கேலிச்சித்திரங்களின் முன்னோடி!

வின்சர் மெக் கே (Winsor Mcay)

கார்ட்டூனிஸ்ட் வின்சர் மெக்கெ (1869 – 1934) Winsor McCay

 

சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை எல்லோரையும் கவர்ந்திழுப்பது கார்ட்டூன் படங்கள்தான். இவற்றைப் பார்த்து ரசிக்காதவர்கள் இல்லை என்றே சொல்லலாம். குழந்தைகளுடன் கூட உட்கார்ந்து  ‘டாம் அண்ட் ஜெர்ரி’ யை ரசிக்காத, ரசித்து வாய் விட்டுச் சிரிக்காத பெற்றோர்கள் உண்டா?

இப்போது தொழில் நுட்பம் மிகவும் வளர்ந்து விட்டது. கணணியின் மூலம் மிகவும் விரைவில் கேலிச்சித்திரங்கள் வரைந்து விடலாம்; அது மட்டுமல்ல அவைகளுக்கு உயிரூட்டலும் தற்போது சுலபம்.

இதற்கெல்லாம் முன்னோடி என்று ஒருவரை சொல்ல வேண்டுமானால், அவர் இன்றைக்கு 107 ஆண்டுகளுக்கு முன் ‘லிட்டில் நீமோ இன் ச்லம்பர்லாண்ட்’ என்ற முதல் நகைச்சுவை துண்டுப் படத்தை உருவாக்கிய வின்சர் மெக்கெ அவர்கள்தான்.

இவர் ஒரு கேலிச்சித்திரங்கள் வரைபவராக மட்டுமல்லாமல், அவைகளுக்கு அசைவைக் கொடுத்து  உயிரூட்டுபவராகவும் (Animator) இருந்தார். பிற்காலத்தில் உலகப் புகழ்பெற்ற வால்ட் டிஸ்னி  முதலான கேலிசித்திர கலைஞர்களுக்கு இவரே பாதை அமைத்துக் கொடுத்தவர்  என்றும் சொல்லலாம்.

சிறிய வயதிலிருந்தே அவருக்கு வரைவதில் ஆர்வம் இருந்தது. அவரது தந்தை ஒரு ரியல் எஸ்டேட் முகவர். அவருக்கு தன் தனயனை  ஒரு பெரிய தொழிலதிபராக உருவாக்க வேண்டும் என்று ஆசை. ஆனால் இவரது கனவுகள், ஆசைகள் வேறாக இருந்தன.

இவர் உருவாக்கிய  ‘லிட்டில் நீமோ’ என்னும் நகைச்சுவை துண்டுப் படமும், ‘ஜெர்டீ தி டையோனோசர்’ என்ற சலன கேலிச்சித்திர படமும் இவரை உலகிற்கு அடையாளம் காட்டின.

1889 ஆண்டு ஷிகாகோவிற்கு ‘ஆர்ட் இன்ஸ்டிடியூட் ஆப் சிகாகோவில் படிக்க வேண்டும் என்று வந்தவர், பணப் பற்றாக் குறையால் சர்க்கஸ், மற்றும் நாடக நிறுவனங்களுக்கு சுவரொட்டிகள் தயாரிக்கும் நேஷனல் பிரிண்டிங் அண்ட் என்க்ரேவிங் நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார். இரண்டு வருடங்களுக்குப்பின்  டைம் அருங்காட்சியகத்தில் (Dime museum) வேலைக்கு சேர்ந்தார்.

1903 ஆம் ஆண்டு ஜனவரியிலிருந்து நவம்பர் வரை இவரது முதல் நகைச்சுவை துண்டு படம் ‘எ டேல் ஆப் தி ஜங்கிள் இம்ப்ஸ்’ (பெலிக்ஸ் பிடில் எழுதிய), 43 தவணைகளாக ‘சின்சினாட்டி என்கொயரர்’ இல் வெளியிடப்பட்டது. இதில் வரும் கதைகள் காட்டு விலங்குகளையும் அவை எப்படி இந்த உலகத்தில் வாழ தங்களை பழக்கப் படுத்திக் கொள்ளுகின்றன என்பதையும் கூறுபவை. ‘யானைக்கு தந்தம் எப்படி வந்தது?’, ‘நெருப்புக் கோழி எப்படி இத்தனை உயரமாயிற்று’ என்ற தலைப்புகளில் இவை வெளி வந்தன.

தனது மகன் ராபர்ட் வைத்திருந்த படங்கள் நிரம்பிய புரட்டிப் பார்க்கும் புத்தகம் இவரது கவனத்தை ஈர்த்தது. அதன் அடிப்படையில் 1905 ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் ‘லிட்டில் நீமோ’ வை உருவாக்கத் தொடங்கி 4000 வரைபடங்களுடன், 4 வருடங்கள் உழைத்து 1911 இல் முடித்தார்.

