குஜிலி குமாரி!

எத்தனை முறை சொன்னாலும் நமக்கும் இந்த ஹிந்தி மொழிக்கும் இந்த ஜென்மத்தில் ஸ்நானப் ப்ராப்தி கூட இல்லை. பெங்களூருவிற்கு வந்த மூன்றாம் மாதம் கன்னடத்தில் பேச, எழுத, படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அதேபோல மலையாளமும் வெகு சீக்கிரம் கற்றுக் கொண்டேன் – எழுத படிக்க கூட. இப்போது எல்லாம் மறந்துவிட்டாலும், மலையாளப் படங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. யாராவது பேசினால் மறுபடி எனக்கும் மலையாளம் பேச வந்துவிடும். ஆனால் இந்த ஹிந்தி மொழி மட்டும் என்னுடன் ரொம்பவும் கண்ணாமூச்சி விளையாடுகிறது. மும்பை அல்லது டில்லியில் ஒரு ஆறுமாதங்கள் இருந்தால் கற்றுக் கொண்டுவிடுவேன்! (என்று இன்னமும் திடமாக நம்புகிறேன்!!!)
திடீரென்று இப்போது என்ன, ஹிந்தி மொழி பற்றிய கொசுவர்த்தி என்று கேட்பவர்களுக்கு: ‘நான் ஈ’ படத்தில் ஒரு காட்சி. நடிகர் சுதீப் ஒரு ஸ்பாவிற்குப் போய் ஸ்டீம்பாத் எடுத்துக் கொள்வார். அவரை உள்ளே உட்கார வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போய்விடுவார் உதவியாளர். அவராக திறந்துகொண்டு வெளியே வர முடியாது. அப்போது அந்த ஈ வந்து அவரைப் பாடாய் படுத்தும், இல்லையா? அந்த ஸ்டீம் பாத் காட்சி தான் இந்த கொசுவர்த்திக்குக் காரணம்.
பல வருடங்களுக்கு முன் நான், என் ஓர்ப்படி, அவள் பெண் மூவரும் பெங்களூரில் இருக்கும் நேச்சர் க்யூர் மையத்திற்கு ஒருவார காலம் சென்று தங்கியிருந்தோம். இங்கு இயற்கை முறையில் நமது ஆரோக்கியத்தை சீர் செய்வார்கள். மண்குளியல், ஸ்டீம் பாத், எண்ணைய் மசாஜ் என்று விதம் விதமான சிகிச்சைகள் அளிக்கப்படும். எல்லா ஊர்களிலிருந்தும் இங்கு நிறைய பேர்கள் வருவார்கள். சிலர் பத்து நாட்கள் தங்குவார்கள். சிலர் பதினைந்து நாட்கள். அவரவர்கள் உடல்நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல சிகிச்சைகள் பரிந்துரைக்கப்படும். அதற்கேற்றார்போல அங்கு தங்க வேண்டும். தினமும் மதியம் ஒருமணி நேரம் யோகா வகுப்புகளும் நடக்கும்.
முதல் மூன்று நாட்கள் வெறும் எலுமிச்சம்பழ ஜூஸ் வெல்லம் சேர்த்தது. எ.பழம், வெல்லம் இரண்டும் அந்த ஜூஸில் எங்கே என்று தேட வேண்டும். பெரிய கூஜாவில் காலையில் வந்துவிடும். மூன்று வேளையும் இதுதான் சாப்பாடு. நான்காம் நாள் காலை ஒரே ஒரு பப்பாளி துண்டு – முழுப் பழம் அல்ல. மாலை மறுபடியும் ஜூஸ்(எ.பழம் + வெல்லம்) மைனஸ் எ. பழம் + வெல்லம். ஐந்தாம் நாள் காலை ஒரே ஒரு சப்பாத்தி + நிறைய காய்கறிகள் போட்டு செய்த கறியமுது. உண்மையிலேயே நிறைய கொடுப்பார்கள். அதிள் தேங்காய் சேர்த்திருப்பார்கள். தேங்காயில் உள்ள கொழுப்பு மிகவும் நல்லது என்பார்கள். சப்பாத்தி மட்டும் ஒன்று தான். மாலை அதேபோல ஒரு சப்பாத்தி + கறியமுது. ஆறாம் நாள் காலை இரண்டு சப்பாத்தி + ஏதாவது ஒரு பச்சடி. மாலையும் அதேபோல. காலை மாலை எ.பழம் ஜூஸ் வரும். காபி, டீ? மூச்! (எப்படா வீட்டுக்குப் போய் சுடச்சுட காபி குடிப்போம் என்று காத்திருப்போம்!)
நாங்கள் மூவரும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். தினசரி வேறு வேறு சிகிச்சை எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஒரு நாள் எண்ணைய் மசாஜ். சிலநாட்கள் ஸ்டீம் பாத் (சுதீப் இருந்தாரே அதே போல நாங்கள் அந்தப் பெட்டிக்குள் உட்கார்ந்திருப்போம்) சில நாட்கள் கால்களுக்கு மட்டும் மசாஜ். சில நாட்கள் முதுகிற்கு மசாஜ் + சுடச்சுட வெந்நீர் குளியல். எண்ணைய் என்று நான் குறிப்பிடுவது பல மூலிகைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட எண்ணெய்களின் கலவை. நல்ல கெட்டியாக இருக்கும். எண்ணைய் மசாஜ் என்றால் நிச்சயம் ஸ்டீம் பாத் உண்டு. இல்லையென்றால் எண்ணைய் பிசுக்கு போகாது.
