காணாமல் போய்விட்டேன்!

 

வெளியில் போகும்போது என் கணவர் எப்போதுமே ‘உன் கைப்பையில் பணம் இருக்கிறதா பார்த்துக்கொள் என்பார். இவருடன் தானே போகிறோம், காசு இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன என்று  நான் யோசிப்பதுண்டு. என்னிடம் ஒரு வழக்கம். காரில் ஏறியவுடன் கைப்பையை பக்கத்தில்  வைத்துவிடுவேன். இறங்கும்போது எடுத்து மாட்டிக் கொள்வேன். இதனால் நான் இரண்டு முறை தொலைந்து போனேன்.

 

பெங்களூருக்கு வந்த புதிது. கோதாஸ் காபி பவுடர் கிடைக்குமிடம் தேடிப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். மெஜஸ்டிக் பகுதிக்கு வந்தோம். காரை ஓட்டிவந்த என் கணவர் திடீரென, ‘அதோ தெரியுது பார் கோதாஸ் காபி பவுடர் கடை. சீக்கிரம் இறங்கு. இங்கெல்லாம் வண்டிய நிறுத்தக்கூடாது….’ என்றார். நான் ‘எங்கே கடை?’ என்றேன். ‘அங்க பாரு எதிரில்…..! சீக்கிரம் இறங்கும்மா…..போலீஸ் வந்துவிடுவார்கள்…… நான் காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு வருகிறேன்….!’ என்று அவசரப்படுத்தவும், நான் கடையை சரியாகப் பார்க்காமல் காரைத் திறந்து இறங்கி விட்டேன். என் கணவர் காரை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டார்.

 

கடை எங்கே எங்கே என்று தேடுகிறேன். கண்ணிலேயே படவில்லை. ஒரு போலீஸ்காரர் அருகில் வந்தார். ‘சைட் ஹோகி’ என்றார். அவரிடமே ‘கோதாஸ் காபி ஷாப்?’ என்றேன். ‘சைட் ஹோகி…. சைட் ஹோகி’ (ஓரமாப் போங்க) என்கிறார் அவர். சட்டென்று நடைபாதை மேல் ஏறி கடைகளை பார்த்துக் கொண்டே நடந்தேன். என்னடா கஷ்டகாலம்!  கடையையும் காணோம். கணவரையும் காணோம்.  இவர் எங்கிருக்கிறாரோ, எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?  நான் கடையில் இருப்பேன் என்று இவர் நேராகக் கடைக்குப் போய்விட்டால் என்ன செய்வது? நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று எனக்கே புரியவில்லையே, இவருக்கு எப்படி தெரிவிப்பது? நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது. எனக்கு வீட்டிற்குப் போகவும் வழி தெரியாது. என்ன செய்வது? ஒருவேளை என்னைத் தேடி விட்டு கிடைக்காமல் வீட்டிற்குப் போயிருப்பாரோ?  பொதுதொலைபேசி எங்காவது இருந்தால் வீட்டிற்குப் போன் செய்யலாம். இறங்கும் அவசரத்தில் கைப்பையை காரிலேயே விட்டுவிட்டேன். கையில் காசு இல்லாமல் எப்படி பேசுவது? ச்சே! நம்ம நிலைமை இப்படியாகிப் போச்சே! வீட்டிற்குப் போகலாம் என்றால் அதற்கும் கையில் காசு இல்லையே. என்ன செய்வது?

 

சுய பச்சாத்தாபம் அதிகமாகப் போய் ஏதேதோ யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். என்னைக் காணாமல் குழந்தைகள் என்ன செய்வார்கள்? அழுகை அழுகையாக வந்தது. தொலைகாட்சியில்  ‘காணவில்லை’ என்று விளம்பரம் கொடுப்பாரோ? நல்லதாக என் புகைப்படம் வீட்டில் இருக்கிறதோ என்றெல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சியில் எட்டு மணிவரைதான் கன்னட நிகழ்ச்சிகள். அதன் பின் டெல்லியிலிருந்து வரும் நிகழ்ச்சிகள்தான். கன்னட நிகழ்ச்சியில் தினமும் ‘காணயாகிதாரே’ (காணாமல் போய்விட்டார்கள்) என்ற நிகழ்ச்சி வரும். அதில் நாளை நம் படமும் வரும் என்று நினைத்துக் கொண்டு பொங்கி பொங்கி வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டேன். எங்கேயும் போகாமல் அங்கேயே நின்று கொண்டேன்.

 

‘என்ன இங்கேயே நிக்கிற? காபி பவுடர் வாங்கலையா?’ என்ற குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் இவர் குழந்தைகளுடன் நிற்கிறார். அப்பாடா என்று ஆசுவாசமாக இருந்தாலும் கோவம் கோவமாக வந்தது. இப்படியா விட்டுவிட்டுப் போவது? ‘கடை எங்கேன்னே தெரியலை. எப்படி வாங்கறது?’ இதற்கு மேல் பேசினால் அழுதுவிடுவேன் என்று புரிந்து கொண்டு ‘சரி, சரி வா, காருக்குப் போகலாம்’ என்றார். என்னைக் காணோம் என்று துளிக்கூட கவலையில்லையே…..

 

காரில் ஏறி உட்கார்ந்தவுடன் அழுகையும் கோவமுமாகப் பேசினேன்: ‘நீங்க பாட்டுக்கு கடை அங்க இருக்குனு சொல்லிட்டு போயிட்டீங்க. தேடறேன் தேடறேன் காணவேயில்லை…. உங்களையும் காணோம். என்ன பண்றதுன்னே புரியலை. நான் தொலைஞ்சு போயிருந்தா?’

‘எப்படி தொலைஞ்சு போவ? வாயில இருக்கு வழி. ஒரு ஆட்டோவ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வர வேண்டியதுதான்’

‘கையல காசு இல்ல. எப்படி ஆட்டோல வரது?’

‘வீட்டுக்கு வந்துட்டு கொடுக்க வேண்டியதுதான். ஹேண்ட்பேக் எடுத்துக்கோன்னா கேக்க மாட்ட. நான் என்ன பண்றது?’

தப்பு என்னுடையதாயிற்றே. பேசாமல் இருந்தேன்.

‘அம்மாதான் கிடைச்சுட்டாளேப்பா, நாம ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடலாம்பா..’

கிடைச்சுட்டேனா? என்னைத் தேடினாரா? இது என்ன எனக்குத் தெரியாம என்னவோ நடக்கறதே!

‘உன்னை கடையில காணோம்ன உடனே அப்பா ரொம்ப கவலைப் பட்டாம்மா…..!’

‘நிஜமாவா?’

 

இந்த வருடம் மே 23 ஆம் தேதி எங்களுக்குத் திருமணம் ஆகி 40 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தன. தாம்பத்தியப் படகு இப்படியே செல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

 

 

இன்னொருதடவை தொலைந்தது அடுத்த பதிவில்……!

