Uncategorized

அரியலூருக்கு டாட்டா…!

போன பதிவில் நான் போட்டிருந்த படங்கள் எல்லாம் என் பெரிய மாமியார் ஜெயம்மா பெரியம்மாவின் அகத்தில் எடுத்த படங்கள். இப்போது பெரியம்மா இல்லை. அவரது பிள்ளையும் மாட்டுப்பெண்ணும் இந்த வீட்டில் இருக்கிறார்கள். அந்த ஊர் பெயர் சிவராமபுரம். தஞ்சாவூரில் உள்ள குற்றாலம் அருகே இருக்கும் ஊர். ஒரே ஒரு வீதிதான் சிவராமபுரம். வீதியின் ஒரு கோடியில் IMG_20130221_141238

ஊஞ்சல்!

IMG_20130221_072635

சிவராமபுரம் – ஒரேவீதிதான்!

ஸ்ரீராமனுக்கு ஒரு கோவில். கோவிலுக்கு பின்னால் காவேரி வடக்கு முகமாக ஓடுகிறாள். நிறைய படிகள் இறங்கி ஆற்றுக்குள் போகவேண்டும். அத்தனை தண்ணீர் ஒருகாலத்தில் ஓடியிருக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். இப்போது ஆற்றில் நீரே இல்லை. குழந்தைகள் ஆற்றைத் தாண்டி சிவராமபுரம் அரசுப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு வருகிறார்கள்.

சென்ற வருடம் நாங்கள் அங்கு போயிருந்த அன்று காலை ஆறிலிருந்து மாலை ஆறுவரை மின்சாரம் கட். எனது அலைபேசியில் சார்ஜ் இருந்தவரை எடுத்த படங்கள் இவை. காவிரியை எடுப்பதற்குள் சார்ஜ் போயிந்தி. சரி அரியலூருக்கு விடை கொடுப்போமா?

**********************

நான் போட்ட சத்தத்தில் சித்தியாவும் என் கணவரும் மித்தத்திற்கு வந்துவிட்டனர். சித்தியா ரொம்பவும் கோபித்துக்கொண்டார் சித்தியை. ‘என்ன நீ!  அவளைப் போயி மித்தத்துல குளிக்கச் சொல்ற. சரியே இல்ல நீ பண்றது’ என்றார். பாவம் சித்தி. ‘நான் மெட்ராசுக்குப் போய் குளிச்சுக்கறேன் சித்தி’ என்றேன் தீனமான குரலில். ‘ச்சே ச்சே…! அதெல்லாம் வேண்டாம். நான் வேறேதாவது பண்றேன். இப்ப உள்ள வா’ என்று சொல்ல எல்லோரும் உள்ளே வந்தோம்.

தளிகை உள்ளில் நுழைந்தவுடன் சித்தியின் முகம் சட்டென்று மலர்ந்தது. ‘ஒண்ணு பண்ணு. இங்க (தளி(கை) பண்ற உள்ளுல) இருக்குற மித்தத்தை ஒழிச்சுத் தரேன். இங்க குளி நீ. குழாய்ல தண்ணியும் வரும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மித்தத்தில் இருந்த பாத்திரங்களை கிடுகிடுவென்று வெளியே எடுத்து வைத்தார். தளி பண்ற உள்ளின் ஒரு கோடியில் சின்னதாக ஒரு தடுப்பு சுவர். அங்கு ஒரு குழாய். ‘மாலா! மன்னிக்கு பித்தளை வாளியும் மொண்டாளியும் (நீரை முகர்ந்து கொள்ள பயன்படும் பாத்திரம்) கொண்டுவந்து குடு’ என்றார். ‘நான் தளிபண்ற உள் கதவ சாத்திண்டு போறேன். கவலைப்படாம குளி’ என்றவாறே வெளியே போனார். அன்று நான் அங்கு பார்த்த பித்தளை வாளி இன்னும் என் கண்ணுக்குள்ளேயே நிற்கிறது. அந்த மொண்டாளிக்கு ஈடு இணை இந்த காலத்து ‘மக்’ (mug) கிற்கு வருமா?