எங்கள் பக்கத்து அறையில் சீதா மஹாஜன் என்று ஒரு சின்ன வயதுப் பெண்மணி இருந்தாள்.  ஹிந்தியில் மட்டுமே பேசுவாள். நான் ஆங்கிலம் பேசச் சொல்லித் தரும் ஆசிரியை என்று அறிந்ததும் ‘எனக்கும் இப்பவே சொல்லிக்கொடு’ என்பாள். என் ஓர்ப்படி நாக்பூரில் இருந்தவளாதலால் நன்றாக ஹிந்தி பேசுவாள். அவளும் சீதாவும் ஹிந்தியில் பேசும்போது நான் வழக்கம்போல கிண்டல் அடித்துக் கொண்டிருப்பேன். (இப்படி கிண்டல் பண்ணினால் அடுத்த ஜன்மத்திலும் உனக்கு ஹிந்தி வராது – இது என் பெண் எனக்குக் கொடுத்த, கொடுக்கும் சாபம்!)
ஒருநாள் நான் எனது சிகிச்சை முடிந்து வெளியே வரும்போது சீதா ஸ்டீம் பாத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள் (சுதீப் போல!) என்னைப் பார்த்தவுடன், ‘குஜிலி….குஜிலி….!’ என்றாள். என்ன சொல்கிறாள்? ஒரு நிமிடம் தயங்கினேன். ஏதாவது புரிந்தால் தானே? அடுத்தாற்போல  ‘நாக் மே…..நாக் மே….!’ என்றாள். நாக்கா? அங்கு இருந்த கடியாரம் பத்து மணியைத் தொட்டிருந்தது. ஓ! பசி, பாவம்! நாக் மே சாப்பாடு வேண்டும் போலிருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டு ‘ஃபினிஷ் யுவர் ஸ்டீம் பாத். வீ கேன் ஹாவ் பாத்’ (பிசிபேளே பாத், பகாளா பாத் என்று நினைத்துக் கொண்டு அந்த சப்பாத்தியை சாப்பிடலாம் – இதெல்லாம் என் மைன்ட்-வாய்ஸ் சொன்னது) என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன். பின்னாலேயே சீதா என்னை ‘பெஹென்ஜி, பெஹென்ஜி….!’ என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது. நான் ஏன் அங்கு நிற்கிறேன். சிட்டாகப் பறந்து என் அறைக்கு வந்துவிட்டேன்!
எங்கள் அறைக்குப் போனவுடன் என் ஓர்ப்படியிடம் ‘சீதா ஸ்டீம் பாத்தில் உட்கார்ந்திருக்கா. என்னைக் கூப்பிட்டு நாக், குஜிலின்னு என்னனவோ சொன்னா. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஓட்டமாக ஓடி வந்துவிட்டேன்!’ என்றேன். என் ஓர்ப்படி பெண் சிரித்தாள் சிரித்தாள், சிரித்தாள், அப்படி சிரித்தாள். (இன்னும் கூட எனக்கு அந்த சிரிப்பு கேட்கிறது!) ஓர்ப்படியும் அவளுடன் சேர்ந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். எதற்கு இந்த சிரிப்பு என்று புரியவில்லை. ஆனால் நான் ஏதோ காமெடி பண்ணியிருக்கிறேன் என்று மட்டும் புரிந்தது. இருவரது சிரிப்பும் அடங்கியவுடன் என் ஓர்ப்படி சொன்னாள்: ‘சீதாவிற்கு மூக்கில் அரித்திருக்கிறது. உங்களைக் கூப்பிட்டு சொறியச் சொல்லியிருக்கா. அது உங்களுக்குப் புரியவில்லை!’
‘அடக் கஷ்டமே! அவளுக்கு பசிக்கிறது. அதுதான் நாக், நாக் என்று நாக்கைப் பற்றி சொன்னாள் என்று நினைத்தேன்!’ என்று சொல்லிவிட்டு நானும் சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். அன்று சாயங்காலம் சீதாவைப் பார்த்தபோது எனது ஓர்ப்படியின் உதவியுடன் மனமார, உளமார எனது ஹிந்தி மொழிப் புலமையைச் சொல்லி மன்னிப்புக் கேட்டேன் – ஆங்கிலத்தில்தான்!
ஆ! சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! சீதா சிகிச்சை முடிந்து எங்கள் இன்ஸ்டிடியூட்டில் சேர்ந்து ஆங்கிலம் கற்றுக் கொண்டு போனாள்!
 தொடர்புடைய பதிவு: ஹிந்தி மாலும்?