 

 

 

 

அப்பாவின் நினைவில்………

எங்கள் அப்பாவின் பெயர் துரைசாமி. எங்கள் பாட்டியும் அப்பாவின் உடன்பிறந்தவர்களும் அப்பாவை ‘தொச்சா’ என்று கூப்பிடுவார்கள்.  அப்பா நல்ல கலர். குளித்துவிட்டு வந்தால் பளிச்சென்று இருப்பார். தினமுமே நெற்றியில் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். நல்லநாள், பண்டிகை நாட்களில் மட்டும் திருமண் ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக் கொள்வார். அதிகம் கோபித்துக் கொள்ள மாட்டார். அடிசன் நிறுவனத்தில் வேலையில் இருந்தார். அங்கு தொழிலாளர்களின் நலசங்கத்தில் அப்பா பொருளாளர் ஆக இருந்ததால் தினமுமே இரவு நேரம் கழித்துத் தான் வருவார். அப்போது தொழில்துறை அமைச்சராக இருந்த ஆர் வெங்கட்ராமன் புகைப்படமும், தொழிலாளர் நல சங்கத் தலைவர் ஆர். குருமூர்த்தி புகைப்படமும் எங்கள் வீட்டுச் சுவரை அலங்கரிக்கும்.

 

அப்பா பிறந்து வளர்ந்தது ஆந்திர மாநில சிங்கராயகொண்டாவில். அதனால் அப்பாவிற்கு தெலுங்கு எழுதப்படிக்க வரும். தமிழும் எழுதுவார். ஆனால் நிறைய பிழைகள் இருக்கும். நாங்கள் அப்பாவின் கடிதங்களைப் படித்துவிட்டு சிரிப்போம். ஒருமுறை நாங்கள் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தபோது அப்பா எங்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ‘கண் டெஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு கண்ணடி போட்டுக் கொண்டேன்’ என்று எழுதியதைப் படித்துவிட்டு ரொம்பவும் சிரித்தோம். ‘ஏம்ப்பா! கண்ணாடிக்கு காலை ஒடித்துவிட்டாய்?’ என்று கேட்டதற்கு ‘அதை காதில் தானேம்மா மாட்டிக்கொள்கிறோம், அதற்கு எதற்கு கால்?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

 

சினிமா என்றாலே அப்பாவிற்குப் பிடிக்காது. அதுவும் எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு எப்போதும் தடை தான். ‘ரொம்ப நல்ல படமாம்’ என்றால் ‘ஆமா, உங்களுக்கு எல்லா படமுமே நல்ல படம் தான்’ என்பார். எங்கள் வீட்டுக் கல்யாணங்களில் அப்பாவின் பங்குதான் அதிகம். பொறுமையாக அத்தனை வேலைகளையும் வாய்பேசாமல் செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா சில வேலைகளை ரொம்பவும் திறம்பட செய்வார். மாம்பழம் தோல்  முழுவதையும் கத்தியை வைத்துக்கொண்டு, துளிக்கூட கட் ஆகாமல் தோலை எடுப்பார். அப்படி அப்பா எடுத்துக் கொடுக்கும் தோலை நான் எடுத்து அப்படியே சாப்பிட்டு விடுவேன். ‘போன ஜென்மத்தில் இது ஆடாவோ, மாடாவோ பிறந்திருக்கும்’ என்று அப்பா சிரித்துக் கொண்டே சொல்வார். அதேபோல அப்பா வித்தை செய்யும் இன்னொரு பழம் விளாம்பழம். ஓட்டை உடைத்து இரண்டாகப் பிளந்து வெல்லம் போட்டு ஓட்டிலேயே போட்டுக் கொடுத்து விடுவார். ஆ! மறந்துவிட்டேனே! அப்பா செய்யும் ஒரு சைட் டிஷ்: எண்ணை மாங்காய் ஊறுகாயிலிருக்கும் மாங்காய் துண்டங்களை எடுத்து தயிரில் போட்டு ‘மாங்கா புடுஸ்’ என்று பருப்புப் பொடி சாதத்திற்கு தொட்டுக்கொள்ள கொடுப்பார்.

 

அப்பாவிற்கு விதம்விதமான துவையல்கள் பிடிக்கும். காய்கறிகள் போட்டு குழம்பு, கறியமுது என்று சாப்பிடுவதை விட  துவையல் சாதம் என்றால் ரொம்பவும் விருப்பபட்டு சாப்பிடுவார். தன் தட்டில் போட்டு மொத்தமாகக் கலந்து எங்களுக்கு உருண்டை உருண்டையாக செய்து கொடுப்பார்.

 

அப்பா மிகவும் விரும்பிப் படித்த தினசரி மெயில். அப்பாவின் காலத்திலேயே இந்த செய்தித்தாள் நின்று போய்விட்டது. ‘நல்ல தினசரி. நிறுத்திவிட்டார்களே!’ என்று அப்பா வருத்தப்பட்டது இன்று போல இருக்கிறது. இன்றைக்கும் சென்னை அண்ணா சாலையில் இருக்கும் மெயில் கட்டிடம் பார்க்கும்போது தவறாமல் அப்பாவின் நினைவு வரும். எப்போதுமே வெள்ளை பான்ட், வெள்ளை ஷர்ட் தான் போடுவார் அப்பா. ஃபுல் ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு மடக்கி விட்டுக் கொள்வார்.

 

பெரிய குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளையாகப் பிறந்து அப்பா ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறார். ஆனால் எங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லாமல்  வளர்த்தார். ‘நான்கு குழந்தைகளை பெற்ற நான் உங்களையெல்லாம் நல்லபடியாக வளர்த்து ஆளாக்குவேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு’ என்பார். தனக்கென ஒரு வீடு கூட கட்டிக்கொள்ள முடியவில்லை அப்பாவால். கடைசிக் காலத்தில் உடல்நலக் குறைவால் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டார்.

 

என் திருமணத்தின் போதே அப்பாவின் உடல்நிலை மோசமாகத்தான் இருந்தது. தனது வாழ்நாளில் என் அக்காவிற்கும், எனக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தது அப்பாவின் பெரிய சாதனை. எங்களிருவரையும் வேறு யாரிடமும் கைகாட்டாமல் தனது கடமையை செவ்வனே செய்துவிட்டார் அப்பா.

 

VHS மருத்துவ மனையில் அப்பா இருந்தபோது அங்கிருந்த மருத்துவர் என்னைக் கூப்பிட்டு அப்பாவின் நாட்கள் எண்ணப்பட வேண்டியதுதான் என்று சொன்னபோது நான் பேச்சிழந்து நின்றது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. மருத்துவரிடம் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய உடன் அப்பாவிடம், ’ஒண்ணுமில்லைப்பா, உனக்கு சரியாயிடுமாம்’ என்று நான் கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு சொன்னபோது, அந்த வேதனையிலும் வலியிலும் அப்பாவிடம் ஒரு இயலாத புன்னகை. அப்பா சொன்னார்: ‘இல்லம்மா, நான் சீக்கிரம் போயிடணும்; இந்த வலி வேதனை தாங்க முடியல’. அப்பாவிடம் நான் அன்று சொல்லாதது – நாங்களும் அப்பாவின் வேதனை தாங்கமுடியவில்லை. சீக்கிரம் அப்பாவை திருவடி சேர்த்துக்கொள், பெருமாளே என்று வேண்டிக் கொண்டோம் என்பதை.