எனக்கு அப்பாடி என்றிருந்தது. ஒரு பிரச்னை தீர்ந்தது! என் பெண்ணரசியையும் அங்கேயே குளிச்சுவிட்டேன். ‘இவாத்துல பாத்ரூமும் கிடையாதா?’ என்று நீட்டி முழக்கிக் கேட்டுக் கொண்டே குளித்து முடித்தாள். நான் எப்பவும் அதிகம் மேக்கப் போடமாட்டேன். அந்த காலத்தில் வீக்கோ டர்மரிக் க்ரீம் வரும். மெல்லிய சந்தன வாசனையுடன் ரொம்ப நன்றாக இருக்கும். குளித்து முடித்துவிட்டு வந்து தலையை வாரிக்கொண்டு முகத்திற்கு க்ரீம் போட்டுக்கொண்டேன். நான் மேக்கப் பண்ணிக் கொள்வதைப் பார்க்க நிறைய ஆடியன்ஸ்! ‘மன்னி நீங்க லிப்ஸ்டிக் போட்டுக்க மாட்டேளா?’, ‘பௌடர் போட்டுக்க மாட்டேளா?’ என்று நிறைய கேள்விகள் வேறு.

மதிய சாப்பாட்டையும் முடித்துக்கொண்டு அரியலூரை விட்டுக் கிளம்பினோம். சித்தி வெற்றிலைப் பாக்குத் தட்டை நீட்டினார். என் அகத்துக்காரர் அதில் இத்தனை பணத்தை வைத்து சித்தியிடம் கொடுத்தார். ‘எதுக்கு நாராயணா, இதெல்லாம்?’ என்றார். ‘வாங்கிக்கோ சீவா, குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது வாங்கிக்கொடு’ என்றார்.

சித்தி கண்களில் நீர்மல்க விடை கொடுத்தார். ‘சித்தி! எனக்கு இங்க வந்து உங்களோட இருந்தது ஸ்ரீரங்கத்துல பாட்டியாத்துல இருந்த மாதிரி இருந்தது’ என்றேன். ‘எனக்கும் நீ எங்களோட வந்து இருந்தது ரொம்ப சந்தோஷம்டி, பொண்ணே! பட்டணத்துப் பொண்ணு, எப்படி இருப்பியோன்னு நினைச்சேன். துளிக்கூட பிகு பண்ணிக்காம நான் பண்ணிப் போட்டத சாப்பிட்டுட்டு எங்காத்து வால்களோட சுலபமாக பழகிண்டு….. குழந்தைய பாத்துக்கோ!’ என்று கையைப் பிடித்துக்கொண்டு குரல் கம்ம விடை கொடுத்தார். ‘நீங்க வாங்கோ சித்தி ஆத்துக்கு’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினோம். வறுமையில் செம்மை என்பதை அந்த இரண்டு நாட்களும் பூரணமாக அனுபவித்தோம் நாங்கள்.

அதற்குப் பிறகு எங்களுக்கு அரியலூர் போக வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை.  அவ்வப்போது ஏதாவது செய்தி வரும். ஒருநாள் அதிர்ச்சியான விஷயம் தெரிய வந்தது. சுந்தரம் வீட்டை விட்டு போய்விட்டான் என்று. சின்னப் பையன் எங்கு போயிருக்க முடியும் என்று நாங்கள் எல்லாம் மனம் முழுக்கக் கவலையுடன் பேசிக்கொண்டோம். சில வருடங்கள் கழித்து சுந்தரம் திரும்பி வந்தான். நேவியில் ஆபீசராக. வீட்டை விட்டு வெளியேறி எப்படியோ நேவியில் சேர்ந்திருக்கிறான். அங்கு மேல்படிப்புப் படித்து வேலையும் தேடிக்கொண்டு கப்பல் போகும் ஊர்களுக்கெல்லாம் இவனும் போய்வந்து கொண்டிருந்தான். உலகம் முழுவதும் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தான். எங்களுக்கெல்லாம் வியப்பான வியப்பு.

அரியலூரில் பார்த்த பிறகு நான் அவனை மறுமுறை பார்த்தது பெங்களூரில். ஒருமுறை நான் வெளியில் போய்கொண்டிருந்தேன். மாலை நேரம். வெகு அருகில் ‘மன்னி, மன்னி’ என்று ஒரு குரல். இந்த ஊரில் யார் என்னை இப்படிக் கூப்பிடுவது என்று திரும்பிப்பார்த்தேன். ‘நான்தான் மன்னி, அரியலூர் சுந்தரம்’ என்றான். ‘அட! நீ எப்படி இங்க?’ ‘ஒரு வேலையா வந்தேன். உங்க அட்ரஸ் தேடிண்டிருந்தப்போ நீங்க இங்கு போயிண்டிருந்ததை பார்த்தேன்…..அதான் கூப்பிட்டேன்!’