நானே என்னைத் தொலைத்த கதை!

 

ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் ஆர்ட் ஆப் லிவிங் க்ரியா வகுப்புகள் எங்கள் வீட்டிலிருந்து சுமாராக ஒரு மூன்று கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு பள்ளியில் மாலை 6 மணியிலிருந்து 8 மணிவரை நடக்கும். தினமும் வீட்டில் நாங்கள் பழகுவது ஷார்ட் க்ரியா. வாரம் ஒருநாள் இந்த லாங் க்ரியா நடக்கும். என் கணவரோ, என் பிள்ளையோ என்னைக் கொண்டுபோய் விடுவார்கள். முடிந்ததும் அழைத்து வருவார்கள். இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் இந்தப் பதிவு எழுதும் அவசியமே வந்திருக்காதே!

 

ஒவ்வொரு வாரம் வேறுவேறு நடத்துனர்கள் வருவார்கள். நான் தொலைந்து போனதற்கு முந்தின வாரம் வந்த நடத்துனர் க்ரியா ஆரம்பிப்பதற்கு முன் எங்களுக்கு நிறைய பயிற்சிகள் கொடுத்தார். வெகு சில நடத்துனர்கள்தான் இப்படி செய்வார்கள். சிலர் நாங்கள் போய் உட்கார்ந்த உடனேயே க்ரியாவை ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

 

இந்த உற்சாக நடத்துனர் எங்களை நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து கண்ணை மூடிக்கொண்டு கைகளை நீட்டிக்கொண்டு வேறிடத்திற்கு நகரச் சொன்னார். நாங்கள் கொஞ்சம் தயங்கியவுடன் அவர் சொன்னார்: ‘உங்களில் நிறைய பேர்கள் ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து பழகியிருப்பீர்கள். உங்களை உங்களது வசதியான இடங்களிலிருந்து எழுப்புவதுதான் என் உத்தேசம்’ என்றார் ஒரு இடக்கான புன்னகையுடன். அவர் சொன்னது ரொம்பவும் உண்மை. நானும் இதை பலமுறை கவனித்திருக்கிறேன். சிலர் எப்போதும் ஒரே இடத்தில்தான் உட்காருவார்கள். நாம் தப்பித்தவறி அவர்கள் இடத்தில் உட்கார்ந்து விட்டால், ஏதோ பணம் கொடுத்து முன்பதிவு – அதுவும் நிரந்தமாக – செய்திருப்பது போல நம்மை எழுப்பிவிட்டுவிடுவார்கள்.

 

வேறு இடத்திற்கு நாங்கள் நகர்ந்தவுடன், அங்கிருந்தபடியே சில பயிற்சிகளை சொல்லிக் கொடுத்தார். பிறகு மறுபடியும் பழைய இடத்திற்கே வரச் சொன்னார் – கண்களை மூடியபடியே. ‘நில்லுங்கள்’ என்றார். எங்கள் பழைய இடத்திற்கு வந்தோமா என்றே தெரியவில்லை. எங்கிருந்தோமோ அங்கேயே உட்கார்ந்து க்ரியாவை செய்ய வைத்தார். க்ரியா முடிந்து கண்களைத் திறந்தபோதுதான் நாங்கள் முதலில் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து எங்கெங்கோ வந்துவிட்டோம் என்று தெரிந்தது. எல்லோரும் அவரவர்கள் முதலில் உட்கார்ந்த இடத்திற்குச் சென்று எங்கள் உடமைகளை (பர்ஸ், செல்போன் etc., etc.,) எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தோம் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று சந்தேகத்துடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடியே!

 

சிலர் அவசர அவசரமாக தங்கள் கைப்பைகளைத் திறந்து தங்கள் உடமைகளை சரி பார்த்தார்கள். ‘இங்கு யாரும் திருடர்கள் இல்லை; பயமில்லாமல் நீங்கள் வீட்டிற்குப் போகலாம்’ என்றார் எங்கள் நடத்துனர் அவர்களைப் பார்த்து. அசடு வழியச் சிரித்தபடியே வெளியேறினார்கள் அவர்கள். அவர்களைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லை. நமது உடைமைகளின் மீது கவனம் இருக்கும்போது க்ரியாவில் மனதை செலுத்த முடியுமா? எனக்கும் மனது சற்று அடித்துக்கொண்டது. ஆனாலும் க்ரியா ஆரம்பித்தவுடன் மனது அதில் லயிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. நீண்ட நேர க்ரியா என்பது சுமார் ஒருமணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஆகும். க்ரியா முடிந்தவுடன் அப்படியப்படியே படுத்துக் கொண்டு விடுவோம். அந்த நிலையிலிருந்து வெளியே வரவே முடியாது. உடம்பு லேசாகி பறப்பது போல இருக்கும். நம்மைச் சுற்றி ஒரு எனெர்ஜி பரவியிருப்பதை உணர முடியும். அந்த நிலையை சொற்களில் வர்ணிக்க முடியாது. உணர்ந்து பார்க்க வேண்டும். சரி, நம் கதைக்கு வருவோம்.

