Uncategorized

உச்சகட்ட போட்டி வேண்டாமே!

 competition

 திருமதி மஞ்சுளா ரமேஷ் அவர்களின் ‘சினேகிதி’ ஆகஸ்ட் இதழில் வெளியான எனது கட்டுரை 

எங்கள் யோகா வகுப்பில் ஒரு பெண். அப்பு என்று எல்லாராலும் அழைக்கப்படும் அபூர்வா. எல்லாவற்றிலும் ஒரு அவசரம். ஒரு இடத்தில் நிற்க மாட்டாள் அந்தப் பெண். அங்கு வருபவர்கள் எல்லோருமே ஒரு குழந்தை அல்லது இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயானவர்கள். 30, 35 வயதுகளில் இருப்பவர்கள். அப்புவிற்கும் இரண்டு குழந்தைகள்.

எங்கள் ஆசிரியை ஒரு ஆசனத்தை சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிப்பார். ‘வலது கையை தூக்குங்கள்…’ உடனே அப்புவிடமிருந்து ‘இடது கையை என்ன செய்வது மேடம்?’ என்ற கேள்வி வரும்.

வலது கையை தூக்கச் சொன்னவர், இடது கையை என்ன செய்வது என்று சொல்ல மாட்டாரா? அப்படி ஒரு அவசரம். அதுமட்டுமில்லை. பேசிக் கொண்டே, ஏதாவது சந்தேகம் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பாள். நாங்கள் எல்லோரும் பேசாமல் ஆசிரியை சொல்வதை செய்யும்போது  இந்தப் பெண்ணுக்கு மட்டும் எப்படி இத்தனை சந்தேகம் வரும் என்று வியப்பாக இருக்கும்.

அதுமட்டுமில்லை. யாராவது ஒருவரைப் பார்த்து யோகா ஆசிரியை ‘நன்றாகச் செய்கிறீர்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டால் போதும். அடுத்த ஆசனம் ‘நான் நன்றாகச் செய்கிறேன் பாருங்கள்’ என்று சவால் விடுவாள்.

யோகாசனங்கள் செய்பவர்கள் எல்லோருக்கும் சில அடிப்படை விஷயங்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரின் உடம்பும் ஒவ்வொரு மாதிரி. எல்லோருக்கும் எல்லா ஆசனங்களும் சுலபமாகச் செய்ய வராது. அதேபோல நமது நெகிழ்வுத்தன்மையும் (flexibility) மாறுபடும். ஒருவரின் உடலிலேயே வலது பக்கம் திரும்புவது, அல்லது வளைவது சுலபமாக இருக்கும். ஆனால் இடது பக்கம் அத்தனை சுலபத்தில் சொன்ன பேச்சைக் கேட்காது.

அப்புவிற்கு இதில் மட்டுமல்ல; எல்லாவற்றிலும் எல்லோருடனும் போட்டி போடுவது ரொம்ப பிடித்த விஷயம்.

அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு நான் ஒரு முறை ஒரு பயிற்சிக்குப் போயிருந்த போது, பயிற்சியாளர் சொன்ன ஒரு கதை நினைவிற்கு வரும். இதோ உங்களுக்கும்:

“ஒரு நாள் வழக்கம்போல நான் ஜாகிங் செய்துகொண்டிருந்த போது, எனக்கு முன்னால் சற்றுத் தொலைவில் ஒருவர் ஜாகிங் பண்ணிக் கொண்டு போய் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். அவர் கொஞ்சம் மெதுவாக ஓடிக் கொண்டிருந்தார் என்று தோன்றியது.

சட்டென்று மனதில் ஒரு எண்ணம். அவரை முந்திக் கொண்டு ஓடவேண்டும் என்று ஒரு உந்துதல். என் வீட்டுக்குப் போவதற்கு இன்னும் நான்கு ஐந்து தெருக்கள்  தாண்ட வேண்டும். அதற்குள் அவரை பிடித்து விடலாம் என்று நினைத்து வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தேன்.