ரொம்பவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவனை குழந்தைகளுக்கு சித்தப்பா என்று அறிமுகப்படுத்தினேன். தன்னுடைய கடல் அனுபவங்களை குழந்தைகளிடமும் என்னிடமும் சுவாரஸ்யமான பகிர்ந்து கொண்டான்.  என் அகத்துக்காரர் அப்போது ஊரில் இல்லை. அடுத்த நாள் பிருந்தாவன் எக்ஸ்ப்ரெஸ்ஸில் மெட்ராஸுக்கு போவதாக சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்.

மாலாவிற்கு தபாலாபீஸில் வேலை கிடைத்திருக்கிறது என்று சித்தியா ஒருமுறை மெட்ராஸ் வந்திருந்தபோது சொன்னார். பாவம் சித்தி, கொஞ்சம் மூச்சு விட்டிருப்பார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

ரொம்பவும் நீண்டுவிடும் போலிருப்பதால் தொடரின் முடிவு அடுத்த பகுதியில்.

Advertisements

20 thoughts on “அரியலூருக்கு டாட்டா…!

  1. அப்பாடா! ஒருவழியாக தொட்டிமித்தத்தில் குளித்தீர்கள். தேரழன்தூர்,அதுகூட குத்தாலம் பக்கம்,அங்கு ஸர்வமானிய அக்ரஹாரம் என்று ஒரு ஊர். இதேமாதிரி ஒரே வீதிதான். புழக்கடையில் காவேரியிலிருந்து வரும் வாய்க்கால். வீ ட்டு தோட்டம் பூரவும் மூங்கில் கொத்துகள். விறகுக்கு என்னிது,உன்னிது என்று ஓரகத்திகள் சுள்ளிகள் காலையில் எழுந்தவுடனே பொருக்குவார்கள். காலையில் பழயதும்,எறிச்ச
    கரியும் கையில் போடுவார்கள். இரவில் தண்ணீர் கொட்டிவைத்த சாதம்,தயிரும் வடுமாங்காயும்..
    மாப்பிள்ள போன்றவர்கள் வந்தால்தான் இரவில் சூடாக சாதம். மத்தியான சாப்பாடுதான் சுடச்சுட.
    இதெல்லாம் ஞாபகம் வருகிறது.

    பம்பாயில் கூட ஒரு ரூமிலேயே குடும்பம் நடத்துபவர்கள் ரூமின் ஒரு ஓரமாக தொட்டி மித்தத்தில்தான் பெண்கள் குளிக்கும்படியாக இருக்கும் என்று பலவருஷங்களுக்கு முன் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பல குடும்பங்களுக்கு
    காமனாக ஒன்றிரண்டு பாத்ரூம்கள் இருக்கும் காலமது.

    படங்களெல்லாம் பிரமாதம். ஊஞ்சல் இல்லாத வீடே கிடையாது.
    அரியலூர்,சித்தியா,சித்தி எல்லோரும் கண்முன் வந்து போகிறார்கள்.

    ஒப்பனைக்கு லாக்டோ காலமைன் இல்லையா? விக்கோ டெர்மரிக் ஆயுர்வேத கிரீம். இங்கல்லாம் கூட வாஸனைவந்தது. . பாசமான விடையளிப்பு.
    சுந்தரத்தையும் பார்த்தாயின்று.
    அரியலூர் தோசையும் இன்னும் வேண்டும். பரமருசி. அன்புடன்.

    1. வாங்கோ காமாக்ஷிமா!
      அரியலூர் உங்களுக்கும் பழைய நினைவுகளை மலரச் செய்துவிட்டதா?
      வருகைக்கும் ரசிக்க வைக்கும் கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  2. உங்கள் பதிவைப் படிக்கும்போது உங்களுடன் நேரில் உரையாடுவதுபோல இருந்தது என்றால் அது மிகையாகாது. வெகு சுகமான அனுபவங்கள் ஆழமான நினைவுகள் எப்படியோ ஒரு வழியாக அரியலூருக்கு டாட்டா சொல்லிவிட்டீர்கள் பாராட்டுக்கள் ரஞ்சனி

    1. வாங்க விஜயா!
      அடுத்த பகுதியைப் படியுங்கள். ரொம்பவும் கனத்த மனத்தோடு டாட்டா சொல்லியிருக்கிறேன்.

      வருகைக்கும், கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  3. அருமையான மலரும் நினைவுகள். அழகாய் சொல்லி செல்கிறீர்கள்.

