ரயில் பயணங்களில்

டபிள் டக்கர் என்னும் நரகம்!

ரயில் பயணங்களில் தொடர்ச்சி……

இரண்டாவது முறை இந்த டபிள் டக்கரில் (ஒரு எமர்ஜென்சி வேறு வழியில்லாமல் இந்த வண்டியில் போக நேரிட்டது.) போக நேர்ந்த போது ஒற்றை சீட் கிடைத்தது. அப்பாடா! ஒரு மகிழ்ச்சி பெருமூச்சு விட்டேன். அப்புறம் தான் தெரிந்தது அது எத்தனை பெரிய அசௌகரியம் என்று.

 

இருக்கையில் உட்கார முயன்றேன்.  கைப்பிடியை எடுத்துவிட்டு உள்ளே நுழையலாம் என்றால் அது பெர்மனென்ட் ஆக உட்காந்திருந்தது!  கஷ்டப்பட்டு என்னை திணித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தேன், எழுந்திருக்கும்போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று. ஜன்னல் ஓரம் என்று வேறு சந்தோஷப்பட்டேன். ஆந்திரா வந்தவுடன் ஒரு வெயில் அடித்தது பாருங்கள். ஜன்னலுக்குப் போட்டிருந்த பச்சைத் திரையையும் தாண்டி வெயில். சுருண்டு விட்டேன். சாப்பிட்டு விட்டு கையலம்ப போவதற்கும் யோசனையாக இருந்தது. மறுபடி இருக்கையில் இருந்து வெளியே வந்து என்னை மறுபடியும் உள்ளே திணித்துக் கொள்ள வேண்டுமே!

 

கொஞ்ச நேரம் candy crush விளையாடிவிட்டு, கொஞ்சநேரம் புத்தகம் படித்துவிட்டு…எப்படியோ காலத்தை கழித்தேன். இந்த ஸ்மார்ட் போன் வேறு அவ்வப்போது சார்ஜ் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். அதுவும் கேம்ஸ் விளையாடினால் சீக்கிரம் காலியாகிறது. எனக்கு முன் இருக்கைக்கு மேலே இருந்த சார்ஜரில் போட்டேன் – அங்கு உட்கார்ந்தவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டுதான் – அவர் மேல் வயர் வராதபடி இழுத்து விட்டு இருக்கைக்கு முன்னால் இருந்த ட்ரேயில் வைத்தேன். முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தவர் ஒரு இளைஞர்தான். ஏதோ அவரது வீட்டு சார்ஜரில் என் போனைப் போட்டது போல நொடிக்கு ஒருதரம் அந்த வயரை பார்த்து பார்த்து ‘ப்ச்…..ப்ச்….’ என்றார். அவருக்கு என்ன பிரச்னையோ என்னவோ?

 

கையில் இட்லி எடுத்துப் போயிருந்தேன். கஷ்டகாலக் காபி மட்டும் குடித்துவிட்டு எப்போது சென்னை வரும் என்று காத்திருந்தேன். பக்கத்து மூன்று இருக்கையில் ஒரு இளம் வயது தம்பதி இரண்டு குழந்தைகளுடன் வந்து அமர்ந்திருந்தனர். பெரிய குழந்தைக்கு 9 அல்லது பத்து வயது இருக்கும். ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு தேமேன்னு வந்தது. ஆனால் இரண்டாவது குழந்தை ஒரு கத்தல் கத்திற்று, பாருங்கள். காது கிழிந்து போயிற்று! என்ன சொன்னாலும் அழுகை, கத்தல், அம்மாவையும் அப்பாவையும் பட்பட்டென்று அடித்துக் கொண்டே வந்தது. ஆறுமணி நேரப்பயணத்தில் நமக்கே தாங்க முடியவில்லையே, எப்படித்தான் 365 தினங்கள் சமாளிக்கிறார்களோ என்று நினைத்துக் கொண்டே வந்தேன். வெயிலுடன் அந்தப் பாப்பா வேறு என் பொறுமையை சோதித்தது.