மெதுமெதுவே அவரை நெருங்கிக் கொண்டிருதேன். அவரை முந்துவதற்கு இன்னும் சில 1௦௦ அடிகளே இருந்தன. என் வேகத்தை சட்டென்று கூட்டினேன். இப்போது என்னைப் பார்ப்பவர்கள் நான் ஏதோ ஒலிம்பிக்ஸ் பந்தயத்தில் கலந்து கொள்ள பயிற்சி மேற்கொண்டிருக்கிறேனோ என்று நினைப்பார்கள்! அவரைப் பிடித்து விட வேண்டும் என்ற முடிவுடன் ஓடி…… ஓடி……..அவரைப் பிடித்தே விட்டேன் கடைசியில்! உள்ளுக்குள் ஒரு பெருமிதம்!

‘அப்பாடி, முந்தி விட்டேன்!’

பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவர் போக்கில் அவர் வந்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு நான் அவருடன் போட்டி போட்டதே தெரியாது!

சந்தோஷம் சற்று அடங்கிய பின் தான் நான் என் பாதையை தவற விட்டு விட்டதை உணர்ந்தேன்! அவரைத் தோற்கடிக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் ஓடிய நான், நான் திரும்ப வேண்டிய தெருவை விட்டு விட்டு ஆறு தெருக்கள் தாண்டி வந்து விட்டேன். இப்போது வந்த வழியே திரும்பி அத்தனை தூரத்தையும் கடந்து நான் என் வீட்டிற்கு போக வேண்டும்.

இதேபோலத்தான் நம் வாழ்விலும் சிலசமயம் நடக்கிறது, இல்லையா?

நம்முடன் வேலை செய்பவர்களுடனும், அண்டை அயலில் இருப்பவர்களுடனும், நண்பர்களுடனும், குடும்பத்தவர்களுடனும் போட்டி போட்டு அவர்களை மிஞ்ச வேண்டும் என்றோ, அல்லது அவர்களை விட நாம் பெரியவர்கள் என்றோ நிரூபிக்க முயலும் போதும் இதே தான் நடக்கிறது இல்லையா?

நம்முடைய நேரத்தையும் சக்தியையும் மற்றவர்களை விட வெற்றிகரமானவர்கள் / முக்கியமானவர்கள் என்று நிரூபிப்பதிலேயே செலவழிக்கிறோம். நம்முடைய பொறுப்புகளை மறக்கிறோம். நாம் பயணம் செய்ய வேண்டிய பாதைகளை மறக்கிறோம். நமக்கென்று கடவுள் கொடுத்திருக்கும் வேலைகளை செய்யத் தவறுகிறோம்.

இந்த மாதிரியான ஆரோக்கியமில்லாத போட்டி முடிவில்லாத ஒரு சுழல். இந்தச் சுழலில் மாட்டிக் கொண்டுவிட்டால் வெளியே வருவது கடினம்.

எப்போதுமே நம்மைவிட சிலர் முன்னால் இருப்பார்கள், சிலருக்கு நம்மை விட நல்ல வேலை இருக்கும்; புது மாடல் கார் வைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்; நிறைய பணம் இருக்கும்; நிறையப் படித்திருப்பார்கள்; அழகான மனைவி/ ஹேண்ட்சம் கணவன், நல்ல பெயரெடுக்கும் குழந்தைகள் என்று இருக்கக் கூடும்.

ஒன்றை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நம்மால் முடிந்த அளவு நல்லவர்களாக இருக்க நம்மால் இருக்க முடியும், யாருடனும் போட்டி போடாமலேயே!

வாழ்க்கையில், பிறருடன் அனாவசிய போட்டியை தவிர்த்து நம் வாழ்க்கை ஓட்டப் பந்தயத்தில் கவனம் செலுத்துவோம். நாமும் நன்றாக வாழ்ந்து பிறரையும் வாழ விடுவோம்!

எல்லோரையும் துரத்துவதே வாழ்க்கை என்று நினைத்து சொந்த வாழ்க்கையை தொலைக்காமல் இருப்போம்” என்று பயிற்சியாளர் தன் பேச்சை முடித்தார்.

சரி, இப்போது இந்த விஷயத்தின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பார்ப்போம். அப்பு ஒரு அபூர்வப் பிறவியா என்றால் இல்லை.