 

உலகில் இருக்கும் அத்தனை அப்பாக்களுக்கும் ‘இனிய தந்தையர் தின வாழ்த்துக்கள்!’

 

ஸார், போஸ்ட்!

writer

 

தினமணி டாட் காமில் ‘மீண்டும் கடிதம் எழுதலாமா?’ என்ற தலைப்பில் 17.6.2015 அன்று வெளியாகியுள்ள எனது கட்டுரை

ஸார் போஸ்ட்!

ஒருகாலத்தில் அமுதமாக இனித்த இந்தக் குரல் இப்போதெல்லாம் கேட்கமுடிவதே இல்லை. ரொம்பவும் வருத்தமான விஷயம் தான். தூர ஊர்களிலிருந்து தபால் வந்துவிட்டால் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கெல்லாம் கொண்டாட்டம் தான். கடிதத்தில் கடிதம் எழுதியவர்களை அல்லவா பார்த்தார்கள்? ஆமை வேகத்தில் வருவதற்கு நாளானாலும் இந்தக் குரல் நமக்கு பிடித்தவர்களிடமிருந்து செய்திகளை நமக்குக் கொண்டு வரும் காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது. தொலைபேசிக்கும், எழுதி முடித்து ‘அனுப்பு’ பட்டனை அழுத்திய அடுத்த நிமிடம் ‘உங்கள் செய்தி அனுப்பப்பட்டுவிட்டது’ என்று சொல்லி நம்மை கடிதம் எழுத சோம்பல் படும் கும்பலாக மாற்றிய கணனிக்கும் நன்றி!

 

என் அம்மாவிற்கு இப்போதும் நாங்கள் கடிதம் எழுத வேண்டும் என்று தான் ஆசை. ‘தொலைபேசியில் என்ன பேச முடிகிறது? அப்புறம் என்ன? வேறென்ன என்று சொல்லிச் சொல்லியே பேச்சை முடித்து விடுகிறோம். பேசியபின் அவை நினைவில் இருப்பதும் இல்லை. ஆனால் கடிதம் என்றால் திருப்பித்திருப்பி படிக்கலாமே?’ என்று சொல்லும் அம்மாவின் கூற்றிலும் உண்மை இருக்கிறது.

 

சமீபத்தில் அம்மாவிடமிருந்த சில பழைய கடிதங்களை படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. எங்கள் பாட்டி, எங்கள் மாமா, என் அண்ணா வெளியூரில் வேலை பார்த்தபோது எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் அம்மாவிடம் இன்றும் பத்திரமாக இருக்கின்றன. படிக்கப் படிக்க அந்தக் காலத்திற்கே போய்விட்டேன். இந்தக் கடிதங்களை மனப்பாடம் ஆகும்வரை திரும்பத்திரும்ப படித்தது நினைவிற்கு வந்தது. அதுமட்டுமா? நாங்கள் எல்லோருமே (கடிதங்கள் எங்கள் அம்மாவிற்கு என்று எழுதப்பட்டிருந்தாலும்) எல்லாக் கடிதங்களுக்கும் பதில் எழுதுவோம். எல்லோரும் எங்களையும் விசாரித்துக் கேட்டிருப்பார்களே! கடிதம் எழுதுவது என்பது மிகவும் பெருமைக்குரிய விஷயமாக இருந்த காலம் அது. எஸ்எஸ்எல்சி தேர்வு எழுதி மதிப்பெண்கள் வந்தவுடன் எல்லோருக்கும் கடிதங்கள் மூலம் தெரிவித்தது; உறவினர்களின் பெண்ணிற்கோ, பிள்ளைக்கோ கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகியிருக்கிறது என்று கடிதம் மூலம் தெரிந்து சந்தோஷத்துடன் நிச்சயம் கல்யாணத்திற்கு குடும்பத்துடன் வருகிறோம் என்று பதில் எழுதியது; நாங்கள் போடும் வேலை விண்ணப்பங்களுக்கு நேர்முகத் தேர்விற்கு கூப்பிடும் கடிதங்கள் என்று வகைவகையாக கடிதங்கள் எழுதியதும் பெற்றதும் நேற்றுபோல நினைவில் அப்படியே இருக்கிறது. இடையிடையே ஒருஉறவினருக்கு உடல்நலக்குறைவு, நெருங்கியவர்களின் மறைவு என்று வரும் கடிதங்கள் உற்சாகத்தைக் கட்டுப்படுத்தினாலும், கடிதங்கள் நிச்சயம் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியவையாகவே இருந்தன.

 

ஆ! சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! கல்கியின் ‘அலைஓசை’ நாவலில் முதல் அத்தியாயம் தபால் சாவடி தானே? அங்கிருக்கும் பிராஞ்ச் போஸ்ட் மாஸ்டர் பங்காரு நாயுடுவையோ, தபால்காரர் பாலக்ருஷ்ணனையோ ‘ஜிங் ஜிங் ஜிக ஜிங்’ என்று ஈட்டி சிலம்பை குலுக்கிக் கொண்டு வரும் ரன்னர் தங்கவேலுவையோ மறக்க முடியுமா?

 

என்னைபோலவே இதைப் படிக்கும் பலருக்கும் பலவித நினைவுகள் வரக்கூடும். ஆனால் கடிதம் எழுதுவது என்பது ஒரு பழைய விஷயம். அதை புதுப்பிக்க முடியுமா? புதுப்பித்துத்தான் என்ன செய்யப்போகிறோம்? என்றெல்லாம் தோன்றக்கூடும். இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் இது தேவையா என்றும் நினைக்கலாம். ஆனால் லெட்டர்பார்ம்ஸ் (LetterFarms) குழுவைச் சேர்ந்த திரு ஜூபி ஜான் அப்படி நினைக்கவில்லை.

 

என்னசெய்தார் என்று தொடர்ந்து படிக்க இங்கே

ரயில் பயணங்களில்…..6 ஏங்க, எந்திரீங்க! 

மேலே ஏறுவது என்பது எனக்கு கொஞ்சம் சிரமமான காரியம்தான். இப்போது இல்லை. எப்போதுமே. சின்ன வயசிலிருந்தே எதன் மேலாவது ஏறுவது இயலாத ஒன்று. என் அம்மாவிற்குப் பிறந்த நான் இப்படி இருக்ககூடாது தான். அம்மா இன்று கூட ‘டக்’கென்று ஸ்டூல் மேலோ, நாற்காலி மேலோ ஏறிவிடுவாள். எங்களது சிறு வயது நினைவுகளில் நீங்காத ஒரு நிகழ்வு என்னவென்றால் நாங்க ஸ்ரீரங்கம் போகும்போது அம்மா ஏணி மீது ஏறுவதுதான். வெந்நீர் அடுப்பிற்கு விறகுக் கட்டை வாங்குவாள் பாட்டி.(நாங்கள் ஒரு பட்டாளம் ஊருக்கு வந்திருப்போமே!) விறகு வந்தவுடன் அம்மா அதனை ரேழி பரணில் அடுக்கிவிட்டு மறுவேலை பார்ப்பாள். அம்மா ஏணி மீது கிறுகிறுவென ஏறும்போது எனக்கு அவள் ஒரு வீராங்கனையாகத் தோற்றமளிப்பாள். நான் பயந்து நடுங்குவேன். நல்லவேளை என் குழந்தைகள் என்னைக் கொள்ளவில்லை. எனக்கு நகரும் படிக்கட்டுகள் கூட பயத்தை கொடுக்கும். என்ன செய்வது தயாரிப்பிலேயே குறை!