 

1906 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பல்சுவை நிரம்பிய ஆடல் பாடல் நிறைந்த கேளிக்கை காட்சிகளை உருவாக்க ஆரம்பித்தார். தனது ‘தி செவென் ஏஜஸ் ஆப் மேன்’ என்ற கேளிக்கை ஆட்டத்தில் இரண்டு முகங்கள் வரைந்து அவை வயதடைவதையும் மிக தத்ரூபமாக வரைந்து இருந்தார்.

 

1914 ஆண்டு இவர் உருவாக்கிய ‘ஜெர்டி த டையனோசர்’ உலகப் புகழ் பெற்றது. இதில் தான் உருவாக்கிய கேலிசித்திர கதாபாத்திரங்களுடன் இவரே பேசி நடித்தார். இதற்காக இவர் பத்தாயிரம் தனித்தனி சித்திரங்களை வரைந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் பின்புல ஓவியங்களை பொறுமையுடன் மாற்றி மறுமுறை வரைந்தார்.

 

மெக்கெ பல சின்னச்சின்ன அசையும் படங்களையும் தயாரித்தார். ஒவ்வொரு கதாபாத்திரங்களின் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஆயிரக்கணக்கான சித்திரங்களை கையால் வரைந்தார்.

 

இவரது ‘ஜெர்டீ த டையனோசர்’ புதுமையான, மிகவும் இயற்கையான ஒரு கேலிச்சித்திரப்  படம் என்று அசையும் படங்களின் வரலாற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது.

 

இன்று 15 அக்டோபர் இவர் உருவாக்கிய ‘லிட்டில் நீமோ இன் சலம்பர்லாண்ட்’ 107 வருடங்களை பூர்த்தி செய்துள்ளது. இதை கொண்டாடும் வகையில் கூகிள் ஒரு  doodle ஐ உருவாக்கியுள்ளது.

 

வின்சர் உருவாக்கிய ‘ஜெர்டீ த டையனோசர்’  நீங்களும் ரசியுங்கள். உங்கள் குழந்தைகளுக்கும் காண்பியுங்கள்.

 

மிகப் பெரிய கலைஞருக்கு நம் வந்தனங்களை செலுத்துவோம்.

 

நன்றி: யூடியூப்

 

 

 

 

 

 

 

 

விடைபெறுகிறேன் : வணக்கம்!

 

வலைசரம் ஆசிரியராக எனது ஏழாம் நாள்:

 

 

 

இன்றுடன் 7 நாட்கள் முடிவடைந்து விட்டன. இப்போது நினைத்துப்

பார்த்தால் வேகமாகப் போய்விட்டது போலத் தோன்றுகிறது.

 

அறிமுகம் என்று சொல்வதைவிட இந்த 7 நாட்களும் நான்

வலைச்சரத்திற்காக தேடித்தேடி (பி)படித்ததை உங்களுடன் பகிர்ந்து

கொண்டேன் என்பதே சரியாக இருக்கும். தெரிந்த முகங்களுடன், தெரிந்து

கொண்டதை  பகிர்ந்து கொண்டேன்.

 

மேலும் படிக்க:

 

http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_14.html

 

ஆறாம்நாள்: அருமை வணக்கம்!

வலைச்சரத்தில் எனது ஆறாவது நாள்:

 

இன்றைக்கு ஒரு நாள், நாளை – இரண்டு தினங்களில் எத்தனை பதிவர்களை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க முடியும்? யாரை சொல்வது, யாரை விடுவது? என்னடா இது எனக்கு வந்த சோதனை? என்று திருவிளையாடல் பாலையா மாதிரி சொல்லிக் கொண்டே ஆறாம் நாள் என் வலைபதிவு பயணத்தை தொடங்குகிறேன்.

 

என்னைப் போலவே தஞ்சைக் கவிதை எழுதும் திருமதி கிருஷ்ணப்ரியா வும் முதலில் சற்றுக்  குழம்பித்தான் போனாராம்.

‘எனக்கு இப்போதும் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை….. அடுத்து

வந்த நோயாளிகளிடம் எல்லாம் நான் தெளிவாக கூற ஆரம்பித்தேன்,

இந்த பிரஷர் மாத்திரை பகல்ல, சத்து மாத்திரை நைட்ல’

முதலில் குழம்பி இப்போது தெளிவாயிட்டேன் என்கிறார்.

குழப்பம் தீர்ந்தபின் ஆனந்தம் தானே? எது ஆனந்தம் என்பது அவரவர் மனநிலையைப் பொறுத்தது, இல்லையா?

