ஸ்ரீரங்கத்து வீடு

IMG_20130221_145709

 

இது ஸ்ரீரங்கம் வீடு அல்ல. சிவராமபுரம் வீடு.

 

எங்கள் ஸ்ரீரங்கத்து அகம் பேரன் பேத்திகள் நிறைந்து இரண்டு பட்டுக் கொண்டிருக்கும். காலையில் எங்களுக்கு சாதேர்த்தம் (இரவு சாதத்தில் நிறைய நீர் ஊற்றி வைத்துவிட்டு, காலையில் அதில் உப்பு, மிளகாய், நிமிண்டிப் போட்டு கூடவே பெருங்காயம் போட்டு டம்ப்ளரில் கொடுப்பாள் பாட்டி – இது தான் சாதம்+ தீர்த்தம் = சாதேர்த்தம்)  தான் காலை சிற்றுண்டி.  சாதேர்த்தம் இல்லை அது அமிர்தம்! ‘கம்’மென்று வயிறு நிரம்பிவிடும்.

 

பாட்டியின் அகம் பெரியது. இந்தக் காலத்தைப் போல அறைகள் இருக்காது. அத்தனை பெரிய வீட்டில் ஒரே ஒரு அறை தான் – காமிரா உள். வேறு அறைகள் கிடையாது. வாசலிலிருந்து வரலாம், வாருங்கள். வாசலில் நுழைந்தவுடன் இடது பக்கம் மிகப்பெரிய திண்ணை. திண்ணையின் ஒரு பக்கம் பாதித் திண்ணைக்கு வெய்யில் வராமல் மூங்கில் தட்டி போட்டிருக்கும். இப்போது நாம் ‘ஜாலி’ என்கிறோமே, அது போல. திண்ணையில் தலைகாணி போல ஒரு அமைப்பு. ‘சாய்வு’ என்பார்கள் அதை. அங்கிருந்தே மாடிக்கு ஒரு மரப்படி போகும். இடது பக்கத் திண்ணை போலவே வலது பக்கத்திலும் ஒரு சின்ன திண்ணை. சும்மா உட்காரலாம், அவ்வளவுதான். திண்ணை உலர்ந்த தென்னங்கீற்றுகளால் மூடப்பட்டிருக்கும். சிலசமயம் இந்தக் கீற்றுகளை மாற்றுவார்கள். ரொம்பவும் ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருப்போம், கீற்றுகள் அடுக்கப்படுவதை.

 

எங்களின் பகல் பொழுதுகள் இந்தத் திண்ணையில் தான். பாட்டியின் அகத்தில் நிறைய புளியங்கொட்டைகள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். திண்ணை முழுக்க இவைகளைப் பரப்பி, கொந்தி கொந்தி விளையாடுவோம். ஐந்துகல் விளையாட்டும் உண்டு. ஆடுபுலி ஆட்டம்; தாயம் பரமபதம் என்று எல்லா உள்அரங்கு விளையாட்டுகள் பகல் பொழுதில். சாயங்காலம் கிட்டிபுள், கோலி பம்பரம் என்று வெளியரங்கு விளையாட்டுக்கள் வாசலில். ஏழெட்டு வயது ஆகிவிட்டால் என் பெரியம்மா பிள்ளை சைக்கிள் விடச் சொல்லிக் கொடுப்பான். விழுந்து எழுந்து விடுமுறை முடிவதற்குள் கற்றுக்கொண்டு விடுவோம். நான் தான் சைக்கிள் விட சரியாகக் கற்றுக்கொள்ளாத ஆள். பிற்காலத்தில் இருசக்கர வண்டி விட ரொம்பவும் திண்டாடினேன் அதனால்.

 

திண்ணையைத் தாண்டி உள்ளேபோனால் சின்னதாக தாழ்வாரம். இங்குதான் கயிற்றுக்கட்டில்கள்  வைக்கப்பட்டிருக்கும். இரவு வெளியே எடுக்கப்பட்டு வாசலில் போடப்பட்டு நாங்கள் இதன் மேல் படுத்துக் கொள்வோம். ஆஹா! வானத்தில் மினுமினுக்கும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி ரொம்ப நேரம் கதை பேசுவோம். எப்போது தூங்கினோம் என்றே தெரியாது. நடு இரவில் சிலசமயம் குளிரும். அப்போது எழுந்து திண்ணையில் படுத்துக்கொள்வோம்.

 

தாழ்வாரத்தில் இடது பக்கம் வாசப்பக்கத்து உள். அது எப்போதும் பூட்டியே இருக்கும். இந்தப் பூட்டு இந்த தலைமுறைகளுக்கு தெரியாத ஒன்று. இந்த உள்ளிற்கு இரண்டு கதவுகள் ஒரு கதவு முதலில் சாத்தப்பட்டு மேல் தாழ்ப்பாள், கீழ் தாழ்ப்பாள் போடப்படும். பிறகு இன்னொரு கதவும் சாத்தப்படும். இந்தக் கதவின் மேல் புறத்தில் ஒரு சங்கிலி இருக்கும். கதவின் நிலையில் ஒரு கொக்கி இருக்கும். சங்கிலியை இந்தக் கொக்கியில் போட்டு பிறகு பூட்டுப் போடுவார்கள்.