 

அதனால் ரயில் பயணங்களில் கீழ் பெர்த் கிடைத்துவிட்டால் ஏதோ பெரிய சாதனை போல தோன்றும். அப்படி ஒருமுறை எங்களிருவருக்கும் கீழ் பெர்த் கிடைத்தது. பெங்களூரிலிருந்து திருச்சிக்குப் பயணம்.  பெங்களூரு சிடி ரயில் நிலையத்தில் ஏறினோம். கண்டோன்மென்ட் நிலையத்தில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. ஒரு பெரியவர், அவரது மனைவி, கூட ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர். அந்தப் பெரியவரை இவர்கள் இருவருமாக கிட்டத்தட்ட தூக்கி ரயில் பெட்டிக்குள் ஏற்றினர். பாவம் என்ன உடம்போ என்று நினைத்துக் கொண்டோம். உள்ளே வந்தவர்கள் தங்களது பயணசீட்டை எடுத்துப் பார்த்தனர். பெரியவருக்கு மிடில் பெர்த்.  என் கணவர் உடனே அவரிடம் சொன்னார்: ‘நீங்க லோயர் பெர்த்தில் படுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் மிடில் பெர்த்தில் படுக்கிறேன்’ என்று. பெரியவரின் மனைவிக்கு நன்றியோ நன்றி இவரிடத்தில். ‘நாங்க கேக்காம நீங்களே கொடுக்கிறீங்களே! நீங்க நல்லாயிருக்கணும்’ என்று வாழ்த்த ஆரம்பித்துவிட்டார்.

 

ஆனால் வீராச்சாமி (அதான், அந்தக் கணவர்) ‘ஆங்…..அதெல்லாம் வேணாங்க…..நா அப்பிடி  இப்பிடி  ஏறிடுவேன்….’ என்றார். ரயிலில் ஏறவே இரண்டு பேர் உதவ வேண்டி வந்தது. மிடில் பெர்த்ல ஏறுகிறேன் என்று என்ன வீரம் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். ‘ஏங்க செத்த சும்மா இருக்கீங்களா?’ என்று அவர் மனைவி ஒரு அதட்டல் போட்டார். ஆசாமி கப்சிப்! அடுத்து சாப்பாட்டுக் கடை திறக்கப்பட்டது. ஒரு பெரிய எவர்சில்வர் டப்பா. திறந்தவுடனே இட்லி வாசனை. மிளகாய் பொடியுடன் ஆ!

 

‘தம்பி! அந்த என்னோட கைப்பையை கொடுங்க…!’ என்று அந்த நடுத்தர வயசுக்காரரிடம் கேட்டார் அந்தப் பெண்மணி. அதிலிருந்த இன்சுலின் பேனாவை எடுத்தார். ‘கர்ர்ர்…’ என்ற ஒலியுடன் எத்தனை யூனிட் போட வேண்டுமோ அதை செட் செய்தார். ‘ஏங்க சட்டையைத் தூக்குங்க….’ என்றார். சினிமாவுல கையில் கத்தியை வைத்துக் கொண்டு ‘குத்திடுவேன்’ என்பார்களே அந்தப் போஸில் இன்சுலின்  பேனாவைப் பிடித்துக் கொண்டார். கணவரது வயிற்றில் இன்சுலின் பேனாவை வைத்து ஒரு வினாடியில் சரக் கென்று ஊசியைப் போட்டுவிட்டு விட்டார். (இன்சுலின் ஊசி மிக மெல்லியது. சரக்கென்று சத்தம் போடாது. நான்தான் பதிவுக்கு சுவை கூட்ட எழுதுகிறேன். ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அத்தனை வேகமாக ஊசியை கணவரது வயிற்றில் இறக்கினார். சொல்லப்போனால் எந்த ஊசியும்/கத்தியும்  சத்தம் போடாது) ‘ஏங்க! சட்டையை ஏறக்குங்க……!’ என்றார். ‘போட்டுட்டயா?’ என்றார் கணவர். ‘ஆச்சு…இந்தாங்க இட்லி சாப்பிடுங்க……!’ என்று தட்டில் நாலு இட்லி வைத்துக் கொடுத்தார். ஒரே நிமிடத்தில் காலியானது தட்டு. ‘இன்னும் கொஞ்சம் வைக்கட்டா?’ ‘வேணாம்’ ‘வச்சுக்குங்க… அப்புறம் நடுராத்திரி பசிக்கும்’ என்றபடியே இன்னும் இத்தனை இட்லிகளை வைத்தார் மனைவி.

 

எனக்கும் என் கணவருக்கும் படபடவென்று மனசு அடித்துக் கொண்டது.  இன்சுலின் போட்டுக் கொண்டு இப்படி இட்லியை வெளுத்துக் கட்டுகிறாரே என்று. படுக்கும் நேரம். ‘ஏங்க…ஒண்ணுக்குப் போயிட்டு வந்துடுங்க…..’ என்று கணவரை அழைத்துக் கொண்டு போனார் மனைவி. திரும்பி வந்து கணவரை லோயர் பெர்த்தில் உட்கார வைத்து, கால்கள் இரண்டையும் எடுத்து மேலே வைத்து, ‘ம்ம்ம்…..படுங்க…..’ என்று உதவினார் மனைவி. சுகர் அதிகமாகப் போய் காலில் உணர்ச்சி இல்லாமல் போய்விட்டதோ என்னவோ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இரவில் இரண்டு மூன்று முறை அந்த மனைவி அவரை ‘ஏங்க, எந்திரீங்க’ என்று எழுப்பி பாத்ரூம் அழைத்துப் போனார். பாவம்! அதிகாலையிலும் திருச்சியில் இறங்குவதற்கு முன் ஒருமுறை அவரை எழுப்பி சிறுநீர் கழிக்க வைத்தார்.

 

மறக்க முடியாத கணவன் மனைவி!