இவரது ஆனந்தத்தை பரிந்துகொண்ட நாம் இவரது ஆதங்கத்தையும் புரிந்து கொள்ளுவோம்

‘பொதுவாகவே அரசு மருத்துவமனைகள் என்றால் கொஞ்சம் அலட்சியமும், அங்கே தவறுகள் தான் நடக்கும் என்றும் தான் மக்களாகிய நாம்  சிந்திக்கிறோம்.’

இப்படி எல்லாம் ஏன் நடக்கிறது என்று நாம் யோசிக்கிறோமா? அரசு மருத்துவமனைகளில் நடப்பது வெளிச்சத்துக்கு வந்து விடுகிறது, அரசை விமர்சிப்பதற்காக…. என்றால் தனியார் மருத்துவமனைகளில் தவறுகள் நடப்பதில்லையா? ஏன் அது பற்றி எதுவும் வெளியில் வருவதில்லை?

இந்தாப் பாருப்பா, உனக்கு சக்கரை வேற இருக்கு, சரியா புண்ண கவனிக்கலண்ணா கால் போயிடும் ஜாக்கிரதை என்று எடுத்துச் சொன்ன படி காயத்தை சிரத்தையாக சுத்தம் செய்து கட்டி விடும் ஊழியர் என்று அரசு மருத்துவமனைகளிலும் நல்ல இதயங்கள் இருக்கத் தான் செய்கிறது. என்ன செய்வது?

 

 

மேலும் படிக்க:

 

http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_13.html

ஐந்தாம் நாள்: பெண்ணே வணக்கம்!

 

 

‘நதி பல மாநிலங்களை கடந்து தன் போக்கில் பாயிந்து பல சிற்றாறுகளுடன் சேர்ந்து சிற்சில  கிளையாறுகளாகி செல்லும் இடமெல்லாம் வளங்கொழித்து இறுதியாக கடலில் சங்கமிக்கும்..அதுபோல பல பேராறுகள் சிற்றாறுகளின் துணையுடன் நானும் என் எண்ணகங்ளின் சிதறல்களை முடிந்தவரை கரையேற்றுகிறேன்.. தடைகளற்று பயணிக்கும் இடமெல்லாம் விட்டு செல்கிறேன்.. இந்த நதிக்கரையை நாடி வருவோரில் ஒருவர்க்கேனும் வளம் தருமெனில் அது தன் பிறவி பயனை அடையும்…’

இதைப் படித்தவுடன் பல வருடங்களாக எழுத்து  அனுபவம் உள்ள பிரபலமான பதிவரின் வார்த்தைகள் என்று தோன்றும்.

2 மாதங்களுக்கு முன் வலைபதிவு செய்ய ஆரம்பித்த (நதிக்கரையில்) – சமீராவின் வார்த்தைகள் இவை என்றால் நம்புவது கடினம்.

பதிவு எழுதுவதற்கு முன் அத்தனை வலைபதிவுகளையும் படித்து கருத்துரை எழுதுவதை தன் பொழுது போக்காக வைத்திருந்தார் இவர். பதிவர் மாநாட்டில் இவரது செல்வாக்கு தெரிந்தது.  இவருக்குத் தெரியாத வலைபதிவர்கள்,  இவர் பின்னூட்டம் போடாத  வலைபதிவுகள் வலைபதிவுலகத்தில் இல்லையென்று சொல்லலாம்.

இவரது தனிமையும் தவிப்பும் வாசிக்க வேண்டிய ஒரு பதிவு!

 

 

மேலும் வாசிக்க:

http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_12.html

 

நான்காம் நாள்: நல் வணக்கம்

வலைச்சரத்தில் என் நான்காம் நாள்:

‘அலைகடலும் ஓய்ந்திருக்க

அகக்கடல்தான் பொங்குவதேன்?’

ஆஹா.. எங்கேயோ கேட்ட பாடல்….!

பாடலைப் பாடியபடி  யார் வருவது? பூங்குழலி! அவளைத் தொடர்ந்து ஒரு கூட்டமே வருகிறதே! யாரிவர்கள்?

வந்தியத்தேவன், குந்தவை, பொன்னியின் செல்வன், வானதி, ஆதித்த கரிகாலன், நந்தினி, சுந்தர சோழன், சேந்தன் அமுதன், பூங்குழலி…..நடுவில் யார்? மிகவும் தெரிந்த முகமாக இருக்கிறதே!

ஒரு நிமிடம் மூச்சு விடவும் மறந்தேன். என் கண்களை என்னால் நம்பவே முடியவேயில்லை. அவரா? அவரேதான்! சாட்சாத் ‘கல்கி’ அவர்கள்தான்!

வணங்கினேன். “தாங்கள் எப்படி ஐயா இங்கு?” தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்.

