என் குடும்பம்

‘நல்லாத்தான் செஞ்சிருக்காரு கண் ஆபரேஷன்…!’

well_done

 

குமுதம்மா என்ற பெயர் எப்படி மாறியது?

போனபதிவில் இந்தக் கேள்வி கேட்டிருந்தேன்.

குமுதம்மா – குண்டம்மாவாக மாறியிருந்தார்! அந்த பெண்மணி கொஞ்சம் அகலமாகவே இருப்பார். ஆனாலும் இப்படிக் கூப்பிட்டவுடன் அவருக்கு பொல்லாத கோவம் வந்து மருத்துவரைப் பார்க்காமலேயே வந்துவிட்டார். ஏரி மேலே கோவப்பட்டவன் கதை ஆயிற்று குண்டம்மாவின் ஸாரி ஸாரி குமுதம்மாவின் கதை.

 

போகட்டும். அதே மருத்துவமனையில் இன்னொரு விஷயமும் நடந்தது. அதையும் இங்கு நான் எழுதியே ஆகவேண்டும். காடராக்ட் அறுவை சிகிச்சை முடிந்து என் கணவரை முதல் செக்கப்பிற்காக அழைத்துச் சென்றிருந்தேன். வழக்கம்போல மருத்துவர் எங்கள் பொறுமையை சோதித்துக்கொண்டிருந்தார். உள்ளே ஒரு வயதான தம்பதி உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ‘இந்த வயசாளிங்க உள்ளே போனாலே இப்படித்தான். பேசிகிட்டே இருப்பாங்க. நோய்நொடிய பத்தி மட்டும் பேசமாட்டாங்க. தங்களோட கஷ்டநஷ்டத்தையும் டாக்டர் கிட்ட சொல்லணும். வெளில நாமெல்லாம் உட்கார்ந்திருக்கிறது கண்ணுலேயே படாது!’ என்று எங்கள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த இளம் பெண் அலுத்துக்கொண்டாள். அவளும் ஒன்றைக் கண்ணால் அங்கு ஓடிக் கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டு அவ்வப்போது ‘ச்..’ கொட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

 

ஒருவழியாக தாத்தாவும் பாட்டியும் வெளியில் வந்தனர். எங்களுக்கு முன்னாலேயே நிறைய பேர்கள் காத்திருந்தனர். அதனால் எங்களுக்கு கடைசி இருக்கையில் தான் இடம் கிடைத்தது. பாட்டி வரும்போதே என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தார். சுமார் தூரத்தில் வரும்போதே சட்டென்று என்னைப் பார்த்து ‘நீவு நளினி தாயி தானே?’ (நீங்கள் நளினியோட அம்மா தானே?) என்று கன்னடாவில் கேட்டார். எனக்கு கொஞ்சம் ஷாக். யார் இவர்? என் தோழியா? பெயர் நினைவிற்கு வரவில்லையே! யார் இவர் என்று எனது மூளையின் ஞாபக அடுக்குகளில் தேட ஆரம்பித்தபடியே சட்டென்று என்னையும் அறியாமல் எழுந்து அவரது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ‘ஹவுது. சென்னாகிதீரா?’ என்றேன். யாருன்னு சீக்கிரம் தேடு, தேடு என்று என் மனதிற்குக் கட்டளையிட்டேன்.

 

என் பெண்ணைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அதனால் அவள் புக்ககத்து உறவாக இருக்கலாம். சடசடவென அவள் புக்ககத்து மனிதர்களை நினைவிற்குக் கொண்டு வந்தேன். ஊஹூம், எனக்குத் தெரிந்த எந்த மாமியின் முகத்துடனும் இந்த மாமியின் முகம் மேட்ச் ஆகவில்லை. தும்கூரில் என் பெண்ணிற்கு தெரிந்தவரா? மறுபடி மூளையில் ஒரு CD ஓடியது. தும்கூர் ஹோய்சள கர்நாடக குடும்பத்து மாமிகள் ஒவ்வொருவராக வந்து போனார்கள். இந்த மாமிக்கு பக்கத்தில் கூட யாரும் வரவில்லை. அடக் கடவுளே! இவர் யாரென்று தெரியவில்லையே! என்னை நன்றாக அடையாளம் சொல்லுகிறார். எனக்கு இவர் யாரென்று தெரியவில்லையே! மூளையின் இண்டு இடுக்கெல்லாம் தேடிவிட்டேன். ஊஹூம், ஊஹூம், ஊஹூம்!