அப்புவைப் போன்றவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் – பெரிய நிறுவனங்களிலும், விளையாட்டு மைதானத்திலும், பல்கலைக்கழகங்களிலும் – நிறைந்து இருக்கிறார்கள். இவர்களை Hypercompetitors என்று உளவியலாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

நாம் காரில் போகும்போது பின்னாலிருந்து வேகமாக வந்து நம்மைத் தாண்டியவுடன், வெற்றிப் பெருமிதத்தோடு நம்மைத் திரும்பி பார்க்கும் அந்த சைக்கிள் சிறுவனையும் இந்த வகையில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

உளவியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்த விதமான மனப்பாங்கினை ஒருவிதமான மனநோய் என்கிறார்கள். சாலைகளில் வெகு சீற்றமாக, அதி வேகமாக  வண்டியோட்டி செல்வது, குடித்துவிட்டு வண்டியோட்டுவது, கட்டுப்பாடில்லாமல் கண்ட வேளைகளில் எதைஎதையோ சாப்பிடுவது, போதைப் பழக்கம், மன அழுத்தம் போன்ற மன வியாதிகளுடன் இதையும் ஒப்பிடுகிறார்கள்.

இந்த வகையான மனப்போக்கினால் உறவுகள் முறிகின்றன; குடும்பத்தில் விரிசல் விழுகிறது. சமூகத்தில் தனிமைப்படுத்தப் படுகிறார்கள். தாங்கள் வகிக்கும் பதவிகளிலிருந்தும் விலக்கப்படுகிறார்கள்.

இவர்களை விரட்டும் சக்தி என்ன?

இவர்கள் ஒரு வேலையை ஆரம்பிக்கும்போதே இதில் நான் வெற்றி பெற்றே ஆகவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். வெற்றி பெறுவதனால் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் அதிகாரம், யாரும் நம்மை ஜெயிக்க முடியாது என்ற ஆணவம், மற்றவர்களை தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிடும் நோக்கம் இவைகளும் இந்த உந்து சக்தியின் பின்னே இருக்கிறது.

சரி, போட்டி போடட்டுமே, இதில் என்ன இருக்கிறது, என்று சிலர் நினைக்கக் கூடும். இந்த உச்சகட்ட போட்டியாளர்கள் தங்கள் துறைகளில் மட்டும் இந்த உச்சகட்ட வெறியை காட்டினால் பரவாயில்லை. தங்கள் மனைவிகளிடமும், குழந்தைகளிடமும், நண்பர்களிடமும் கூட இந்த போட்டி மனப்பான்மையை காட்டுகிறார்கள்.

சாதாரணப் போட்டியாளர்களுக்கும், இந்த மாதிரி உச்சகட்ட போட்டியாளர்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

  • சாதாரணப் போட்டியாளர்கள் தங்கள் வெற்றிக்கு கடும் உழைப்பை நம்புகின்றனர். வெறிபிடித்த போட்டியாளர்களும் முதலில் கடும் உழைப்பையே நம்பி களத்தில் இறங்குகிறார்கள். ஆனால் போகப் போக வெற்றி போதை தலைகேறுகிறது.
  • சாதாரணப் போட்டியாளர்கள் தங்கள் தோல்வியையும் வாழ்வின் ஒரு அங்கம் என்று கருதுகிறார்கள். ஆனால் வெறிபிடித்த போட்டியாளர்கள் வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறார்கள்.
  • சாதாரணப் போட்டியாளர்கள் தங்களது சமநிலை தவறாத பழக்கத்தால் எல்லோருடைய அபிமானத்தையும் பெறுகிறார்கள். இவர்கள் நிலை தடுமாறி தங்களையும் தங்கள் அபிமானிகளையும் இழக்கிறார்கள்.
  • சாதாரணப் போட்டியாளர்கள் தங்கள் குடும்பத்துடனும், நண்பர்களுடனும் இனிமையாக வாழுகிறார்கள். இவர்களோ, தங்கள் குடும்பத்திரிடமும், நண்பர்களிடம் கூட போட்டி போட்டு அவர்களிடமிருந்து விலகுகிறார்கள்.
  • சாதாரண போட்டியாளர்கள் தங்கள் எதிரணியினரை தங்கள் எதிரியாக நினைப்பதில்லை. ஆட்டத்தில் மட்டுமே அவர்கள் எதிரணி. வெளியே எல்லோரும் நண்பர்களே. ஆனால் இரண்டாவது வகையினருக்கு எல்லோருமே எதிரி. தோற்றுவிட்டால் உலகமே தங்களுக்கு எதிராக இயங்குவதாக நினைக்கிறார்கள்.

