Life

ஒரு நிஜக் கதை!

 

 

 

 

படிப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக இருந்தாலும் இது நிஜம் அல்ல என்று திரு. ஹமீத் அவர்கள் அனுப்பிய இணைப்பு மூலம் தெரிய வந்தது.

முதலில் பதிவை நீக்கி விடலாம் என்று நினைத்தேன். நிஜத்தகவலையும் என் பதிவைப் படிப்பவர்கள் தெரிந்து கொள்ளட்டும் என்று பதிவை விட்டு வைக்கிறேன் – மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு!

 

ஒரு நிஜக் கதை!

பாஸ்டன் ரயில் நிலையத்தில் வந்து இறங்கிய அந்தத் தம்பதிகள் நேராக ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகத் தலைவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்றனர் அங்கு உட்கார்ந்திருந்த உதவியாளரிடம்.

“தலைவர் உங்களுக்காக நேரம் ஒதுக்கி இருக்கிறாரா?”

“இல்லை”, என்றனர். அவர்களை மேலே கீழே பார்த்தார் உதவியாளர். முதல் பார்வையிலேயே தெரிந்தது, சரியான பட்டிக்காட்டு மனிதர்கள் என்று. அந்தப் பெண்மணி சாயம் போன, அச்சடித்த பூக்கள் கொண்ட பருத்தியாலான உடையை அணிந்து இருந்தாள். கணவனோ நாட்டு நெசவில் நெய்த நூல் இழை இழையாகத் தெரியும் சூட் அணிந்து இருந்தார்.

‘இவர்கள் எல்லாம் இங்கு வரத் தகுதி அற்றவர்கள். ஏன்தான் வந்து கழுத்தை அறுக்கிறார்களோ?’ மனதிற்குள் வைதபடி, “இன்று முழுவதும் அவர் பிஸியாக உள்ளார். பார்ப்பது கடினம்…”

“பரவாயில்லை. நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்….”

பலமணி நேரம் சென்றது. உதவியாளர் அவர்களைக் கவனிக்கவே இல்லை. தனது அலட்சியம் அவர்களை அந்த இடத்திலிருந்து அகற்றி விடும் என்று நினைத்தார். ஊஹும்… அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு அசைவதாகவே தெரியவில்லை.

வேறு வழியில்லாமல் தலைவருக்கு செய்தி அனுப்பினார். “சில நிமிடங்கள் நீங்கள் அவர்களுக்காக ஒதுக்கினால் அவர்கள் கிளம்பிவிடக் கூடும்…” என்றார் தலைவரிடம் உதவியாளர். அவர்கள் அங்கு இருப்பதே பெரிய குற்றம் போல ஒலித்தது அவர் குரல்.

தனது தகுதிக்கு அது தாழ்ந்தது என்று நினைத்தாலும், சரி என்று அவர்களைப் பார்க்க ஒப்புக்கொண்டார். மிகவும் கர்வத்துடன் ‘என்ன வேண்டும்?’ என்பது போல அவர்களை நோக்கினார்.

அந்தப் பெண்மணி பேசலானார்: “எங்களுக்கு ஒரு பிள்ளை இருந்தான். அவன் ஒரு வருடம் ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தான். இங்கு அவன் மிகச் சந்தோஷமாக இருந்தான். ஹார்வேர்ட் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக, அவன் ஒரு வருடம் முன்னால் தற்செயலாகக் கொல்லப்பட்டான். என் கணவருக்கும் எனக்கும் அவனுக்காக இங்கு ஒரு நினைவுச் சின்னம் அமைக்க ஆசை…..”

தலைவர் மனது நெகிழவில்லை. மாறாக கோபம் அடைந்தார். “அம்மணி, ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்து, இறந்தவர்கள் எல்லோருக்கும் இங்கு சிலை வைப்பது முடியாத காரியம். அப்புறம் இந்த இடம் கல்லறை ஆகிவிடும்.”

“இல்லையில்லை…. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டீர்கள்! எங்கள் மகனுக்கு இங்கு சிலை வைப்பது எங்கள் நோக்கம் அல்ல. அவன் நினைவாக ஒரு கட்டிடம் அமைக்க எண்ணினோம்….”

தலைவர் தனது கண்களை உருட்டினார். “கட்டிடமா? இந்தக் கட்டிடங்களின் மதிப்பு என்ன தெரியுமா? 7½ மில்லியன் டாலர்கள்!”

ஒரு நிமிடம் அந்தப் பெண்மணி பேசவில்லை. தலைவருக்கு தாங்க முடியாத சந்தோஷம். அப்பாடா, இவர்கள் இடத்தைக் காலி செய்து விடுவார்கள் என்று ஆசுவாசப் பட்டார்.

பெண்மணி தனது கணவரைத் திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்டார்: “ஒரு பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பிக்க இவ்வளவு தான் ஆகுமா? அப்படியானால் நாமே ஏன் சொந்தமாக ஒரு பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பிக்கக்கூடாது?”

கணவர் பெண்மணியின் கூற்றை ஆமோதிப்பது போலத் தலையை அசைத்தார்.

தலைவரின் முகம் அதிர்ச்சியில் சுருங்கியது. அவர் தனது அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபடும் முன் திரு. மற்றும் திருமதி லேலண்ட் ஸ்டான்போர்ட் எழுந்து நடந்தனர். கலிபோர்னியாவில் இருக்கும் பாலோ ஆல்டோ என்ற இடத்தில் ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக் கழகத்தை தொடங்கி, ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகம் தங்கள் மகனுக்குக் கொடுக்கத் தவறிய கௌரவத்தை நிலை நாட்டினார்கள்.

திரு. மால்கம் ஃபோர்ப்ஸ் எழுதிய ‘A TRUE STORY’ இலிருந்து தமிழாக்கம்.

Advertisements

3 thoughts on “ஒரு நிஜக் கதை!

      1. நீங்கள் சொல்லியிருப்பது போல இந்தக் கதை உண்மையல்ல என்று மேற்கண்ட இணைப்பு மூலம் தெரிய வந்தது.
        எனக்கு வந்த ஒரு ஈமெயில் பார்ட்வேட் -இன் தமிழாக்கமே நான் எழுதியிருப்பது. அந்த நண்பருக்கு இது யார் மூலம் வந்தது என்று தெரியவில்லை.
        தவறான செய்தியை எழுதியதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.
        நன்றி திரு ஹமீது!

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s