“நீ இன்றைக்கு ‘நாற்சந்தி’ யில் நின்று ‘தமிழ்’ பற்றி எழுதப் போகிறாய் என்று ஒரு பறவை சொல்லிற்று. நான் இல்லாமல் அவர்கள் எங்கே? அதனால் வந்தேன்” என்றார்.

“நல்லது ஐயா, ஒரே ஒரு புகைப்படம்….?”

“எடுத்துக் கொள்…” என்றவாறே அவர் நடுவில் அமர, அவரது கதாபாத்திரங்கள் அவரை சுற்றி அமர்ந்தனர். இதோ அந்தப் புகைப்படம் மேலே:

 

‘நாற்சந்தி’ எழுதும் திரு ஓஜஸ் சொல்லுகிறார்:

‘பொன்னியின் செல்வன்’ படித்து முடித்ததிலிருந்து, பல முறை யோசித்தது உண்டு : “இப்படி ஒரு அழகான பாத்திரத்தை கல்கி அவர்கள் எப்படி படைத்தார்……. வந்தியத்தேவனுக்கு முன்னோடி யார்…. யாரை ‘ரோல்-மாடல்’ஆகக் கொண்டு அவன் படைக்கப்பட்டான்…..”.

 

 

மேலும் படிக்க:http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_11.html

 

 

மூன்றாம் நாள்: முத்தான வணக்கம்!

இன்றைக்கு உங்களுக்கு ‘பிலிம்’ காட்டலாம் என்று இருக்கிறேன். தயாரா?
இது ஒரு சங்கத்தமிழ் குறும்படம்.

 

மூலக் கதையாசிரியர்: பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ
திரைகதை, வசனம், இயக்கம்: திரு சொக்கன்
கதை என்ன?
காதலனும் காதலியும் திருமணம் செய்துகொள்வதற்காக வீட்டை விட்டுக் கிளம்புகிறார்கள். காதலியின் தாய் அவர்களைத் தேடிச் செல்கிறாள், வழியில் சந்தித்த சிலரிடம் விசாரிக்கிறாள்.
“என்னுடைய மகள் ஒருத்தியும், இன்னொருத்தியின் மகனான ஒருவனும் காதல் கொண்டார்கள். இன்றைக்கு அந்தக் காதல் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது. ஆகவே, ஊரை விட்டுக் கிளம்பி இந்தக் காட்டுப் பாதையில் சென்றுவிட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட யாரையும் நீங்கள் பார்த்தீர்களா? சொல்லுங்கள்!”
மேலும் படிக்க:

அத்தையும் ராகி முத்தையும்!

002.jpg

(இது ‘மங்கையர் மலரில்’  2000 மாவது ஆண்டு வெளியான என் முதல் கதை.)

முன்குறிப்பு: ராகி முத்தை என்பது கர்நாடக மாநிலத்தின் முக்கிய உணவு. ‘ஹள்ளி’ (கிராமம்) யிலிருந்து தில்லிக்குச் சென்ற நமது மாஜி பிரதமர் திரு.ஹெச்.டி. தேவே கௌடாவை ‘முத்தே கௌடரு’ என்று செல்லமாக அழைக்கும் அளவிற்கு அவரால் பிரபலப் படுத்தப்பட்ட உணவு.

“பன்னி, அத்தை, பன்னி மாவா,” என்று வாய் நிறைய வரவேற்றாள் எங்கள் மாட்டுப் பெண் ஷீதல். என் கணவர் அவரிடம், “பன்னியாச்சும்மா, சென்னகிதியா?” என்று கேட்டு வி.ட்டு பெருமை பொங்க என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வைக்கு ‘என்னம்மா கன்னடம் பேசுகிறேன், பார்’ என்று அர்த்தம்.

நானும் என் பங்கிற்கு அவளை குசலம் விசாரித்து விட்டு, ஊரிலிருந்து நான் பண்ணிக் கொண்டு வந்திருந்த பட்சணங்களை அவளிடம் கொடுத்தேன்.

இதற்குள் என் அருமைப் புதல்வன் எங்களது பெட்டி படுக்கைகளை வீட்டினுள் வைத்துவிட்டு வந்தான்.

‘ஏம்மா! பிரயாணம் சௌகரியமாக இருந்ததா? அப்பா வழியெல்லாம் படுத்தினாரா?”

“இல்லடா, உன் அப்பாதான் பக்கத்து சீட்டில் இருந்த சீனியர் சிட்டிசனிடம் வசமாக அகப்பட்டுக் கொண்டார்,” என்றவள் அவரது முறைப்பை அலட்சியம் செய்தேன்.

குளித்து முடித்து டிபன் சாப்பிட உட்கார்ந்தோம்.

“இன்னிக்கு என்னம்மா டிபன்? சீக்கிரம் கொண்டா” என்ற என் கணவரை, “ஸ்..ஸ்.. பரக்காதீர்கள், வரும்” என்று அடக்கினேன்.

