்லோகங்களில் ஒருவகை. சரணாகதி கத்யம், ஸ்ரீரங்க கத்யம், வைகுண்ட கத்யம் என்று மூன்று கத்யங்களை சாதித்ததால் கத்யத்ரயம் (த்ரயம் என்றால் மூன்று) என்ற பெயர் வந்தது).

 

மறுபடி இன்னொருமுறை சேவிக்க ஆசை. ஆனால் வெளியே நின்றிருந்த வரிசையைப் பார்த்து (கூடவே என் பிள்ளையையும் நினைத்து!) பேசாமல் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன். எப்படியாவது இரவில் நடக்கும் கத்யத்ரய சேவைக்குப் போக வேண்டும் என்று நான், என் அக்கா, என் சம்பந்தி மூவரும் ரகசிய ஆலோசனைக் கூட்டம் போட்டு முடிவு செய்தோம். என் கணவர் வரவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார். நாங்கள் மூவர் மட்டுமே.  ‘நீ ஏதாவது இப்படிச் செய்வாய் என்று தெரியும்’ என்று என்னை கோபித்தவாறே என் பிள்ளை எங்கள் மூவரையும் தாயார் சந்நிதி வரையில் காரில் கொண்டுவந்து விடுவதாக மனமிரங்கினான். ‘ஆஹா! பெருமாளின் கருணையே கருணை’ என்ற என் அக்காவைப் பார்த்து ஒன்றும் சொல்லமுடியாமல் அசட்டுச் சிரிப்புச் சிரித்தேன்.

 

தாயார் சந்நிதிக்குள் நுழையவே முடியவில்லை. சேர்த்தி சேவை முடியும் வரையில் இருந்த வரிசை ஒழுங்கெல்லாம் போயே போச்! எல்லோரும் அடித்துப்பிடித்து தள்ளுமுள்ளு பண்ணிக்கொண்டு உள்ளே போய்க்கொண்டிருந்தனர். எங்களால் அந்தக் கூட்டத்தில் உள்ளே நுழையவே முடியவில்லை. ஒருமணிநேரம் அப்படி இப்படி சுற்றிச்சுற்றி வந்தோம். ஊஹூம். எங்கள் பாச்சா எதுவும் பலிக்கவில்லை. அவரவர்கள் அடித்துப்பிடித்து நுழைந்து கொண்டிருந்தார்களே எங்கள் மூவரையும் அழைத்துப்போக யாரும் முன்வரவில்லை. எங்களுக்கும் அந்த நெரிசலில் உள்ளே நுழைய பயமாக இருந்தது. சரி வீட்டிற்குப் போகலாம் என்று பிள்ளைக்குப் போன் செய்து வர சொன்னேன். தாயார் சந்நிதி வாசலில் வந்து நின்றுகொண்டோம். கார் வந்ததும் நான் வாயைத் திறக்கவில்லை. பேசாமல் ஏறிக்கொண்டேன். என் அக்கா என் பிள்ளையிடம், ‘அம்மாவைக் கோவிச்சுக்காதே!’ என்றாள். ‘அம்மாவைப் பற்றித் தெரியும் பெரியம்மா!’ என்பதுடன் நிறுத்திவிட்டான். அப்பாடி! இனி பெங்களூரு போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நானும் சும்மா இருந்துவிட்டேன்.