இந்த ரயிலில் பிரயாணம் செய்பவர்கள் எல்லோருமே வயதானவர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. சின்ன வயதுக்காரர்கள் இதில் வருவதில்லை. எப்போது டிக்கட் வேண்டுமென்று பார்த்தாலும் இந்த ரயிலில் இடம் இருக்கிறது. கீழே இறங்குவதும், மேலே ஏறுவதும் மிக மிகக் கடினமாக இருக்கிறது. உயரமான படிகள். சென்னை வருவதற்கு முன்பே நான் என் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு – எனக்கு சீட் கீழ் வண்டியில் – படியில் ஏறமுடியாமல் ஏறி… …ஆறுபடிகளுக்குப் பதில் எட்டு படிகள் சின்னச்சின்னதாக (உயரம் கம்மியாக) வைத்திருக்கலாம்.

நல்லகாலம், சென்னை வந்தவுடன் உறவினரின் கார் எனக்காகக் காத்திருந்தது. அதில் ஏறி உட்கார்ந்து அந்த ஏசியில் சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் ஒருகொண்டேன்.

திரும்பி வரும்போது எனது சம்பந்தி ரயில் நிலையத்திற்கு வந்திருந்தார். எனது அந்தப் பக்கத்து இரண்டு சீட் இருக்கையில் ஒரு அம்மா, பெண். அம்மாவிற்கு 93 வயது என்றார் 70+ இல் இருந்த மகள். ‘அம்மா நன்றாக இருக்கிறாள். ஒரு பிரச்னையும் இல்லை. காதுதான் கொஞ்சம் கேட்கவில்லை’ என்று என்னுடன் பேச ஆரம்பித்தார் மகள். என் சம்பந்தி என்னிடம் ‘மாமி உங்களுக்கு இன்னைக்குப் பொழுது நன்றாகப் போகும்’ என்று சொல்லிச் சிரித்தார். காது கொஞ்சம் கேட்கவில்லை என்பதன் முழு அர்த்தத்தை ரயில் கிளம்பத் தொடங்கியவுடன்தான் உணர்ந்தேன். ரயில் சத்தத்தையும் மீறி ‘ஓ’ என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார் மகள். அவரது அம்மாவிற்குக் கேட்டதோ இல்லையோ, பெங்களூரில் இருப்பவர்களுக்குக் கேட்டிருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். ரயிலில் கொடுக்கும் சாப்பாடு வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள் இருவரும். தாங்கள் கையோடு எடுத்து வந்திருந்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டுவிட்டு அம்மா அப்படியே தூங்கலானார். பெண்ணும் அப்படியே. ரயில் சத்தமில்லாமல் ஓடுவது போல இருந்தது!

 

திடீரென்று ஒருவர் வந்து எல்லோருடைய கைகளிலும் ஒரு படிவத்தைக் கொடுத்துச் சென்றார். ரயில் பிரயாணம் பற்றிக் கேட்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்தேன். பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த இளைஞன் ‘சென்றமுறை பிரயாணத்தின் போது இதுபோல ஏற்கனவே ஒன்று கொடுத்து நிரப்பச் சொன்னார்கள். அப்போது சொன்ன குறைகளை நிவர்த்தி செய்ய  ஏதாவது நடவடிக்கை எடுத்தார்களா என்று தெரியவில்லை. இப்போது புதிதாக இன்னொன்று…..!’ என்றார். கடைசியில் அந்தப் படிவத்தில்  பிரயாணத்தைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை. மாறாக ரயிலில் Wi-Fi வேண்டுமா, ப்ரீயா? பிரயாணிகளிடமிருந்து பணம் வசூலிக்கலாமா? என்றெல்லாம் அந்தப் படிவத்தில் கேட்டிருந்தது. எனக்கு வந்த கோவத்தில், முதலில் பிரயாணிகளுக்கு வேண்டிய அடிப்படை வசதிகளைக் கவனியுங்கள். பிறகு இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று சுடச்சுட எழுதிக் கொடுத்தேன்!

 

வளவளப் பெண்….நாளை

28 thoughts on “டபிள் டக்கர் என்னும் நரகம்!

  1. பிரயாணங்கள் எப்போதுமே சுகமானவை என்று இங்கு சொல்ல முடியாது போல! எங்களைப் பொறுத்தவரை சுவையானவை என்று சொல்லலாம்! படிக்க! உங்கள் முன்னே இருந்தவர் இளைஞர். அருகே சிறு குழந்தைகளுடன் அமர்ந்திருந்தவர்கள் இளையவர்கள். அப்புறம் வயதானவர்கள்தான் இந்த ரயிலில் வருகிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது என்றால் எப்படி!!!

