பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 4

        

prayer

திரு ஜக்கி வாசுதேவ் அவர்களுடன் திருமதி பர்கா தத் நிகழ்த்திய ஒரு நேர்முக பேட்டியை சமீபத்தில் பார்த்தேன். அதிலிருந்து சுவாரஸ்யமான ஒரு பகுதி:

பேட்டியாளர்: ‘நமக்கு குரு – சத்குரு – தேவையா?’

நேரடியான பதிலைச் சொல்லாமல் திருப்பி ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார் திரு ஜக்கி: ‘நீங்கள் கார் ஓட்டுவீர்களா?’

பேட்டியாளர்: ‘இல்லை’

திரு ஜக்கி: உங்களுக்குத் தெரிந்திராத பாதையில் போகும்போது நீங்கள் ஜிபிஎஸ் (GPS) -ஐ போட்டுக் கொள்ளுகிறீர்கள். முன்பின் தெரியாத ஒரு பெண் ‘வலதுபுறம் செல்லுங்கள்’, ‘இடதுபுறம் செல்லுங்கள்’, ‘யூ டர்ன் செய்யுங்கள்’ என்கிறார். நீங்களும் அவரது கட்டளைகளை ஏற்றுக்கொண்டு காரைச் செலுத்துகிறீர்கள். நீங்கள் போகவேண்டிய இடத்தை அடைகிறீர்கள், இல்லையா?’

ஒரு சிறிய மௌனம். சின்னதான ஒரு சிரிப்புடன் தொடர்கிறார்: ‘நீங்கள் அறிந்திராத பாதையில் செல்லும் போது GPS சொல்லும் கட்டளைகளை ஏற்றுக் கொள்வது புத்திசாலித்தனம். GPS என்பதை Guru Positioning System என்று நான் சொல்லுகிறேன்.’

இந்தியக் கலாசாரத்தில் குரு என்பவர் மிக உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் வைக்கப்படுகிறார். நமது வாழ்க்கையில் அவரது பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. மாதா, பிதா இருவரையும் அடுத்து இறைவனின் நிலையில் குரு பார்க்கப்படுகிறார். பெற்றோர்கள் எதற்காக குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்புகிறார்கள் என்று சற்று சிந்தித்தால், அங்கிருக்கும் ஒருவர் தம்மை விட தங்கள் குழந்தைகளை சிறந்த வழியில் அழைத்துச் செல்ல முடியும் என்று நம்புவதால் என்று சொல்லலாம். வளரும் குழந்தைகள் குருவுடனே அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள் என்பது இந்த வாதத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது, இல்லையா? குழந்தைகளின் திறமைகளைக் கண்டறிவதில் பெற்றோர்களை விட குரு முதலிடம் பெறுகிறார்.

இந்த இணைய யுகத்தில் எல்லாமே ஒரு ‘க்ளிக்’கில் அறிந்து கொள்ள முடியும் என்று நிலையில் குரு தேவையா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. முதலில் ஒரு விஷயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். குரு என்பவர் வெறும் தகவல் சொல்பவர் அல்ல. அதற்கும் மேல் நம்மை நெறிப்படுத்துபவர். மாணவனாக தம்மிடம் வரும் குழந்தையை முழு மனிதனாக்குவது தான் அவரது முதல் கடமை. பாடப்புத்தகங்களில் இருப்பதை சொல்லிக் கொடுப்பது இரண்டாம் பட்சம் தான். மாணவனுக்கு கற்பதற்கு உந்துதலைக் கொடுத்து, இந்த உலகத்தைப் பார்க்கச் சொல்லிக் கொடுத்து, இந்த சமூகத்திற்கு ஒரு நல்ல மனிதனை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறார்.

அந்தக் கால குருவும் இந்தக் கால ஆசிரியரும் ஒருவரே என்பது நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். இனி ஆசிரியர் என்று குறிப்பிடுவோம்.

ஒரு ஆசிரியர் குழந்தைகளுக்கு என்னென்ன செய்கிறார்?