“இன்னிக்கு டிபன் அக்கி ரொட்டி” என்றபடி வந்தாள் ஷீதல்.

“என்னடாது அக்கி, படை என்று ஏதேதோ சொல்கிறாளே” என்று பதறிப்போய் மகனிடம் கேட்டேன்.

“அய்யோமா! அக்கி என்றால் அரிசி. அரிசி மாவில் ரொட்டி செய்திருக்கிறாள்.

சாப்பிட்டுப் பார். சூப்பரா இருக்கும்!”

“சரியான சாப்பாட்டு ராமன் ஆகி விட்டாய் நீ!” என்று அவனை செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டு விட்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். நிஜமாகவே சூப்பராக இருந்தது. மாட்டுப் பெண்ணை மனதார பாராட்டிவிட்டு, ”அடுத்த முறை வருவதற்கு கன்னடம் கற்றுக் கொண்டு விட வேண்டும்,” என்றேன்.

“ஆமா, ஒவ்வொரு தடவையும் இப்படித்தான் சொல்லுகிறாய்!”

“அவளுக்குத் தமிழ் கற்றுக் கொடுத்தாயா?” என்றேன்.

மகன் கப்சிப்.

விஷயம் இதுதான்: எங்கள் பிள்ளை மாதவன் கன்னடப் பெண்ணை ப்ரீதி மாடி (காதலித்து) கல்யாணம் செய்து கொண்டு பெங்களூரில் இருந்தான். நாங்கள் வரும்போதெல்லாம் இந்தக் கூத்து தான்.

டிபன் சாப்பிட்டு முடிந்ததும், “சொல்ப காபி குடிக்கிறீங்களா மாவா?” என்றாள் ஷீதல். என் கணவர் அவசர அவசரமாக “சொல்ப போறாது. தும்ப (நிறைய) வேண்டும்,” என்றார். வேறொன்றுமில்லை. முதல் தடவை நாங்கள் வந்திருந்தபோது அவள் காபி கொண்டு வந்த டம்ளரைப் பார்த்து அசந்து விட்டோம். அதைவிட சின்ன சைஸ் டம்ளரை உலகத்தில் எங்கும் பார்க்க முடியாது. அந்த சின்னஸ்ட் டம்ளர் காப்பியை சூப்பி சூப்பி அவள் குடிக்கும் அழகைக் காண கண் கோடி வேண்டும். தண்ணீரைக் கூட இந்த ஊரில் எச்சில் பண்ணித்தான் குடிக்கிறார்கள்.

“என்ன இது! தண்ணீரையாவது தூக்கிக் குடிக்கக் கூடாதா?” என்றேன்.

“சின்ன விஷயம்மா, இதையெல்லாம் பெரிசு படுத்தாதே” என்று என் வாயை அடக்கி விட்டான் என் மகன்.

இது மட்டுமா? இதைப்போல பல சின்ன(!) விஷயங்களில் அவனது கல்யாணத்தின் போது வாயை மூடிக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. அவனது கல்யாணத்திற்கு முதல் நாள் பெங்களூர் வந்து இறங்கியவுடன் பெண்ணின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். காரிலிருந்து பெண்ணின் வீட்டு முன் இறங்கியவுடன் ‘திக்’ கென்றது. இது முதல் ‘திக்’.

வீட்டு வாசலில் பச்சைத் தென்னை ஓலையில் பந்தல்! அவர்கள் வழக்கமாம் இது. பெண் வீட்டாரின் உபசரிப்பில் மயங்கிப் போயிருந்த என் உறவினர்களும் இதை கண்டு கொள்ளவில்லை. நானும் திருடனுக்குத் தேள் கொட்டியது போல பேசாமல் இருந்து விட்டேன். அன்று மாலை வரபூஜை எனப்படும் மாப்பிள்ளை அழைப்பு நிச்சயதார்த்தம் நல்லபடியாக நடந்து முடிந்தது.

மறுநாள் காலை கல்யாணம். கெளரி பூஜையுடன் ஆரம்பமாயிற்று. கௌரம்மனுக்கு பூஜையை முடித்துவிட்டு, எனக்குக் கைகளில் மஞ்சள் பொடியைக் கொடுத்து மணைமேல் அமரச் செய்தனர். என் கால்களுக்கு மஞ்சள் பூசினாள் என் மாட்டுப் பெண். பிறகு ‘மொறத பாகணா’ வை  (ஒரு முறத்தில் மஞ்சள், குங்குமம், வெற்றிலை, பாக்கு, பழம், தேங்காய், கண்ணாடி, சீப்பு, வளையல், ரவிக்கைத் துணி ஆகியவற்றை வைத்து இன்னொரு முறத்தால் மூடி) தன் மேல் புடவையால் மூடி என்னிடம் கொடுத்தாள். நானும் அவர்கள் சொன்னபடி என் புடவைத் தலைப்பால் மூடி வாங்கிக் கொண்டேன்.