திருமதி கீதா சாம்பசிவத்தின் வேண்டுகோள் உடனடியாக நிறைவேற்றப் படுகிறது:

http://www.travelerfood.com/ ஆன்லைனில் பார்க்கலாம். அங்கேயே உணவுக்கு ஆர்டரும் கொடுக்கலாம். தொலைபேசி எண்:07827998877

ரயில் பயணங்களில் ….5 ‘எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’

tea image

 

ஒருமுறை வேளுக்குடி திரு கிருஷ்ணன் ஸ்வாமியின் குழுவுடன் சேர்ந்து பிருந்தாவனம் துவாரகா சென்றிருந்தோம். சென்னையிலிருந்து ரயில். நான் என் சமந்தியுடன் சென்றேன். என் சம்மந்தியின் தங்கை ஒருவரும் எங்களுடன் வந்தார். அவரது கணவர் அவரை ரயிலில் ஏற்றிவிட்டு விட்டு அங்கேயே நடைமேடையிலேயே நின்றிருந்தார். மனைவி திரும்பத் திரும்ப ‘நீங்க கிளம்புங்கோ’ என்று சொல்லியும் ஆள் அசையவில்லை. ‘உங்களுக்கு டாடா சொல்லிவிட்டுத்தான் போவார் போலிருக்கு’ என்றேன் நான். எங்கள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த மாமி சொன்னார்: ‘ரயில் கிளம்பியதும் உங்க அகத்துக்காரர் ஜனகராஜ் மாதிரி,’எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா….! எங்காத்துக்காரி ஊருக்குப் போயிட்டா…!’  என்று டான்ஸ் ஆடிவிட்டுத் தான் போவார் போலிருக்கு’ என்று சொல்ல அந்தக் கணவர் உட்பட அத்தனை பேரும் சிரித்துவிட்டோம். அப்படியும் அவர் ரயில் கிளம்பியதும்தான் கிளம்பினார். மாமி மேல ரொம்பப் பாசம் போல!

 

நாங்கள் பயணம் செய்தது துராந்தோ விரைவு வண்டி. எங்களுக்கு சாப்பாடும் அதிலேயே வந்துவிட்டது. காலையில் காபி – அமுல் பால் பவுடர், ரெடிமேட் காபி பவுடர் சர்க்கரை பொடி கொடுத்துவிட்டுப் போவார்கள். நாம் எல்லாவற்றையும் பிரித்து, பேப்பர் கப்பில் போட்டு வைத்திருந்தால் சுடச்சுட தண்ணீர் வரும். அதை நம் கப்பில் கொட்ட காபி ரெடி! வெந்நீர் ஊற்றும்போது சில மாமிகள் (அந்த வண்டி முழுவதும் மாமாக்கள். மாமிகள் தான்!) பாதி கப் நிரம்பியதும் ‘போதும்… போதும்!’ என்பார்கள். இவர்கள் எல்லாம் கொஞ்சமாகக் காப்பி சாப்பிடுவார்கள் போலிருக்கு என்று நினைத்துக் கொண்டேன் முதலில். பிறகுதான் ‘சுண்ணாம்புல இருக்குது சூட்சுமம்’ என்று புரிந்தது. ஸ்ட்ராங் காப்பிக்காக கொஞ்சமாக வெந்நீர்! பலே மாமிகள்!  காலை சிற்றுண்டிக்கு பன், பிரட் வரும். மதிய உணவின் போது சூப், பிரட் ஸ்டிக், சப்பாத்திகள், புலாவ், தயிர் கடைசியில் ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் வரும்.

நாங்கள் இறங்கியது நிஜாமுத்தீன் ரயில் நிலையத்தில். அங்கிருந்து பேருந்துகளில் பிருந்தாவனம் சென்றோம். இஸ்கான் அமைப்பு கட்டியிருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் தங்க வைக்கப்பட்டோம். அங்கு ஒரு கிருஷ்ணன் கோவில். ஒவ்வொரு நாளும் அங்கிருந்த ராதாகிருஷ்ணன் பளிங்குச் சிலைகளுக்கு ஒவ்வொரு கலர் உடைகள். நல்ல கண்ணைப் பறிக்கும் மஞ்சள், வயலெட், பச்சை, ஆரஞ்சு நீலம் என்று உடைகள் வெகு அழகாக உடுத்தியிருப்பார்கள்.

 

அடுத்தநாள் எங்கு போகப்போகிறோம், எத்தனை மணிக்கு தயாராக வேண்டும் என்றெல்லாம் முன்கூட்டியே சொல்லிவிடுவார்கள். நாங்கள் கிளம்புவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னால் காலை சிற்றுண்டி மற்றும் காப்பி ரெடியாகி நாங்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிடும். நான்கு கிளம்ப வேண்டும் என்றால் காலை மூன்று  மணிக்கு காலைச் சிற்றுண்டி வந்துவிடும். எப்படித்தான் அத்தனை சீக்கிரம் தயார் செய்வார்களோ தெரியாது. யாராவது சிற்றுண்டி நன்றாகயில்லை, காப்பி சுமார் என்றெல்லாம் பேசினால் எனக்கு மிகவும் வருத்தமாகிவிடும். வீட்டில் நான்கு பேருக்கு சமைக்க செய்ய நாம் எத்தனை வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இங்கு ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு அவர்கள் தயார் செய்கிறார்களே, அதை பாராட்ட வேண்டுமில்லையா?

 

அதுவும் அத்தனை காலையில். ஒருநாள் கூட எங்களுக்கு உணவு இல்லையென்றோ, போதவில்லை என்றோ கிடையவே கிடையாது. சிலர் குழுவினருடன் வராமல் தாங்களாகவே வண்டி அமர்த்திக் கொண்டு வெளியில் போய்விட்டு வேளை கெட்ட வேளையில் திரும்பி வந்து சாப்பாடு கிடைக்கவில்லை என்று குறை கூறுவார்கள். வெளியில் போகிறவர்கள் அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதுதானே. இல்லையென்றால் குழுவினருடன் வர வேண்டும். எந்தக் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளும் வராமல் குறை மட்டும் சொல்வார்கள். இன்னொரு தமாஷும் நடக்கும். காப்பி கழுநீர் மாதிரி இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டே அதையும் ப்ளாஸ்க்குகளில் பிடித்துக் கொண்டு போவார்கள். மற்றவர்களுக்கு இருக்கிறதா இல்லையா என்று கூட யோசிக்காமல் ஒரு பெரிய பாத்திரம் நிறைய காப்பி வாங்கிக் கொண்டு போகிறவர்களும் இந்தக் கூட்டத்தில் உண்டு.

 

ஸ்வாமியே ஒருமுறை பேசும்போது சொன்னார்: நாம் வந்திருப்பது சாப்பாட்டிற்காக அல்ல; அதற்கென்று உங்களைப் பட்டினி கிடக்கச் சொல்லவில்லை. வேளாவேளைக்கு நாங்கள் கொடுக்கிறோம். கொஞ்சம் முன்னேபின்னே இருந்தால் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளுங்கள். நாம் வேறு ஒரு அனுபவத்திற்கு – கிருஷ்ணானுபவத்திற்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று. எங்கு போனாலும் சிலர் மாறவே மாட்டார்கள். முதலில் வயிறு பிறகுதான் கிருஷ்ணானுபவம்!!

 

பயணங்கள் தொடரும்…..!

 

 

ரயில் பயணங்களில்…..4 ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?

