நெஞ்சு…… பொறுக்குதில்லையே……

மாஹி உயிருடன் இல்லை…….
3 நாட்களாக காத்திருந்து காத்திருந்து கடைசியில் இப்படி ஆகிவிட்டதே என்று மனது பதறுகிறது.
யாரைக் குறை சொல்லுவது? நிதானமாக வந்த போலீசையா? ஆழ் குழாய்க் கிணறை மூடாத அந்தப் பகுதி அதிகாரிகளையா? குழந்தை விளையாடப் போனால் கண்காணிக்காத பெற்றோர்களையா? யாரைக் குற்றம் சொன்னாலும் போன குழந்தை திரும்பி வரப் போவதில்லை. இதுதான் நிஜம். அரசாங்கத்தையோ, அதிகாரிகளையோ சுட்டிக் காட்டி விட்டு நாம் ஒதுங்க முடியாது. நம் குழந்தையை நாம் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டாமா?
இதோ இன்னொரு செய்தி: பள்ளிப் பேருந்துக்கு பலியான சிறுவன். குழந்தைகள் பேருந்தில் ஏறும்போதும் இறங்குபோதும்
கண்காணிக்க வேண்டாமா?
அரசாங்கம் எத்தனை சட்டம் போட்டாலும் அதில் இருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று பார்க்கிறோமே தவிர,சட்டத்தை மீறக் கூடாது என்று நாம் உணர மறுக்கிறோம்? வெட்கக் கேடு!
கைபேசியில் பேசியபடி வாகனங்கள் ஒட்டாதீர்கள் என்று அரசாங்கம் சொல்ல வேண்டுமா? நமக்குத் தெரியாதா?
முன்னால் ஒரு குழந்தை நின்றபடி; பின்னால் ஒரு குழந்தை இடுப்பைப் பிடித்தபடி – ஒரு கையால் கைபேசியை பார்த்தபடியே வாகனம் ஒட்டிக் கொண்டு போகிறார் குழந்தைகளின் தாய்! என்ன அநியாயம் இது? தன்னுடைய உயிரை பலி கொடுப்பதுடன் அந்தக் குழந்தைகளின் உயிரையும் பற்றியும் கவலைப் படாத இந்தப் பெண்ணைப் பற்றி என்ன சொல்ல?
கைபேசியில் பேசிய படியே தெருவைக் கடப்பது; வண்டி ஓட்டுவது;
ஹெல்மட் போடாமல் வண்டியில் போவது;
காஸ் சிலிண்டரை வண்டியின் பின்னால் ஆபத்தான நிலையில் வைத்துக் கொண்டு போவது;
இரண்டு பேர் போக வேண்டிய வண்டியில் 4 பேராகப் போவது;
சிக்னலில் போலீஸ் இல்லையென்றால் சட்டென்று கடப்பது (காத்திருக்கும் அத்தனை பேரும் கேனையன்கள் – இவர் ஒருவர் மட்டுமே அதி புத்திசாலி)
ஏன் ஏன் இப்படி பொறுப்பில்லாமல் இருக்கிறோம்?
நம் நாட்டில் மனித உயிருக்கு விலை இல்லை. எல்லோருக்கும் ஓர் அக்கறையின்மை. எல்லாவற்றிலும் ஒரு அலட்சியம். யார் எப்படிப் போனால் என்ன என் வேலை நடக்கிறதா, அது போதும் என்ற மனோபாவம்! இது எத்தனை ஆபத்தானது.
பிறரைக் குற்றம் சொல்லுமுன் நாம் நம் பொறுப்பை உணர்ந்து செயல் படுவோம் என்று ஒவ்வொருவரும் உறுதி மொழி எடுத்துக் கொண்டால் இளம் பிஞ்சுகளை இழக்க வேண்டி இருக்காதே?
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே …………..

ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டையர்

Conjoined twins separated after 12-hour surgery

ஒட்டிப் பிறந்த ஸ்துதி மற்றும் ஆராதனா சகோதரிகள் வெற்றிகரமாக பிரிக்கப் பட்டனர். இவர்கள் இருவரின் உடலும் கல்லீரல் மற்றும் இருதயப் பகுதிகளில் ஒட்டிக் கொண்டு இருந்தது. ஒரு வயதாகும் இந்தக் குழந்தைகள் அறுவை சிகிச்சை அறைக்கு காலை 8 மணிக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். இரவு 9 மணிக்கு முடிந்த இந்த அறுவை சிகிச்சை 23 மருத்துவர்கள் உட்பட 34 மருத்துவ வல்லுனர்களால் செய்யப்பட்டது.

நான்கு கட்டங்களில் நடந்த இந்த அறுவை சிகிச்சையின் முதல் பகுதியில் இருவருக்கும் மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்டு இரண்டு மணி நேரத்தில் இருவரின் இதயமும் பிரித்தெடுக்கப் பட்டது. பிறகு இருவருக்கும் இருதய மாற்று நடைபெற்றது. மூன்றாவது கட்டத்தில் கல்லீரல் பிரிக்கப்பட்டது. இது மிகவும் கடினமான அறுவை சிகிச்சை. கடைசி கட்டமாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்த மற்ற பகுதிகளும் பிரித்தெடுக்கப் பட்டு திறக்கப்பட்ட பகுதிகள் மூடப் பட்டன.

கடைசியாக ஸ்துதி, ஆராதனாவின் உடலிலிருந்து முழுமையாகப் பிரிக்கப்பட்டு தீவிர கண்காணிப்பு சிகிச்சைப் பகுதிக்கு மாற்றப் பட்டாள்.

ஓட்டிப் பிறந்த சகோதரிகள் மத்தியப் பிரதேசம் சுடியா கிராமத்தைச் சேர்ந்த மாயா யாதவ் என்ற பெண்ணிற்கு 2011 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் இரண்டாம் தேதி பிறந்தனர். இவர்களைப் பிரித்தெடுக்கச் செய்யப்பட வேண்டிய அறுவை சிகிச்சைக்கு அதிகப் பொருட் செலவு ஆகும் என்பதால் பெற்றோர்கள் இவர்களை மருத்துவ மனைக்கு தானமாகக் கொடுத்தனர். மருத்துவ மனை நிர்வாகிகள் உடனடியாக இவர்களை ஏற்றுக் கொண்டு அறுவை சிகிச்சைக்கும் ஏற்பாடு செய்தனர்.

டாக்டர்கள் ஆல்பர்ட் சூன், கோர்டன் தாமஸ், சஞ்சீவ் பீட்டர், துருவ் கோஷ் ஆகியவர்கள் அடங்கிய மருத்துவர் குழு இந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்தது.அந்தக் குழுவில் ஆஸ்திரலியா, லூதியானா, சென்னை, குஜராத், வேலூர் ஆகிய இடங்களைச் சேர்ந்த மருத்துவ வல்லுனர்கள் இடம் பெற்றிருந்தனர்.

மத்தியப் பிரதேச மாநில முதல்வர் திரு சிவராஜ் சிங், முதல்வர் நல நிதியிலிருந்து அறுவை சிகிச்சைக்காக 20 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்திருக்கிறார்.

அறுவை சிகிச்சையின் பொது மருத்துவ மனைக்கு வெளியே பொதுமக்கள் திரண்டு வந்து காத்துக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தைகளின் நலத்திற்காக பிரார்த்தனைகள் பலவிடங்களிலும் நடந்த வண்ணம் இருந்தது.

நாமும் ஸ்துதி, மற்றும் ஆராதனாவின் நலத்திற்குப் பிரார்த்திப்போம்.