    1. வாங்க ஸ்ரீராம்!
      என்னுடன் இந்த ரயிலில் ஏறியவர்களை வைத்துத் தான் சொல்லுகிறேன். எப்போதும் இந்த ரயிலில் இடம் இருக்கும். இப்போதெல்லாம் என்னைப் போன்ற வயதானவர்கள்தான் அதிகம் பயணம் செய்கிறார்கள். அதனால்தான் அப்படிச் சொன்னேன்!
      வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  2. சக பயணிகள் அமைவதும் இறைவன் கொடுத்த வரம் தான்! சமீபத்தில் திருச்சிக்கு இப்படி ரயிலில் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போது எனக்கும் இறைவன் மோசமான சக பயணிகளைத் தான் கொடுத்திருந்தார்… “அனுபவித்தேன்!”. விரைவில் எழுதுகிறேன்.

    1. வாங்க வெங்கட்!
      உண்மை. சில சமயங்களில் நாம் கெட்டவர்களோ என்று நினைக்கும் அளவிற்கு நம் பக்கத்தில் நல்லவர்கள் வந்து அமர்ந்துவிடுகிறார்கள்!
      சீக்கிரம் எழுதுங்கள். உங்களுடைய பதிவுகள் நிறைய சேர்ந்துவிட்டன. விரைவில் படித்துவிட வேண்டும்.
      வருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  3. இதுக்கும் அதிர்ஷ்டம் பண்ணி இருக்கணும் போல!🙂 அநேகமாகத் தொலைதூரப் பயணங்கள் என்றால் நாங்க முதல் வகுப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதால் கூப்பே கிடைத்துவிடும். இந்த அனுபவங்கள் எல்லாம் இப்போது கிடைப்பதில்லை.🙂 மற்றபடி இப்போதெல்லாம் பயணங்கள் செய்வதே சிரமமாக இருக்கிறது.😦

    1. வாங்க கீதா!
      இந்த ரயிலில் ஒரே வகுப்பு தான். அதனால் எப்போது போனாலும் அனுபவங்களுக்குக் குறைவே இல்லை. இந்த டபிள் டக்கர் மற்றும் ஷதாப்தி ஆகிய வண்டிகளில் காலை வேளை என்பதால் நான் தனியாக பிரயாணம் செய்வது சுலபமாக இருக்கிறது.
      தீராது என்றால் ஒழிய நாங்களும் பிரயாணங்களை தவிர்த்து விடுகிறோம். அதுவும் சென்னைக்கு இன்று காலை போய்விட்டு அடுத்த நாள் மாலை திரும்பிவதால் ஊருக்கு வந்தவுடன் சுதாரித்துக் கொள்ள இரண்டு நாட்கள் தேவைப்படுகிறது.
      வருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  4. இந்த கட்டுரையில் அந்த ரெண்டாவது பொடிப்பயல்தான் மனசுக்குள் நிற்கிறான்… வேண்டுமென்றே விசிம்பிக்கொண்டு எழுவது, அம்மாவின் மிடியை பிடித்து இழுத்து விளையாடுவது, அப்பாவின் கன்னத்தில் பொளேர் செய்வது இப்படி பல அனுபவங்களை ரசித்துக்கொண்டே எப்பொழுதும்ப யணத்தை கடந்துவிடுவேன்

    1. வாங்க ஸ்ரீமலையப்பன்!
      அன்று வெய்யில், சீட்டில் உட்காரமுடியாமல் கஷ்டப்பட்டது எல்லாமாகச் சேர்ந்து என்னை எதையும ரசிக்க முடியாமல் செய்துவிட்டது. ஆனாலும் அந்தக் குழந்தை ரொம்பவே பெற்றோர்களைப் படுத்தியது.
      வருகைக்கும், உங்கள் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டதற்கும் நன்றி!

  5. உங்கள் அனுபவம் உண்மையில் மிக மிக சுவாரஸ்யம்.. நானும் பல முறை இதே டபுள் டெக்கரில் ப யணித்திருக்கிறேன். ஆனால் உங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாய் இருக்கிறது. பயணம் இவ்வaளவு சுவாரஸ்யமா? அட…… இதற்காகவே இன்னொரு முறை டபுள் டெக்கரில் பயனிக்கலாமோ ? என்று தோன்ற வைக்கிறது rபதிவு……

    அருமையான கட்டுரை. ரஞ்சனி.