 

மனதிற்குள் ஒரு குறை இருந்துகொண்டே இருந்தது. கிடைத்த வாய்ப்பை விட்டுவிட்டோமே என்று. இது நடந்து சில வருடங்களுக்குப் பிறகு ‘திருவாலி-திருநகரி வேடுபறி சேவித்துவிட்டு அப்படியே ஸ்ரீரங்கம் பங்குனி உத்திர சேர்த்தி சேவை வருகிறீர்களா?’ என்று என் உறவினர் ஒருவர் கேட்க, இரண்டாம்முறை பங்குனி உத்திர சேவை! சென்னைக்குப் போய் அங்கிருந்து  திருவாலி-திருநகரி. அங்கு வேடுபறி சேவித்துக் கொண்டு நாங்கள் ஸ்ரீரங்கம் போய்ச்சேர்ந்த போதே இருட்டிவிட்டது. க்யூ வரிசை வெள்ளைக்கோபுரம் தாண்டி நின்றுகொண்டிருந்தது. எங்களுடன் கூட வந்தவர்கள் 300 ரூ டிக்கட் வாங்கிவிடலாம் என்று சொல்ல, தாயார் சந்நிதி வரை அப்படியே போய்விட்டோம். அங்கு டிக்கட் வாங்கிக்கொண்டு க்யூவில் சேர்ந்து கொண்டோம். சேர்த்தி சேவித்துவிட்டு அப்படியே கத்யத்ரய சேவையில் உட்கார்ந்துவிடுவது என்று முதலிலேயே தீர்மானம் செய்து விட்டோம்.

 

சேர்த்தி சேவையை முடித்தக்கொண்டு வசந்த மண்டபத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டோம். இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வரிசைக்காகக் கட்டியிருக்கும் மூங்கில்கழிகளை எடுத்துவிடுவார்கள். அதனால் எந்தவித சிரமமும் இல்லாமல் பங்குனி உத்திர மண்டபத்திற்கு வந்துவிடலாம் என்று நினைத்தோம். ஆனால் அன்றைய தினம் கூட்டமோ கூட்டம். சேர்த்தி சேவைக்காக டிக்கட் வாங்கியவர்கள் இன்னும் வரிசையில் வந்து கொண்டிருந்தனர். நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது. கூட்டம் குறைந்தபாடில்லை. அப்படியே கத்யத்ரயம் சேவிக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். எங்களுக்கு என்ன பிரச்னை என்றால் இத்தனை மூங்கில் கழிகளைத் தாண்டி எப்படி பங்குனி உத்திர மண்டபம் செல்வது என்பதுதான். க்யூவில் நின்றிருந்தவர்களிடம் அந்தப்பக்கம் போவதாகச் சொல்லிவிட்டு வழியை ஏற்படுத்திக் கொண்டோம். கடைசியாக ஒரு மூங்கில்கழி. எப்படித் தாண்டி அந்தப்பக்கம் போவது? எங்களுடன் வந்திருந்த இளம் வயதுக்காரர்கள் அந்த மூங்கில்கழி மீது காலைவைத்து அந்தப் பக்கம் குதித்தனர்.  நான் என்ன செய்வது? சட்டென்று ஒரு யோசனை. கீழே உட்கார்ந்தேன். பின் அப்படியே நிலத்தில் படுத்துக்கொண்டு மூங்கில் கழிகளின் கீழே நீந்தி அந்தப்பக்கம் போய்விட்டேன்.

 

உட்கார இடம் கிடைத்தவுடன் கையுடன் எடுத்துப் போயிருந்த கத்யத்ரய புத்தகத்தைப் பிரித்து வைத்துக்கொண்டு சேவிக்க ஆரம்பித்தேன். அன்று பெருமாளுக்கு 18 முறை கைலி மாற்றி திருமஞ்சனம். நேரம் ஆக ஆக தூக்கம் கண்ணைச் சுற்றியது. முதல்நாள் காலையிலிருந்து பேருந்துப்பயணம். பின்பு வேடுபறி விடிய விடிய சேவித்தாயிற்று. இரவு தூக்கமும் இல்லை. உட்கார்ந்துகொண்டே அவ்வப்போது ஆடி ஆடி விழுந்துகொண்டு, கண் விழித்த போதெல்லாம்   பெருமாளையும் சேவித்துக் கொண்டு… நான் கண் விழித்த போதெல்லாம் ‘இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் ரஞ்சனிகுமாரி?’ என்று பெருமாள் கேட்பது போல இருந்தது. மறக்கமுடியாத அனுபவம்.