 

ப்ரேக்பாஸ்ட் சாப்பிடலாமா?’ என்றார் இன்னொரு பெண். நானும் என் கணவரும் ஒருவரையொருவர் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டோம் – இத்தனைக்குப் பிறகு சிற்றுண்டியா? என்று மயங்கி விழாமல் இருக்க! காலை சிற்றுண்டியை ஒரு அரசனைப் போல சாப்பிட வேண்டும் என்பார்களே அதன் முழு அர்த்தம் அன்றைக்குத் தான் புரிந்தது. முதலில் சிகப்புக் கலரில் பூரி வந்தது. எங்களுக்கும் தான்! (இந்த வாக்கியத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்) அடுத்து நெய் தடவிய ரொட்டி. அடுத்தது ஃபூல்கா சப்பாத்தி. அதற்கு தொட்டுக்கொள்ள வகைவகையான மசாலாக்கள், கறிவகைகள் அதைத் தவிர ஊறுகாய்கள். அந்த சிற்றுண்டி அரசனுக்கு மட்டுமல்ல; அவனது அரசவைக்கும், ஏன் குடிமக்களுக்கும் கூட போதும். அத்தனை வகைகள்!

 

நடுநடுவில் ரயிலில் வரும் குர்குரே, லேஸ், பிஸ்கட் வகைகள் வேறு வாங்கிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தார்கள். டாங்கோ ஜூஸ் ரயிலிலேயே செய்து எல்லோருக்கும் விநியோகம் செய்தார்கள்.

‘ஆண்ட்டி நீங்கள் ‘தியா அவுர் பாத்தி’ (இது ஒரு ஹிந்தி சீரியல் – தமிழில் என் கணவன் என் தோழன் என்ற பெயரில் வருகிறது)  பார்ப்பீங்களா? எங்கள் வீடுகளும் அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லோரும் கூட்டுக் குடும்பத்தில் தான் இருக்கிறோம். நாங்கள் எல்லோரும் நண்பர்கள் தான். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல; எங்கள் கணவன்மார்கள் – மொத்தம் 7 பேர்கள் – பள்ளிக்கூட நாட்களிலிருந்து நண்பர்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் 7 குடும்பங்களும் சேர்ந்து எங்காவது சுற்றுலா போவோம். இந்த முறை நான்கு பேர்களால் வரமுடியவில்லை. நாங்கள் லோனாவாலாவில் இறங்கு ‘இமேஜிகா’ தீம் பார்க் போய்க்கொண்டிருகிறோம்.’

 

பேசிக்கொண்டும், சாப்பிட்டுக் கொண்டும் இருக்கும்போது ஒரு பெண் யாருக்கோ போன் செய்து மொத்தம் 12 சாப்பாடு வேண்டும் என்று சொன்னார். மதிய உணவு! நல்லவேளை கைக்குழந்தை தப்பித்தது! என்னிடம் ஒரு நம்பர் கொடுத்து, ‘நீங்க திரும்பி வரும்போது சாப்பாடு வேண்டுமென்றால் இந்த எண்ணுக்கு போன் செய்தால் உங்களுக்கு சாப்பாடு ரயிலிலேயே கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள்’ என்றார். நாங்கள் மும்பையிலிருந்து திரும்பும்போது அந்த எண் பயன்பட்டது.

 

‘கூச்சப்படாமல் சாப்பிடுங்க ஆண்ட்டி, அங்கிள்’ என்று ஏக உபசாரம் வேறு. ‘எல்லாமே வீட்டில் செய்தது. எங்களை ரொம்ப படிக்க வைக்க மாட்டார்கள், ஆண்ட்டி. சமையல் வேலை செய்ய பழக்குவார்கள். விதம்விதமாக இனிப்பு வகைகள், சமோசா, கட்லெட் என்று செய்வோம். எங்கள் தலைமுறை பரவாயில்லை. நாங்கள் எல்லோருமே கல்லூரிப் படிப்பை முடித்திருக்கிறோம். எங்கள் அம்மா எல்லாம் சரியாகப் பள்ளிக்கும் போனதில்லை. இப்போது நாங்களும் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறோம்’

 

அவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தே எங்களுக்கு வயிறு நிரம்பிப் போயிருந்தது. ஒரு பூரி, ஒரு நெய் ரொட்டி, ஒரு பூல்கா என்று வாங்கிக் கொண்டோம். நாங்கள் எடுத்துப் போயிருந்த சப்பாத்தி, தக்காளி தொக்கு இரண்டையும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கவே வெட்கமாக இருந்தது! நான் 6 சப்பாத்தி எடுத்துக் கொண்டு போயிருந்தேன். யானைப் பசிக்கு அது சோளப்பொரி இல்லையோ? என் கணவர் ஒரு ஸ்டேஷனில் இறங்கி வாழைப்பழங்கள் வாங்கி வந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தார்.

 

மதிய சாப்பாடு முடிந்தவுடன் இனிப்பு வகைகள் ஆரம்பமாயின. முதலில் லட்டு; அடுத்தது மலாய் சிக்கி; பிறகு பாதாம் பர்பி; பிறகு…..பிறகு…… எனக்கு பெயர்கள் கூட மறந்துவிட்டது. சாப்பாடு முடிந்தவுடன் பான் வேண்டுமே. அதுவும் கொண்டுவந்திருந்தார்கள். வகை வகையாகப் பாக்கு, சோம்பு, சாரைப்பருப்பு என்று. அது முடிந்தவுடன் உலர்ந்த எலந்தம் பழம். ‘ஜீரணத்திற்கு நல்லது’ என்று சொல்லி கொடுத்தார்கள்.

 

ஒருவழியாக லோனாவாலா ஸ்டேஷன் வந்ததோ, நாங்கள் பிழைத்தோமோ! பிரியாவிடை கொடுத்து ‘நன்றாக எஞ்ஜாய் பண்ணுங்கள்’ என்று வழியனுப்பி வைத்தோம்.

 

அவர்கள் இறங்கிப் போனதும் என் கணவர் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி: ‘இப்படி விடாமல் சாப்பிடுகிறார்களே, அந்தப் பெண்கள் எப்படி ஒல்லியாவே இருக்காங்க?’

 

‘அம்பது வயசுக்கு மேலே குண்டடிப்பாங்க’ என்று சொன்னேன். சரிதானே? (ஹி…..ஹி…..சொந்த அனுபவந்தேன்!)

 

மறக்க முடியாத (சாப்பாட்டு) மனிதர்கள்!

 

 

 

 

 

ரயில் பயணங்களில்…….3 அட்சய பாத்திரம் கொண்டுவந்த ஜெயின் குடும்பம்

kaaraa boonthiமும்பைக்குப் பயணம். பெங்களூரு சிட்டி ரயில் நிலையத்திலிருந்து இரவு கிளம்பும் உதயான் விரைவு வண்டி. பெங்களூரு கண்டோன்மென்ட்டில் ஒரு குடும்பம் ஏறியது. எங்கள் குடும்பம் பெரிசு என்பதுபோல நிறைய குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்கள். அதைவிட நிறைய சாமான்கள். ‘எத்தனை லக்கேஜ் ?’ என்று நினைத்துக் கொண்டவள் மௌனமானேன்.