 

அவர் செய்தது ரொம்பவும் சரியே. நாம் நமது கம்ஃபர்ட் Zஓனில் இருந்து வெளியே வர விரும்புவதேயில்லை. நான் இன்னொரு இடத்திலும் இப்படி சிலர் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மல்லேஸ்வரம் யதுகிரி யதிராஜ மடத்தில் உபன்யாசம் கேட்கப் போவேன். அங்கு சில மாமிகள் எல்லா  உபன்யாசங்களுக்கும் வருவார்கள். அவர்களுக்கென்று சில இடங்கள் இருக்கும். அதுவும் வேளுக்குடி திரு கிருஷ்ணன் ஸ்வாமியின் உபன்யாசம் என்றால் எள் போட்டால் எள் விழாது. கூட்டத்தில் நசுங்கி எண்ணைய் ஆக வழியும். அத்தனை கூட்டம். பெரும்பாலும் பெண்கள் தான். ஒருமுறை நான் சற்று முன்னால் போய்விட்டேன். ஓரிடத்தில் வசதியாக உட்கார்ந்து கொண்டேன். சற்று நேரத்தில் ஒரு மாமி வந்தார். என்னைப்பார்த்தார். அருகில் வந்து ‘இது நான் உட்காரும் இடம். எழுந்திருங்கள்’ என்று சொல்லி என்னை தூக்கி தள்ளாத குறையாக எழுப்பிவிட்டு விட்டார்!

 

மறுபடி நம் கதைக்கு வருவோம். அடுத்த வாரம் சனிக்கிழமை. அந்த நடத்துனரே வந்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால் உடைமைகளின் மேல் மனது செல்வதால் ரொம்பவும் புத்திசாலித்தனமாக என் கணவரிடம் எல்லாவற்றையும் – மொத்தமாக என் கைப்பையை கொடுத்துவிட்டு – நான் உள்ளே நுழைந்தேன். என்னை இறக்கி விட்டுவிட்டு உடனே இவர் கிளம்பிவிட்டார். பள்ளி முழுவதும் அலங்காரம் வண்ண வண்ண விளக்குகள். இது என்ன என்றைக்கும் இல்லாமல் பள்ளி விழாக் கோலம் பூண்டிருக்கிறதே என்ற யோசனையுடன் படி ஏறிப் போனேன். என்னைக் கண்ட காவலாளி (வாராவாரம் பார்க்கிறாரே) ‘இன்னிக்கு எங்க ஸ்கூல்ல ஆண்டு விழா. அதனால க்ரியா வகுப்பு இங்க இல்ல. மெயின் ரோடுல ஒரு வீட்டுல நடக்குது. எனக்கு சரியா விவரம் தெரியல. நீங்க யாருக்காவது போன் செய்து கேளுங்க!’ என்றார். அடக்கடவுளே! போனவாரம் இதைச் சொல்லவே இல்லையே!

 

இப்போ எங்கே போவது? கையில் போன் இல்லை. யாரிடம் கேட்பது? சரி வீட்டிற்கே போகலாம் என்றால் என் கணவர் ஏதோ வாங்கவேண்டும்; பிக் பஜார் போய்விட்டு வருகிறேன் என்று சொன்னார். வீட்டு சாவி அவரிடம். முதலில் பணம் இல்லையே கையில். எப்படிப் போவது? உடனே ‘பல்பு’ எரிந்தது. நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்த இன்ஸ்டிடியூட் சுமார் ஒரு கி.மீ தூரத்தில் இருந்தது. அங்கு போனால் யாராவது இருப்பார்கள். கொஞ்சம் பணம் வாங்கிக் கொண்டு கணவருக்கும் போன் செய்து சொல்லிவிடலாம்.. அதற்குள் கணவரும் வந்துவிடுவார் என்று நடக்க ஆரம்பித்தேன். என் அதிர்ஷ்டம் இல்லை – துரதிர்ஷ்டம்  இன்ஸ்டிடியூட் பூட்டி இருந்தது. என்ன செய்வது?

 

முன்பு ஒருதரம் இது போல தொலைந்தபோது கணவர் சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது. ‘கையில காசு இல்லேன்னா என்ன? ஒரு ஆட்டோவ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வரது. வீட்டுக்கு வந்து காசு கொடுக்கலாமே!’ சட்டென்று ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்தேன். வீட்டிற்கு வந்தேன். கடவுளே! கணவர் வீட்டிற்கு வந்திருக்க வேண்டுமே! வீட்டு சாவியும் கையில் இல்லையே! பரவாயில்லை. பக்கத்து வீட்டில் ஒரு சாவி கொடுத்து வைத்திருப்போம். அதை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவாறே ஆட்டோவிலிருந்து கீழே இறங்கி மாடிக்குப் போகிறேன். நல்லகாலம் என் கணவர் அப்போதுதான் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். ‘என்ன, பின்னாலேயே வந்துட்ட?’ என்றவரிடம் மூச்சு இரைக்க இரைக்க ‘காசு கொடுங்கோ அப்புறம் வந்து கதை சொல்றேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு காசை வாங்கிக் கொண்டு போய் ஆட்டோக்காரரிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன், வெற்றிகரமாக!

