ஸ்ரீஜயந்தி நினைவுகள்

srijayanthi thiruvadigal

ப்போதுமே எங்கள் வீட்டில் ஸ்ரீஜயந்தி ரொம்ப பெரிய பண்டிகைதான். இரண்டு நாட்கள் முன்னாலேயே எங்கள் அம்மா பட்சணங்கள் செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவாள். வாசனை மூக்கைத் துளைக்கும். சீடை உருட்டிக் கொடுப்பது நாங்கள் தான். அம்மாவிற்கு சீடை சின்னச்சின்னதாக உருட்ட வேண்டும். நாங்கள் பெரிது பெரிதாக உருட்டிப் போட்டால் எங்களைக் கோபித்துக் கொள்வாள். அதை மறுபடி இரண்டாகவோ, மூன்றாகவோ உருட்டிப் போடுவாள். தீபாவளி போலவே ஸ்ரீஜயந்திக்கும் நிறைய பட்சணங்கள் செய்வாள் அம்மா. ஆனால் தீபாவளிக்கு செய்வதை உடனே சாப்பிட அனுமதி உண்டு. ஸ்ரீஜயந்தியின் போது ‘மூச்!’

 

DSCN2947

 

அம்மாவைப் போலவே நானும் நிறைய பட்சணங்கள் செய்வேன்.  உப்புச் சீடை, வெல்லச்சீடை முக்கியம். அவை தவிர தேன்குழல், மனோப்பு என்கிற முள் முறுக்கு, (சில சமயம் உப்புச் சீடை மாவிலேயே  கைமுறுக்கு சுற்றிப் பார்ப்பேன்!) நாடா, எள்ளுருண்டை, சுகியன், அப்பம், ரவை லாடு, வடை ஆகியவை உண்டு. இவை தவிர எல்லாப் பழங்களும் வாங்கி வந்து கண்ணனுக்கு அமுது செய்வோம். இரவு முழு தளிகையும் உண்டு – திருக்கண்ணமது நிச்சயம் உண்டு. வெண்ணெய் கல்கண்டு ஏலக்காய் சேர்த்தது, சுக்கு வெல்லம் இவையும் உண்டு.

 

இப்போதெல்லாம் ரொம்பவும் சாப்பிட முடிவதில்லை. அதனால் தேன்குழல் அல்லது முள் முறுக்கு அல்லது நாடா என்று செய்கிறேன். மற்றவை செய்துவிடுவேன்.

 

DSCN2944

 

எனக்கு இந்தப் பண்டிகையில் ரொம்பவும் பிடித்தது கிருஷ்ணனின் திருவடி போடுவதுதான். திருமணம் ஆன புதிதில் வாசலிலிருந்து தளிகை உள் மேடை வரை திருவடிகளை போட்டுக் கொண்டே போய்விட்டேன். ரொம்பவும் பெருமையுடன் என் மாமனாரிடம், ‘எப்படி இருக்கிறது, அப்பா?’ என்றேன். அவர் ஒருமுறை திருவடிகளைப் பார்த்துவிட்டு, ‘கிருஷ்ணன் நம்மாத்திற்கு நொண்டி நொண்டி வந்திருக்கிறான், பார்…..!’ என்றார். திக்கென்று திரும்பிப் பார்த்தேன். ‘வலது காலாகப் போட்டுக் கொண்டு போயிருக்கிறாய், பார்!’ என்றார். அட, கஷ்டமே! இரண்டு திருவடிகளுக்கு இடையே இன்னொன்று திருவடி (கவனமாக பார்த்து இடது திருவடி) போட்டேன்!

கூட்டுக் குடும்பத்திலிருந்து தனியாக வந்தபின் நாங்கள் குடியேறிய முதல் வீடு மாடிவீடு. அன்று முதல் இன்றுவரை மாடி வீடுகள் தான் எப்போதுமே. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வாசலிலிருந்து திருவடிகள் போட்டுக் கொண்டு வருவேன். அதில் அவ்வளவு ஆசை. இப்போது இருக்கும் வீட்டிற்கு முன் நாங்கள் இருந்தது இரண்டாவது மாடியில். வருடந்தோறும் வெளி வாசலிலிருந்து ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு படியிலும் திருவடிகளைப் போட்டுக் கொண்டு போவேன். இரண்டு மாடிகள் கடந்து அடிமேல் அடி வைத்து கண்ணன் எங்கள் அகத்தினுள் வருவான். பத்து வருடங்களுக்கு முன் மாடிப்படியில் விழுந்து காலை உடைத்துக் கொண்டேன். அந்த ஒரு வருடம் என்னால் கண்ணனின் பாதங்களைப் போட முடியவில்லை. அடுத்த வருடத்திலிருந்து போட ஆரம்பித்தேன்.