  • என்னால் இவ்வளவுதான் முடியும் என்று நினைக்கும் குழந்தையை மேலும் மேலும் உற்சாகப்படுத்தி அவன் செயல்திறனை நீட்டிக்கிறார்.
  • அவர்களின் வீட்டுப் பாட நோட்டுப்புத்தகத்தில் ஒரு தங்கநிற நட்சத்திரத்தை ஒட்டி, அவர்களைவிடச் சிறந்தவர்கள் இல்லை என்று பெருமிதம் கொள்ள வைக்கிறார்.
  • பெற்றோர்களால் 5 நிமிடம் ஓரிடத்தில் உட்கார வைக்க முடியாத குழந்தைகளை 40 நிமிடம் வகுப்பில் உட்கார வைக்கிறார் – அதுவும் ஐ-பேட், விடீயோ கேம்ஸ் இல்லாமல்!
  • அறிவியல் புதிர்களைச் சொல்லி அவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார்.
  • அவர்களை கேள்விகள் கேட்க வைக்கிறார்.
  • தவறுகளை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்க வைக்கிறார். மன்னிப்பு என்பதை வாயளவில் இல்லாமல் மனதிலிருந்து வரவழைக்கிறார்.
  • பிறரிடம் மரியாதை காட்டச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். அவர்களது செயலுக்கு அவர்களே பொறுப்பு என்பதை புரிய வைக்கிறார்.
  • எப்படி எழுதுவது என்று சொல்லிக் கொடுத்து அவர்களை எழுதவும் வைக்கிறார். விசைப்பலகையில் தட்டுவது என்பது பெரிய விஷயமில்லை.
  • அவர்களைப் படி படி படி என்று சொல்லிப் படிக்க வைக்கிறார்.
  • கணக்குப் பாடத்தில் அவர்கள் போடும் வழிமுறைகளைக் காட்டச் சொல்லி விடையை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது என்று சொல்லிக்கொடுக்கிறார்.
  • கடவுள் கொடுத்த அறிவை பயன்படுத்தச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார், கால்குலேட்டர் இல்லாமல்.
  • வெளிநாட்டு மாணவர்களுக்கு தங்கள் கலாச்சாரப் பின்னணியிலிருந்து விலகாமல் எப்படி கற்பது என்பதைச் சொல்லித் தருகிறார்.
  • வகுப்பறை என்பதை ஒரு பாதுகாப்பான இடமாக உணரச் செய்கிறார்.
  • கடவுள் கொடுத்த மிகப்பெரிய வரங்களைப் பயன்படுத்தி, கடுமையாக உழைத்தால், வாழ்வில் வெற்றி பெறலாம் என்பதைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.
  • தங்களிடமிருக்கும் செல்வத்தை வைத்து ஒரு ஆசிரியரை யாராவது எடை போட்டால் அவருக்குத் தெரியும் பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்க முடியாது என்று. அவர்களது அறியாமையைக் கண்டு அவர் சிரிக்க மாட்டார். மாறாகத் தனது நிலைமையை அறிந்து தலையை நிமிர்ந்து நடப்பார். யாராலும் எந்தக்காலத்திலும் அழிக்க முடியாத கல்விச் செல்வத்தை மாணவர்களுக்குத் தன் பரிசாகக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார்.
  • அவரது மாணவர்கள் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் சில மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்து அவர்களை மருத்துவர்களாகவும், பொறியியலாளராகவும், வியாபார சாம்ராஜ்யத்தின் முடிசூடா மன்னர்களாகவும் செய்கிறார்.

 

பச்சைக் களிமண் எப்படி தேர்ந்த குயவனின் கையில் ஒரு அழகிய பாண்டமாக மாறுகிறதோ, அதே போலத்தான் ஒன்றுமறியாத குழந்தை ஒரு நல்ல ஆசிரியரின் கைகளில் வந்து சேர்ந்து நல்ல மனிதனாக மாறுகிறது.

அதெல்லாம் அந்தக் காலம், இந்தக் காலத்தில் ஆசிரியர் என்பவர் இப்படியெல்லாம் இருப்பதில்லை என்று சொல்பவர்களுக்கு அடுத்த வாரம் பதில்.

 

 

 

 

 

 

7 thoughts on “பெற்றோர் + ஆசிரியர் = மாணவர் 4

    1. உண்மை தான், தனபாலன்.
      ஆசிரியர் பணி என்பதை தொழில் என்று நினைப்பவர்கள் தாம் இப்போதெல்லாம் ஆசிரியராக இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அந்த சிலர் செய்யும் சேவை நமது நம்பிக்கையை அதிகரிக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும். நாளைக்கு அந்தப் பதிவைப் போடுகிறேன்.
      நன்றி!

    1. நன்றி ராமலக்ஷ்மி!
      அதீதம் தொடரையும் தொடர்வதற்கு முயற்சி செய்கிறேன். எழுத வேண்டும் என்று ரொம்பவும் நினைக்கிறேன். ஆனால் முடியவில்லை.

    1. உங்களுக்கு மிகவும் நன்றி சொல்லவேண்டும். உங்கள் கருத்துரை உற்சாகத்தைக் கொடுக்கிறது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s