 

இப்போதெல்லாம் காசு இல்லாமல் வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதேயில்லை. கூடவே அலைபேசியும்!

மின்தமிழ் இலக்கியப் போட்டி முடிவுகள்!

போட்டி முடிவுகள்

வகை (1) கணினியில் தமிழ் மற்றும் அறிவியல் போலும் பிறதுறை வளர்ச்சி குறித்த கட்டுரைகள்

முதல் இடம்
திருமிகு முனைவர் துரை.மணிகண்டன் – மாயனூர், கரூர் மாவட்டம்
26. →தமிழ்-இணையத்தின் வளர்ச்சி

இரண்டாம் இடம் (இருவர்)
திருமிகு முனைவர் த.சத்தியராஜ் – கோயம்புத்தூர்
14. →கணித்தமிழ் வளர்ச்சியில் வலைப்பூ

திருமிகு P.S.D.பிரசாத் – சென்னை
16. →கன்னித் தமிழ்வளர்ப்போம் கணினியிலே

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு வி.கிரேஸ் பிரதிபா – அமெரிக்கா
18. →கணினி முதல் மேகப் பயன்பாட்டியல் வரை


வகை(2) சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வு குறித்த கட்டுரைகள்
முதல் இடம்
திருமிகு எஸ்.பி.செந்தில் குமார் – மதுரை
13. →இருட்டு நல்லது..!

இரண்டாம் இடம் (இருவர்)
திருமிகு பி.தமிழ் முகில் – கனடா
03. →நெகிழி பயன்பாட்டினால் விளையும் தீமைகளும் அவற்றிற்கான தீர்வுகளும்
திருமிகு கீதா மதிவாணன் – ஆஸ்திரேலியா
05. →கான் ஊடுருவும் கயமை

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு கோபி சரபோஜி – சிங்கை
10. →கண்ணை விற்றா சித்திரம் வாங்குவது?


வகை(3) பெண்கள் முன்னேற்றம் குறித்த கட்டுரைகள்
முதல் இடம்
திருமிகு காயத்ரிதேவி – கன்னியாகுமரி
10. →இதுவும் தப்பில்லை

இரண்டாம் இடம்
திருமிகு ரஞ்சனி நாராயணன் – பெங்களூரு
   39. →புறஅழகு உன் முன்னேற்றத்திற்குத் தடையில்லை! முன்னேறு! பெண்ணே, முன்னேறு!

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு இரா. பார்கவி – அமெரிக்கா
04. →உன்தடம் மாற்றிடு தாயே!


வகை(4) புதுக்கவிதைப் போட்டிக்கு வந்த படைப்புகள்
முதல் இடம்
திருமிகு மீரா செல்வகுமார் – புதுக்கோட்டை
40. →சின்னவள் சிரிக்கிறாள்

இரண்டாம் இடம்
திருமிகு இரா.பூபாலன் – கோயம்புத்தூர்
69. →பதுங்கு குழியில் துளிர்க்கும் செடி

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு வைகறை – புதுக்கோட்டை
27. →உதிர்ந்து கிடக்கும் சாம்பல்


வகை(5) மரபுக்கவிதைப் போட்டிக்கு வந்த படைப்புகள்
முதல் இடம்
திருமிகு ஜோசப் விஜூ – திருச்சிராப்பள்ளி
20. →புறப்படு வரிப்புலியே

இரண்டாம் இடம்
திருமிகு மகா.சுந்தர் – புதுக்கோட்டை
25. →விரைந்து பாயும் விண்கலம் நீ!

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு கருமலைத் தமிழாழன் – கிருஷ்ணகிரி
02. →கனவுகளும் நனவாகும்


விமரிசனப் போட்டி
முதல் இடம்
யாருமில்லை

இரண்டாம் இடம்
திருமிகு கலையரசி ஞா – புதுச்சேரி

மூன்றாம் இடம்
திருமிகு துரை. தியாகராஜ் திருச்சிராப்பள்ளி
வகை(4) புதுக்கவிதைப் போட்டிக்கு வந்த படைப்

புறஅழகு உன் முன்னேற்றத்திற்குத் தடையில்லை! முன்னேறு! பெண்ணே, முன்னேறு!