சொல்லப்போனால் இன்றைய சின்னத்திரை வியாபார நோக்கோடு இப்படி ‘உச்ச கட்டப் போட்டியை’ குழ்னதைகளிடமும் கூட நடத்தி வருகிறதைப் பார்க்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது.

விளையாட்டுத் துறையில் டென்னிஸ் வீராங்கனைகள் ஸ்டெபி கிராப், மார்டினா நவ்ரோதிலோவா போன்றவர்கள் தங்களது அபரிமிதமான ஆற்றலாலும், அயராத ஆட்டத்தாலும், விளையாட்டை விளையாட்டாக மட்டுமே பார்க்கும் குணத்தாலும் நம்மைக் கவருகிறார்கள். அவ்வளவு ஏன்? நமது கிரிக்கெட் அணியின் தலைவர் திரு தோணியை எல்லோரும் மிஸ்டர் கூல் என்றல்லவா அழைக்கிறார்கள்?

உச்சகட்ட போட்டியாளர்களுக்கு ஒரு கட்டத்தில்  தங்கள் தவறு தெரிய வருகிறது.

ரக்பி விளையாட்டு வீரர் க்ரான் தனது குழுவிலிருந்த தன் நண்பன் அடிபட்டு அவசர சிகிச்சை பிரிவில் இருந்தபோது தன் தவறை உணர்ந்ததாகக் கூறுகிறார்:

“என் நண்பன் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் எனக்கு இப்போது யோசனை செய்ய நிறைய நேரம் கிடைத்திருக்கிறது. இப்போது இது ஒரு ஆட்டம் மட்டுமே என்பதை உணருகிறேன். யாரும் எனக்கு எதிரிகள் இல்லை; இந்த உலகம் எனக்கு எதிரானது  இல்லை. வாழ்க்கை என்பது போட்டிகளால் நிறைந்த ஒரு விளையாட்டு மைதானம் இல்லை என்பதை உணருகிறேன்.”

இந்த விளையாட்டு வீரர் இப்போது திருமணம் செய்துகொண்டு சந்தோஷமாக இருக்கிறார். இப்போதும் விளையாடும் போது அடித் தொண்டையிலிருந்து கூக்குரலிடுகிறார்; வெற்றி பெற்றால் ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறார். ஆனால் இப்போது இவர் ரக்பி ஆட்டத்தைப் பார்க்கும் விதமே முற்றிலும் மாறி இருக்கிறது. சிறுவர்கள் ரக்பி குழு ஒன்றிற்கு பயிற்சியாளராக இருக்கும் திரு க்ரான் கூறகிறார்: “ இந்த ஆட்டத்தில் ஜெயிக்க வேண்டும் என்பதை முக்கியக் குறிக்கோளாக நான் இந்தக் குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தரவில்லை. இந்த ஆட்டத்தை நல்லவிதமாகப் பார்க்கும் அவசியத்தை அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுகிறேன்” என்கிறார்.

நான் சொல்லவருவது இதுதான்: அனாவசியப் போட்டி தவிர்த்து ஆரோக்கியமான போட்டியை நாமும் கற்று நம் குழந்தைகளுக்கும் கற்றுக் கொடுப்போம்.

Advertisements

28 thoughts on “உச்சகட்ட போட்டி வேண்டாமே!

  1. நல்லதொரு பதிவு. அந்த வெட்டி அசைச்சல் கதையும் நல்லா நகைச்சுவையாக இருக்குது.. அனாவசியமான போட்டிகள் தவிக்கப்பட வேண்டும் தான். பகிர்வுக்கு நன்றிகள்.