 

இந்தப் பங்குனி உத்திரம் ஸ்ரீரங்க நாச்சியாரின் திருநக்ஷத்திரம். வருடத்திற்கு ஒருமுறை ஒரேஒரு நாள் அன்று நம்பெருமாளுடன் சேர்ந்து அடியவர்களுக்கு சேவை கொடுப்பாள்.

 

அவளைப் போலவே எனக்கும் இது ரொம்பவும் முக்கியமான நாள். ஏன் தெரியுமா? என் அகத்துக்காரரின் பிறந்தநாள். அவரது நல்வாழ்விற்கு ஸ்ரீரங்கம் திவ்யதம்பதிகளைப் பிரார்த்தித்து  நிற்கிறேன்.

 

 

 

 

 

 

 

 

ரமாவும் ரஞ்சனியும் 2

 ஏற்கனவே இந்தத் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன். அதைப்படித்துவிட்டு என் அக்கா ரமா ரொம்பவும் நெகிழ்ந்து போனாள். ஆனால் இந்தக் கட்டுரையை நான் மிகவும் மனம் நொந்து, நெகிழ்ந்து எழுதுகிறேன். இதைப் படிக்க அவள் இல்லை என்கிற உண்மை என்னை மிகவும் வதைக்கிறது.

அக்கா பிறக்கும்போதே ‘பெரியவள்’ ஆகப் பிறந்தாள் என்று எனக்குப் பல சமயங்களில் தோன்றும். கோடை விடுமுறைக்கு ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது நான் தெருவில் பாண்டி, கோலி எல்லாம் விளையாடிக் கொண்டிருப்பேன் என் சகோதரர்களுடன். இவள் என் பாட்டியுடன் இருப்பாள். பாட்டியுடன் கூடவே வெளியே போவாள். வீட்டிலும் பாட்டியுடன் அடுப்படியில் என்னவோ பேசிக்கொண்டு இருப்பாள். பாட்டியும் அவளை பெரியவள் ஆகவே நினைத்து எல்லாக் கதைகளையும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள். திரும்ப ஊருக்கு வந்தாலும் இவள் என் அம்மாவுடனே இருப்பாளே தவிர தன் வயதை ஒத்த தோழிகளுடன் விளையாட மாட்டாள். என் அம்மா, பெரியம்மா, பாட்டி இவர்களே இவளது தோழிகள் என்று தோன்றும் அளவிற்கு அவர்களுடன் பழகுவாள்.

 

அவர்களுடைய கஷ்ட நஷ்டங்களை வெகு அக்கறையாகக் கேட்பாள். என்னிடம் பேசும்போது ‘பாவம், பாட்டி, பாவம் பெரியம்மா’ என்பாள். எனக்குத் தெரியாத உறவினர்களை எல்லாம் இவள் தெரிந்து வைத்திருப்பாள். அவளுடன் கோவிலுக்குப் போனால் எதிரில் வருகிறவர்கள் அத்தனை பேர்களும் இவளை விசாரித்துவிட்டுப் போவார்கள். ‘பாட்டியோட அத்தான் மன்னி இவர்’, ‘பாட்டியோட அம்மாஞ்சி இவர்’ என்று உறவுமுறை சொல்லுவாள். ‘உனக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரிகிறது? எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லையே!’ என்றால் ‘நீ எப்போ பார்த்தாலும் தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய். பாட்டி பெரியம்மாவுடன் எல்லாம் பேச வேண்டும்’ என்பாள். என்னால் முடியவே முடியாத காரியம் இது என்று நினைத்துக் கொள்ளுவேன்.