 

பரிதாபமாக என் கணவரைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். உதவுவாரோ என்று பார்த்தால்…. அவர் ரொம்பவும் சந்தோஷமாக என் திண்டாட்டத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். எங்கள் வீட்டில் எப்போதும் அவர்தான் மனிதர்களின் பெயர்களை மறந்து விடுவார். நான் நினைவு படுத்துவேன். பழிக்குப் பழி!

 

என் ஞாபக சக்தி என் காலைவாரி விட்டுவிட்ட, வேறு வழியில்லாமல் ‘தாவு?’ (தாங்கள்?) என்று கேட்டேன். ‘அனிதன் அம்மா…!’ (அனிதாவின் அம்மா) என்றார். மறுபடி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். யாரு அனிதா? அப்போதுதான் மூளையின் திரையில் எல்லோரும் வந்து போயிருந்ததால் சட்டென்று அனிதா எதிரில்…. ஸாரி மனதில் வந்து சிரித்தாள். அப்பாடி! ஒரு பெருமூச்சு விட்டபடியே (கொஞ்சம் அசடும் வழிந்தது!) ‘ஓ! இப்போ நினைவு வந்துவிட்டது….!’ என்றேன்.

 

நினைவு வந்துவிட்ட சந்தோஷத்தில் என் கணவரிடம் அவரை அறிமுகம் செய்தேன். ‘நளினியோட நாத்தனார் உஷாவோட ஓர்ப்படி அனிதாவோட அம்மா….!’ (மாரத்தான் ஓடி வந்தது போல மூச்சிரைத்தது!) எத்தனை நெருங்கிய உறவு! பரஸ்பர குசலம் விசாரித்தபின் அந்தப் பெண்மணி கூறினார். ‘ரொம்ப நல்ல டாக்டர்…. தங்கமான மனிதர். எனக்கு வேற ஒரு டாக்டர் காடராக்ட்  ஆபரேஷன் செய்தார். காடராக்ட் – ஐ எடுக்காமலேயே லென்ஸ் வைத்துவிட்டார். இந்த டாக்டர் தான் சரி செய்தார். இப்போ கண்ணு நன்னா தெரியறது’ என்றார்.

 

‘ஆமா, ஆமா, டாக்டர் ரொம்ப நன்றாகவே அறுவை சிகிச்சை செய்திருக்கிறார்…’ என்று நானும் சிலாகித்தேன்… காரணம் உங்களுக்கும் தெரியுமே!

 

 

இதேபோல இன்னொருவரிடமும் நான் மாட்டிக்கொண்டேன். அதையும் சொல்லிவிடுகிறேன்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன் ஒரு சதாபிஷேகத்திற்குப் போயிருந்தேன். அக்கா வழி உறவினர் அவர். என் அக்காவின் புக்ககத்து உறவினர்களை எல்லாம் பல வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கிறேன் அங்கு. பலரையும் அடையாளம் கண்டு கொண்டேன். சிலர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு குசலம் விசாரித்தனர். சிலர் அவர்களாகவே வந்து ‘நான்தான் குஞ்சம்மா, தெரிகிறதா?’ ‘நான் உங்க அக்கா வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தேனே’ என்று சமர்த்தாக அடையாளம் சொல்லிவிட்டு விசாரித்துவிட்டுப் போனார்கள்.

 

அப்புறம் ஒரு பெண்மணி வந்தார். மிகவும் உரிமையுடன் என் தோளில் கை வைத்து, ‘யார் தெரியறதா?’ ஆஹா! என்னே எனக்கு வந்த சோதனை! சுத்தமாகச் தெரியவில்லை. திரு திருவென்று முழித்துக் கொண்டு என் அக்காவைப் பார்த்தேன். அவளோ ‘தெரியாம என்ன? உன்னைப் போய் மறப்பாளா?’ என்கிறாள். அந்த பெண்மணி எனக்கு அவரைத் தெரிந்ததா தெரியவில்லையா என்பதைப் பற்றிக் கவலையே படாமல் ‘பொண்ணா? பிள்ளையா?’ என்றார். மறுபடி திரு திரு. யாரைக் கேட்கிறார்? என்னையா? ‘யாருக்கு? என் பெண்ணிற்கா, என் பிள்ளைக்கா?’ என்றேன். ‘உனக்குத்தான்….!’ என்றார். எனக்கா? எனக்கு இரண்டு பேர் பிறந்து பேரன்களும் எடுத்தாயிற்றே! சாவகாசமாக இப்போது எனக்கு பெண்ணா பிள்ளையா என்கிறாரே! ‘நான் உன்ன உன் கல்யாணத்தன்று பார்த்தது…!’ என்று இன்னொரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார். அடக் கஷ்டமே! இப்போது நான் நாற்பது வருடக் கதையைச் சொல்லவேண்டுமா? என்னை மேலே யோசிக்கவிடாமல், ‘எனக்கு ஒரு பொண்ணு, ஒரு பிள்ளை. பொண்ணு அங்க உக்காந்திருக்கா பாரு…!’ என்று அறையின் ஒரு கோடியில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு இளம் பெண்ணைக் காட்டினார். ‘அவளுக்குத்தான் கல்யாணத்திற்கு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். யாராவது பிள்ளை இருந்தால் சொல்லு…!’ என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார். அப்பாடி என்று பெருமூச்சு விட்டேன். மெதுவாக என் அக்காவிடம் கேட்டேன். ‘யாரு இது?’