 

இப்போது நாங்கள் இருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் மொத்தம் 39 வீடுகள். பாதிப்பேர் வீட்டுச் சொந்தக்காரர்கள். மீதிப்பேர்கள் குடியிருப்பவர்கள். இங்கும் என் கோலம் தொடர்ந்தது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒருமுறை குடியிருந்தவர்களில் ஒரு குடும்பத்தினர் ஹோலி கொண்டாடுவதாகச் சொல்லி கட்டிடம் முழுவதும் – லிப்ட்டைக் கூட விடவில்லை – வண்ணங்களை அள்ளித் தெளித்து விட்டனர். அவர்கள் தளத்தில் மட்டுமில்லாமல் மற்ற தளங்களிலும் வண்ணங்களைக் கொண்டு வந்து சுவர்களில் எல்லாம் அடித்து ஒருவழி பண்ணிவிட்டனர்.
இதற்கு பலர் ஆட்சேபம் தெரிவித்தனர். பண்டிகை என்றால் அவரவர்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே கொண்டாட வேண்டும். பொதுவிடங்களை இப்படி அலங்கோலம் செய்யக்கூடாது என்று அசோசியேஷன் மெயில் அனுப்பியது. எல்லோருமே ஒப்புக் கொண்டனர். ஒரு வீட்டுச் சொந்தக்காரரிடமிருந்து ஒரு மெயில் வந்தது. ஹோலி கொண்டாடக்கூடாது என்றால் ஸ்ரீஜயந்தி அன்று வாசலிலிருந்து கோலம் போடுகிறார்களே, அது மட்டும் சரியா? என்று.

 

அந்த வருடத்திலிருந்து நான் வெளிவாசலிலிருந்து கோலம் போட்டு கண்ணன் திருவடிகளைப் போடுவதை நிறுத்தி விட்டேன். எங்கள் வீட்டு வாசலிலிருந்தே கண்ணனை உள்ளே அழைக்கிறேன். அதுவும் இதுவும் ஒன்றா என்று முதலில் தோன்றினாலும் சட்டம் என்பது எல்லோருக்கும் ஒன்றுதான் என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு விட்டேன். என் மாட்டுப்பெண்ணிற்கும் மிகுந்த வருத்தம் தான். என்ன செய்வது?

DSCN2929

இன்னொரு ஸ்ரீஜயந்தி நினைவு: எனது மைத்துனர் பிள்ளை இங்கு படித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவனது நண்பன் ஒருவன் மண்டயம் ஐய்யங்கார் குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் ஒருமுறை எங்களை ஸ்ரீஜயந்தியன்று அவர்கள் வீட்டிற்கு அழைத்திருந்தான். எல்லோருமாகப் போனோம். அவர்கள் வீட்டில் பூஜையில் சின்னதும் பெரியதுமான தவழும் கிருஷ்ணன் நிறைய வைத்திருந்தார்கள். அவர்களே ஒவ்வொரு வருடமும் வாங்கி சேர்த்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அவர்கள் சொன்ன பதில் வேறு. ஒவ்வொரு வருட ஸ்ரீஜயந்தியின் போதும் இவர்கள் வீட்டிற்கு வருபவர்கள் வாங்கிக் கொடுக்கும் கிருஷ்ண விக்கிரகங்கள் அவை என்றார்கள். இவர்களும் நண்பர்கள் வீட்டிற்குப் போகும்போது இதுபோல வாங்கிக் கொடுப்பார்களாம். என்ன ஒரு அழகிய பழக்கம், இல்லையா?

ஸ்ரீஜயந்தியன்று கண்ணனின் பிறந்தநாள் பாசுரமாகிய ‘வண்ணமாடங்கள் சூழ் திருக்கோட்டியூர்’, நீராட்டப் பாசுரங்கள், பூச்சூட்டல் பாசுரங்கள் எல்லாவற்றையும் சேவித்து அகத்தில் செய்திருக்கும் பட்சண வகைகளை வைத்து, எல்லாப் பழங்களையும் வைத்து ஆண்டாளின் பாசுரங்களான

நாறுநறும் பொழில்மா லிருஞ்சோலை நம்பிக்குநான்

நூறுதடாவில் வெண்ணெய் வாய்நேர்ந்து பராவிவைத்தேன்

நூறுதடா நிறைந்த அக்கார வடிசில்சொன்னேன்

ஏறுதிருவுடையான் இன்றுவந்திவை கொள்ளுங்கொலோ

மற்றும்

இன்றுவந் தித்தனையும் அமுதுசெய் திடப்பெறில்நான்

ஒன்றுநூ றாயிரமாக் கொடுத்துப்பின்னும் ஆளும்செய்வன்

தென்றல் மணங்கமழும் திருமாலிருஞ் சோலைதன்னுள்

நின்ற பிரான்அடியேன் மனத்தேவந்து நேர்படிலே

என்ற பாசுரத்தையும் சேவித்து பூஜையை முடிப்போம்.

 

இவை தவிர நம்மாழ்வாரின் பாசுரமான
‘கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர்
எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே’
என்று தொடங்கும் பத்துப் பாசுரங்களையும் நாங்கள் சேவிப்போம். சிறுவயதிலிருந்தே என் குழந்தைகளுக்கு இந்த பாசுரங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறேன். அந்தாதி பாசுரங்கள் ஆனதால் மிக எளிதாக மனதில் படிந்துவிடும். எல்லோருமாக சேர்ந்து சேவித்து தலைக்கட்டுவோம்.

 

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவருள் எல்லோருக்கும் கிடைக்கட்டும். ‘செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலால் எங்கும் திருவருள் பெற்று’ எல்லோரும் இன்புற பிரார்த்திக்கிறேன்.