தொலைக்காட்சியில் ஒரு பெண் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: ‘சுருட்டையான உங்கள் தலைமுடியை நேராகச் செய்ய வேண்டுமா? மைதாவைக் கரைத்து…..’அவரது சொற்கள் காதில் விழுந்துக்கொண்டிருந்தாலும் மனதில் பல்வேறு கேள்விகள் எழுந்தன. முதலில் சுருட்டையான முடியை எதற்காக பணம் செலவழித்து நேராக்க வேண்டும்? வேலையற்ற வேலை! அப்படியே செய்துகொண்டாலும் அது நாய் வாலை நிமிர்த்தும் கதைதான்! ஆனால் எத்தனை பெண்கள் என்னைப்போல எண்ணுவார்கள்? புறஅழகே பெரிது என்று எண்ணும் பெண்களிடையே இதோ ஒரு நிஜப் பெண்:
ஹர்னாம் கௌர் – இங்கிலாந்தில் ஆசிரிய-உதவியாளராக இருக்கும் 23 வயதுப் பெண். தன் முகத்தில் வளர்ந்திருக்கும் தாடியை மிகவும் பெருமையுடன் காட்டுகிறார். என்னது, என்று தூக்கிவாரிபோடுகிறதா? சரியாகத்தான் படித்தோமா என்று திரும்பவும் மேலே உள்ள வரிகளைப் படிக்கிறீர்களா? நீங்கள் படித்தது நிஜம், நிஜம், முழுவதும் நிஜம். இந்தப் பெண்ணிற்கு இருக்கும் பாலிசிஸ்டிக் ஓவரி சிண்ட்ரோம் இவருக்கு முகத்தில் முடியை உண்டு பண்ணியிருக்கிறது.
பள்ளிச் சிறுமியாக இருக்கும்போது 11 வயதில் இந்த பிரச்னை ஆரம்பித்துவிட்டது இவருக்கு. கூடப் படிக்கும் மாணவ மாணவிகளின் கேலிக்கு ஆளானார். அவரை பெண்-உருவ-ஆம்பிளை என்று கூட அழைத்தனர். இதனால் தனது அறையை விட்டுக் கூட வெளியே வர அஞ்சினார்.  தற்கொலை செய்து கொள்ளலாமா என்று கூட பலமுறை யோசித்தார். கடைசியில் இந்த மனப்போராட்டங்களிலிருந்து வெளிவந்து தனது பயங்களையும், இந்த உலகத்தின் உணர்ச்சியற்ற தன்மையையும் தனது மனோபலத்தால் வெற்றி கொண்டார். சீக்கியரான இவர் தங்கள் குல வழக்கப்படி முடி வளர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார். தனது முகத்தில் வளரும் முடியை மறைக்க எடுத்த முயற்சிகளையெல்லாம் நிறுத்தினார்.
‘இதுதான் நான். நான் இப்படித்தான் இருப்பேன். இதுதான் எனது உள்ளழகு; வெளியழகு; இதுவே என் பரிபூரணத்துவம். நான் எல்லோரிடத்திலிருந்தும் வேறு பட்டிருக்கிறேன். இதை முழு மனதுடன் ஒப்புக்கொள்ள இப்போது கற்றுக் கொண்டுவிட்டேன்’ என்று தன்னை பேட்டி காண வந்தவர்களிடம் கூறினார் ஹர்னாம் கௌர். இவர் தன்னைத் தானே வெறுத்து ஒதுக்கியபோது, கேலி செய்த உலகம் இப்போது தனது பயங்களை தூரத்தள்ளி, நான் இப்படித்தான் என்று தைரியமாக முழங்கிய போது இவரை பார்த்து வியக்கிறது. ‘நாம் எல்லோருமே மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டிருக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறோம், இல்லையா? இது என் தனித்தன்மை. இதை நான் மறைக்க விரும்பவில்லை’ என்று சொல்கிறார் ஹர்னாம்.