 

ஸ்கூல் முடித்தவுடன் ‘மேலே படிக்க விருப்பம் இல்லை. நான் வேலைக்குப் போய் உனக்கு உதவறேன்’ என்று அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டாள். நான் பள்ளிப் படிப்பை முடித்தவுடனே என்னிடமும், ‘மேலே படிக்க வேண்டாம். வேலைக்குப் போய் அப்பாவிற்கு உதவி செய்’ என்று அதையே சொன்னாள். எனக்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆனவுடன் (திருமணத்திற்கு ஐந்தாறு மாதங்கள் இருக்கும்போது) வேலையை விட்டுவிட்டேன். அவளுக்கு ரொம்பவும் வருத்தம். திருமணம் ஆகும்வரை வேலைக்குப் போனால் அப்பாவிற்கு உதவியாக இருந்திருக்கும், இல்லையா என்றாள்.

 

மொத்தத்தில் அக்கா உண்மையில் அக்காவாக இருந்தாள். பாட்டி, அம்மா, பெரியம்மா என்று எல்லோருடைய கஷ்டங்களையும் கேட்டு வளர்ந்ததாலோ என்னவோ அக்காவிற்கும் கஷ்டங்களே வாழ்க்கை ஆனது. 22 வயதில் திருமணம். 34 வயதில் அத்திம்பேரை இழந்தாள். யாரையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. யார் கூடவும் இருக்கவும் விரும்பவில்லை. கையில் வேலை இருந்தது. அம்மாவின் துணையுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்தாள். எதற்கும், யாரையும் அண்டி இருக்காமல் தன் முடிவுகளைத் தானே எடுத்தாள்.

 

தன் வாழ்க்கையை அலுவலகம், வீடு என்று அமைத்துக் கொண்டாள். அவளுக்குப் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு திவ்ய தேச யாத்திரை. அம்மாவையும் அழைத்துக் கொண்டு எல்லா திவ்ய தேசங்களையும் சேவித்துவிட்டு வந்தாள். முக்திநாத் தவிர மற்ற திவ்ய தேசங்கள் அனைத்தையும் சேவித்திருக்கிறாள். ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒரு வீடு வாங்கினாள். முடிந்த போதெல்லாம் போய் நம்பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வருவாள். ஸ்ரீரங்கம் போவது என்பதை மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பாள். தன் பேத்திகள் இருவர் மேலும் உயிரை வைத்திருந்தாள். பேத்திகள் இருவரையும் பார்த்துக் கொள்வதை ஆசைஆசையாகச் செய்தாள். பேத்தியை மடியில் விட்டுக் கொண்டு நிறைய பாட்டுக்கள் பாடுவாள்.

‘மாணிக்கம் கட்டி, வயிரமிடை கட்டி….’ என்று பாசுரம் பாடிப் பாடி அவர்களை கொஞ்சி மகிழ்வாள்.

ஸ்ரீரங்கம் போய் நம்பெருமாளை சேவிப்பதே அவளது வாழ்நாளின் குறிக்கோள் என்பது போல அடிக்கடி ஸ்ரீரங்கம் போவாள். நம்பெருமாளை அவள் சேவிக்கும் அழகைக் காண வேண்டும். அந்தப் பக்கம் நின்று சேவிப்பாள். இந்தப் பக்கம் வந்து சேவிப்பாள். வீதியில் எழுந்தருளும் போதும் இந்த வீதியில் சற்று நேரம் சேவித்துவிட்டு அடுத்த வீதிக்கு பெருமாள் எழுந்தருளுவதற்குள்  அங்கு போய் நிற்பாள்.