என் கைகளில் அக்ஷதையைக் கொடுத்து நமஸ்கரித்து எழுந்தவளைப்  பார்க்கிறேன். மறுபடி ‘திக்’. இரண்டாவது ‘திக்’. அவள் கழுத்தில் தாலி! என் திகைப்பை மறைத்துக் கொண்டு அசட்டுச் சிரிப்புடன் அவள் முகத்தையும், அவள் கழுத்திலிருந்த தாலியையும் மாறி மாறிப் பார்த்தேன். நான் ‘திரு திரு’ வென முழிப்பதை பார்த்துவிட்டு, என் சம்மந்தி அம்மாள் “ஏன் பேக்கு? ஏன் பேக்கு?” என்றார். என்ன இவர் நம்மைப் பார்த்து பேக்கு, பேக்கு என்கிறாரே! (அதுவும் இரண்டு தடவை வேறு!) என்று நினைத்துக் கொண்டே தாலியைக் காட்டினேன்.

“ஓ! அதுவா? அது ‘தவருமனே’ தாலி (பிறந்தகத்துத் தாலி) கெளரி பூஜை பண்ணும்போது பெண்ணின் கழுத்தில் தாலி இருக்க வேண்டும். பெண்ணின் தாயார் இதைக் கட்டி விடுவார்” என்று விளக்கம் அளித்தார். ஓ! இந்த சம்பிரதாயத்தை வைத்துத்தான் ‘தாய் மகளுக்கு கட்டிய தாலி’ என்ற படம் எடுத்தார்களோ? என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன், “அப்படியா? சந்தோஷம். என் பிள்ளையும் தாலி கட்டுவான் இல்லையா?” என்று ஜோக் அடித்தேன். அவர்கள் யாரும் சிரிக்காததால் நானே ‘ஹஹ ஹஹ!’ என்று சிரித்து விட்டு நகர்ந்தேன்.

நல்லபடியாக மாங்கல்ய தாரணம் ஆயிற்று. எங்கள் பக்கத்து உறவினர்கள் சாப்பாட்டிற்கு உட்கார்ந்து இருந்தனர். பந்தி விசாரிக்க ஆரம்பித்தேன்.

“ஏண்டி கோமளி! ஒரு வாழைக்காய் கறியமுது இல்லை. ஒரு தயிர் வடை இல்லை. என்ன கல்யாண சாப்பாடு, போ!” என்று ஒரு குரல்! மூன்றாவது ‘திக்’. குரல் வந்த திசையைத் திரும்பியே பார்க்காமல் சம்மந்தி அம்மாவைத் தேடி விரைந்தேன். அவர் ரொம்பவும் ‘கூலா’க “ஓ! பாளேகாய் பல்யா? உத்தின் வடே! அதெல்லாம் கல்யாணத்திற்குப் போட மாட்டோம். ஆகாது” என்றார்.

‘வாழைக்காய் கறியமுதும் தயிர் வடையும் சாப்பிட்டுக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்ட நாங்கள் எல்லாம் பேக்கா?’ என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டேன். (அட! எனக்கும் சாக்கா, பேக்கா என கன்னடம் பேச வந்து விட்டதே!)

ஒரு வழியாக எல்லா திக், திக், திக்குகளையும் சமாளித்துவிட்டு என் பிள்ளைக்கு பெங்களூரிலேயே வேலையானதால் குடித்தனத்தையும் வைத்து விட்டு சென்னைக்குத் திரும்பினோம்.

சும்மா சொல்லக் கூடாது. என் பிள்ளை எள் என்றால் எண்ணையாக வழிவான்; வெட்டிண்டு வா, என்றால் கட்டிண்டு வரும் சமத்து. காதலிக்க ஆரம்பித்த உடனேயே காஸ் புக் பண்ணிவிட்டான். கல்யாணம் நிச்சயம் ஆன உடன் வீடு பார்த்து அட்வான்ஸும் கொடுத்து விட்டான்.

என் ஸொசே (மாட்டுப் பெண்)  மிக மிக நல்ல மாதிரி. நாங்கள் பெங்களூர் போகும் போதெல்லாம் புதிய புதிய ஐட்டங்கள் சாப்பிடப் பண்ணித் தருவாள். மிகவும் ருசியாகப் பண்ணுவாள். நானும் அவளிடமிருந்து சக்லி, கோடுபளே, பிஸிபேளே பாத் எல்லாம் செய்யக் கற்றுக் கொண்டேன்.