  2. /// எல்லோரையும் துரத்துவதே வாழ்க்கை என்று நினைத்து சொந்த வாழ்க்கையை தொலைக்காமல் இருப்போம்… ///

    சிறப்பான பேச்சு… பகிர்வும்… நன்றிகள்… வாழ்த்துக்கள் அம்மா…

    1. உங்களுடைய அந்த ஐந்து அறிவுரைகளும் மிகவும் அவசியமானவை. போட்டி நிறைந்த இந்த உலகத்தில் அடுத்த தலைமுறைக்கு போட்டி மனப்பான்மையை அபரிமிதமாக வளர்க்கிறோம். அது ஆரோக்கிய வகையை சேர்ந்திருந்தால் நல்லது என்பதை அழகாய் புரிய வைத்துள்ளீர்கள்.

      ஒரு அருமையான பதிவைப் படித்த திருப்தி கிடைத்தது.
      நன்றி பகிர்விற்கு.

  3. தியானத்தின் அடிப்படைகளில் கூறப்படுவது எதனையும் குறித்து அசட்டை செய்யாதீர்கள், நம்மையோ, பிறரையோ குறித்து மதிப்பீட்டுக்கு போகாதீர்கள் என்பது தான். குறிப்பாக போட்டி மனப்பான்மையிலேயே இன்று நாம் அனைவரும் வளர்க்கப்பட்டு இருக்கின்றோம், தேவையற்ற ஓட்டங்களும், சுய மதிப்பீடுகளும், கோபங்களும், நிதானமின்மையும் மனதையும், உடலையும் அயரச் செய்துள்ளது. இதுவே இன்றைய உடலநல, உள்ளநல, குடும்ப, சமூக சிக்கல்களின் தோற்றுவாய் அதனை வெளிக்காட்டும் தங்களின் பதிவு சிறப்பானது. நன்றிகள்.

  4. வாழ்க்கையில், பிறருடன் அனாவசிய போட்டியை தவிர்த்து நம் வாழ்க்கை ஓட்டப் பந்தயத்தில் கவனம் செலுத்துவோம். நாமும் நன்றாக வாழ்ந்து பிறரையும் வாழ விடுவோம்!

    சிறப்பான பகிர்வுகள்..பாராட்டுக்கள்..!

  5. முதல்லே இந்தக் காலக் குழந்தைங்களுக்குத் தான் சொல்லணும், எல்லாத்திலேயும் போட்டி, எதிலும் போட்டி, பெற்றோர்களின் ஒப்பீடு, அவன் முதல் மார்க் வாங்கிட்டான், உன்னாலே முடியலை! அவன் இந்தப் போட்டியிலே ஜெயிச்சுட்டான் உன்னாலே முடியலனு. இது எல்லாம் நிற்கணும். எங்கே! 😦

    பக்கத்து வீட்டில் ஒரு புதிய பொருள் வாங்கினால் உடனே நமக்குத் தேவை இருக்கோ இல்லையோ வாங்கிடணும்னு நினைக்கிற இல்லத்தரசியை என்ன சொல்றது! :((((

    ஹிஹிஹி, என்னை ஷாப்பிங்குக்குக் கூட்டிப் போகச் சொல்லலாம். வெறுத்துப் போயிடுவாங்க! :))))))

    1. வாருங்கள் கீதா!
      உங்களின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மை. யாரைக் குறை சொல்வது?
      ஷாப்பிங் செய்வதிலும் நமக்குள் என்ன ஒற்றுமை!
      வருகைக்கும் கருத்துரைக்கும் நன்றி!

  6. மிக நல்ல பதிவு ரஞ்சனி நானும் இரண்டு நாட்கள் முன்பு இதை சினேகிதியில் படித்தேன் உடனே உங்களுக்கு எழுத் நினைத்தேன் ஆனால் வேறு வேலைகளின் மறந்துவிட்டேன் நானும் உங்களை மாதிரியே எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும்போது என் முன்னால் போய்க்கொண்டிந்த மாமியை முந்த வேண்டுமென என் வீட்டுப்பாதையை தாண்டி இரண்டு தெரு ஓடி திரும்பி வந்தேன் நகல்ல தோழிகள் தான் நாமிருவரும் ஆரோக்கியமான போட்டிகள் தான் நல்லது

  7. சிநேகிதியில் உங்கள் கட்டுரை வெளியானதற்கு வாழ்த்துகள்.