 

சமீபத்தில் ஒருநாள் அடையாறு அனந்த பத்மநாப ஸ்வாமி கோவிலுக்கு போக ஆசைப்பட்டிருக்கிறாள். அவள் பிள்ளை அழைத்துக்கொண்டு சென்றிருக்கிறான். ‘கோவிலுக்குள் நுழைந்தவுடன் அம்மா கிடுகிடுவென சந்நிதிக்குள் சென்ற வேகம் மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது, சித்தி. அம்மாவிற்கும் பெருமாளுக்கும் நடுவில் ஏதோ பேச்சு வார்த்தை நடப்பது போல இருந்தது. அம்மாவை அவர் வா என்று சொல்வது போலவும் அம்மாவும் வேறு எங்கும் பார்க்காமல் உள்ளே சென்றதும்….. என்ன நடக்கிறது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. சட்டென்று வேகமாக நடக்கும் அம்மாவைப் பிடித்துக் கொண்டேன்’ என்றான் அக்கா பிள்ளை. அதுதான் ரமா.

தனது சோகங்களை சற்று மறந்து பேத்திகளுடன் வாழ்க்கையை கழிக்க ஆரம்பித்த வேளை அந்தக் கொடிய நோய் அவளை பீடித்தது. சென்ற பிப்ரவரி மாதம் நாங்கள் ஸ்ரீரங்கம் போயிருந்தோம். இரண்டு நாட்களில் அக்காவும் வருவதாக இருந்தது. முதல் நாள் போன் செய்து ரொம்பவும் வயிற்றுவலி அதனால் ஸ்ரீரங்கம் பயணத்தை ரத்து செய்துவிட்டேன் என்று அவள் கூறியபோது மனதில் இனம் புரியாத சங்கடம். என்னவானாலும் ஸ்ரீரங்கம் பயணத்தை ரத்து செய்யாதவள் இப்போது செய்கிறாள் என்றால்…என்று மனதை கவலை சூழ்ந்து கொண்டது. சில நாட்களில் தெரிந்துவிட்டது, வயிற்றில் புற்றுநோய் இருப்பது. அப்போதே முற்றிய நிலை தான். ஆறு கீமோதெரபி என்று மருத்துவர் கூறினார். ஒவ்வொரு மாதமும் நான் சென்னைக்குப் போய் அவளுடன் மருத்துவமனையில் தங்குவேன். சிகிச்சை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபின் இரண்டு நாட்கள் அவளுடன் இருந்துவிட்டு திரும்புவேன்.

 

40 வருடங்களுக்கு முன் எங்கள் அப்பாவை இந்த நோய் தாக்கியபோது அருகில் இருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நினைவுகள் வந்து என்னை பயமுறுத்தின. ஆனால் இத்தனை வருடங்களில் மருத்துவம் நிறைய முன்னேறியிருக்கிறது அதனால் அக்கா பிழைத்துவிடுவாள் என்று நினைத்தேன். அம்மா தினமும் திருவள்ளூர் பாசுரம் சேவிக்க ஆரம்பித்தாள். நாளாக ஆக, எங்கள் நம்பிக்கைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது.

 

இன்றைக்கு ஒரு வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அக்கா நினைத்தால் அதை செய்து முடித்துவிட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள். அசாத்திய சுறுசுறுப்பு. அம்மா சொல்வாள்: ‘ரமா அடுப்படியில் நுழைந்தால் அடுப்பு தானாகவே பற்றிக் கொள்ளும். உலை தானாகவே கொதிக்கும்!’ என்று. எப்போதும் ஒரு பரபரப்பில் இருப்பாள். ஒருநிமிடம் அயர்ந்து உட்கார மாட்டாள். அப்படிப்பட்டவளை இந்தக் கொடிய நோய் முடக்கிப் போட்டுவிட்டது. மிகவும் சுதந்திரமானவள் அக்கா. அப்படிப்பட்டவள் இப்போது துணையில்லாமல் ஒரு காரியமும் செய்ய முடியவில்லை. கூடவே ஒரு ஆள் அவளுடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த நிலை அவளை மிகவும் பாதித்திருக்க வேண்டும்.