முதலில் கொஞ்ச நாள் இருவரும் அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டோம். பிறகு கொஞ்சம் தமிழ், கொஞ்சம் கன்னடம், மீதி ஆங்கிலம் என்று கலந்து கட்டி பேச ஆரம்பித்தோம். என் கணவர் பாடு தேவலை. அவளுக்கு புரிகிறதா இல்லையா என்று கவலையே பட மாட்டார். தமிழிலேயே பிளந்து கட்டிவிட்டு கடைசியில் “கொத்தாயித்தா?” என்பார். அவளும் சிரித்துக் கொண்டே “ஆயித்து மாவா” என்பாள்.

பழைய நினைவுகளை அசை போட்டபடியே கண்ணயர்ந்து விட்டேன்.

“அத்தை, மாவா, மதிய சாப்பாடு தயார். உண்ண வாருங்கள்” என்ற குரல் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தேன்.

“அட, என்னம்மா ஷீதல்! தமிழ் கற்றுக் கொண்டு விட்டாயா? பேஷ் பேஷ்!” என்ற என் கணவரின் குரலைக் கேட்டவுடன் தான் தமிழில் பேசியது ஷீதல் என்று புரிந்தது. ஒன்றும் புரியாமல் நான் என் மகனைப் பார்த்தேன். அவனோ முகமெல்லாம் பல்லாக “பாத்தியாம்மா! ஷீதல் ‘முப்பது நாட்களில் தமிழ்’ கற்று வருகிறாள். என்னமா பேசறா பார்! கார்த்தாலயே தமிழில் பேசுகிறேன் என்றாள். நான்தான் அம்மாவுக்கு ஹார்ட் வீக். காலங்கார்த்தல பயமுறுத்தாதே என்றேன்” என்றான்.

“நல்லதா போச்சு! நீயே எனக்கு கன்னடம் கற்றுக் கொடுத்து விடு” என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, அவளுக்கு நடைமுறை பேச்சுத் தமிழை விளக்கினேன்.

டைனிங் டேபிளில் எல்லோரும் உட்கார்ந்தோம். இந்த முறை புதிதாக என்ன செய்திருக்கிறாளோ என்று ஒருவித ஆவலுடன் உட்கார்ந்திருந்தேன். மகன் கையை அலம்பிக் கொண்டு வருகிறேன் என்று போனான்.

“இன்னிக்கு மத்தியான சாப்பாட்டிற்கு ராகி முத்தே பண்ணியிருக்கேன். தொட்டுக் கொள்ள பாகற்காய் கொஜ்ஜூ” என்ற சொல்லியபடியே வந்தவள் எங்கள் தட்டுகளில் பெரிய பிரவுன் கலர் உருண்டையை வைத்து விட்டு சுடச்சுட கொஜ்ஜையும் ஊற்றி விட்டு உள்ளே போனாள்.

மெதுவாக அந்த உருண்டையைத் தொட்டேன். ஒரு விரலால் மெள்ள அழுத்தினேன். அய்யயோ! விரல் உள்ளே போய்விட்டது. கையை ஆட்டி ஆட்டி விரலை எடுக்க நான் செய்த முயற்சியில் கை முழுவதும் ராகி ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. இது என்னடா கஷ்டகாலம் என்று நொந்த படியே என் கணவரைப் பார்த்தேன். அவர் நிலைமை இன்னும் பரிதாபமாக இருந்தது. வாயைத் திறக்க முடியாமல் அவஸ்தை பட்டுக் கொண்டிருந்தார். கையை உதறியபடியே எழுந்து அவரருகில் வந்து, “என்னாச்சு, என்னாச்சு?” என்றேன்.

“ழ…ழ…ழ….” என்றார்.

“ழ..ழா ழி, ழீ சொல்ல இதுவா நேரம்? வாயில் என்ன கொழுக்கட்டையா?” என்றேன் கோபமாக.

“இழ்ழை, இழ்ழை, ழாழி முழ்ழை…” என்றார்.

அந்தச் சமயம் கையை அலம்பிக் கொண்டு வந்த என் பிள்ளை எங்களைப் பார்த்து ஒரு வினாடி திகைத்துப் போனவன், அடுத்த நொடி வயிற்றைப் படித்துக் கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தான். எனக்கோ பயங்கர டென்ஷன்.

“என்னடாது? எங்க அவஸ்தை உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா?” என்றேன் எரிச்சலுடன்.

கண்களில் நீர் வரச் சிரித்தவன், “ஸாரிமா, ஸாரிபா!” என்று சொல்லிவிட்டு “ஷீது! ராகி முத்தையை எப்படி சாப்பிடறதுன்னு நீ சொல்லிக் குடுக்கலையா?” என்றான். நானும், என் கணவரும் பரிதாபமாக அவனைப் பார்த்தோம்.