    1. வாங்க ராஜி!
      வேறு ஒரு ரயிலாக இருந்திருந்தால் நானும் ரசித்திருப்பேன். இந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு டபிள் டக்கரில் பிரயாணம் செய்யவேகூடாது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன்.

      வருகைக்கும், ரசித்ததற்கும் நன்றி!

  6. இந்த டபுள் டக்கரில் போனதில்லை. ஆனால் எவ்வளவு மோசமாக இருந்தாலும்,சிந்திப்பவர்களுக்கு கட்டுரைக்குக் கருவைத் தருகிறதே. எவ்வளவு பயணங்கள். வயதாகி,விமானப் பயணம் துவங்கிய பின் நடுத்தர வர்கத்தையே காணக் கிடைப்பதில்லையே!!!!!!!!!! பாவம் எப்படியோ பிரயாணத்தை முடித்து ஹாஸ்யமாக எழுதியும் விட்டதற்கு பாராட்டுகள்ரஞ்ஜனி. நன்றி. அன்புடன்.

    1. வாங்கோ காமாக்ஷிமா!
      இடுக்கண் வருங்கால் நகுக என்று சும்மாவா சொன்னார், திருவள்ளுவர்?
      ரசித்துப் படித்து பாராட்டியதற்கு நன்றி!

  7. பயணத்தை நீங்கள் எப்படி முடித்தீர்களோ என்னவோ உங்களின் எழுத்து நடை மிகவும் சுகமாக இருந்தது எங்களுக்குப் படிக்க இரயில் பயணங்கள் இப்பொழுதெல்லாம் சுவையாக சுகமாக இருப்பதில்லை. சுமையாகத்தான் உள்ளது. ஆனாலும் தவிர்க்கமுடியாத சமயங்களில் போகத்தானே வேண்டியுள்ளது. அழகிய சுவையான நடை பாராட்டுக்கள்.

    1. வாங்க விஜயா!
      இந்த வருடமும் பிரயாணங்கள் ஆரம்பித்துவிட்டன. போகாமல் இருக்க முடியவில்லை. போய்விட்டு வந்து இப்படி எழுதி விடையாற்றிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.
      வருகைக்கும், பாராட்டிற்கும் நன்றி!

  8. நானும் போய்க் கண்டிப்பா பார்க்கவேண்டும்.

    ஏன் நான் ? என்றால் ஒரு காரணம் இருக்கிறது.

    ஏதாவது வழி தவறிப்போய், ச்வர்க்கத்திற்கு பதிலாக அங்கே
    யாரேனும் பாசெஞ்சர் கைடு ஒருவர் நகரத்துக்குக் கொண்டு போய் விட்டார் என்றால்,

    அங்கே ப்ரிவியஸ் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருப்பதனாலே சமாளிச்சுக்கலாம். இல்லையா !!

    சுப்பு தாத்தா.

    1. வாங்கோ சுப்புரத்தினம்!
      வேண்டாம் வேண்டாம் போகவே போகாதீர்கள்! இரண்டு இருக்கை கூட பரவாயில்லை. மூன்று இருக்கை சீட்டில் நடுவில் மாட்டிக் கொண்டுவிட்டால் தொலைந்தோம். இந்தப்பக்கமும் அந்தப் பக்கமுமாக நம்மை சாண்ட்விச் பண்ணிவிடுவார்கள். இரண்டு கைகளையும் எங்கு எப்படி வைத்துக் கொள்வது என்பதே பெரிய கவலையாக இருக்கும்!

      வருகைக்கும், நகைச்சுவையான கருத்துரைக்கும் நன்றி!

    1. வாங்க சுரேஷ்!
      உண்மைதான். மறக்க முடியாதவை, மறக்க நினைப்பவை எல்லாவற்றையும் எழுத்தில் கொட்டி விட்டால் மனதிற்கு நிம்மதி.
      வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  9. இந்தக் கால பெண் கணவனை, “கேட்டேளா?” என்கிறாளா? நம்பவே முடியவில்லை. இப்போதெல்லாம் கணவனை ஒருமையில்தானே விளிக்கிறார்கள்!!

  10. வாங்க பானுமதி!
    அடுத்த பதிவிற்குப் போட வேண்டியதை இங்கே போட்டுவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
    ஒருவேளை ஒருமையில் அழைத்துப் பேசியிருந்தால் அவன் கேட்டே இருக்க மாட்டானோ என்னவோ?
    வருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  11. “முதலில் பிரயாணிகளுக்கு வேண்டிய அடிப்படை வசதிகளைக் கவனியுங்கள். பிறகு இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்ற கருத்தை வரவேற்கிறேன்.