 

அவள் செய்யும் காரியங்களில் எல்லாம் ஒரு ஒழுங்கு இருக்கும். ‘போன் பேசுவது எப்படி என்று ரமாவிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று அவள் தோழிகள் சொல்வார்கள். ‘சொல்ல வந்த விஷயத்தை நறுக்கென்று சொல்லிவிட்டு ‘வைக்கட்டுமா?’ என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்துவிடுவாள். வளவளவென்று பேசவே மாட்டாள்’

 

நிறைய தானதர்மம் செய்வாள். கோவில்களுக்கு வாரி வழங்குவாள். அவளுக்கு வரும் கடிதங்கள் எல்லாமே கோவில்களிலிருந்து வரும் பிரசாதக் கவர்கள் தான். சமீபத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து வைகுண்ட ஏகாதசி பிரசாதம் செல்வர் அப்பம் வந்திருந்தது. அவளால் அதை சாப்பிட முடியவில்லை, பாவம்.

 

நான் அவளுடன் மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. எங்கள் திருமணத்திற்கு முன் நாங்கள் இருவரும் எப்படி இருந்தோமோ அதேபோல இப்போது இருந்தோம். அக்கா தங்கை என்ற உறவை மீறி தோழிகள் போல இருவரும் ஒருவரின் அண்மையை இன்னொருவர் விரும்ப ஆரம்பித்தோம். நான் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருப்பாள். ‘நீ வந்துட்டயா? நான் பிழைத்துவிடுவேன்’ என்பாள். இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்போம். நான் அறியாத ரமாவை இந்த ஒரு வருட காலத்தில் அறிந்தேன். எத்தனை வேதனை பட்டிருக்கிறாள்! தனி ஒரு ஆளாக எல்லாவற்றையும் தாண்டி சற்று நிம்மதியாக இருக்க வேண்டிய நிலையில் எதற்கு இப்படி ஒரு நோய் அவளுக்கு? ‘யார் சோற்றில் மண்ணைப் போட்டேனோ, சாப்பிடக்கூட முடியவில்லையே’ என்று மனம் நொந்து அழுவாள். கடைசியாக நான் அவளைப் பார்த்தது ஜனவரி 9. நான் ஊருக்குப் போகிறேன் என்றவுடன் முகத்தில் அதிர்ச்சியுடன் என்னைப் பார்த்தாள். கட்டாயம் போகணுமா என்றாள். பண்டிகை முடிந்தவுடன் மறுபடியும் வருகிறேன் என்று சொல்லி அவளை அணைத்துக் கொண்டேன். ‘சீக்கிரம் என்னைத் திருவடி சேர்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி நம்பெருமாளை வேண்டிக் கொள்’ என்றாள். என்னால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.

 

மருத்துவர்கள் சொன்ன காலக்கெடு 3 மாதங்கள். ஆனால் ஒரே வாரத்தில் அக்காவின் கதை முடிந்துவிட்டது. இனி அவள் பிழைக்க மாட்டாள் என்று தெரிந்தவுடன் நான் நம்பெருமாளிடம் இந்தக் கோரிக்கையைத் தான் வைத்தேன்: ‘இனியும் இந்த சித்திரவதை அவளுக்கு வேண்டாம். நிறைய பாடுபட்டு விட்டாள். அதிக சிரமம் கொடுக்காமல் அவளுக்கு இரங்கு’

 

ஜனவரி 13 காலையிலேயே அக்காவிற்கு நினைவு தப்பிவிட்டது. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று சிகிச்சை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். நினைவு போன நிலையில் ஒருமுறை என் பெயரை சொன்னாள் என்று அக்காவின் பிள்ளை சொன்னான். அவ்வளவுதான். நாங்கள் காஞ்சீபுரம் அருகில் போய்க்கொண்டிருந்த போது செய்தி வந்துவிட்டது. ‘அம்மாவின் முகம் ரொம்பவும் அமைதியாக இருக்கிறது’ என்று அக்கா பிள்ளை சொன்னான். அவளது எல்லாக் கஷ்டங்களும் ஒரு முடிவிற்கு வந்துவிட்டன பிறகு அமைதி தானே!