அவன் நிதானமாக எங்களிடம் “அம்மா, இந்த ராகி முத்தையா சாப்பிடுவது ஒரு கலை. இப்போ பார், நான் சாப்பிட்டுக் காண்பிக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, “இந்த உருண்டையை கொஞ்சமாகக் கிள்ளி கொஜ்ஜில் இப்படிப் புரட்டிவிட்டு வாயில் போட்டுக் கொண்டு முழுங்கி விட வேண்டும்” என்று செய்முறை விளக்கமும் காட்டி விட்டு ஒரே நிமிடத்தில் தட்டைக் காலி செய்தான். “இதை சாதம் மாதிரி பிசையவோ, கடிக்கவோ கூடாது” என்றான்.

ஒரு வழியாக நானும் என் கணவரும் ராகி முத்தியை சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

ஊருக்குத் திரும்பியதும், “பெங்களூர் எப்படி?” என்று கேட்டவர்களிடம் ராகி முத்தையை சாப்பிடக் கற்றுக் கொண்ட விதத்தைச் சொல்லிச்சொல்லி மாய்ந்து போனேன்.

“நல்ல கூத்து, சாப்பிடக் கற்றுக் கொண்டாளாம்” என்று முகவாய் கட்டையை தோளில் இடித்துக் கொண்டு போனார்கள்.

அவர்களுக்கு என்ன! எங்களுக்கல்லவா தெரியும் ராகி முத்தை சாப்பிடும் வித்தை!

இரண்டாம் நாள்: இனிய வணக்கம்!

வலைச்சரத்தில் இன்று இரண்டாம் நாள்:

இங்கே கொஞ்சம் சாம்பிள்!

 

எங்களூரான பெங்களூரில் இரண்டு பொருட்கள் மிகச் சிறப்பாக இருக்கும். ஒன்று காபி: கோதாஸ் காபி என்றால் ஊரே மணக்கும்.

அடுத்து தோசை! தோசா என்பார்கள்; இல்லை தோசே என்பார்கள் நம்மைப்போல தோசை என்று சொல்ல மாட்டார்கள். முருமுறுவென்று அழகிய நிறத்தில் விதம் விதமாக கிடைக்கும். அதிலும் ஓபன் மசாலா என்று ஒரு வகை. மசால் தோசையை உள்ளே ஆலு கறி வைத்து மூடி இருப்பார்கள், இல்லையா? இது திறந்திருக்கும். தோசையின் மேல் எங்க ஊர் சட்னி பொடி தூவி, அதன் மேல் காய்கறிகள், அதன் மேல் ஆலு கறி இருக்கும் அதன்மேல் ஒரு உருண்டை வெண்ணை இருக்கும். படத்தைப் பாருங்கள். வாயில் ஜலம் ஊறுகிறது, இல்லையா?

 

 

 

 

மேலும் படிக்க:

http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_9.html

 

 

 

பதவியேற்பு!

 இந்த வாரம் வலைச்சரம் ஆசிரியராக வலம் வர இருக்கிறேன்.
திரு அன்பின் சீனா அவர்களின் என்னைப்பற்றிய அறிமுகமும் வரவேற்பும்:
இதோ என் முதல் நாள் அறிமுகம்:
உலகெங்கும் உள்ள தமிழ் வலைபதிவாளர்கள் அனைவருக்கும் இனிய காலை வணக்கம்.
வலைச்சரம் பல வலைபதிவுலக பிரம்மாக்களால் கோர்க்கப்பட்டு, அவர்களது படைப்புக்களாலும்,  அவர்களது அறிமுகங்களின்  படைப்புகளாலும்  சரம்சரமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில், என்னைப்போல வலைபதிவுலகக் கடைசிப் படியில் நிற்கும் கற்றுக் குட்டிகளும் ஆசிரியர் பொறுப்பேற்பது என்பதை நினைக்கும்போது
‘யார் தருவார் இந்த அரியாசனம்
புவி அரசோடு எனக்கும் ஒரு சரியாசனம்…. அம்மா..
என்ற எனக்கு மிகவும் பிடித்த ‘மகா கவி காளிதாஸ்’ படப்பாடல் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.
திரு ‘அன்பின்’ சீனா ஐயா அவர்களாலும், என்னைப் பரிந்துரைத்த திரு வை.கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்களாலும் மட்டுமே இந்த மாதிரி ஒரு ‘risk’ சாத்தியம். இவர்களிருவருக்கும் ‘தலையல்லால் கைம்மாறிலேன்’.
‘காதலொருவனைக் கைபிடித்தே அவன் காரியம் யாவிலும் கைகொடுத்தே….’ என்ற பாரதியின் பாடல் வரிகள் நிஜமாகியது என் வாழ்வில்…..
மேலும் படிக்க: http://blogintamil.blogspot.in/2012/10/blog-post_8.html