    கட்டுரையும், அதிலுள்ள கதையும் ஆரோக்கியமான முறையில் போட்டி போடுகின்றன‌.

    பெற்றோர் திருந்தினால் அவர்களைப் பார்த்து குழந்தைகளும் திருந்திவிடுவார்கள்.நல்லதொரு பதிவு.

  8. வாழ்வில் போட்டி வேறு பொறாமை வேறு எனும் வித்தியாசிக்கத் தெரியாத மன நிலை…அருமையான பகிர்வு …என் முக நூல் பக்கத்தில் பகிர்கிறேன்..

    1. வெறி பிடித்த போட்டியாளர் –நீலாம்பரி
      சாதாரண போட்டியாளர் –படையப்பா …சரிதானே
      என்குடும்பதிலும் இப்படி ஒரு சூழ்நிலை
      ஒருவர் இருவர் அல்ல..என் சொந்த சகோதரியையும்
      சேர்த்து 10 குடும்பம்…9 என் மனைவியின் பக்கம்
      மிக சாதாரண நிலையில் இருந்த நான்…என் குழந்தைகளுக்கு
      நல்ல கல்வியை கொடுத்தேன்..அதற்கே படாத பாடு…
      ஜூன் மாதம் school திறக்க போகிறார்கள் என நினைத்தால்
      மே மாதமே எனக்கு காய்ச்சல் வரும்…அதெல்லாம் தாண்டி
      குழந்தைகள் இன்று நல்ல நிலையில்…
      நான் என்மகனை எந்த course-ல் சேர்த்தேனோ அதே course
      போட்டி போட்டி போட்டி…முடிவில் பொறமை பொறமை பொறமை
      அங்கே சொல்லி கொள்வது போல் ஏதும் இல்லை
      அவர்கள்தான் ஒரு தீவு போல வாழ்கிறார்கள்…
      எனக்கு இப்போ சொந்தங்கள் மிக குறைவு
      நண்பர்கள் மிக அதிகம்
      இதோ நீங்கள் எல்லோரும் என் நண்பர்கள் தானே?

      1. வாருங்கள் வேணுகோபால் ஸார்!
        எல்லா குடும்பங்களிலும் இந்த போட்டி உண்டு. உறவுகள் கசந்து போய் விடுகிறது. அடுத்த தலைமுறைகளும் அந்த கசப்பைத் தொடர்வது மனதை சங்கடப் படுத்துகிறது. என்ன செய்ய?

  9. ‘ஒன்றை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நம்மால் முடிந்த அளவு நல்லவர்களாக இருக்க நம்மால் முடியும், யாருடனும் போட்டி போடாமலேயே!’
    அருமையான வரிகள்! அருமையானதொரு பதிவு!!

  10. அருமையான கட்டுரை! //அனாவசியப் போட்டி தவிர்த்து ஆரோக்கியமான போட்டியை நாமும் கற்று நம் குழந்தைகளுக்கும் கற்றுக் கொடுப்போம்.
    // மிகவும் உண்மையான வார்த்தைகள்! நன்றி!

  11. ஆம் இதனை உணர்ந்தால் வாழ்கையில் வெற்றி நித்சயம்தான்,ஆனால் இந்த உலகம்,இந்த பொருமை அமைதியை அரைகிருக்கு என்றல்லவா முத்துரை குத்துகிறது

  12. தெளிவாக எழுதியிருக்கிறீர்கள் அம்மா!! குழந்தைகள் சேர்ந்து விளையாடும் பொழுது கூட “தான்” தான் அனைத்தையும் முதலில் செய்ய வேண்டும் என்று சண்டையிடுகின்றனர். ஏன் விளையாட்டைக் கூட விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் போட்டியிடுகின்றனர் என்று யோசிப்பதுண்டு.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s