 

‘நீ இப்படி எனக்காக ஓடி ஓடி வருகிறாயே!’ என்பாள் ஒவ்வொருமுறை நான் போகும்போதும். என்ன பலன்? அவளுடைய வலி, வேதனைகளை என்னால் வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லையே! நான் மாறனேர் நம்பி இல்லையே! பலமுறை இப்படி நினைத்து அவளுக்குத் தெரியாமல் அழுவேன்.

சூழ்விசும் பணிமுகில் தூரியம் முழக்கின

ஆழ்கடல் அலைதிரை கையெடுத் தாடின

என்ற நம்மாழ்வாரின் வாக்குப்படி என் அக்காவிற்கும் பரமபதத்தில் வரவேற்பு கிடைத்திருக்கும். முமுக்ஷுக்களுக்கு (மோக்ஷத்தை விரும்பும் நாரணனின் பக்தர்கள்) கிடைக்கும் திரும்ப வர முடியாத உலகத்தில் என் அக்கா ரமாவிற்கும் ஒரு இடம் கிடைத்திருக்கும்.  அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் சென்று விரஜா நதியில் நீராடி வந்திருக்கும் அவளை நம்பெருமாள் பக்கத்தில் அமர்த்திக் கொண்டு ‘ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு விட்டாயோ?’ என்று முதுகை தடவி விட்டுக் கொண்டிருப்பார்.

 

இனி அவளுக்குப் பிறவி கிடையாது. இந்த ரஞ்சனியின் நினைவுகளில் மட்டுமே வாழ்ந்திருப்பாள் ரமா.

 

அதீதம் இதழில் படிக்க இங்கே

 

 

 

தலைதீபாவளி அனுபவங்கள்!

crackers 2

 

முதல்நாளே ஊருக்குப் போய் சேர்ந்துவிட்டோம். ரயில்நிலையத்திலிருந்து வீட்டிற்குப் போகும் வழியிலேயே ஆங்காங்கே பட்டாசுகள் வெடித்த வண்ணம் இருந்தன. ரொம்பவும் சத்தமான தீபாவளியாக இருக்கப் போகிறது என்று அப்போதே தெரிந்துவிட்டது.

 

வரவேற்பு பலமாக இருந்தது. வடை பாயசத்துடன் சாப்பாடு. உபசரித்த உபசரிப்பில் இரண்டு வயிற்றுக்கு சாப்பிட்டாகிவிட்டது. உண்ட களைப்பு – நீண்ட தூக்கமாக நீண்டது. எழுந்தவுடன் சுடச்சுட காப்பி கூடவே பட்சணங்கள். வயிரா வண்ணான் சாலா? என்று மனதிற்குள் எழுந்த கேள்வியை பட்சணம், காபி கொண்டு மேலெழும்ப ஒட்டாமல் செய்தாயிற்று.

 

crackers

 

பக்கத்தில் கோவில் பார்த்தனுக்கு தேரோட்டிய, மீசை வைத்துக் கொண்டு கம்பீரமாக வேங்கட கிருஷ்ணன்; பாம்பணையில் மன்னாதன்; அவருக்குப் பக்கத்தில் சக்கரவர்த்தித் திருமகன்; வெளியில் பிராகாரத்தில் வேதவல்லித் தாயார். அவள் சந்நிதியை விட்டு வெளியே வந்தால்  ஒரு பக்கத்தில் கஜேந்திர வரதன் – நித்ய கருடசேவையில். இன்னொரு பக்கத்தில் யோக நரசிம்மன் அமைதியான திருமுகத்தில் தவழும் புன்னகை. எத்தனை முறை சேவித்திருந்தாலும் மறுபடி மறுபடி சேவிக்க கசக்குமா?