ஏனென்றால் ஒருமுறை இப்படித்தான் ஒரு குடும்பம் –பெரிய குடும்பம் தான் – எங்கள் பெட்டியில் ஏறியது. எங்கள் சாமான்களை அப்படியும் இப்படியும் நகர்த்தி நகர்த்தி அவர்கள் சாமான்களை வைக்க ஆரம்பித்தனர். ‘எங்க சாமான்கள் அப்படியே இருக்கட்டும்; மூன்று airbags தான் என்றேன். ‘ஏனம்மா, உங்க ரெண்டு பேருக்கு மூணு பைன்னா நாங்க 6 பேரு எவ்வளவு பை இருக்கும், சொல்லுங்க’ என்றார் அந்தக் குடும்பத் தலைவர்! அன்றிலிருந்து லக்கேஜ் பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொருத்தர் எடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள் பாருங்கள், பிரயாணத்திற்கா இல்லை வீட்டையே – சில சமயம் ஊரையே – காலி பண்ணிக் கொண்டு போகிறார்களா என்று தோன்றும்!

இப்போது எங்கள் பெட்டியில் ஏறியவர்கள் மொத்தம் மூன்று குடும்பங்கள் – கணவன், மனைவி மூன்று ஜோடி, ஏழு குழந்தைகள். ‘நான் இங்க, நீ அங்க’ என்று சளசளவென்று ஒரே சத்தம். இன்னிக்கு ராத்திரி அவ்வளவுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதிர்ஷ்டவசமாக எங்களிருவருக்கும் லோயர் பெர்த்! IRCTC வாழ்க! சிறிது நேரம் கழித்து புடவையில் வந்த பெண்கள் அனைவரும் நைட் உடைக்கு மாறினார்கள். குழந்தைகளைப் படுக்க  வைத்துவிட்டு அவர்களும் படுத்துவிட்டனர். இரவு நான் நினைத்த அளவிற்கு சத்தம் இல்லை   doughtnut 2காலை விடிந்ததோ இல்லையோ, சாப்பாடுக் கடை ஆரம்பமாகியது. முதலில் MTR பன். குழந்தைகளுக்கு, கணவன்மார்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு எங்களிடம் நீட்டினார் ஒரு பெண். நாங்கள் மென்மையாக மறுத்துவிட்டோம். அடுத்து சுருமுறி (லேசான தின்பண்டங்கள்) அதுவும் எங்களுக்கு கொடுக்க வந்தார்கள். மறுத்தோம். ஒரு பெண் எங்களிடம் சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கினார்.’என்ன ஆண்ட்டி, புடவையில் வந்தவர்கள் உடை மாற்றி விட்டார்களே என்று பார்த்தீர்களா? எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் புடவையில் தான் இருப்போம். வெளியிடங்கள், வெளியூர் சென்றால் எங்கள் விருப்பப்படி உடுத்துவோம். எங்கள் மாமியாருக்கும் இது தெரியும். இப்போதெல்லாம் அவர்களே வீட்டில் கூட சுடிதார் போட்டுக்கொள்ள அனுமதிக்கிறார்கள்.  நாங்கள் தான் புடவையே கட்டிக் கொள்ளுகிறோம். அவர்களுக்கு புடவை தான் விருப்பம். அதை ஏன் மறுக்க வேண்டும்?’ பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டார்களா, சாப்பிட்டுக் கொண்டே பேசினார்களா என்றே தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு air-bag லிருந்தும் ஏதோ ஒரு சாப்பாட்டு சாமான் வந்த வண்ணம் இருந்தது.     cucumber ஒரு பெண் ஆரஞ்சு பழங்கள் கொடுத்தார். எல்லாவற்றையும் மறுத்தால் எப்படி என்று பழங்களை வாங்கிக் கொண்டோம். ஆரஞ்சு பழத்தை அடுத்து கொய்யா வந்தது; அடுத்து ஆப்பிள், அடுத்து சப்போட்டா …….! ஒரு பழமுதிர்சோலையே வந்துவிட்டது!

அடுத்து பச்சைக் காய்கறிகள். ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. ஒரு பெண் முதலில் வெள்ளரிக்காயை எடுத்து அலம்பிக் கொண்டு வந்தார். தோல் சீவி வட்ட வட்டமாக நறுக்கி அதற்கு உப்பு, காரம், மசாலா பொடி எல்லாம் போட்டு கொடுத்தார். இந்த பொடிகள் எல்லாம் ஒரு சின்ன – ரொம்ப ரொம்ப சின்ன – டிபன் கேரியரில்(4 அடுக்குகள்) குழந்தைகள் விளையாடுவார்களே அந்த அளவு தான் – பார்க்கவே மிக மிக அழகாக இருந்தது – கொண்டு வந்திருந்தார்கள். எங்களுக்கு ஆளுக்கு ஒரு தட்டு. பார்க்கவே கலர்புல் ஆக இருந்தது. ஆனாலும் நாசுக்காக ஒரு தட்டு போதும் என்று வாங்கிக் கொண்டோம்.   எல்லாம் ஆயிற்று (என்று நாங்கள் நினைத்தோம்!) ஆனால்……..!??

நாளை: தொடரும் சாப்பாட்டுக் கடை

ரயில் பயணங்களில்……..இரண்டு இளைஞர்கள்

சென்னையிலிருந்து பெங்களூரு வர வேண்டும் எனது கணவரும், மகளும். பெங்களூரு மெயில் வண்டியில் ஏற்கனவே டிக்கட் வாங்கியிருந்தோம். என் கணவருக்கு மேல் பர்த். கீழே லோயர் பெர்த்தில் ஒரு இளைஞர். என் கணவர் மேல் பெர்த்தில் ஏறுவதைப் பார்த்தவிட்டு, ‘மாமா, நீங்கள் கீழே படுத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று தானாகவே முன் வந்து கீழ் சீட்டை விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறார். எனது கணவர் ‘நோ நோ, என்னால் மேலே ஏற முடியும்! என்று தனது வீர(!)த்தைக் காட்டியிருக்கிறார். அந்த இளைஞர் என் கணவரிடம், ‘மாமா! ப்ளீஸ்…..!’ என்று சொல்லிவிட்டு மேலே ஏறிப் படுத்துவிட்டாராம். பெங்களூரு வந்தபின் என்னிடம் இதைச் சொன்னாள் என் பெண். ‘நன்றாகயிருக்கட்டும், அந்தப் பிள்ளை’ என்று மனமார வாழ்த்தினேன் நான். என் பெண் சொன்னாள்: ‘அவருக்கும் நம் அப்பாவைப் போல ஒரு அப்பா இருப்பாரோ என்னவோ?’ என்று!