‘என்னடி தெரியலையா? ராதிகா!’

‘எந்த ராதிகா?’

‘என்னடி இது? அதான்… எங்க பெரிய மாமியாரோட…..(மறுபடி ஒரு மேரத்தான்!)

 

படங்கள் நன்றி: கூகிள்

11 thoughts on “‘நல்லாத்தான் செஞ்சிருக்காரு கண் ஆபரேஷன்…!’

  1. நேற்று பார்த்தவரையே மறந்து விடும் ரகம் நான்.சில உறவினர்களின் உறவு முறை எத்தனை முறை சொன்னாலும் என்னால் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை
    // எங்கள் வீட்டில் எப்போதும் அவர்தான் மனிதர்களின் பெயர்களை மறந்து விடுவார். நான் நினைவு படுத்துவேன். பழிக்குப் பழி!//
    ஹா ஹாஹா ஹா

  2. மேடம், எனக்கும் இப்படிப் பல அனுபவங்கள் நேரிட்டதுண்டு. ஆனால், நமக்கெல்லாம் க்ளூ கொடுக்கத்தான் யாரும் வருவதில்லை. நானே முட்டி மோதி, மூக்குடைபட்டு வருவதுதான் அதிகம்.

  3. ஓரளவுக்கு நான் ஊகித்த பெயர்தான் ஆனால் இப்படி ஒரு பெயர் இருக்குமா என்று கூடவா யோசிக்கமாட்டார்களா? உங்களின் மறதியும் மராத்தன் ஓட்டமும் ரசிக்க வைக்கிறது பாராட்டுக்கள் ரஞ்சனி

  4. முன்பெல்லாம் பெண் கொடுக்க ஆராயும்போது சம்பந்திகளின், சம்மந்தி வீட்டில்,
    அவர்களின் பெண்ணுக்கு நாத்தனார் பையன் என்று ஒரு அறிமுகம் செய்வார்கள்..
    ஓஹோ நல்ல குடும்பந்தான். ஏற்கெனவே ஸம்பந்தம் செய்தவர்கள் என்று
    மேற்கொண்டு பேச யத்தனிப்பார்கள். ஒட்டுஉறவு கல்யாணங்களுக்கும் ஆஜராவார்கள். . யாவரையும் தெரிய சான்ஸ் இருந்தது. இப்போதைக்கு உங்கள் அனுபவம்தான் ஏறக்குறைய யாவருக்கும். மராத்தான் ஓட்டமாக ஞாபகம் ஓடுவது சிரமம்தான். அன்புடன்

  5. ஒவ்வொரு வரியும் ரசிக்க வைத்தது.. குமுதாம்மா குண்டம்மா ஆனது ரொம்பவே பரிதாபம்.. பாவம் அவர்களுக்கு எத்தனை அவமானமாக இருந்திருக்கும்.. இருந்தும் சிரிக்காம முடியவில்லை.. நல்ல தொடர் நகைச்சுவை பதிவு இது! வாழ்த்துக்கள் அம்மா🙂

  6. சிரித்து சிரித்து ..:-) ..ஆனால் குண்டம்மா என்பது கர்நாடகத்தில் வழக்கில் உள்ள பெயர் தானே.. உதாரணம் தினேஷ் குண்டு ராவ்

  7. எனக்கும் இப்படி அபூர்வமாக ஞாபகமறதி ஏற்படுவது உண்டு.🙂 நம்ம ரங்க்ஸ் தான் நினைவில் வராமல் அதுவும் இஷ்டத்துக்குப் பெயர்களை எல்லாம் மாத்திக் கொண்டு கஷ்டப்படுவார். இன்னிவரை அவர் மாத்தாமல் இருக்கும் பெயர் என் பெயர் மட்டுமே!😛

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s