தாசரதி - மைதிலி, இலக்குமணன், சிறிய திருவடி
தாசரதி – மைதிலி, இலக்குமணன், சிறிய திருவடி

 

இவர்களையெல்லாம் சேவிக்கலாம் என்று வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் மழை! வானத்து மழையுடன் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு பட்டாசு மழை. வானம், பூமி எங்கெங்கும் பட்டாசு! சர்……….சர்ரென எழும்பும் ராக்கெட்டுகள்…..பூப்பூவாய் சொரியும் பூவாணங்கள். நடுநடுவில் காதை கிழிக்கும் அணுகுண்டு, லக்ஷ்மி வெடிகள். வீதியில் வைத்தாலும் நாங்கள் நின்று கொண்டிருக்கும் வீட்டிற்குள் சீறிப் பாய்ந்து வருகின்றன. கோவில் போகும் வழி முழுவதும் பட்டாசுகள் வெடித்த வண்ணம். வெடிச்சத்தம் காதுகளைத் துளைத்தன என்றால் அந்தப் புகையில் மூச்சு முட்டியது. கோவிலுக்குப் போகும் ஆசையை மூட்டை கட்டிக்கொண்டு மறுபடியும் வீட்டிற்குள் வந்து தொலைக்காட்சிச் சானல்களில் தொலைந்து போனோம். வீதியில் விடப்படும் பட்டாசுகளின் சத்தத்தில் வீட்டிற்குள் ஒருவர் பேசுவது இன்னொருவருக்குக் கேட்கவில்லை. தொலைக்காட்சியிலிருந்து சத்தம் வருவது போலவே இல்லை! மௌனப்படம் – பின்னணி இசை பட்டாசு சத்தம்!jilebi

 

சிறிது நேரத்தில் ‘பெருமாள் வாசலில் எழுந்தருளுகிறார்’ என்பதை கொட்டு சத்தம் தெரிவிக்க, மறுபடி வாசலுக்கு வந்தோம். பட்டாசு மழையும் ஓயவில்லை; வானமும் பொத்துக்கொண்டு கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. பெருமாள் எங்குமே நிற்கவில்லை. ஓட்டமாக ஓடிவிட்டார் – உண்மையிலேயே! அவருக்காகவாவது கொஞ்ச நேரம் பட்டாசு வெடிப்பதை நிறுத்த மாட்டார்களோ? ஊஹூம்! பாவம் ஸ்ரீபாதம் தாங்கிகள்! மழைத்தண்ணீரில் பட்டாசுக் கழிவுகள் மிதந்து கொண்டிருந்த நீரில் பெருமாளை எப்படித்தான் வேகவேகமாக எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு போனார்களோ?

 

அடுத்த தெருவுக்குள் பெருமாள் நுழைந்தவுடன் காது செவிடாகும்படியாக பட்டாசுச் சரங்கள் தொடர்ந்து வெடித்தன. என்ன இப்படிச் செய்கிறார்களே என்று நினைத்தால் ஒரு விஷயம் சொன்னார்கள்: இந்தத் தெருவிற்கும் அடுத்த தெருவிற்கும் போட்டியாம்! யார் அதிக நேரம் விடாமல் பட்டாசு வெடிக்கிறார்கள் என்று! ரொம்பவும் அதிர்ந்து போனேன். என்ன அராஜகம் இது?

 

அடுத்தநாளும் மழை ஓயவில்லை. பக்கத்தில் கடற்கரை. அங்கும் போகமுடியவில்லை. இப்படியாக மகனின் தலைதீபாவளியை சம்பந்தி வீட்டிற்குள்ளேயே – திருவல்லிக்கேணியில் கொண்டாடிவிட்டு சமர்த்தாக ஊர் வந்து சேர்ந்தோம்!

இது நடந்தது  நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு! இந்த வருடம் பெங்களூரிலேயே சத்தமில்லா தீபாவளி!

 

எல்லோருக்கும் இனிய தீபாவளி திருநாள் நல்வாழ்த்துகள்!