ஹர்னாம் கௌர் 

இந்தப்பெண் இளம் பெண் எத்தனை பேர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்கிறார், பாருங்கள்:
  • சின்ன சின்ன தோல்விகளுக்குக் கூட தற்கொலை செய்து கொள்ளுபவர்களுக்கு;
  • ஒல்லியாக, வெளுப்பாக இருப்பது மட்டுமே அழகு என்று நினைக்கும் இன்றைய இளம்பெண்களுக்கு;
  • மூக்கு சரியில்லை, புருவம் சரியில்லை என்று அழகு நிலையங்களிலும், அறுவை சிகிச்சையிலும் பணத்தை வாரி இறைத்து, இறைவன் இயற்கையாகக் கொடுத்த தங்கள் அழகினை இழந்து வருந்தும் பெண்களுக்கு;
  • வெளி அழகு ஒன்றே தங்கள் தகுதி. அது சரியில்லாவிடில் தங்களால் முன்னேற முடியாது என்று நினைக்கும் நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான பெண்களுக்கு.
வெளி அழகு ஒன்றை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு தொலைக்காட்சிகளில் வரும் விதம் விதமான அழகுசாதனப் பொருட்களை பயன்படுத்தி, எப்படியாவது அழகி என்ற பெயர் வாங்கிவிட வேண்டும் என்று பாடாய் படும் பெண்களின் மத்தியில் இவர் வித்தியாசமானவர்தான். தங்களுக்கு இறைவன் கொடுத்த உடலில் தாங்களாகவே ஒரு ‘குறை’ கண்டுபிடித்து அதை எப்படி சரி செய்வது என்ற கவலையில் இருக்கும் எத்தனையோ இளம் பெண்களுக்கு நடுவில் இவர் தனியாகத் தெரிகிறார், இல்லையா?
‘உங்கள் முகத்தில் எண்ணெய் வழிகிறதா? இதோ எங்கள் க்ரீமை பயன்படுத்துங்கள்; எண்ணெய் இல்லா சருமம்’ என்று விளம்பரங்கள் வருகின்றன. பருவ வயதில் எண்ணெய் வடிவது வளர்ச்சியின் அறிகுறி. உங்கள் ஹார்மோன்கள் நன்றாக வேலை செய்கின்றன என்பதற்கு சாட்சி. அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் ஏங்கும் பெண்கள்; அவர்களது பலவீனத்தைப் புரிந்து கொண்ட அழகு சாதன பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள் சந்தையை விரிக்கிறார்கள், கண்ட கண்ட க்ரீமுடன்.
முன்பெல்லாம் உடல் இளைக்க என்று மட்டும் விளம்பரங்கள் வரும். இப்போது உடலை செதுக்குகிறோம் (body sculpting) என்று விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். இவற்றை நம்பி எனது மூக்கு நன்றாகயில்லை, உதடு நன்றாகயில்லை என்று சொல்லி அறுவை சிகிச்சை செய்து கொள்ளும் பெண்கள் எத்தனை பேர்? நான் கருப்பு அதனால் இந்த வெளுப்பாக்கும் க்ரீமை பயன்படுத்துகிறேன் என்று சொல்லும் இளம் பெண்கள் எத்தனை பேர்கள்? இளம் பெண்களை மட்டுமல்ல; இந்த விளம்பரங்கள் வயதான பெண்களையும் விடுவதில்லை. வயதை மறைக்க கிரீம்கள் இப்போது சந்தையில் கிடைக்கின்றன. 50 கிராம் வெறும் 99 ரூபாய் தான் என்று வேறு விளம்பரப்படுத்துகிறார்கள். வயதாவதைப் பெருந்தன்மையுடன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டாமா?
ஆண்-பெண் சமம் என்பது உலகமுழுவதும் சிறிது சிறிதாக வேர்பிடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இந்த நல்ல வாய்ப்பினை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு நாம் முன்னேற வேண்டுமென்றால், நம்மைப் பற்றிய, நம் உடலைப் பற்றிய, நம் வெளி அழகு பற்றிய தவறான கண்ணோட்டத்திலிருந்து வெளிவருவோம்.
நமக்கு கடவுள் கொடுத்திருக்கும் இயற்கை அழகைப் பேணுவோம். நமது திறமையை வளர்த்துக் கொள்ளுவோம். திறமையை வளர்க்கக் கடின உழைப்பு ஒன்றே வழி என்பதை மறக்கக்கூடாது. நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கடவுள் நிச்சயம் ஒரு திறமையைக் கொடுத்திருக்கிறார், இல்லையா? அதை வளர்த்துக் கொள்வோம். நமது திறமையை, ஆற்றலை உருப்படியான விஷயங்களில் ஆக்கபூர்வமாக செலவழித்து, நமக்கு நிகர் யாருமில்லை என்று வாழுவோம். இதுதான் ஒரு பெண்ணை எல்லோரிடமிருந்தும் தனித்துக் காட்டும். நமக்கென நாமே ஒரு பாதை வகுத்துக் கொள்வோம். எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி அதில் பயணம் செய்வோம். நாம் தேடிப்போகாமல், நமக்கான அங்கீகாரம் அதுவாகவே நம்மைத் தேடி வரும்.
இதற்கு உதாரணமாக இன்னொரு பெண் வீராங்கனைப் பற்றியும் இங்கே நான் சொல்ல வேண்டும். உலகம் புகழும் பெண் விளையாட்டு வீராங்கனை இவர். வெற்றி பெற்றுவிட்டால் உயர எம்பிக் குதிப்பார். ஒருமுறை அல்ல; பலமுறை. கையை மடக்கி காற்றில் குத்துவார். மண்ணில் விழுந்து உணர்ச்சி வசப்படுவார். சிரிப்பார் கடகடவென்று; அவரை, அவரது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது அவராலேயே முடியாத காரியம். தனது ஆட்காட்டி விரலை உயர்த்திக்காட்டி நானே நம்பர் ஒன் என்பார்.

இவர் பிறந்தது கறுப்பினம். அதனாலேயே இவரது வெற்றிகளை வெள்ளையர்கள் அலட்சியம் செய்தனர். வெள்ளையர்கள் வெற்றி பெற்றால் அது இமாலய சாதனை. ஆனால் இந்தக் கறுப்பினப் பெண்ணின் வெற்றி மிகச் சாதாரணமான ஒரு நிகழ்வு. ‘இது என்ன பெரிய வெற்றி என்று இந்தக் கறுப்பி இப்படி கூத்தாடுகிறாள்?’ என்று உதட்டைச் சுழிப்பார்கள். இந்த பெண்ணும் இவரது சகோதரியும் அசைக்க முடியாத வீராங்கனைகளாக இருப்பது வெள்ளையர்களுக்கு ஒரு சாதாரண விஷயம்! இந்தப் பெண்களைப் பற்றி இவர்களது இனத்தைப் பற்றி ’கறுப்பினப் பெண்கள் அதிகம் வளர்ந்த ஆண்கள்’ என்று  வாய்க்கு வந்தபடி பேசுவார்கள். ‘இவர்கள் இருவரும் சகோதரிகளா? இல்லையில்லை சகோதரர்கள்..! இருவரும் தோற்றத்தால் நம்மை பயமுறுத்துகிறார்கள்…!’ என்று கேலியும் கிண்டலுமாகப் பேசுவார்கள் அவர்கள் காதுபடவே!

ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர்களிடையே ஒரு நம்பிக்கை: இனவெறியை தோற்கடிக்க வேண்டுமானால் அவர்கள் மிகக் கடுமையாக உழைக்க வேண்டும்; இன்னும் நன்றாக உழைக்க வேண்டும்;  இன்னும் சிறப்பாகச் செய்யவேண்டும். நூறு சதவிகிதத்திற்கு மேல் நூற்றைம்பது சதவிகிதம் கொடுத்தால் தான் வெள்ளை அமெரிக்கர்கள் கருப்பு நிறத்தவர்களின் வெற்றியை அங்கீகரிப்பார்கள். அப்படி உழைத்து அந்த வெற்றி கிடைத்தபின் அந்த வெற்றியை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடக்கூடாது என்பது எழுதப்படாத சட்டம் – உங்களை ஆட்ட மைதானத்தில் உங்கள் இனத்தை வைத்து யார் என்ன பேசினாலும் வாயைத் திறக்கக்கூடாது. வெற்றி பெற்றபின் உணர்வு பூர்வமாக அழக்கூடாது. குதிக்கக்கூடாது; காற்றில் முஷ்டியைக் குத்தக்கூடாது.
கற்பனை செய்து பாருங்கள்:  25 முறை கிராண்ட்ஸ்லாம் பந்தயங்களில் கலந்துகொண்டு 21 முறை வென்றவர். நான்கு முறை வரிசையாக இந்தப் பந்தயங்களில் வென்றவர். இந்த வெற்றியை ‘செரீனா ஸ்லாம்’ என்றே குறிப்பிட்டனர். முதல்முறை வென்றது பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு. இந்த வருடம் மறுபடியும் வென்றிருக்கிறார். ‘இதைப் போன்ற ஒரு நிகழ்வு நூறு வருடங்களுக்கு ஒருமுறையே நடக்கும்’, ‘இவரைப் போன்ற ஒரு வீராங்கனை இதுவரை இல்லை’ என்று பெரிய பெரிய விளையாட்டு வீரர்கள் புகழ்ந்த போதிலும் இவரை மைதானத்தில் இழிவாகப் பேசியவர்களும் உண்டு.
வெள்ளையர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த இனவெறி கருத்துக்களை கறுப்பின மக்கள் அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அதை இந்தப் பெண் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இவரை யாராலும் கட்டுப்படுத்த இயலாது. தன் உடலமைப்பைப் பற்றிப் பேசியவர்களை இவர் சும்மா விட்டதேயில்லை. வெற்றிக்குப் பின் தன் கடும் உழைப்பு இருப்பதால் வெற்றியைத் தான் கொண்டாடுவதை யாரும் தடைபோட இயலாது என்பார். தனது கடும் உழைப்பை வெள்ளையர்கள் சுலபமாகத் தள்ளிவிட்டுப் போவதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார். தனது எதிர்ப்பைத் திட்டவட்டமாகத் தெரிவிப்பார். யாருக்காகவும், எதற்காகவும் வளைந்து கொடுக்க மாட்டார்.
நான் யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்று உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். அவர் தான் வில்லியம்ஸ் சகோதரிகள் என்று அழைக்கப்படும் இருவரில் ஒருவரான செரீனா வில்லியம்ஸ் – டென்னிஸ் விளையாட்டில் ஒன்றாம் இடத்தில் இருப்பவர்.
பெண்களே இப்போது புரிகிறதா? உங்கள் முன்னேற்றத்திற்குத் தடை உங்கள் புறஅழகு இல்லை. இந்த இரு பெண்களை நினைவில் கொள்ளுங்கள். தடைகளை உடைத்து எறிந்து முன்னேறுங்கள். வாழ்க பெண்கள்! வளர்க அவர்களது முன்னேற்றம்!
———————————————————————————*—————————————————

“வலைப்பதிவர் திருவிழா-2015” மற்றும் தமிழ்இணையக் கல்விக்கழகம் நடத்தும் “மின்தமிழ் இலக்கியப்போட்டிகள்-2015“க்காகவே எழுதப்பட்ட என் சொந்தப் படைப்பே.  ஐந்து வகையான போட்டிகளில் வகை-(3) பெண்கள் முன்னேற்றம்  கட்டுரைப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது. இதற்கு முன் இப்படைப்பு எங்கும் வெளியிடப்படவில்லை என்றும் போட்டியின் முடிவுகள் வெளிவரும்வரை வேறெங்கும் வெளியிடப்படமாட்டாது என்றும் உறுதியளிக்கிறேன்