  12. similar horrible experience with two horrible ladies sitting opposite – from Madras to Bangalore, sure it is a torture and hell – of late even travelling by AC 2 tier is not comfortable – worst maintenance – no service – worst ameneties and infra-structure – in short – a charity run – hell on wheels ……… our country will never improve – Indian crabs story is 200 % correct.

    1. வாங்க ஜெயராமன்!
      அடடா! இவ்வளவு வருத்தங்களா உங்களுக்கு? நீங்க ஒருவேளை வெளிநாட்டில் இருக்கிறீர்களோ?
      நிச்சயம் இந்தியா முன்னேறும். முதலில் மக்களின் மனநிலை மாறவேண்டும். ரயில் என்பது யாருக்கோ சொந்தம் என்பது போல நடந்து கொள்ளுகிறார்கள். சமீபத்தில் 3 AC யில் போனோம். பேட்டிகள் மிகவும் சுத்தமாக இருந்தது. இன்னும் நிறைய முன்னேற வேண்டும் என்பதில் வேறு கருத்து இல்லை.
      வருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

      1. வெளிநாட்டில்தான் இருக்க வேண்சும் ஏன்ற அவசியமில்லை, நானும் பெங்களூரில்தான் இருக்கிறேன் மாதத்தில் குறைந்தது இரண்டுமுறையாவது [ அப் அண்ட் டௌன் 4 தடவை ] வெவ்வேறு இடங்களுக்கு வெவ்வேறு ரெயில்களில் வெவ்வேறு விதமான பெட்டிகளில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அந்தக் காலத்து 1940-1970- கால கட்டத்தைச் சேர்ந்த ரெயில் பெட்டிகளில் பயணம் செய்துள்ளேன் முதல் வகுப்பு, இரண்டாம் வகுப்பு, மூன்றாம் வகுப்பு, [ மரப்பெட்டிகள், வெளியே திறக்கும் கதவுகள், மூன்று வித கீழிருந்து மேலேற்றி மூடக்கூடிய ஜன்னல் கதவுகள் இத்தியார்திகள் ] நாளாக நாளாக நிலைமை மோசமாகிக்கொண்டுதான் வருகிறது. நம் நாடு கண்டிப்பாக அதிசீக்கிறம் முன்னேறவேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய அவாவும். வசூல் ராஜா இந்தியன் ரெயில்வே வசதி ராஜா இந்தியன் ரெயில்வேயாக மாற வேண்டும் அவ்வள்வே. ஒரு இந்தியப் ப்ரஜையாக குறைந்தபக்ஷ வசதிகளுடன் பயணிக்க வேண்டும் என்பதே ஆசை. ஆனால் அதிகபக்ஷ வசதிக்குறைவுகளுடன் பயணிக்கிறோம் என்பது என்னுடைய தாழ்மையான அபிப்ராயம். மன்னிக்கவும். இப்படிக்கு ஜெயராமன். ஒப்பீனியன் டிஃஃபர்ஸ்.

  13. வாங்க ஜெயராமன்!
    நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் ரயில் வண்டிகளில் நானும் எனது சிறிய வயதுகளில் பயணம் செய்திருக்கிறேன். அப்போது இத்தனை கூட்டம் இருக்காது. முன்பதிவு என்பதே தெரியாது.
    இப்போது சாரி சாரியாக ரயில் நிறுத்தங்களிலிருந்து மக்கள் வெளியே வருவதும் உள்ளே வருவதையும் பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது.
    நீங்கள் சொல்வதுபோல குறைந்த பட்ச வசதிகள் வேண்டும் என்பது என்னுடைய கருத்தும் தான்.
    இதில் மன்னிப்பதற்கு எதுவும் இல்லை. ப்ளாக் எழுதுவது நமது கருத்துக்களை பொதுவில் தெரிவிக்கத் தானே.
    நேற்று ஒரு மாமா 70+ எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். இந்த டபிள் டக்கர் ரயிலை புகழோ புகழ் என்று புகழ்ந்து தள்ளிவிட்டார். வியப்பாக இருந்தது.
    நீங்கள் சொல்வது போல ஒப்பீனியன் டிஃபர்ஸ்!

    மறுவருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s