 

தாழ்வாரத்தைத் தாண்டினால் பெரிய கூடம். கூடத்தில் இரண்டு தூண்கள். தூண்களுக்கு அந்தப் பக்கம் ஊஞ்சல். புளியங்கொட்டை, பல்லாங்குழி ஆட்டங்கள் அலுத்துவிட்டால் ஊஞ்சல் ஆட வந்துவிடுவோம். ஊஞ்சல்தான் ரயில் வண்டி. அதில் உட்காருபவர்களுக்கு எந்த ஊர் என்று கேட்டு மாமாக்கள் சேர்த்து வைத்திருக்கும் ரயில் டிக்கட்டுகளை விநியோகிப்போம். நடுவில் ஸ்டேஷன்கள் வரும் அப்போது நிறுத்தி என் கடைசி மாமா ‘பஜ்ஜி, போண்டா, முறுக்கு, வடை!’ என்று  விற்றுக்கொண்டு வருவார். இதுவரை நாங்கள் சீரியஸ் ஆகக் கேட்டுக் கொண்டு வருவோம். உடனே ‘தண்ணிக் காபி, தண்ணிக் காபி, கடுப்பு டீ’ என்று குரல் கொடுப்பார். கிளுகிளுவென்று சிரிப்போம் நாங்கள்.

 

ஊஞ்சல் பற்றியே ஒரு பதிவு முழுக்க எழுதலாம். நாங்கள் எல்லோரும் அதில் உட்கார்ந்துகொண்டால் என் மாமாக்களில் ஒருவர் அந்த ஊஞ்சலை ஒரு பக்கத்து உச்சிக்குக் கொண்டுபோய் சட்டென்று விட்டுவிட்டு பக்கத்தில் ஒதுங்கி விடுவார். அந்த ஊஞ்சல் கீழே வரும் வேகத்தில் நாங்கள் ‘ஓ’ என அலறுவோம். சிலசமயம் அவரும் ஓடிவந்து ஏறிக்கொள்ளுவார்.

 

எல்லோரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிடுவோம். ஆளாளுக்கு ஒவ்வொன்று கேட்போம் – பாட்டி சா போ சா (சாதம் போட்டு சாத்தமது) சா போ கு, சா போ மோ என்று. பாட்டி பாவம் எங்களை சமாளிக்க முடியாமல் எல்லோரும் ஒண்ணா கேளுங்கோ என்பாள். அவ்வளவுதான். சா போ சா என்று கோரஸ் ஆகக் கத்துவோம். பாட்டி ‘முதல் பசி ஆறித்தா? பேசாமல் இருக்கணும்’ என்பாள். தட்டை எடுத்துப் போவதற்கு முன் கட்டாயமாக தட்டை சுற்றி நீர் சுற்ற வேண்டும். அப்போதுதானே எச்சில் பிரட்ட உதவும்? சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே யாராவது ஒருவர் ‘லொடக்’ என்று தீர்த்தத்தைக் கொட்டுவோம். அது அப்படியே இன்னொருவர் தட்டு வரை ஓடும். சாப்பிடும் நேரம் அமர்க்களம் தான். பாட்டி எங்களை எதற்காகவும் கோபிக்கவே மாட்டாள்.

 

இப்படியிருக்கும் பாட்டி ஒருநாள் மட்டும் ‘வில்லி’யாக மாறிவிடுவாள். விளக்கெண்ணை போட்டும் நாள் தான் அது. முதல் நாள் இரவே எங்களிடம் சொல்லிவிடுவாள் பாட்டி: நாளைக்குக் காலை காபியில் விளக்கெண்ணை கலந்து கொடுக்கப்படும் என்று. நாங்கள் எல்லோருமே இஞ்சி தின்ற ஏதோ போல அன்றைக்கு படுக்கப் போவோம். எல்லோருக்குமே தெரியும் பாட்டியிடமிருந்து தப்ப முடியாது என்று. ஆனால் என் சகோதரன் இரவே அழுது அடம் பிடிக்க ஆரம்பிப்பான். ‘நாளைக்குத் தானே இன்னிக்கே ஏன் அழற?’ என்று அவனை சமாதானப் படுத்துவோம். அழுது கொண்டே தூங்கப்போவான். தூங்காமல் எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு ‘நான் இன்னிக்கே ஊருக்குப் போறேன்’ என்பான். ‘விடிஞ்சதும் விளக்கெண்ணை குடித்துவிட்டு நீ கிளம்பு’ என்பாள் பாட்டி விடாக்கண்டனாய்.

அடுத்த நாள் விடியும்……….கூடவே என் சகோதரனின் அழுகையும் ஆரம்பிக்கும் !

நாளை க்ளைமாக்ஸ்!