இன்னொரு அனுபவம்:

நானும் என் கணவரும் மும்பை போய்விட்டு பெங்களூரு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். உதயான் விரைவு வண்டியில் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னாலேயே ரிசர்வ் செய்திருந்தும் எங்கள் இருவருக்கும் சைடு மேல் பெர்த்தான் கிடைத்திருந்தது.  (வீர)நாராயணரைப் பற்றிக் கவலையில்லை. ஏறிவிடுவார். எனக்குத் தான் எப்படி ஏறுவது என்று யோசனை. இவரது பெர்த்திற்குக் கீழ் இருந்த சைடு லோயர் பெர்த்தில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். யார் வருகிறார்களோ அவர்களை மேலே போகச் சொல்லிக் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். என் அதிர்ஷ்டம் ஆந்திரா வரும் வரை யாரும் வரவில்லை. எங்கள் கோச்சில் ஒரு இளைஞர். மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி டெர்மினலில் ஏறினார். அவருக்கு கீழ் பர்த். ஏறியவுடன் நடுவில் இருந்த பர்த்தையும் போட்டார். அது ஏசி கோச். ரயில்வே கொடுத்திருந்த பெட்ஷீட்டை கீழ் பெர்த்தில் விரித்தார். படுத்துவிட்டார். என் கணவர் மேலே ஏறுவதைப் பார்த்தும் ஒரு மரியாதைக்குக் கூட கீழே படுத்துக் கொள்ளுகிறீர்களா என்று கேட்கவில்லை. எங்களுக்குப் பிறகு அந்தக் கோச்சில் ஒரு கணவர், மனைவி கைக்குழந்தையுடன் ஏறினார்கள். அந்தப் பெண்ணுக்கும் அந்த இளைஞரின் மனம் இறங்கவில்லை. அந்தப் பெண் கைக்குழந்தையுடன் மேலே ஏறிப்படுத்துக் கொண்டாள். பகல் முழுவதும் படுத்துக் கொண்டே வந்தார் அந்த இளைஞர். யாருக்கும் உட்காரக்கூட இடம் கொடுக்கவில்லை. மூன்று சீட்டுகளையும் அவரே ரிசர்வ் செய்திருப்பாரோ என்று கூட  நினைத்தேன். வந்தவர்களும் அவரை எழுந்திருக்கச் சொல்லவில்லை. அதை என்ன சொல்வது?

தண்ணீர் பாட்டில்கள் விற்க வந்தவர்களிடம் ‘ஏன் ஐந்து ரூபாய் அதிகம் கேட்கிறீர்கள்? கொடுக்க முடியாது, சீட்ஸ்’ என்று சண்டை போட்டார். சாத்தான் வேதம் ஓதுகிறது’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். படித்த முட்டாள் என்று திட்டுவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

அப்படி ஒருவர் என்றால் இப்படி ஒருவர்!

நாளை: அட்சய பாத்திரம் கொண்டு வந்த ஜெயின் குடும்பம்

ரயில் பயணங்களில் 

ரயில் பயணங்களில்…….!

வரவர பிரயாணங்கள் அதிகமாகிவிட்டன. அதுவும் ரயில் பிரயாணங்கள். மோதிஜியைப் பற்றி ஒரு ஜோக் முகநூலில் வந்திருந்தது. ‘ஐந்துநாள் பயணமாக மோதி இந்தியா வருகை’ என்று. நானும் அப்படித்தான் அவ்வப்போது ‘செவிக்குணவு இல்லாத போது சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும்’ என்பது போல மற்ற ஊர்களிலிருந்து அழைப்பு வராத போது பெங்களூருக்கு வந்து (இருந்து) கொண்டிருக்கிறேன்!

இப்போதெல்லாம் IRCTC ரயில் டிக்கெட் வாங்கும் தளம்  ரொம்பவும் வேகமாக வேலை செய்கிறது. உட்கார்ந்த இடத்தில் பயணச்சீட்டு வாங்கிவிடலாம். நான் எத்தனை முறை பயணச்சீட்டு வாங்கினேன் என்று தெரியவேண்டுமா? IRCTC யில் போனமுறை பயணச்சீட்டு வாங்க முயன்றபோது ‘நீங்கள் உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட பயணச்சீட்டுக்கு மேல் வாங்க முயற்சிக்கிறீர்கள். மன்னிக்கவும். வேறு வழியில் முயற்சி செய்யவும்’ என்று மெசேஜ் வரும் வரை வாங்கியிருக்கிறேன். பிறகு நம்மவர் போய் ரயில்வே புக்கிங் கௌண்டரில் டிக்கெட் வாங்கி வந்தார்.

ஒவ்வொருமுறை பயணத்தின் போதும் விதவிதமான அனுபவங்கள். சில சின்னக் குழந்தைகள் – என் பேரு அனுஷ்கா ஸ்ரீராம் எஸ். தீட்சித், என் பேரு ரொம்ப நியூ!’ என்று சொன்னக் குட்டிப் பெண் –  சில பெரியவர்களின் குழந்தைத் தனங்கள்(!)  96 வயது அம்மாவுடன் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்த 80 வயது இளம் பெண்(!) ‘அம்மாவிற்குக் காது கேட்காது’ என்று சொல்லிவிட்டு ரயிலின் சத்தத்தை மீறி அம்மாவுடன் விடாமல் பேசிக் கொண்டு வந்தது – இவர்களைத் தவிர நிஜமான இளம் பெண்கள், இளம் ஆண்கள் என்று கூடப் பிரயாணம் செய்தவர்கள் – நிறைய எழுதலாம்.

நான் உதவப் போகும் இடங்களிலும் சில வருத்தங்கள், சங்கடங்கள் இருந்தாலும் சில மனதை வருடும் சம்பவங்களும் நடந்தன. மனதை வருடும் சம்பவங்களை மட்டுமே எழுத உத்தேசம். வருத்தங்கள், சங்கடங்கள் எல்லாவற்றையும் மறக்க உத்தேசம்.

முதலில் மனதை வருடும் சம்பவம் ஒன்று.

திருச்சியிலிருந்து பெங்களூரு பிரயாணம். ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து திருச்சி ரயில் நிலையம் வந்தோம். எங்கள் ரயில் வரும் நடைமேடைக்கு கீழே இறங்கி மேலே ஏறவேண்டும். எங்கள் பெட்டிகளை இழுத்துக்கொண்டு  ஒவ்வொரு படியாக இறங்க ஆரம்பித்தோம். மூன்று இளைஞர்கள் எங்கள் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தவர்கள் சட்டென்று அருகில் வந்து ‘பெட்டிகளை நாங்கள் எடுத்துக் கொண்டு வருகிறோம் அம்மா’ என்றனர். கொஞ்சம் யோசித்தேன். யாரோ என்னவோ என்று. (நம் புத்தி போகாதே!) பிறகு கொடுத்தோம். ஆளுக்கு ஒரு பெட்டியாக எடுத்துக் கொண்டு எங்களுடன் கூடவே நடந்து வந்து எங்கள் ரயில் வரும் நடைமேடையில் வைத்துவிட்டுச் சென்றனர். ரயில் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. வாழ்த்துக்களும் நன்றியும் சொல்லி அனுப்பினோம். இன்றும் ஒவ்வொருமுறை இந்த இளைஞர்களைப் பற்றிய நினைவு வரும்போதும் அவர்களை வாழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.