    அந்தக்கால வீடுகளில் தனியாக குளியலறை கட்டுவதில்லை போலும், நான் திருவெண்காட்டுக்கு குடி வந்த போது பெரிய வீடு ஆனால் குளியலறை கிடையாது. (அங்கு எல்லோரும் கிணற்றடியில் குளிப்பார்களாம்.) நானும் சமையல் அறையில் பாத்திரம் கழுவும் சிறிய தொட்டி முத்தம் என்ற இடத்தில் தான் குளித்தேன். அப்புறம் 15 நாளில் வேறு வீடு பார்த்தது வந்தது தனி கதை.

    1. வாங்க கோமதி!
      உங்கள் கதையையும் எழுதுங்கள், கூடிய சீக்கிரம். எல்லா அனுபவங்களுமே சுவாரஸ்யமானவை தான்.
      வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  4. உங்கள் பதிவு கோடை விடுமுறைக்கு என் பாட்டி வீட்டிற்குப் போன அனுபவங்கள் என் மனதில் அலையடிக்கின்றன. கிராமத்தின் நினைவுகள் அங்கிருக்கும் வயல்கள் போல் மிக மிக பசுமையானவை போலிருக்கிறது. என்ன அவசரம் ?. எதற்காக முடிக்கப் போகிறீர்கள்? மிகவும் சுவாரஸ்யமாக சென்று கொண்டிருக்கிறது.

  5. அப்பாடா! முடிக்கவில்லை…:) தொட்டி மித்தத்தில் குளியல்.

    பெரியம்மா வீட்டிலும் அப்படித்தான் குளிப்போம். ஹால்லயிருந்தும், கிச்சன்லயிருந்தும் வரும் வழி. இரண்டு கதவையும் சாத்திவிட்டு குளியல்…:)

  6. இந்த மித்தத்தில் குளிக்கும் வழக்கம் மதுரையிலேயும் ஸ்டோர்களில் குடியிருந்தோரிடம் இருந்தது. பல படிகள் ஏறிச் சென்றால் வரும் நீண்ட நடைபாதையின் இருபுறமும் இந்தப்பக்கம் 20 வீடுகள், எதிர்ப்பக்கம் 20 வீடுகள் என்றிருக்கும். எல்லாமும் ஒரு சின்ன கூடம், ஒரு சமையலறை கொண்டது. 40 வீடுகளுக்கும் சேர்த்து 4 குளியலறை, 4 கழிவறை இருக்கும். போட்டா போட்டி தான்! அதிலேயும் என்னோட பெரியம்மா ஒருத்தர் லக்ஷ்மிநாராயணபுர அக்ரஹாரத்தில் தேவர் வீட்டுக்குப் பக்கமாக இருந்த ஸ்டோரில் குடியிருந்தார். நாள், கிழமைகளிலும், சமாராதனை போன்ற விசேஷங்களிலும் அங்கே போவோம். நீங்க உங்க சித்தியா குழந்தைகளைப் பற்றிச் சொன்னாப்போல் தான். :))) எல்லோரும், “கீதா வந்திருக்கா” கீதா வந்திருக்கா” னு ஒரே அமர்க்களம் பண்ணுவாங்க. எனக்குக் கழிப்பறை செல்லணும்னா அந்தப் பகுதியே கூட வந்து கழிவறை ஒன்றைச் சுத்தம் செய்து கொடுக்கும். ஒரு ராஜகுமாரியைப் போல் நடத்துவாங்க. கூச்சமாகவும் இருக்கும், சந்தோஷமாகவும் இருக்கும்.

  7. பழைய நினைவுகள் மோதுகின்றன. அந்த ஸ்டோரில் இருந்த ஒருவர் இணையம் மூலம் என்னைத் தெரிந்து கொண்டு பழக்கமும் ஆனார். இப்போது தொடர்பில் இல்லை. 🙂

  8. இது போன்ற நினைவுகளை அதிகமாகப் பகிருங்கள். சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டாம். குத்தாலம் பக்கத்தில் உள்ள சிவராமபுரம் கிராமமா? அடுத்த முறை கும்பகோணம் போறச்சே ஊரையானும் பார்க்க முடியுமானு பார்க்கலாம். என் மாமனாரின் பூர்விக ஊரான பரவாக்கரை கிராமத்தில் அவங்க வாழ்ந்து வந்த வீடு இரண்டு கைகள் மாறி இப்போதும் பராமரிப்புச் செய்யப்பட்டு வருகிறது. அந்த வீட்டில் சில படங்கள் மட்டுமே எடுக்க முடிந்தன. ஏற்கெனவே பகிர்ந்த நினைவு. என்றாலும் மீண்டும் போடமுடியுமானு பார்க்கிறேன். ஆனால் ஊஞ்சல் எல்லாம் இப்போ அங்கே இல்லை. :)))

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s